MAPLE HEARTS | PBF

#toxic #tymniekochasz #jaudajezecienie #friendstolovers #lotsofsex #3ammessage #brokenheart
Lainey nie krzyczy. Lainey często się uśmiecha, troszczy o swoich bliskich, dużo wywraca oczami, lubi szydełkować i tańczyć, jest cierpliwa, lekko szalona, odpowiedzialna i momentami nieśmiała. Jak nienawidzi, to całą sobą, podobnie jak kocha. Nie lubi przyznawać się do błędów i ma skłonności do kontroli.

Lane nie udziela wywiadów. Na pytania reporterów odpowiada zdawkowo, sarkastycznie, wymijająco; bystrym spojrzeniem odnajduje błąd rywala i nim się ktoś obejrzy, podczas następnego okrążenia Lane jedzie już przed nim. Poza sezonem nie słychać o niej za wiele. Ma prywatnego Instagrama. Jest precyzyjna niczym chirurg.

Jest k o s z m a r e m znanych zawodników, którzy wyginają się na napojach izotonicznych, zestawach klocków dla dzieci i czekoladowych lizakach w kształcie aut.

Jest też Twoim koszmarem.
Albo Ty jesteś jej koszmarem.

Zaczęło się przecież niewinnie, przez przypadek; wspólni znajomi? Impreza po wygranym wyścigu? Wywiad, który wyjątkowo intensywnie nie przypadł jej do gustu? Przykre przecięcie się na mieście? Zapoznawcza potańcówka podczas wakacji na Kubie? Nie miało to a ż t a k dużego znaczenia. Stało się, ot co; nad ranem dowodami tego, czego się już nie odstanie, była tylko rozdarta na podłodze bielizna, sine ślady na ciałach i ten błysk w Twoich oczach, który wystraszył Lainey na śmierć.

Pewnie zrobiłaś jej śniadanie. Albo je zamówiłaś, bo nie potrafisz gotować. Składało się z dużej ilości składników, bo nie wiedziałaś, co ona lubi, a jednak wpadła ci w oko. Do śniadania podałaś kawę, sok ze świeżych owoców i prosecco. Śmiałaś się, tłumacząc czemu jest tego t a k d u ż o i przy okazji zaproponowałaś wspólne łyknięcie supli, następnie bieganie, a potem kolejny seks i może randkę podczas spływu kajakami?

Przecież fajnie się gadało. Lainey była otwarta i chętna. I ta chemia w pościeli…

Ale się zawiodłaś. Bo Lainey zjadła z Tobą śniadanie, poszła biegać, zabrała do nieba pod prysznicem i… no, i tyle ją widziałaś. Bo obiecała zadzwonić po treningu, a potem zablokowała Twój numer w cholerę i widziałaś ją już tylko w telewizji na kolejnym wyścigu. Wygrała, swoją drogą! I niby nie powinnaś mieć jej tego za złe, no nie? To była tylko obietnica, a zresztą nie znałyście się aż tak długo.

Zdarza się.

No. Zdarza się, gdy ponownie schadzacie się w nocy, by świętować jej wygraną. Zdarza się, gdy Lainey wysyła Ci zdjęcia po wyścigach, prosząc o połączenie. Zdarza się, gdy przedstawiając Cię znajomym, mówi o p r z y j a ź n i, a potem Cię całuje.

Yup, zdarza się trafić na damską wersję fuckboya o zapachu Dior Sauvage, ech?

#rodzina-zastępcza #adopciaki #wyrzutki #crazyfamily
Pod spoilerem nieco o samej Milagros, a niżej o rodzince Fontaine.

Spoiler

Notatka wstepna z dnia 12 września 2001 r. sporządzona przez Starszego Pracownika ds. Ochrony Dzieci J. Lance. pisze: pisze:Dziecko (Milagros) zostało przekazane do CAS po incydencie o charakterze kryminalnym, jaki miał miejsce w szpitalu Mount Sinai. Tożsamość matki zmarłej w wyniku ran postrzałowych — nieznana. Ojciec biologiczny — nieznany. Brak jakichkolwiek roszczeń ze strony innych krewnych.

Była dzieckiem pod opieką państwa, założono jej niebieską teczkę i przypisano nazwisko Jones. Początkowo wędrowała od jednej rodziny zastępczej do drugiej, aż mając jakieś dziesięć lat trafiła do tzw. Group Home, domu w którym mieszkała z kilkoma dzieciakami pod opieką wychowawców. Podobno sprawiała trudności wychowawcze, a lądując w takim domu podobno szanse na adopcję drastycznie spadały. A jednak los jednak się do niej uśmiechnął, bo zaledwie po roku jej profil adopcyjny wpadł w ręce państwa Fontaine, którzy po sprawie w sądzie rodzinnym adoptowali ją, a ona w końcu odcięła się od CAS i pozbyła tego nudnego nazwiska Jones zmieniając je na Fontaine.

Milagros początkowo sprawiała wrażenie wycofanej dziewczyny, gdy trafiła do rodziny Fontaine, gdzie była już trójka adoptowanych dzieciaków. Potrzebowała czasu, by odnaleźć się w tym chaotycznym (to akurat była ta najłatwiejsza część, bo group home było równie chaotyczne) domu pełnym miłości (i to ta część, która sprawiła jej najwięcej kłopotu). Często szukała miejsca dla siebie, schowka, potterowskiej komórki pod schodami, gdzie znalazłaby święty spokój, bo rodzina Fontaine okazała się głośna, ekspresyjna, artystyczna, pełna pasji, otwarta na świat i bez żadnego tabu. Było głośno, radośnie, chaotycznie… niekiedy za bardzo. Rodzice byli artystami — malarka i rzeźbiarz. Żyli w miłości, wolności i bez tabu dlatego na porządku dziennym przy wspólnym posiłku toczyły się dyskusje o śmierci, seksie, polityce, religii i okultyzmie. Początkowo ją to przerażało, czuła się osaczona, często sądziła, że jakimiś wariatami bo matka przypominała Sybillę Trelawney, a ojciec Danny’ego Devito, a pozostałe adoptowane dzieci też były nie z tej ziemi, ale z czasem ta ich dziwność okazała się plastrem na jej traumy. Z czasem okazali się jej bezpiecznym miejscem. To w tej rodzinie odkryła, że potrafi śpiewać, nabrała pewności siebie i odkryła swoje własne dziwności, a wierzcie, że wcale taka normalna to ona nie jest. Z kim przystajesz takim się stajesz, co nie?

𝄟We slide, we creep
All down your street
They say we're freaks
I'm saying they're with me
We're so unique
We are black sheep
We're one big crazy family𝄟

#toxiclove #livefastdieyoung #dośmierci #ćpaniechlanie #przemoc #brudnerzeczy #niemiło
Myślę o takiej relacji, która od początku do końca będzie intensywna.
Tak, od razu z góry zakładam jej koniec, gramy po to, żeby ich zabić, jakoś ciekawie, romantycznie. Możemy sobie ustalić jak, ale ma to być coś mocnego.
Nie chcę miłych gierek o niczym, tylko wątki gdzie cały czas się coś dzieje. Nie chcę nic miłego i słodkiego, tylko raczej toksyczne uczucie, brud, przemoc.
Postacie, które siedzą w świecie jakiś melin, ćpunów, prochów. Może nie konkretnie półświatek, bardziej wyrzutki społeczeństwa, które wpadły na siebie w tym skurwiałym świecie.
To było uczucie od pierwszego wejrzenia, zaczęło się intensywnie, i potem cały czas to tak wygląda, a na koniec... no ten spektakularny koniec. Może się zastrzelą, może złoty strzał, a może wypadek samochodowy. To wszystko jest do dogadania.
Nie ma tu przestrzeni na zastanawianie się, na docieranie, wchodzimy w to z kopyta. Ale na plus, że oni oboje są równo pogrzani, więc ich do siebie ciągnie.
Ten pan to będzie jakiś bandyta, jeszcze dokładnie nie wiem co, złodziej, diler, sutener?
A pani też może być złodziejką, może być ćpunką, może być tancerką.
Chodzi o to, żeby można z nią było grać gry na granicy prawa, kradzieże, włamania, napaści.
Po prostu same złe rzeczy.
Ogólnie to taka wizja, ale dużo rzeczy jest tutaj do dogadania, dopracowania, bo ja rzucam samym zarysem. Jakimś tam zamysłem.
Ale nie chcę kogoś, kto lubi sobie pisać obyczajówki, bo nie o to mi chodzi.
Gdyby kogoś coś tam urzekło w moich poszukiwaniach, to zapraszam. Jestem raczej do dogadania.

#rodzinka #6osób #dramy-dramy #kochajmysię

Zoya Weasley urodziła się w kanadyjskim Huntsville, czyli po prostu niewielkim miasteczku położonym wśród lasów Ontario. Tam, wśród sąsiadek, szczególnie tych, które lata swojej młodości miały dawno za sobą, okrzyknięto ją czarownicą, ponieważ była pierwszą dziewczynką, która przyszła na świat w rodzinie Weasleyów od wielu pokoleń.
Samozwańcze szeptuchy nie wróżyły niczego dobrego. Były to głównie kobiety, które pielęgnowały miejscowe przesądy i pod ich wpływem, zapowiedziały całej rodzinie nieciekawą przyszłość. Niestety te ponure przepowiednie miały znaleźć swoje potwierdzenie kilka lat później.

W kolejnej części biografii opisano wypadek, w którym uczestniczyły Zoya i jej matka. Kobieta zginęła w jego wyniku w 2013 roku. Od tamtej pory ich ojciec, Charles Weasley, zaczął stopniowo oddalać się od dzieci. Właściwie całkowicie poświęcił się pracy na rodzinnym ranczu. Weasleye od pokoleń zajmują się uprawą gospodarstwa oraz hodują i odławiają zaniedbane konie.
Istotnym elementem historii Zoi jest również fakt, że w 2021 roku odkryto pomyłkę popełnioną przez pielęgniarkę. W jej wyniku dziewczyna wychowała się u Weasleyów, zamiast u swojej biologicznej rodziny.

Ale! To nie jest najważniejsze. Najistotniejsze są silne więzi, jakie łączą Zoyę z jej pięcioma starszymi braćmi. To właśnie one stanowią serce całej historii, choć oczywiście wszystkie wspólne wątki oraz relacje pozostawiam do Waszej dowolnej interpretacji.

❤ Brat ,,bliźniak" Zoi //03.06.2001//25 lat
❤ Brat // 26-29
❤ Brat // 30-32
❤ Brat // 33-35
❤ Brat // 36+

#criminal #betrayal #darkside #trust
Pozwoliłaś uwierzyć, że w naszym świecie można komuś zaufać. Pozwoliłaś na moment poczuć się bezpiecznie. Pozwoliłaś mi się zaangażować. Pozwoliłaś mi zacząć budować coś więcej niż reputację. Pozwoliłaś mi się pokochać. Pozwoliłaś.

Bo to wszystko było twoim wyborem. Pojawiłaś się w moim życiu by... po dziś dzień nie wiem co dokładnie z tego wyciągnęłaś. Może miałaś na mnie po prostu zlecenie? To nie takie niecodzienne by ktoś chciał pozbyć się konkurencji. Może chciałaś po prostu igrać z ogniem? Wyrobić sobie własną reputację jako kobieta, która doprowadziło do upadku jednego z najlepszych zabójców? Nie mam pojęcia. Pokłosie naszej relacji nadal noszę na swoim ciele. Z tamtego wieczoru, kiedy po prostu próbowałaś mnie zabić.

Dlaczego nie próbowałem się zemścić? Uświadomiłaś mi, że to ten moment, w którym powinienem przejść na emeryturę. Skoro mogłaś mnie w sobie rozkochać, podejść, oszukać i zagrozić mojemu życiu to najwyższy moment by dać sobie spokój z tym życiem. Mam jeszcze osoby, dla których muszę żyć. Dla których chcę żyć. Więc pozwoliłem Ci żyć. Może od czasu do czasu oglądasz się przez ramię sprawdzając czy na pewno zapomniałem? Czy na pewno jestem na emeryturze? Pamiętasz o mnie jeszcze?

#RODZEŃSTWO #DUŻARODZINA #STRAŻACY #TORONTO #FAMILYLEGACY #CHAOS

W rodzinie Everhartów istnieją pewne rzeczy, których właściwie nie wolno kwestionować.
Na Boże Narodzenie przychodzi zawsze (za) dużo ludzi, więc przy stole trzeba dostawić co najmniej jedno krzesło. Ktoś w mieście zawsze zna kogoś, kto zna ich ojca, nawet jeżeli początkowo jest się święcie przekonanym, że spotyka się tę osobę pierwszy raz w życiu. Niedzielny obiad nigdy nie trwa tyle, ile miał trwać, rodzinnych sekretów nie da się utrzymać w ukryciu dłużej niż przez trzy dni, a jeśli w Toronto wybuchnie wystarczająco duży pożar, istnieje całkiem spora szansa, że na miejscu pojawi się cała zgraja ich kuzynów, dojeżdżająca w trzech różnych zastępach.
Strażactwo jest bowiem w tej rodzinie czymś pomiędzy zawodem, tradycją a niewielkim zaburzeniem psychicznym dziedziczonym w linii męskiej.

Strażakiem był dziadek. Strażakiem jest ojciec, choć niedawno przeszedł wreszcie na emeryturę (co wcale nie oznacza, że i tak każdego dnia pod jakimś pretekstem nie trafia ostatecznie do remizy). Strażakami został więcej niż jeden Everhart junior i, jeśli wierzyć rodzinnej mitologii, zapewne pierwszy Everhart przybył do Toronto wyłącznie dlatego, że zobaczył gdzieś dym i postanowił sprawdzić, czy przypadkiem nie trzeba czegoś ugasić.
Nie jest to jednak historia o despotycznym ojcu, który ustawił swoje dzieci w szeregu i kolejno wysłał je do akademii pożarniczej, bo Everhartowie naprawdę się kochają, i naprawdę zawsze chcieli iść w jego ślady. Co, być może, czyni to wszystko trochę bardziej skomplikowanym.

Szukam przede wszystkim rodzeństwa dla Ollie'go, ale jeżeli ktoś przyjdzie do mnie z kuzynem, kuzynką, ciotką, wujkiem albo innym elementem tego rozrośniętego drzewa genealogicznego, też równie chętnie przyjmę go z otwartymi ramionami. Everhartowie siedzą w Toronto od pokoleń, więc rodziny zdecydowanie nam nie zabraknie.

Sam Ollie znajduje się gdzieś pośrodku tego wszystkiego. Ani pierworodny, ani najmłodszy; wychowany w domu, w którym samotność jest raczej luksusem niż problemem. Ich dzieciństwo było dosyć chaotyczne, czasami męczące i pełne trzaskających drzwi, podkradanych ubrań, walk o łazienkę oraz świadomości, że właściwie nigdy nie da się zrobić niczego bez przynajmniej jednego świadka. Ale było też dobre.
Rodzice mieli ich młodo i trochę dorastali razem z nimi. Matka przez sporą część życia usiłowała zarządzać całym tym rozgardiaszem, ojciec był w sąsiedztwie uważany za prawdziwego superbohatera, a przez dom wiecznie przewijali się nie tylko krewni i inni strażacy z jednostki, ale też zupełnie obcy ludzie, przychodzący by wyrazić swoją dozgonną wdzięczność za heroizm Everharta seniora.

Chciałbym znaleźć osoby, z którymi wspólnie zbudujemy rodzinę mającą własne sympatie, antypatie, stare żale, ulubione rodzeństwo, dziecięce sojusze i historie, które przy świątecznym stole każde z nich opowiada zupełnie inaczej.

#wlw #slowburn #hiddenfeelings #sexualtension #jealousy #blurredboundaries #betrayal #youngadults
Psotnik studiuje biologię ze specjalizacją w entomologii. Kocha owady i ciebie też. Mam w głowie dwie wizje tej relacji, wszystko w zależności od tego, co sobie wcześniej ustalimy!

propozycja numer jeden: jesteś dziewczyną jej brata/siostry, co wszystko mocno komplikuje, bo przecież rodzeństwu nie robi się takich świństw, a furioza nigdy swoich nie zostawia.
propozycja numer dwa: to Psotnik jest dziewczyną twojego brata/siostry, ale coraz częściej łapie się na tym, że woli spędzać czas z tobą, a nie z nim.

#siblings #familyissues #chaoticenergy #complicated
Ujmując rzecz najprościej – poszukuję rodzeństwa, najchętniej dwóch sztuk. Konfiguracja pozostaje dowolna – mogą być więc dwie siostry, dwóch braci, a może być również brat i siostra. Podobnie dowolność pozostawiam, jeśli chodzi o ich wiek – równie chętnie przygarnę i młodszych, i starszych.

W skrócie o sytuacji rodzinnej – ojciec jest muzykiem, być może nadal nawet koncertuje ze swoim zespołem, na pewno do dnia dzisiejszego nie zdążył dorosnąć. Mniej więcej jedenaście lat temu matka pogoniła go z domu i po jakichś dwóch latach ponownie wyszła za mąż. Tym razem za policjanta, który próbował wprowadzić do domu trochę bardziej konsekwentny styl wychowania. Z kiepskim skutkiem, jeśli chodzi o niektóre niereformowalne przypadki...
Jak to się miało z pozostałymi dzieciakami? Pozostawiam do dyspozycji tych, którzy zdecydują się ich stworzyć. Choć nie ukrywam, że cudownie byłoby, gdyby przynajmniej jedno z nich złapało znacznie lepszy kontakt z ojczymem (powód do regularnych kłótni i rodzinnych złośliwości gwarantowany). Może nawet na tyle, by pójść w jego ślady, jeśli chodzi o karierę zawodową...?

#braciszek #sislove #czarna_owca #bajo_jajo
Co tu dużo opisywać i mówić..
Poszukiwany $WANTED$

✧ starszy brat Sanders [powiedzmy maks. 5 lat starszy]
✧ sztuka: 1
✧ historia i jego charakter, orientacja i wszystko inne dowolne, grunt aby był za siostrą i ona za nim i ogólnie lubili się i mieli zawsze w sobie wsparcie. On tłukł wszystkich tych baranów dla niej, ona mu dawała namiary na dziewczyny, które ma podrywać.

#love_me#dawne #fuck_boy#lej te cole

Ariel Thompson ma 27/28 lat. Od dziecka wierzyła, że kiedyś jej obrazy będą wisiały w największych galeriach Toronto. Rzeczywistość okazała się mniej romantyczna. Na co dzień pracuje w niewielkiej księgarni, gdzie poleca ludziom historie innych, zamiast pisać własną. W weekendy można ją spotkać na ulicach miasta z farbami rozłożonymi na chodniku, malującą przechodniów, kamienice albo rzeczy, których nikt poza nią nie dostrzega.
To artystyczna dusza. Czasem mówi za dużo, czasem znika bez słowa. Potrafi o drugiej w nocy wpaść na pomysł wyjazdu nad jezioro tylko po to, żeby zobaczyć wschód słońca. Jest trochę szalona, trochę zagubiona i zdecydowanie zbyt romantyczna jak na dzisiejsze czasy.

Szukam dla niej chłopaka z przeszłości.

Poznali się jeszcze w szkole. Byli najlepszymi przyjaciółmi, nierozłączni przez wiele lat. To przy nim Ariel po raz pierwszy odważyła się pokazać swoje szkice. To on znał ją lepiej niż ktokolwiek inny. A ona... zakochała się. Może już jako nastolatka. Może trochę później. Nigdy jednak nie znalazła w sobie odwagi, by powiedzieć mu o tym wprost.

Później ich drogi się rozeszły.

Może wyjechał na studia. Może zrobił karierę. Może sam uciekł od Toronto. Może miał narzeczoną, żonę albo złamane serce. Najważniejsze jest to, że po latach znów wpadają na siebie zupełnym przypadkiem.

Resztę chciałabym zbudować wspólnie.

Nie zależy mi na szybkim romansie ani na odhaczaniu kolejnych etapów związku. Chciałabym opowiedzieć historię o dwójce ludzi, którzy kiedyś byli dla siebie całym światem, ale życie napisało im zupełnie inny scenariusz. O niewypowiedzianych uczuciach, niedomówieniach, tęsknocie i pytaniu, czy na niektóre miłości naprawdę jest za późno.

Nie zakładam happy endu. Być może skończą razem. Być może rozminą się po raz drugi, tym razem już na zawsze. Najważniejsza jest dla mnie emocjonalna, powolna fabuła pełna rozmów, wspomnień, wzlotów i bolesnych momentów.

Jeśli lubisz klasyczne love story z odrobiną melancholii i bohaterów, którzy nie są idealni, zapraszam. Chętnie dogadam szczegóły i dopasuję historię tak, żeby obie strony dobrze się bawiły.