MAPLE HEARTS | PBF

#ToMiałoByćProste #MotyleMiałyInnyPlan #SlowBurnNaWłasneŻyczenie
Bardziej prozaicznie się nie dało.
Will wpadła na nią w kolejce w sklepie spożywczym.
Serce zamarło jej na chwilę, kiedy rejestrowała kolor oczu i zaróżowione usta wygięte lekko w, najprzyjemniejszym na świecie, uśmiechu... i nie odpowiedziała nic na pospieszne przeprosiny.
Z półotwartymi ustami pokręciła głową, niezręcznie odłożyła koszyk z zakupami na półkę obok i wyszła.

Nie była gotowa na emocje, które nią zatrzęsły.
Była pewna, że nie miało znaczenia czy minęło pięć, sześć czy siedem lat, bo wszystkie romantyczne uczucia były zakopane w niej na zawsze. Jej życie jawiło jej się przed oczami bardzo wyraźnie tak jak to sobie zaplanowała: ona, jej biznes, jej mieszkanie, książki, motocykl, może za kilka lat nieduże zwierzę domowe do towarzystwa. Me, myself, and I.

Więc motyle w brzuchu zgotowały niemałe zamieszanie w jej głowie. Zamieszanie, które odepchnęła daleko na jej tył, dopóki nie dostrzegła znajomej twarzy po raz kolejny, rok później...

I tym razem już nie mogła udawać, że to był przypadek.
Nie wiedziała, czy bardziej przerażała ją możliwość, że znajoma-nieznajoma ją polubi, czy to, że ona polubi ją.

Bo Will nie randkowała, nie randkuje i nie ma zamiaru! I w ogóle to tak naprawdę nie miała na to czasu. Miała kawiarnię, rachunki, motocykl, który od miesięcy próbowała doprowadzić do porządku, i mieszkanie, w którym wszystko miało swoje miejsce. Miała spokojne życie. Przewidywalne życie. Bezpieczne życie.

A związki były wszystkim poza przewidywalnością.
Zwłaszcza kiedy ktoś zaczynał być dla niej ważny.

Chciałabym więc, żeby to była relacja, która nie wydarzy się od razu. Chętnie pozwolę Will przez jakiś czas wypierać fakt, że jest jakkolwiek zainteresowana. Może nawet przez dłuższy czas próbować wmówić sobie, że ona jest po prostu miła, że to sympatia, i każdemu czasem zdarza się zauważyć czyjś uśmiech i dołki w policzkach. A potem oczywiście zacznie robić rzeczy typu wypatrywania jej na ulicy, rozpoznawanie kroków przed drzwiami Lucie's i zastanawianie się, dlaczego akurat dzisiaj nie przyszła.

Czyli slow burn.
Taki trochę upierdliwy.

Z niedopowiedzeniami, przypadkowymi spotkaniami, źle odczytanymi sygnałami, momentami, w których jedna z nich robi krok do przodu, a druga akurat robi dwa w tył. Z chemią, która może być oczywista dla wszystkich poza nimi. Z rozmowami, które zaczynają się od kompletnych bzdur, a kończą na rzeczach, o których żadna z nich nie planowała mówić.

Chciałabym też, żeby to nie była relacja, która naprawi Will. Nie szukam dla niej wybawicielki. Will już zbudowała sobie życie, nie ważne jak dysfunkcjonalne, i nauczyła się być sama. Problem polega na tym, że po raz pierwszy od bardzo dawna może zacząć chcieć podzielić się nim z kimś jeszcze.

✧

#slowburn #yearningfinalboss #this means nothing #unrequited love #partners in crime

Letitia "Lettie" Satterfield niezaprzeczalnie była skończoną i d i o t k ą.
I d i o t k ą do potęgi entej.
Och, oczywiście - ktoś mógłby grzecznie zapytać ale dlaczego tak krytycznie, Lettie? Nie powinnaś być dla siebie aż taka surowa, po tym ziemskim padole łez i rozpaczy krążą znacznie gorsi odklejeńcy, przecież nie może być AŻ tak źle, prawda? PRAWDA?

Cóż, przeanalizujmy to!

Czy wbrew zdrowemu rozsądkowi, wbrew uniwersalnym prawom rządzącym światem, zadurzyła się w kimś, w kim nie powinna, skazując się tym samym na wielogodzinne tęskne wzdychanie i użalanie się nad sobą i swoimi nędznymi wyborami życiowymi?

... Tak.

Czy dla zachowania równowagi psychicznej postanowiła wspomniane niewygodne uczucia włożyć do małego pudełka i wcisnąć je na dno mentalnej szafy, łudząc się przy tym po cichu, że w ten sposób jej serce dokona autoaktualizacji?

Owszem.

Czy duszenie w sobie emocji wpłynęło pozytywnie na jej postrzeganie świata czy może zaczęła przejawiać niepokojące objawy, które nadawały się na temat cotygodniowej wizyty na pewnej irytującej kozetce?

Biorąc pod uwagę, że aktualnie przeprowadza ze sobą wewnętrzną dyskusję, pozostawmy to pytanie bez odpowiedzi.

I uwaga, finalne i kluczowe pytanie:

Czy zdając sobie sprawę z głębi własnych uczuć, bezmyślnie zgodziła się pomóc Temu-Którego-Imienia -Nie-Wolno-Wymawiać, zdobyć serce kogoś innego?

Niestety tak.

Jak mogłaby odmówić (duh, normalnie - zwykłe nie mogę by wystarczyło)?
Ale może to nie skończy się źle; może da radę zachować głowę, patrząc mu w jego piękne, ciemne oczy (piękne? P I Ę K N E?) i może nie wypali niczego głupiego (jak na przykład kocham Cię, spędźmy razem resztę życia).

W końcu jak trudne może być udawanie bycie zakochanym w kimś, kogo kochało się n a p r a w d ę?

you gave her your sweater,
it's just polyester
but you like her better - wish I were Heather

#you practically raised me #older sister or brother #well drama time

Nasza mama zawsze była wolnym, kolorowym ptakiem, którego nie dało się zamknąć w klatce.
Tata próbował.
Wielokrotnie.
I bezskutecznie.
Wracała na chwilę i starała się ze wszystkich sił być dla nas, ale ostatecznie zawsze odchodziła, zostawiając po sobie bałagan, który k t o ś musiał posprzątać.
Padło na Ciebie (przepraszam, że przeze mnie musiałaś tak szybko dorosnąć).
Kiedy nasz ojciec z rozdzierającej tęsknoty uciekał w pracę, Ty byłaś dla mnie wszystkim, czego w danym momencie potrzebowałam. Odrabiałaś ze mną lekcje, odbierałaś mnie ze szkoły, ocierałaś pierwsze łzy i nigdy nie dałaś mi odczuć, że jestem dla Ciebie ciężarem.
Wiem, że nie miałaś łatwo; wiem, że niekiedy doprowadzałam Cię do szału; wiem, że mogłaś powiedzieć dość w każdym momencie, ale tego nie zrobiłaś.
I za to jestem Ci wdzięczna.
Ale też właśnie dlatego zacznę Cię okłamywać; bo nie chcę, żebyś wiedziała, że się potykam; bo nie chcę, byś znowu po mnie sprzątała; bo chcę, żebyś w końcu była w o l n a.
Nawet kosztem naszej relacji.

Tyli bardzo zależało na tym, by znaleźć swoją bratnią duszę. Kogoś, dla kogo mogłaby przekraczać dotychczasowe granice. Kogoś, kto dałby jej powód do kontynuowania swojego pełnego wybojów życia. Kogoś, dla którego zaczynałaby się starać. Powoli, ale skutecznie. Co prawda poznała kogoś, kto dał jej taką nadzieję i pokazał, że być może istniał dla niej jakiś cień szansy, nawet mimo jej własnych oporów. Niestety, nawet ta osoba rozpłynęła się niczym mgła w najmniej oczekiwanym momencie.

Elena wychowała się we Włoskiej, mafijnej rodzinie o głęboko zakorzenionych tradycjach. Trzymana z dala od interesów, przez całe swoje życie była jedynie biernym obserwatorem zawiłości rodzinnego biznesu. Po traumatycznych wydarzeniach, z których jako jedyna z bliskich uszła z życiem, uciekła z Mediolanu przyjmując fałszywe tożsamości i podróżując po świecie, póki nie trafiła do Toronto otoczona opieką przez dalszą rodzinę należącą do 'Ndranghety. Od tego czasu żyje pomiędzy światami - nie będąc częścią półświatka, w którym nigdy własnoręcznie nie utoczyła czyjejś krwi, a jednocześnie nie przynależąc do codzienności dzielonej przez wszystkich z jej nowego otoczenia. Wyobcowana, igra z nadzieją, że być może właściwy moment - lub właściwa osoba - mogłaby przywrócić ją do świata żywych, odciągając od krwawej przeszłości.

Santorini ułożyła sobie jakieś jakoś życie na obcej, Kanadyjskiej ziemi. Odnalazła ciepłą posadę, w której tańcem zadusza tęsknotę za tym, co było kiedyś. Otoczyła się wiankiem nowych ludzi - znajomi, koledzy, przyjaciele i kochankowie umilają jej szarość codziennej rutyny, oferując własne problemy, na których może się skupić by zapomnieć o własnych. Podłapała hobby, próżne zajęcia zabijające jej czas między powrotem z jednego występu a próbami przed następnym. Można nawet powiedzieć, że wreszcie jej rzeczywistość stała się n o r m a l n a.
Przekształciła się w perfekcyjnie funkcjonującą maszynę, której jedynym zadaniem jest nie patrzeć wstecz.
Ale coś w jej sercu podpowiada, że przeszłość nie jest drobiazgiem, który może wepchnąć na dno najniższej szuflady. Że zbroczone szkarłatem podłogi i puste spojrzenia utkwione w suficie nie obędą się bez echa, którego fale dosięgną ją tutaj, w Toronto. Jej umysł stał się wyczulony na pierwsze oznaki ich nadejścia. Napełnił jej duszę paranoją, w której każdego dnia wracając do swojego zapuszczonego mieszkania w Parkdale trzykrotnie skręca w prawo upewniając się, że nikt za nią nie podąża. Uczynił jej relacje płytkimi, międzyludzkie więzy cienkimi, łatwymi do zerwania w razie potrzeby. W razie, gdyby musiała któregoś dnia zniknąć, jak robiła to już wcześniej.
W razie, gdyby dopadła ją odroczona w czasie zguba.

· · ─────── ·𖥸· ─────── · ·

Poszukuję osoby z półświatka, która mogłaby wprowadzić odrobinę chaosu do starannie ułożonego życia mojej postaci.
W przeszłości, Elena żyła nieco pomiędzy światami i choć udało jej się stworzyć pozory normalności, wierzy, że jej sielanka jest krótkotrwała i wkrótce jej przeszłość zmusi ją do ucieczki. Ma skłonności do ryzyka, przestępczy świat jest jej na swój sposób znajomy i bezwiednie do niego lgnie w chwilach, w których inna osoba racjonalnie odwróciłaby się i uciekła. Jest kontrastem w pozornie kruchej, eleganckiej kobiecie, której jednocześnie nie jest obca brutalność czy krew.
Nie mam żadnych wymagań w kwestii zawodu i płci postaci - co nie znaczy, że nie mam żadnych pomysłów, jeśli chciałbyś zahaczyć o ten wątek tworząc kogoś nowego. Osoba może być już istniejącą postacią na forum bądź nowym, Kanadyjskim narybkiem.
Preferowałabym postaci starsze od mojej - Elena wychowała się w tradycyjnej rodzinie, w której wiek równał się z respektem i nawet, jeśli ktoś byłby groźny, nie potraktowałaby go z takim samym poważaniem gdyby jednocześnie był od niej dużo młodszy.
Jestem aktywnym graczem od samego początku istnienia forum, lubię rozmawiać o wątkach i kontemplować wszystkie dramy, więc na pewno nie ucieknę!
Nie piszę z AI i preferuję, by mój partner w pisaniu również popełniał posty własnoręcznie.

#littlebrother #doubletrouble #hockeyislife #torontomapleleafs
Niezwyciężeni na lodzie bracia Myers.
Nas obu spośród rówieśników wyróżniał ogromny talent do hokeja, którego zgodnie postanowiliśmy nie zaprzepaścić. Innym łatwo było mówić, że wszystko co związane z hokejem przychodzi nam z wrodzoną naturalnością - płynność ruchu, szybkość przejazdu, stabilność chwytu na kiju, umiejętność utrzymania krążka w całkowitej kontroli przy dynamicznych zwrotach. Za każdą rzekomo łatwo przychodzącą nam umiejętnością kryły się długie godziny treningów.
Podczas każdej zimy to my pierwsi biegliśmy sprawdzić lód na Blair Pond Park. To my odśnieżaliśmy zamarznięty staw, ustawialiśmy bramki, organizowaliśmy całe torby krążków, aby móc ćwiczyć oddawanie strzałów. Chłopaki z pobliskich domów przychodzili na gotowe, czasem na chwilę, inni na kilka godzin, ale tylko my spędzaliśmy wszystkie popołudnia po szkole i całe wolne dnie od świtu do zmierzchu na lodowej tafli.
Nie ustawaliśmy w naszych wysiłkach i to się opłaciło. Zawsze byliśmy brani do wyjściowych składów szkolnych drużyn i wszyscy wokół zachwalali wysoki poziom naszego zgrania. Jako pierwszy dołączyłem do lokalnej juniorskiej drużyny, ty zaraz po mnie, gdy tylko wiek pozwolił. Podobna sytuacja nastąpiła również wtedy, gdy wyprowadziłem się do Toronto, aby zacząć grać w Amerykańskiej Hokejowej Lidze - zaraz zjawiłeś się obok z ogromnym zapałem do gry w tych samych barwach co ja. Napędzaliśmy się wzajemnie na każdym kroku, aby wspiąć się wyżej. Udało nam się spełnić marzenie z dzieciństwa, w końcu obaj weszliśmy do najwyższej hokejowej ligi, gdy zasililiśmy szeregi Toronto Maple Leafs.

Dobra passa braci Myers przerwana.
Wypadek samochodowy zakończył moją karierę sportową, ale wpłynął także na twoją, bo wybił cię z rytmu na długie miesiące. Obaj jakoś się odbudowaliśmy, ponieważ hokej wciąż był tym, co znaliśmy najlepiej i kochaliśmy najmocniej. Zostałem asystentem trenera w młodzieżowej drużynie hokejowej, dołączyłem też do twoich indywidualnych treningów, abyś poczuł na własnej skórze, że nie pozwolę ci zaprzepaścić ciężko wypracowanego sukcesu. Ja nie miałem już szansy na doświadczenie olimpijskich zmagań, jednak przed tobą było pełno wielkich możliwości.
Po dwóch tragicznych sezonach znów zacząłeś błyszczeć, a moja juniorska drużyna zaczęła odnosić pierwsze drobne sukcesy. Wspólnie przebrnęliśmy przez najgorszy kryzys. Naprawdę nie wiem, czy byłbym dziś wśród żywych, gdybyś zaraz po moim rozwodzie nie chwycił mnie za bary, nie powiózł do rodzinnego miasta, prosto pod Blair Pond Park, abyśmy ponownie zagrali na zamarzniętym stawie jak te dwa głupie dzieciaki z dawnych lat.

#rodzeństwo #stareżale #zżycimimodystansu #jednobliskie #jednonijakie #toronto
Rodzina Bellerose to nie tylko Cree. Zanim wyjechał do Stanów, było ich troje - i choć jego historia od tamtej pory kręci się głównie wokół Nowego Orleanu, odznaki i tego, co po drodze zdążył stracić, dwoje rodzeństwa wciąż na niego czeka. Tylko że nie w ten sam sposób.

Jedno z nich wyjechało z nim oraz ich rodzicami. Zostawili razem to samo miasto, tych samych ludzi, ten sam dom - i właśnie dlatego, że stracili wszystko naraz, znaleźli w sobie nawzajem coś, czego nie miało żadne z nich osobno - znajome uczucie bliskości, kogoś, na kim można polegać. Byli praktycznie nierozłączni w Nowym Orleanie i tacy pozostali do dziś, niezależnie od tego, które z nich wróciło do Kanady pierwsze, a które zostało jeszcze kilka lat dłużej.

Drugie nigdy nie opuściło Kanady. Zamieszkało u dziadków, bo bardzo tego chciało, i nigdy nie wybaczyło Cree, że wyjechał - choć to nie z tamtym rodzeństwem był kiedyś najbliżej. Odwiedzał ich, kiedy tylko mógł. To jednak nigdy nie wystarczyło, żeby cokolwiek naprawić. Teraz, kiedy Cree wrócił do Toronto na stałe, widują się głównie na rodzinnych spotkaniach - uprzejmie, poprawnie i zupełnie bez ciepła, jakie było kiedyś codziennością.

#toksycznarelacja #narkotyki #hipnoza #hurtnocomfort #deaddove:donoteat
Nie wszyscy wierzą w innowacyjne metody Vikrama Sirojca. Wiele ludzi mówi, że nie jest on wykształconym terapeutą i naukowcem, a raczej cholernym szarlatanem, zielarzem o problemach psychicznych, który przeżył kiedyś coś tragicznego i stał się kimś innym. Nie można zaprzeczyć, że Vikram ma historię. Paskudną historię, którą wymazał, wraz z odrodzeniem się na nowo. Bo właśnie tak reklamuje swoje usługi.
Jako odrodzenie. Początek nowego, lepszego życia, wolnego od trosk i problemów.
Brzmi za pięknie, aby było prawdziwe, ale Sirojc obiecuje swoim podopiecznym, że jeśli tylko oddadzą się w jego ręce, absolutnie tego nie pożałują. Nie jest wiadomo o jego metodach za wiele — niektórzy mówią, że wprowadza w hipnozę, inni, że podaje swoim pacjentom psychodeliki. Chodzą plotki, że każe dla siebie zabijać, bo tylko kąpiel w czyjejś krwi może wyzwolić swoje wewnętrzne dziecko.
Trafiają do niego desperaci, a Ty jesteś jednym z nich. Może straciłeś w życiu już wszystko; hazard, tragiczny wypadek, zaginięcie? Nie może być to bankructwo, bo usługi Vikrama słono kosztują. Może rodzice Cię do niego odesłali, abyś wyrósł na ludzi. Dla Vikrama nie jest ważny w końcu wiek, a o s o b o w o ś ć. Twoja dusza. Ta sama, o którą zapragnie walczyć, w końcu zaufasz mu bezgranicznie i pozwolisz na wszystko.

#toxicrelationship #morally-grey #blind-trust #victim-mentality #naive #mlm
Nie byliśmy tymi samymi ludźmi co kiedyś. Dorośliśmy, zmieniliśmy życiowe priorytety, a nasze drogi przestały się ze sobą przecinać. Może na początku ubolewałem nad tym, że nigdy więcej nie porozmawiamy, nie spędzimy wspólnie wieczoru na oglądaniu kiepskiego filmy czy graniu do nocy w gry. Pogodziłem się z tym. Potrafiłem ruszyć dalej, zapominając o kiełkującym uczuciu, które nie zmieniło się w nic głębszego.
Po latach twój powrót do mojego życia nie mógł oznaczać niczego dobrego. Ponownie rościłeś sobie do mnie prawo, jakby nic się między nami nie zmieniło od czasów nastoletnich. A ja przyjąłem cię z otwartymi ramionami, bez jakiegokolwiek zająknięcia.
Łatwo dałem się złapać w twoją sieć kłamstw. Wierzyłem w każde twoje słowo, przecież nie miałeś powodu, by oszukiwać mnie na każdym kroku, prawda? Uczucia powróciły z jeszcze większą mocą, a ja chciałem tylko ciebie. Twojej obecności, głosu, dotyku, deklaracji. W końcu mogliśmy być razem.
Szkoda, że to wszystko było tylko słodką pułapką, w którą tak łatwo dałem się złapać.

#romantyczny dramat #do trzech razy sztuka #bo jak nie ja to kto
Connie nie szukała miłości, ona w nią wpadała, zwykle wtedy, gdy życie postanawiało rzucić jej pod nogi kolejną katastrofę.
Connie przechodziła przez wyjątkowo ciemny okres swojego życia. Czuła się przytłoczona, zmęczona, jakby każdy dzień był kolejną wspinaczką bez liny. Właśnie wtedy postanowiła spróbować czegoś nowego: wspinaczki górskiej w pomieszczeniu. Uznała, że może jeśli nauczy się wchodzić wyżej fizycznie, to psychicznie też coś drgnie.
Pierwszego dnia stanęła pod wysoką ścianą wspinaczkową. Patrzyła na nią tak, jak patrzyła na własne życie, z mieszaniną strachu i determinacji. Zapięła uprząż, złapała pierwszy chwyt i zaczęła się wspinać.

W połowie drogi poczuła, że traci równowagę. Jej palce ześlizgnęły się, ciało odchyliło, a serce zamarło. Przez krótką chwilę była pewna, że zaraz spadnie i zrobi sobie krzywdę.
Gdyby nie silna dłoń, która w ostatniej sekundzie złapała ją za uprząż.
Przystojny nieznajomy, skupiony, spokojny, z tym charakterystycznym spojrzeniem człowieka, który wie, co robi, przytrzymał ją i powiedział tylko:
„Mam cię.”
Connie poczuła, że pierwszy raz od dawna ktoś naprawdę ją złapał.
Po zejściu na dół speszyła się, podziękowała i uciekła szybciej, niż powinna. Nie zapytała o imię. Nie zapamiętała nawet, na którym stanowisku trenował.

Kilka tygodni później — kolejny pech

Minęło kilka tygodni. Connie nadal walczyła z życiem, które lubiło ją testować w najgorszych momentach. Wracała z pracy, zmęczona i przytłoczona, gdy jej samochód, stary i kapryśny, odmówił współpracy. Najpierw szarpnięcie. Potem dziwny dźwięk. Aż na końcu powolne zsunięcie się z drogi prosto w niewielkie drzewo.

Nic poważnego, ale wystarczająco, by Connie siedziała w środku i zastanawiała się, czy wszechświat ma do niej jakiś żal. Ktoś mógłby pomyśleć, że próbowała zakończyć swój żywot, ale prawda była prostsza: Connie miała pecha, a pech lubił ją szczególnie wtedy, gdy była najbardziej przytłoczona.

Zanim zdążyła wyjść z auta, ktoś zapukał w szybę.

Ten sam nieznajomy.
Ten sam, który uratował ją na ściance.

„Znowu ty?” — powiedział z lekkim uśmiechem.

Connie poczuła, jak jej policzki płoną.