The difference between me and a dog is I am taller
: śr lis 11, 2026 2:04 pm
Wiedźmy nagle okazywały się najbardziej interesującym tematem świata, o ile zakładała, że najważniejszą wiedźmą jest właśnie jej kobieta. Lubiła, gdy poszczególne dni kręciły się wokół Ruelle, dzięki czemu ten wyjazd jak na razie bardzo przypadł jej do gustu. Może Cross też faktycznie miała jakieś magiczne zdolności, skoro potrafiła tak łatwo zaczarować swoją modelkę? Nie przenosiło się to jednak z taką łatwością na inne osoby, czego dowodem była kelnerka. River ciekawiło, czy gdyby to Rue zajęła się czarowaniem kelnerki, całość potoczyłaby się nieco inaczej. Bardzo możliwe. Skończyło się jednak tak, jak się skończyło. Miało to też oczywiście swoje plusy. Lubiła mieć ją tylko dla siebie. Była tym bardziej zadowolona, gdy sala wreszcie opustoszała i mogły zaczerpnąć z tego momentu choć minimum intymności.
Prescott poddawała się kolejnym pocałunkom i gestom, obiecując tym samym swojej artystce coraz więcej i więcej. Nie zaprotestowała od razu, gdy rozpięła jej spodnie, co powinno być dobrym znakiem. Może gdyby rysowniczka się nie odezwała, tylko po prostu robiła swoje, to nie zostałaby tak okrutnie odrzucona? Wydała z siebie długi pomruk jasno świadczący o niezadowoleniu. Nie takiej odpowiedzi się spodziewała. Wpatrywała się w sylwetkę swojej modelki, powoli zmierzającą w stronę wyjścia. Artystka jednak ani drgnęła. Smycz naprężała się coraz bardziej, aż wyprostowała się całkowicie, hamując kolejny ruch Ruelle. Rysowniczka wciąż trzymała za rączkę, nie pozwalając jej przesadnie się oddalić. Może powinna być wobec niej bardziej brutalna? Mogłaby równie dobrze od razu sięgnąć po obrożę elektryczną, ale ten gadżet wolała zostawić na inny raz. Skinęła głową na Rue, wskazując, żeby podeszła do niej jeszcze raz. Nie miała zamiaru zrobić wcześniej choćby jednego kroku. Dopiero gdy dziewczyna się cofnęła i zatrzymała obok, artystka ruszyła przed siebie. Najwyraźniej uznała, że tym razem, to ona powinna iść pierwsza. Skierowała się w stronę wyjścia, szarpiąc za smycz mocniej niż było to konieczne.
— Niechaj każdy, kto dziś tutaj stoi, dobrze zapamięta tę chwilę! Diabeł nie śpi! Może zamieszkać w domu waszego sąsiada, zasiąść przy waszym stole, a nawet przemówić ustami waszej żony! — Do mózgu rysowniczki dotarły wreszcie jakiekolwiek słowa sędziego. Może to znów zbawienny wpływ świeżego powietrza? Nie, raczej nie. Pociągnęła za sobą swoją kobietę w takie miejsce, by była w stanie zobaczyć te swoje upragnione stosy. Przewodnik opowiadał coś na temat powieszeń, które były tu dużo częstszą praktyką, ale jemu aż tak uważnie się nie przysłuchiwała. Inscenizowane wieszanie byłoby dużo nudniejsze niż podpalenie, to na pewno. Sędzia podłożył wreszcie ogień pod stosem, wokół którego zebrali się turyści. Całość wyglądała naprawdę spektakularnie.
— Dziś przyszliście po mnie! Jutro ktoś oskarży wasze córki! A kiedy zapytacie o dowody, usłyszycie tylko, że diabeł ukrywa się pod waszym dachem! — zawołała oskarżona wiedźma, co pewnie miało być niosącymi za sobą morał ostatnimi słowami skazńczyni. River przyglądała się fałszywemu wykonywaniu wyroku bez emocji na twarzy i bez słowa.
Ruelle I. Prescott
Prescott poddawała się kolejnym pocałunkom i gestom, obiecując tym samym swojej artystce coraz więcej i więcej. Nie zaprotestowała od razu, gdy rozpięła jej spodnie, co powinno być dobrym znakiem. Może gdyby rysowniczka się nie odezwała, tylko po prostu robiła swoje, to nie zostałaby tak okrutnie odrzucona? Wydała z siebie długi pomruk jasno świadczący o niezadowoleniu. Nie takiej odpowiedzi się spodziewała. Wpatrywała się w sylwetkę swojej modelki, powoli zmierzającą w stronę wyjścia. Artystka jednak ani drgnęła. Smycz naprężała się coraz bardziej, aż wyprostowała się całkowicie, hamując kolejny ruch Ruelle. Rysowniczka wciąż trzymała za rączkę, nie pozwalając jej przesadnie się oddalić. Może powinna być wobec niej bardziej brutalna? Mogłaby równie dobrze od razu sięgnąć po obrożę elektryczną, ale ten gadżet wolała zostawić na inny raz. Skinęła głową na Rue, wskazując, żeby podeszła do niej jeszcze raz. Nie miała zamiaru zrobić wcześniej choćby jednego kroku. Dopiero gdy dziewczyna się cofnęła i zatrzymała obok, artystka ruszyła przed siebie. Najwyraźniej uznała, że tym razem, to ona powinna iść pierwsza. Skierowała się w stronę wyjścia, szarpiąc za smycz mocniej niż było to konieczne.
— Niechaj każdy, kto dziś tutaj stoi, dobrze zapamięta tę chwilę! Diabeł nie śpi! Może zamieszkać w domu waszego sąsiada, zasiąść przy waszym stole, a nawet przemówić ustami waszej żony! — Do mózgu rysowniczki dotarły wreszcie jakiekolwiek słowa sędziego. Może to znów zbawienny wpływ świeżego powietrza? Nie, raczej nie. Pociągnęła za sobą swoją kobietę w takie miejsce, by była w stanie zobaczyć te swoje upragnione stosy. Przewodnik opowiadał coś na temat powieszeń, które były tu dużo częstszą praktyką, ale jemu aż tak uważnie się nie przysłuchiwała. Inscenizowane wieszanie byłoby dużo nudniejsze niż podpalenie, to na pewno. Sędzia podłożył wreszcie ogień pod stosem, wokół którego zebrali się turyści. Całość wyglądała naprawdę spektakularnie.
— Dziś przyszliście po mnie! Jutro ktoś oskarży wasze córki! A kiedy zapytacie o dowody, usłyszycie tylko, że diabeł ukrywa się pod waszym dachem! — zawołała oskarżona wiedźma, co pewnie miało być niosącymi za sobą morał ostatnimi słowami skazńczyni. River przyglądała się fałszywemu wykonywaniu wyroku bez emocji na twarzy i bez słowa.
Ruelle I. Prescott