Strona 9 z 9

Odbiór Nagród

: pn lis 09, 2026 9:11 am
autor: George Whitcroft
ODBIÓR NAGRODY
nazwa użytkownika: kiteusz
za co: event Blackout
realizacja: wątek

scenariusz z informatora George'a
cytaty:
Spoiler
Nigdy nie przypuszczał, że zostanie zamieszany w coś takiego. To miał być tylko zwykły spacer, podczas którego natknął się na podejrzanie zachowującą się grupkę ludzi. Nie przyglądał im się zbyt uważnie ze względu na otaczającą go ciemność, ale mimo to udało mu się zauważyć kilka szczegółów. Początkowo nie przywiązywał do tego większej wagi, nie chcąc pakować się w poważniejsze kłopoty, więc szedł dalej, jak gdyby nigdy nic. Wszystko zmieniło się dopiero wtedy, gdy usłyszał podniesione głosy, a zaraz po nich krótki krzyk, na którego dźwięk przeszedł go dziwny dreszcz. Niewiele myśląc, wrócił w tamto miejsce, chociaż coś z tyłu głowy podpowiadało mu, że powinien trzymać się od niego z daleka.
- Oglądałeś dzisiejsze wiadomości? – zapytał cicho, sięgając po kubek z gorącą kawą. Wpatrywał się w niego przez chwilę, by ostatecznie upić mały łyk. Przyjemne ciepło rozlało się po jego ciele, trochę go uspokajając. Kochał herbatę, ale kawa też potrafiła zdziałać cuda. – Ktoś zaginął wczoraj w parku… a tak się składa, że byłem tam i chyba nawet mijałem tego mężczyznę z grupką innych ludzi. I teraz nie wiem czy liczę się jako świadek czy jednak podepną mnie pod podejrzanego i zamkną w więzieniu do czasu wyjaśnienia sprawy… nie wiem co mam robić… - wyznał, ostatecznie nie panując nad emocjami przez co kilka łez spłynęło po jego policzkach. Dawno nie czuł się tak żałośnie jak teraz.
— Mam nadzieję, że będzie tam ktoś miły — powiedział cicho, idąc za Felixem do środka, by poinformować policjantkę, w jakim celu się zjawił. Od razu został zaprowadzony do specjalnego pokoju, gdzie miał opowiedzieć jednemu z policjantów zajmujących się sprawą, co takiego widział. Miał nadzieję, że się nie pomyli i jego zeznania pomogą odnaleźć mężczyznę. Otuchy dodawała mu również obecność Felixa, który czekał na niego na korytarzu.
nagroda: odznaka Zero Voltage

komentarz od:Shereen Winfield, wt lis 10, 2026 10:56 am

:slodziaczek:

Odbiór Nagród

: pn lis 09, 2026 10:08 am
autor: River Cross
ODBIÓR NAGRODY
nazwa użytkownika: Werka
za co: HALLOWEEN TOWN – WEDNESDAY
realizacja: klik
cytaty:
Spoiler
nagroda: odznaka TRICK OR TREAT i 10 MC

komentarz od:Shereen Winfield, wt lis 10, 2026 11:03 am

:slodziaczek:

Odbiór Nagród

: pn lis 09, 2026 10:31 pm
autor: Sadie Glass
ODBIÓR NAGRODY
nazwa użytkownika: Sadie Glass
za co: blackout
realizacja: klik
cytaty:
Spoiler
Zanim zdążył uporządkować te myśli, światło lampki nocnej zamigotało. Raz, drugi, później trzeci. Krótkie rozbłyski przecięły pomieszczenie, a potem wszystko zgasło. Jednocześnie ciemność za oknem stała się niemal zupełna. Ulica pogrążyła się w mroku, odcinając ich od resztek miejskich świateł, które dotychczas stanowiły jedyny punkt odniesienia. Przez moment nie widział niczego. Nieprzenikniona ciemność wypełniła przestrzeń, pozbawiając go nawet możliwości rozpoznawania konturów. [...]
- Wciąż nie działa światło? - spytał.

[...]
Palcami odszukała krawędź szuflady nocnego stolika. Wyjęła z niej małą lampkę na baterie, nacisnęła włącznik i postawiła przy łóżku.
Ciepłe światło rozlało się po pościeli, wydobywając z ciemności krawędzie mebli i znajome proporcje pokoju. Nie było intensywne, ale wystarczało, żeby sypialnia przestała przypominać przestrzeń pozbawioną początku i końca. Poprawiła ustawienie lampki tak, by nie świeciła Raphaelowi prosto w twarz.
nagroda: Alexa, find a flashlight - 5mc
ODBIÓR NAGRODY
nazwa użytkownika: Sadie Glass
za co: blackout
realizacja: klik
cytaty:
Spoiler
- Ta suknia - zaczął, a jego głos, pomimo stanu, zachował coś z typowego dla niego niskiego tonu i leniwej modulacji. - Nie wiem, gdzie się kończy, a gdzie zaczyna twoje ciało.
Zatrzymał na niej spojrzenie, jakby oczekiwał, że wyjaśni mu tę kwestię. Było w tym zdaniu coś niemal dziecięcego, pozbawionego zwyczajowej dwuznaczności, choć Raphael zapewne nie byłby w stanie przyznać, że powiedział cokolwiek niewinnego. Przesunął wzrokiem w dół, próbując ponownie uchwycić granicę pomiędzy materiałem a sylwetką kobiety. Satyna połyskiwała, a jej błękit zmieniał się w zależności od kąta padania światła. Przez moment uznał, że suknia przypominała wodę, która nauczyła się przyjmować kształt człowieka. Potem przyszła mu do głowy zupełnie inna myśl, równie absurdalna, i niemal się uśmiechnął.
- Chyba ktoś cię pomalował nie tą stroną - dodał ciszej, nie będąc pewnym, czy rzeczywiście wypowiedział te słowa. - Ale nie każ mu poprawiać. Wyszło całkiem dobrze.

[...]
Teraz najdrobniejszy ruch wystarczał, żeby poczuła ciepło jego ciała pod własnym, reakcje i oddechy. Włosy opadły jej na ramiona i piżamę, której ramiączko w proteście przeciw zachowawczości zsunęło na szczupłe ramię. Słabe światło lampki i nowa pozycja pozwalały Sadie zobaczyć niewiele, lecz wystarczająco - reszę musiała zbadać dotykiem.
Prawdę mówiąc odpowiadało jej to coraz bardziej.

[...]
Pod palcami odnalazła materiał jego ubrania. W ciemności nie była nawet pewna, czy miał na sobie koszulkę, czy coś bardziej skomplikowanego. Wiedziała natomiast, że materiał stanowczo przeszkadzał jej w poznawaniu kolejnych fragmentów jego ciała, więc odszukała dolną krawędź tkaniny i stanowczo uniosła ją wyżej, zbierając materiał pod obojczykami. Wreszcie. Sadie przesunęła po odsłoniętej, rozgrzanej skórze otwartą dłonią, poznając zarys klatki piersiowej, a potem pochyliła się ponownie. Zatrzymała usta przy obojczyku, pozostawiła tam pocałunek i następny nieco niżej, pieszcząc skórę językiem i nie spiesząc się z wyborem kolejnego miejsca.
nagroda: Romance in the shadows- 5mc

komentarz od:Shereen Winfield, wt lis 10, 2026 10:56 am

:slodziaczek:

Odbiór Nagród

: pn lis 09, 2026 10:38 pm
autor: Sadie Glass
ODBIÓR NAGRODY
nazwa użytkownika: Sadie Glass
za co: halloween town
realizacja:
viewtopic.php?p=96334#p96334
viewtopic.php?p=97414#p97414
viewtopic.php?p=98409#p98409
cytaty:
Spoiler
Pierwsza komplikacja pojawiła się dopiero po trzydziestu minutach drogi przez las. Reflektory samochodu oświetliły powalone drzewo. Pień blokował całą szerokość drogi, a pobocze nie istniało. Sadie początkowo przyjęła ten widok z pewnym rozbawieniem - najwyraźniej nawet natura musiała wyrazić dezaprobatę dla jej planów towarzyskich. Może szukanie seksu, narkotyków i czegoś jeszcze było błędem? Nie zamierzała rezygnować ze wszystkiego, czego mogłaby kiedyś żałować. To byłoby nudne.
Zawróciły, żeby poszukać innej trasy, gotowe stracić kilkanaście minut. Problem polegał na tym, że niedługo zobaczyły dokładnie to samo drzewo.
nagroda: TRICK OR TREAT - 10mc

komentarz od:Shereen Winfield, wt lis 10, 2026 10:56 am

:slodziaczek:

Odbiór Nagród

: wt lis 10, 2026 11:43 am
autor: raphael valencourt
ODBIÓR NAGRODY
nazwa użytkownika: dirty little diesel.
za co: blackout
realizacja: klik
cytaty:
Spoiler
Zanim zdążył uporządkować te myśli, światło lampki nocnej zamigotało. Raz, drugi, później trzeci. Krótkie rozbłyski przecięły pomieszczenie, a potem wszystko zgasło. Jednocześnie ciemność za oknem stała się niemal zupełna. Ulica pogrążyła się w mroku, odcinając ich od resztek miejskich świateł, które dotychczas stanowiły jedyny punkt odniesienia. Przez moment nie widział niczego. Nieprzenikniona ciemność wypełniła przestrzeń, pozbawiając go nawet możliwości rozpoznawania konturów. [...]
- Wciąż nie działa światło? - spytał.

[...]
Palcami odszukała krawędź szuflady nocnego stolika. Wyjęła z niej małą lampkę na baterie, nacisnęła włącznik i postawiła przy łóżku.
Ciepłe światło rozlało się po pościeli, wydobywając z ciemności krawędzie mebli i znajome proporcje pokoju. Nie było intensywne, ale wystarczało, żeby sypialnia przestała przypominać przestrzeń pozbawioną początku i końca. Poprawiła ustawienie lampki tak, by nie świeciła Raphaelowi prosto w twarz.
nagroda: Alexa, find a flashlight - 5mc
ODBIÓR NAGRODY
nazwa użytkownika: dirty little diesel.
za co: blackout
realizacja: klik
cytaty:
Spoiler
- Ta suknia - zaczął, a jego głos, pomimo stanu, zachował coś z typowego dla niego niskiego tonu i leniwej modulacji. - Nie wiem, gdzie się kończy, a gdzie zaczyna twoje ciało.
Zatrzymał na niej spojrzenie, jakby oczekiwał, że wyjaśni mu tę kwestię. Było w tym zdaniu coś niemal dziecięcego, pozbawionego zwyczajowej dwuznaczności, choć Raphael zapewne nie byłby w stanie przyznać, że powiedział cokolwiek niewinnego. Przesunął wzrokiem w dół, próbując ponownie uchwycić granicę pomiędzy materiałem a sylwetką kobiety. Satyna połyskiwała, a jej błękit zmieniał się w zależności od kąta padania światła. Przez moment uznał, że suknia przypominała wodę, która nauczyła się przyjmować kształt człowieka. Potem przyszła mu do głowy zupełnie inna myśl, równie absurdalna, i niemal się uśmiechnął.
- Chyba ktoś cię pomalował nie tą stroną - dodał ciszej, nie będąc pewnym, czy rzeczywiście wypowiedział te słowa. - Ale nie każ mu poprawiać. Wyszło całkiem dobrze.

[...]
Teraz najdrobniejszy ruch wystarczał, żeby poczuła ciepło jego ciała pod własnym, reakcje i oddechy. Włosy opadły jej na ramiona i piżamę, której ramiączko w proteście przeciw zachowawczości zsunęło na szczupłe ramię. Słabe światło lampki i nowa pozycja pozwalały Sadie zobaczyć niewiele, lecz wystarczająco - reszę musiała zbadać dotykiem.
Prawdę mówiąc odpowiadało jej to coraz bardziej.

[...]
Pod palcami odnalazła materiał jego ubrania. W ciemności nie była nawet pewna, czy miał na sobie koszulkę, czy coś bardziej skomplikowanego. Wiedziała natomiast, że materiał stanowczo przeszkadzał jej w poznawaniu kolejnych fragmentów jego ciała, więc odszukała dolną krawędź tkaniny i stanowczo uniosła ją wyżej, zbierając materiał pod obojczykami. Wreszcie. Sadie przesunęła po odsłoniętej, rozgrzanej skórze otwartą dłonią, poznając zarys klatki piersiowej, a potem pochyliła się ponownie. Zatrzymała usta przy obojczyku, pozostawiła tam pocałunek i następny nieco niżej, pieszcząc skórę językiem i nie spiesząc się z wyborem kolejnego miejsca.
nagroda: Romance in the shadows- 5mc

komentarz od:Elena Santorini, śr lis 11, 2026 4:27 pm

:doggo:

Odbiór Nagród

: sob lis 14, 2026 1:04 pm
autor: Perry Wallace
ODBIÓR NAGRODY
nazwa użytkownika: isiek
za co: Blackout - Alexa, find a flashlight
realizacja: klik
cytaty:
Spoiler
(...)wertowała Chirurgię Małych Zwierząt i rozpoczęła proces szmuglowania notatek (czyli po prostu robiła zdjęcia tych stron, których potrzebowała), gdy nagle zgasły jarzeniówki i bibliotekę ogarnęła ciemność. - Ożeż ty w mordę - mruknęła do siebie Perry, zamierając z telefonem zawieszonym nad kartką.
Szybciutko dotarła do schodów i od razu wypatrzyła znajomą sylwetkę. - Cześć! Ale dramat z tym blackoutem, co nie? Od trzech dni nie prostowałam włosów i w ogóle nie mogę ich ułożyć, widzisz? - przywitała się i od razu zaczęła iść w stronę pomieszczenia z agregatami. Rozejrzała się opustoszałym, cichym korytarzu i aż przeszedł ją dreszcz. Trochę spooky to wszystko wyglądało, gdy długie cienie tańczyły na ścianach, a krzesła wyglądały jak… no właśnie, nie wiadomo co.
(...)zatrzymała się przed pomieszczeniem… z agregatami? Oświetliła drzwi latarką - tabliczka głosiła "Pomieszczenie techniczne. Wstęp tylko dla upoważnionych". - Ej, to chyba tutaj? - spytała.
Weszła za blondynką do środka i stanęła tuż za jej plecami, kiedy ta przykucnęła przy skrzyni z instalacją. Kurde, dużo tam było tych przycisków. - Pewnie - zgodziła się na poświecenie latarką. Tak, do tego mogła się nadać. Nachyliła się nad Pixie i skierowała jaskrawe światło z telefonu w stronę obudowy. Zmarszczyła brwi, wlepiając wzrok w przyciski i kabelki. - Umm… rozumiesz coś z tego? - zapytała, a po chwili przełknęła głośno ślinę i wskazała palcem na jeden z elementów. - Ojeju, ten fioletowy kabel chyba się dymi, widzisz? - wskazała palcem na skrzynkę. - Zjarał się? - spytała jeszcze i zmarszczyła nos, bo coś tu się ewidentnie fajczyło i ten zapach zaczynał jej przeszkadzać.
nagroda: Alexa, find a flashlight, 5 MC

komentarz od:Alexander Hall, sob lis 14, 2026 1:05 pm

:rizz:

Odbiór Nagród

: sob lis 14, 2026 4:24 pm
autor: pixie fontaine
ODBIÓR NAGRODY
nazwa użytkownika: bubek
za co: blackout
realizacja: klik
cytaty:
Spoiler
cała gra jest o tym, jak Pixie i Perry próbują naprawić niedziałający agregat na uczelni

Nie czekając na odpowiedź, wyszła z auli i skierowała się długim korytarzem w stronę schodów. Po drodze mijała uchylone drzwi, zza których co chwilę wychylali się studenci i wykładowcy, najwyraźniej liczący na to, że światło zdążyło już wrócić. Nic z tego. Nadal było ciemno jak w dupie, a jedynym źródłem oświetlenia pozostawały ekrany telefonów i pojedyncze latarki. Nikt chyba nie przypuszczał, że blackout potrwa aż tak długo, a już na pewno mało kto zakładał, że nawet uniwersyteckie agregaty w końcu odmówią współpracy.
nagroda: Alexa, find a flashlight 5 MC

komentarz od:Milo Rivera, sob lis 14, 2026 4:52 pm

🍂

Odbiór Nagród

: pn lis 16, 2026 11:30 am
autor: Lucien Spencer
ODBIÓR NAGRODY
nazwa użytkownika: Lyns
za co: Blackout/Racing for a good cause
realizacja: klik / zadanie od MG
cytaty:
Spoiler
1. I wtedy zobaczył, jak na pasie obok rozpędzony srebrny suv wjeżdża na skrzyżowanie przed nimi, prosto w drugie, jadące z pierwszeństwem auto. Głośny huk i skrzypienie wyginanej blachy rozniosło się po całej okolicy, zagłuszając grającą cicho w radiu muzykę i sprawiając, że Lucien na moment wstrzymał powietrze. 
Patrzył w osłupieniu na dziejącą się na ich oczach w ułamkach sekund scenę grozy. Impet uderzenia wyrzucił czarną hondę na przydrożny mur, aż oba samochody na moment przystanęły. Już z daleka dało się zobaczyć zakrwawionego, oszołomionego poszkodowanego, ale srebrny chevrolet nagle drgnął. Błysk świateł wstecznych i pisk opon oznaczały jedno. 
On ucieknie.
— Zostań i zadzwoń po pomoc [...]
2.Wtedy z daleka dostrzegł na pasie uciekiniera stojący kontener oznaczony znakami ostrzegawczymi, by go ominąć i nagle poczuł przypływ adrenaliny. Miał szansę.
Bez chwili namysłu zrównał się z Chevroletem, by zamknąć mu drogę ucieczki.
— Zatrzymaj się! — krzyknął jeszcze, ale wystarczyło te kilka sekund wahania i przerażenie w oczach mężczyzny, który zbyt późno nacisnął hamulec.
A potem usłyszał kolejny huk.
3.Spencer przez cały ten czas czuł w sobie pozostałości adrenaliny, ale wciąż zachowywał zimną krew i cierpliwie czekał na przyjazd mundurowych, aż w końcu jego uszu dobiegły dźwięki znajomego sygnału.
Kiedy wóz policyjny zatrzymał się tuż przy nich, odsunął się na bezpieczną odległość i patrzył na procedurę zatrzymania, słysząc pouczenie o zachowaniu milczenia oraz patrząc, jak mężczyzna zostaje skuty kajdankami i zaprowadzony do auta. Pani policjant poprosiła Luciena o stawienie się na komendę w celu złożenia oświadczenia jako świadek, a następnie ponownie nakazała wszystkim rozejście się.
nagroda: odznaka Zero Voltage, 15 MC
ODBIÓR NAGRODY
nazwa użytkownika: Lyns
za co: Halloween
realizacja: klik / Scenariusz "Zmierzch"
cytaty:
Spoiler
Jak była młodsza, kochała Zmierzch, zarówno książki, jak i wersję filmową, dlatego przygotowywanie listy piosenek zawartych w ekranizacjach przyniosło jej ogromną przyjemność. “Kołysankę Belli” graną na fortepianie miała na swojej comfort liście, nie mogło więc jej zabraknąć i na imprezowej playliście, w którą wplotła także inne melodie pasujące do klimatu Forks. Swój tablet wraz z kilkoma elementami wystroju zaniosła kilka mieszkań dalej [...]
Kiedy wyszła z sypialni, miała na sobie baseballową czapkę i pasującą do niej kamizelkę bez rękawów, a jej nogi podkreślały białe, przylegające do niej spodnie wraz z naciągniętymi na nie biało-czarnymi skarpetkami do kolan. Z pokręconymi rudymi włosami i srebrzystym brokatem na policzkach i nosie prezentowała się naprawdę drapieżnie. Gdyby pozostawiła swój naturalny blond, nie dałoby się jej odróżnić od Rosalie.
[...]wzięła ostatni talerz z babeczkami red velvet z białym kremem, polanym krwistym syropem. Przynajmniej wypiekami mogła się poszczycić.[...]
W salonie postawiła swoje krwawe babeczki na stole pomiędzy błyszczącymi czerwonymi jabłkami i wzięła od Aslana tackę z tortillami, którą ułożyła zaraz obok naczynia z czerwonym ponczem
— I Edwarda. Musimy zrobić sobie z nim zdjęcie — dodała jeszcze, patrząc na kartonową postać w szarym płaszczyku z pierwszej części.[...]
— Bella, zrób nam zdjęcie. To nasze pierwsze wspólne halloween, trzeba to uwiecznić — z ogromnym entuzjazmem wyciągnęła z kieszeni swojego bezrękawnika telefon, który podała kobiecie, po czym pospiesznie odłożyła ich woreczki na stolik obok i energicznie pociągnęła męża w stronę tekturowego Cullena.
Tam wzięła Aslana za ręce, którymi otoczyła siebie i wtuliła się plecami w jego tors. Splótłszy ich dłonie, uśmiechnęła się szczęśliwa do zdjęcia w ugrzecznionej wersji rodem z balów szkolnych.
— Poczekaj! — zatrzymała Beth, żeby zmienić pozycję, bo to nie był koniec. Tym razem obróciła się w stronę mężczyzny i sięgnęła dłonią za jego kark, by następnie przyciągnąć go do swojej twarzy, jednocześnie po omacku sięgając dłonią Edwarda, żeby zasłonić mu oczy. W ciągu ułamków sekund odnalazła wzrokiem jasne oczy Aslana, finalnie przenosząc je na usta, które złączyła w pocałunku, przymykając powieki.
Wszystko na potrzeby pamiątki.
[...]weszli do środka i ominęli łazienkę, na której kilka godzin wcześniej własnoręcznie przykleiła kartkę z napisem "Granica Rezerwatu La Push - Wampirom wstęp wzbroniony".
Oderwała się od niego w momencie, w którym gospodyni podała im woreczki z czerwoną cieczą, które Ade ochoczo pochwyciła w ręce i pospiesznie upiła łyk z rurki.
Niektóre przebrania były jednak tak dobre, że nie potrafiła odgadnąć, kto się pod nimi skrywał, dlatego w pewnym momencie kiwnęła głową na jakiegoś mężczyznę w sztucznym futrze i masce wilka.
— Ej, myślisz, że to futro jest prawdziwe? — ściągnęła brwi, bezwstydnie przyglądając się niezidentyfikowanemu sąsiadowi. — Albo czy ma pod nim gacie, czy po przemianie pojawi się tak, jak go stworzono? A co, jak postanowi się przemienić w trakcie imprezy? — Jej tok myśli, trochę dyktowany krążącym w jej żyłach alkoholem, prowadził ją do coraz poważniejszych rozkmin. Przekrzywiła głowę na bok, wciąż wpatrując się w wilkołaka z niepoprawnym zaintrygowaniem. — W sumie nie miałabym nic przeciwko. Aczkolwiek to halloween, można się porządnie wystraszyć — Jeszcze przez chwilę wychylała się z miejsca, koniecznie chcąc sprawdzić swoją tezę.
— W ogóle bardziej jesteś team Jacob czy team Edward? — zapytała z zaciekawieniem. — Albo może inaczej - poleciałbyś bardziej na gorącokrwistego wilka czy chłodnego samotnika wampira?[...]
— Nie jestem fanem tej sagi — odpowiedział. — Będę w teamie, który wybierzesz, kochanie. — Zamrugał figlarnie[...] — Chyba bardziej wolałbym gorące ciałko w sypialni, aniżeli jakieś zwłoki — stwierdził po dłuższej chwili namysłu. [...]
— Ja na początku byłam w teamie Edwarda, bo zawsze był taki skryty, że wcale nie dziwię się zaintrygowaniu Belli. A jak się okazał romantykiem, który walczy o swoje i traktuje swoją kobietę jak priorytet to łooo… — powachlowała się dłonią z udawanym zachwytem. Kisiel w majtkach, chciałoby się rzec, ale się powstrzymała. — Ale teraz z wiekiem stwierdzam, że potrzebuję porządnego kaloryfera, a nie jakiegoś sztywniaka z problemami — stwierdziła finalnie, potakując sobie głową na to, że w końcu poszła po rozum do głowy. — Więc tak, team Jacob. A że ty jesteś w moim teamie, to nie masz wyjścia. K o c h a n i e.
— Oni mają w ogóle w tej bajce jakieś wampirze moce? Coś na wzór bohaterów z Marvela? Jeśli tak, to chciałbym sobie jakąś zaklepać. Na przykład strzelanie banknotami z dłoni. — Uniósł demonstracyjnie dłoń i wycelował nią przed siebie. Wyglądał tak, jakby chciał sprawdzić, czy słowo ciałem się stało, ale ostatecznie wielce zawiedziony, znów ułożył palce na udzie kobiety. — Mógłbym wtedy szybciej wziąć rozwód — sarknął.[...]
— Ty mógłbyś na przykład przewidywać przyszłość. Albo czytać w myślach. Chociaż… — urwała na moment i skrzywiła się. — Nie, lepiej, żebyś nie czytał w moich.. [...] — Ja za to mogłabym mieć moc znikania — wymamrotała do siebie.
— Moje serce od dnia, w którym cię ujrzałem, nie zaznało spokoju. Wciąż nie potrafię zdecydować, czy jesteś aniołem zesłanym przez niebiosa, czy diabłem, który osobiście postanowił zepchnąć mnie z dobrej droi, ale czuję ogromną wdzięczność — I smród pieniędzy. — Za to, że dane mi było zostać twoim mężem, Adeline — celowo mówił tak głośno, aby stojąca obok Beth i Mark byli w stanie wszystko usłyszeć.
nagroda: odznaka Trick or treat, 10 MC

komentarz od:Milo Rivera, pn lis 16, 2026 3:04 pm

🍂