MAPLE HEARTS | PBF

#tutaj #tagi #wyróżniające #ważne #punkty #szukammęża #niechwidza #czego #szukasz
"Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit, sed do eiusmod tempor incididunt ut labore et dolore magna aliqua. Ut enim ad minim veniam, quis nostrud exercitation ullamco laboris nisi ut aliquip ex ea commodo consequat. Duis aute irure dolor in reprehenderit in voluptate velit esse cillum dolore eu fugiat nulla pariatur. Excepteur sint occaecat cupidatat non proident, sunt in culpa qui officia deserunt mollit anim id est laborum.""Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit, sed do eiusmod tempor incididunt ut labore et dolore magna aliqua. Ut enim ad minim veniam, quis nostrud exercitation ullamco laboris nisi ut aliquip ex ea commodo consequat. Duis aute irure dolor in reprehenderit in voluptate velit esse cillum dolore eu fugiat nulla pariatur. Excepteur sint occaecat cupidatat non proident, sunt in culpa qui officia deserunt mollit anim id est laborum.""Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit, sed do eiusmod tempor incididunt ut labore et dolore magna aliqua. Ut enim ad minim veniam, quis nostrud exercitation ullamco laboris nisi ut aliquip ex ea commodo consequat. Duis aute irure dolor in reprehenderit in voluptate velit esse cillum dolore eu fugiat nulla pariatur. Excepteur sint occaecat cupidatat non proident, sunt in culpa qui officia deserunt mollit anim id est laborum."

- Siemson, siatkóweczka o dwudziestej?
- Pewka, do zo zo!

- Joł, wpadaj na ognisko, ziom!
- Pewnie, gdzie i o której?

- Idziemy na kebsa?
- A pytasz dzika czy sra w lesie?

- Stary, nie uwierzysz, co się stało...

Szukam ZNAJOMYCH, może nawet PRZYJACIÓŁ do wspólnego grania w siatkóweczkę, do organizowania piątkowych i sobotnich wieczorków towarzyskich, do urządzania ognisk i wyjazdów pod namiot, do wpierdalania kebaba o drugiej nad ranem po wiksie, do wspólnego narzekania na robotę i na to, że znów boli nas kręgosłup.

Szukam ekipy do tańca i do grzańca, bo do różańca to nie, bo nie chodzimy do kościoła i nie nosimy ładnie skrojonych garniturków. Dla nas luksusem będzie zimne piwko wypite w ładnym albo brzydkim miejscu, bo nie mamy kija w dupie.

Szukam ludzi, którym będzie można wysłać mema na grupowym czacie o nieludzkiej porze i wiedzieć, że dostanie się odpowiedź, bo i tak ktoś nie śpi.

Co będzie grane?

1. Siatkóweczka (i na sali gimnastycznej, i na plaży, jak będzie ciepło). Jak zbierze nam się chętna ekipa, to sobie zagramy z kostkami.
2. Wyjazdy pod namiot, bo tanio i śmiesznie.
3. Pielgrzymki po gastro. Czyli klasyka gatunku: testowanie każdego kebaba w promieniu 10 kilometrów, bo nic tak nie buduje więzi jak wspólne szukanie serwetek.
4. Imprezki i domóweczki każdego rodzaju.



No to jakby ktoś był chętny, to ten, PISZCIE PRIV.

Skład:
1. Alexander Hall
2. Erza B. Fernandes
3. Jason Choi
4. Catherine Bennett
5. Duffy Summers
6. Eric Stones
7. Erika Lindberg
8. Gabriela R. Blais
9. Lilian Davenport

Poszukiwany współpracownik do wspólnego jeżdżenia po mieście i nagrywania materiałów, które tak naprawdę nikogo nie interesują. Pieczenie największej pizzy w mieście? Urodziny najstarszego człowieka w Toronto? A może udana akcja ratunkowa strażaków dotycząca kota, który wspiął się na najwyższego dęba w okolicy? My zawsze jesteśmy na miejscu, żeby podzielić się tym ze światem. Sporadycznie nasze newsy nawet okazują się ciekawe.
Kristin będzie osobą młodą, która dopiero zaczyna swoją karierę i chce rozwijać skrzydła w dziennikarstwie, dlatego uparcie chwyta się każdej szansy w nadziei, że w końcu uda się dostać coś ciekawszego niż pies, który podobno umie sam otwierać lodówkę. Jej partnera w pracy widzę raczej jako kogoś starszego, kto widział już wszystko i stracił nadzieję, że może dostać do nagrania materiał lepszy niż przedszkolak-geniusz, który recytuje alfabet od tyłu bez zająknięcia. Trochę cyniczny, trochę znudzony, trochę bardziej pesymistyczny niż jego koleżanka. Z drugiej strony jeśli masz inny pomysł to myślę, że się dogadamy, bo ja jestem raczej elastyczna. Najbardziej zależy mi na graniu wątków skupionych wokół pracy, właściwie to równie dobrze może być kobietą, dogadamy się
Kontakt najlepiej przez PW

#prostytutka #dawny_romans #sentyment

12 kwietnia 2021
Toronto, Kanada

Nie będę sobie życzył stu lat. Przeżyj kolejnych dziesięć, skurwielu. Wszystkiego najlepszego, Percy.




Kiedy obca kobieta proponuje Ci seks, zwykle są tylko dwa powody.
Desperacja.
Niewola?

Od niej biło dziś dwoma.
Desperacją – ale nie w sensie braku fizycznych uniesień. Desperacją typową dla kogoś, kto zrobiłby wszystko, byle tylko wyrwać się na wolność. Niewolą – niezależnie od tego jak bardzo starała się wstrzymywać krzyk, jej oczy niemo krzyczały za usta.

Może dałbym się uwieść, gdybym potrafił się upić. Mam dziwny metabolizm. Mój organizm przetwarza alkohol „pięćdziesiąt razy szybciej” niż normalnie. Mógłbym wypić wszystko w tym lokalu, a i tak bym się nie upił. To kurewsko kosztowne.

Kurwa. Nie pasowała tam. Ani trochę.
Piękna, młoda, zbyt przerażonainteligentna, by zostawić to za sobą. Jeszcze nie teraz.

Może ona wcale tego nie chce. A może nie ma już czego ratować?

Dungeons and Dummies to projekt, w którym Erika bierze udział od dłuższego czasu. Jest to podcast (udostępniany także w formie video), który należy do gatunku actual play show. W skrócie: zabawiają swoją widownię pokazując to jak grają w stołowe gry RPG. Roleplay, historia i rzuty kostkami są tym, co tworzy unikalny charakter ich pracy.

Szukam ludków, którzy tworzyliby razem z Eriką ten podcast i w dowolny sposób dołożyli do niego swoją cegiełkę. Rzecz jasna najważniejsi są w nim gracze oraz mistrz gry, ale może ktoś chciałby ich wspomóc jako konsultant, montażysta lub w jakikolwiek inny sposób się zaangażować. Możesz być też gościem specjalnym, który akurat wskoczył do naszej obsady na jeden odcinek lub dany segment i nie został dołączony do głównej obsady.

WYMAGANIA:
> Wiek i płeć: dowolne. Co prawda Erika poznała na studiach grupkę osób do gry, ale twoja postać nie musiała być jej częścią i mogli się poznać kiedy indziej i w innych okolicznościach.
> Zawód: obojętnie. To jak zarabiasz się nie liczy. Ważne to czy umiesz wcielać się w daną postać i improwizować. Szukamy również osób, które mogłyby tworzyć podcast od kulis: tworzyć muzykę, służyć za konsultanta w dziedzinie mechaniki czy też worldbuildingu i fabuły, montować odcinki, dbać o strony internetowe i sociale... Możesz samodzielnie wybrać!
> Zaangażowanie fabularne: nie wymagam od ciebie zbyt wiele, ale fajnie byłoby od czasu do czasu napisać jakąś fabułkę, która mogłaby być w jakiś sposób związana z podcastem. Jak ci się nie spodoba zawsze możemy uznać, że twoja postać wycofała się z inicjatywy. Sama jestem solidnym graczem i nie zostawię cię na lodzie.
> JEŚLI SAM PODCAST CIĘ NIE JARA: możemy być fabularnie kumplami od wspólnego grania w domowym zaciszu i nie dzielić się ze światem swoimi rozgrywkami.

Kontakt: możesz walić na PW. Najczęściej siedzę na Evina J. Swanson, ale najszybciej chyba będzie napisać na discordzie (nick: arisu._. )

Teraz w każdy wtorek i czwartek chodzi na pilates, a w sobotnie wieczory na jogę. Raz w tygodniu spotyka się na brunch ze swoimi przyjaciółkami, nie opuszcza żadnych targów ślubnych, samo wspomnienie o giełdzie kwiatowej wprawia ją w doskonały nastrój, a telefon służbowy zdaje się być przyklejony do jej ucha, bo przecież każda pora jest dobra, by przedyskutować z pirotechnikami szczegóły dotyczące pokazu zimnych ogni na zbliżającym się weselu.

Krótko i na temat — szukam dla Hany przyjaciółek lub "przyjaciółek" (na ile te relacje są głębokie i szczere, a na ile tylko na pokaz, to sobie możemy ustalić), które mają aktualnie podobny tryb życia i listę priorytetów: praca, joga, pilates, matcha (lub latte na owsianym), manicure i mniej lub bardziej nieszkodliwe ploteczki nad bajglem z łososiem i awokado. Szczególnie mile widziane koleżanki z branży eventowej, florystki, manikiurzystki, fotografki, makeup artists i inne boss bitches.

Do gangu dołączyła już Blair Mayfield, Ty możesz być następna!

Wymagań brak; chociaż bardzo docenię stosowanie akapitów i popychanie akcji do przodu bez zapętlenia czasoprzestrzennego.

Eve ostatnio kupiła George Restaurant i chce, w koncu zdobyć w niej swoja pierwszą gwiazdkę Michellin. Szukam wiec pracowników, bo fajnie mieć pracowe relacje. Jak więc nie wiesz co może robić Twoja postać to może skusisz się na: menadżera, kierownika sali, kucharza od zup, deserów, mięs, ryb (co tam chcesz) albo sommeliera czy członka ekipy kelnerskiej?

#detektyw #wspólna_sprawa #love-hate
Godziny spędzone nad stertami papierów, mapami, ekranem monitora, w trasie – by dotrzeć do jak największej liczby miejsc; do ludzi, którzy mogą coś wiedzieć. Do tych, którzy boją się mówić. Żeby raz jeszcze zaryzykować. I odezwać się za nich. Tak naprawdę nie chodzi już tylko o nią, bo to coś większego. Znacznie bardziej popierdolonego.
Pierwsza lampka wina. Kolejny mail z odmową spotkania. Nie powinno jej to dziwić, na ich miejscu może sama bałaby się skinąć palcem… Pf, też coś. Ona rozpoczęłaby wojnę.
Druga lampka wina. Telefon za telefonem, jeden mały sukces i jeszcze więcej porażek. Większość po usłyszeniu słów „Sheila Jenkins, dziennikarka” rozłącza się bez uprzedzenia.
Trzecia lampka wina i gotowość do zmiany strategii. Wkurwia ją myśl, że nikt nie chce z nią rozmawiać. Przecież… mogłaby coś zrobić. Pomóc? Otworzyć innym oczy. Rozpętać piekło.
Przy nalewaniu czwartej lampki, która zdaje się być ostatnią, bo butelka robi się pusta, słyszy charakterystycznie irytujący dźwięk komórki. W słuchawce nie słyszy jednak ofiary.
Wygląda na to, że tego wieczoru będzie mogła oblać jeszcze jedno zwycięstwo. Najwyraźniej udało jej się namówić kogoś, by wpakował się w to bagno razem z nią.

#rozmowynocą #liniakryzysowa #konfrontacja #emocjonalnemambono.5
To nie było spotkanie, które zapowiadało cokolwiek.
Misty weszła do środka trochę z rozpędu, trochę z przyzwyczajenia — jak wiele rzeczy w ostatnich miesiącach. Toronto nadal wydawało jej się obce w sposób trudny do uchwycenia: znajome ulice, te same witryny, a jednak wszystko jakby przesunięte o kilka centymetrów względem tego, co pamiętała sprzed wyjazdu do Brazylii.
Zamówiła coś ciepłego. Nie dlatego, że miała ochotę — raczej dlatego, że potrzebowała czymś zająć ręce. Stanęła przy stoliku, oparła biodro o blat, pozwoliła, żeby gwar kawiarni wypełnił ciszę w jej głowie. I wtedy poczuła, że ktoś na nią patrzy. Nie od razu. To nie było gwałtowne. Raczej powolne uświadomienie — jakby to spojrzenie było tam już od dłuższej chwili, tylko Misty dopiero teraz je zauważyła. Podniosła wzrok. Nie rozpoznała tej osoby. Nic w twarzy, sylwetce, sposobie stania nie wywołało natychmiastowego skojarzenia. A jednak było w tym coś… uporczywego. Spokojnego w sposób, który nie pasował do przypadkowego spotkania.
— Rozmawialiśmy kiedyś. — Głos był równy. Bez napięcia.
Misty zmarszczyła lekko brwi, jakby próbowała znaleźć punkt zaczepienia, ale nic się nie pojawiło. Jej pamięć była pełna fragmentów — twarzy klientów, krótkich rozmów, urywków życia innych ludzi — ale żadna z nich nie pasowała do tej chwili.
— Przez telefon — padło dopowiedzenie. — Twoja rada... zadziałała. Odejście uratowało mi życie.
I wtedy coś w niej drgnęło. Nie wspomnienie. Raczej mechanizm. Te rozmowy nie miały twarzy. Nie miały ciągu dalszego. Były zamknięte w czasie i przestrzeni, odcięte od reszty świata. Tak miało być. To jednak zdanie nie pasowało do zasad, których się trzymała i do tego, co powtarzano jej na szkoleniach.
Misty poczuła, jak jej palce automatycznie zaciskają się na kubku. Napój był wciąż gorący, zbyt gorący, ale nie cofnęła dłoni. Ciepło wgryzało się w skórę, ostre i uporczywe, jakby przypominało jej, że to się dzieje naprawdę.
W jej głowie pojawiły się gotowe odpowiedzi. Wyuczone. Bezpieczne.
"To była twoja decyzja."
"To ty twój krok ku lepszemu przodu."
"Ja tylko byłam obok."
Żadna z nich nie wyszła.
— A potem twój podcast mi mignął w sieci. Chociaż wtedy nie przyszło mi do głowy, że usłyszę twój głos...
Cisza.
Misty poczuła, jak coś w niej się napina. Jakby to zdanie odbijało się gdzieś głębiej, niż powinno.
— Poznanie cię... to dla mnie ważne. Przypisanie twarzy do głosu, który mnie uratował...
Nie było w tym agresji. Nie było oskarżenia. Tylko fakt. Prosty, spokojny, nie do obejścia. Misty nie odpowiedziała. Po raz pierwszy od dawna nie miała pytania, którym mogłaby to przykryć. Nie miała tonu, który by to rozbroił. Nie miała dystansu, który by ją ochronił. Stała naprzeciwko kogoś, kto wziął jej słowa i zrobił z nich coś realnego. I nagle to nie brzmiało jak pomoc. Brzmiało jak coś, za czym nigdy nie poszła.
Jej palce jeszcze mocniej zacisnęły się na kubku. Nie przywróciło jej to równowagi.