MAPLE HEARTS | PBF

outfit


Po ostatnich przebojach, gdy z kiepskiej randki uciekała przez park do domu i poznała nową znajomą, powinna sobie darować na jakiś czas tindera. Pewnie powinna zablokować aplikację. Nie . Powinna ją skasować! Po co jej kolejne znajomości, skoro przecież nie szuka miłości? Skoro uważa, że miłość nie jest jej pisana - przynajmniej teraz - dlaczego wciąż chce poznawać nowe osoby? Czy to jest problem z tym, że jest uzależniona od wrażeń? Musi mieć ciągle świeżą dawkę adrenaliny, by funkcjonować bez zarzutu? Może jest to moment, gdy powinna udać się do terapeuty i porozmawiać na ten temat? Bo przecież miała już w swoim życiu osoby, które były jej bliskie. Które dawały jej wystarczająco uwagi, zrozumienia, zabawy, a jednocześnie nie oczekując od niej zobowiązań, których tak cholernie się bała. Dlaczego w takim razie szła na kolejną randkę? A może w głębi duszy jednak szukała tej miłości? Tego jedynego, który zdobędzie jej serce.
Cokolwiek nią kierowało zdecydowała się tuż przed świętami kolejny raz pójść na randkę z facetem, którego ledwo co znała. Wymienili raptem kilka wiadomości. Było miło, więc zgodziła się spotkać w dniu, kiedy nie miała akurat żadnych planów. Wyrwała się trochę wcześniej z pracy, by spróbować się nie spóźnić na randkę. Wpadła jeszcze do domu na szybki prysznic, odświeżenie makijażu i oczywiście zmianę ubrania. Strój biurowy zdecydowanie nie nadaje się na pierwszą randkę. I to z facetem, który tak wygląda. Dlatego i ona się postarała, by nie odstawać od zdjęć, które wrzuciła do aplikacji.
Wychodząc z domu była o dziwo niespóźniona. To była naprawdę rzadkość w jej przypadku, więc liczyła na to, że to może jakiś znak od wszechświata, że ta randka będzie należeć do tych udanych? Jarmark był akurat niedaleko jej domu, więc przeszła się pieszo i stanęła pod choinką - w miejscu, w którym się umówili. Wyciągnęła jeszcze telefon z kieszeni płaszcza, by sprawdzić godzinę. Była idealnie na czas. Zero spóźnienia! Schowała z powrotem telefon , lecz ręce zostawiła w kieszeni. Nie chciała przegapić ewentualnych wibracji. Zaczęła się też delikatnie rozglądać za mężczyzną. Czy bez problemu się odnajdą? Czy się rozpoznają?


Tony Macallan

outfit

Nie był materiałem faceta, który potrafiłby zabawiać i flirtować raczej stronił od zobowiązań, które wywierały na nim presję oczekiwań wobec drugiej osoby. Poświęcony pracy i na tej życiowej ścieżce zawodowej osiągał sukcesy – skupiony w pełni, ale za to jakim kosztem? Wielokrotnie ranił, budził rozczarowanie w sercach i był istnym utrapieniem, dla kobiet, które zaryzykowały relację z nim. Nie był ślepy, doskonale zdawał sobie sprawę z własnych wad i tego, jaki był. Starał się za każdym razem, przy każdej nowej relacji zaznaczyć z samego początku, jakim typem mężczyzny był. W swoich kalkulacjach przedstawiał więcej wad, niż zalet, a jednak aplikacja randkowa, co jakiś czas oferowała mu przyjazną duszę, co nie uciekała po pierwszej wymianie wiadomości i jak na ironię w tej prostej komunikacji był aktywny, to jest – odpisywał, jak tylko mógł, bez długich dni wyczekiwania z odpowiedzią, jednocześnie stawiał na konkrety i spotkanie twarzą w twarz.
To że nie myślał o poważnej relacji, wcale jak zakładał nie dyskwalifikowało go, jako potencjalnej randki. Był szczery i wprost mówił, jak wygląda sytuacja. Bo świadomie dopuszczał do siebie myśl, że tylko jedna na sto wytrzyma jego wieczną nieobecność, nieszablonowy czas pracy, poświęcenie życia służbie, to było zrozumiałe i nie oczekiwał pełnej akceptacji, a jednocześnie dawał tę samą swobodę drugiej stronie.
Rozmowa z Corą, była przyjemna, nosiła znamiona flirtu, lecz obawiał się, że stojąc twarzą w twarz z blondynką, będzie znacznie bardziej wycofany i zachowawczy, aniżeli mogłaby tego oczekiwać po ich rozmowach.
Był z natury nieufny, to naturalna cecha obronna i jak w pracy się to przydaje, tak w relacjach towarzyskich, zwłaszcza na początkowym etapie, może ona zniechęcać. Dlatego nigdy nie robił sobie zbyt wielkich oczekiwań, a szedł na żywioł, bo udawanie i próba manipulacji w tego typu relacji, była dla niego niedopuszczalna.
Wspominał, że może się spóźnić… wiedział, jak kobiety na to reagowały. Nie wiedział jednak, jaką Marshall miała granicę błędu i ile potrafiła znieść? Dlatego podirytowany pędził autem na miejsce spotkanie prosto z pracy czując na języku posmak mocnej kawy, jedynego ciepłego napoju, który w ciągu kilkunastu godzin spożył. Był zmęczony i zirytowany. Wcale by go nie zdziwiło, gdyby kobietę znudziło czekanie. Nie wiedział, jak może zareagować. Ale nie zamierzał wycofać się z tego spotkania, nawet jeżeli jechał na próżno.
Wysiadając z auta, wziął ze sobą zwykłą prostą klasyczną różę, którą kupił dosłownie w biegu. Nie wiedział, bo nie zapytał, jakie kwiaty lubi. Cieszył się świetną pamięcią do takich drobiazgów, lecz nie odnotował, aby podczas rozmowy zdradziła mu takie szczegóły.
Czterdzieści pięć minut spóźnienia…
Odnalazł ją, bez większego błądzenia po labiryncie stoisk. Czuł, jak blade z natury policzki stają się jeszcze bledsze. Podszedł do niej niespiesznie, chociaż biegł od parkingu na jarmark, tak oddychał lekko, bez wyraźnych znaków zmęczenia.
— Zrozumiem, jeśli każesz mi się wypchać, a tego kwiatka wsadzić sobie w gębę, ale… przepraszam, że czekałaś. — Wręczył różę blondynce, jednocześnie uważnie śledził wyraz jej twarzy. Był przygotowany na wszystko, dosłownie.

Cora Marshall

Patrzył jej w oczy, bez wyraźnej skruchy, był zmęczony owszem, miał za sobą wiele wrażeń, a mimo to w jego ciemnych oczach nie było widać śladu skruchy, tak jakby z zupełnym zobojętnieniem – pozornie – patrzył na Corę.
W jakimś procencie oceniał ją; ciekaw tego, jak zareaguje, bo oczekiwał najgorszego z możliwych scenariuszy, skoro przeczekała na ławeczce, tyle czasu umilając sobie go siedzeniem na telefonie i… jak wyczuwał poprzez nikły zapach dochodzący od jej osoby – alkoholem, tak jednak nie komentował tego, bo i trochę się jej nie dziwił; sam na siebie raczej, by nie czekał.
— To dobry pomysł, ale w twojej rączce wyglądałaby nieco lepiej — uśmiechnął się; skory do docinek, skądinąd zasłużonych. Nie chciał jednakże zwodzić kobiety, tuszując swą niewyparzoną jadaczkę, dlatego otwarcie wdawał się w dyskusję skoro wyciągała go na scenę – nawet jeżeli sobie na to wszystko zasłużył, to był jego zasadniczy błąd. Miał problemy z przyjmowaniem tej winy i czasem odpuszczeniem, co było fantastyczne w pracy, jaką wykonywał, tak fatalnie sprawdzało się na polu emocjonalnym i towarzyskim. Bo budowało obraz przemądrzałego, narcystycznego i toksycznego faceta z trudnościami do rozmów o emocjach.
A może zwykle trafiał na kobiety, z jakimi wpadał w ten wir i nigdy nie próbował rozmawiać inaczej? Jakby ten schemat postępowania miał odstraszyć potencjalne partnerki, by nie musiał czuć się winny temu, że zawodzi na tak wielu innych płaszczyznach?
— Wypraszam sobie, było wprost przeciwnie; wyrwałem ją jakiemuś frajerowi na parkingu — szedł dalej w tę wykreowaną przez kobietę narrację skoro zakładała najgorsze, to nie zamierzał jej z tego toku myślenia zawracać.
Gdy wspomniała o zmarznięciu, mimowolnie ocenił ławeczkę i część ciała, która się na niej znajdowała surowym wzrokiem, jakby na usta cisnęło mu się powiedzenie starych bab: „nie siedź na zimnym bo wilka dostaniesz” – jednak, czy tego chciał, czy też nie blondynka była niesamowicie atrakcyjna, a jej skłonność do kąśliwości sprawiała, że z każdym kolejnym słowem była w jego oczach ciekawsza.
— Mogę cię ogrzać, ale w tym celu musiałabyś wejść z nieznajomym, który się spóźnił na umówioną randkę do auta — zrobił krok w jej stronę przyjmując kubeczek z winem i faktycznie upił niewielkiego łyka. Było dobre, ale nie tak dobre, jak wiedział, że mogłoby być. Natura kochała równowagę; brak umiejętności dłuższego przyciągania osób płci pięknej nagrodzono mu talentem do dobierania smaków w kuchni i tworzenia dań, które zapisują się mimowolnie w pamięci.
— Mogę też droczyć się z tobą do tego stopnia, że zrobi ci się ciepło, bo względem randki, to chyba będzie ona najgorsza, na jakiej byłaś — chociaż podejrzewał, że jej podium w tym względzie było dość wymagające, aby się przebić i zaznaczyć na dłużej.
— Na co masz ochotę? — złośliwy uśmieszek nie znikał z jego twarzy, tak jakby się z nią bawił. Ba! Celowo i prowokacyjnie nachylał się momentami na nią, aby zminimalizować różnicę wzrostu.


Cora Marshall