MAPLE HEARTS | PBF

#1

Gdyby najbliższych Dominica poproszono o określenie mężczyzny jednym słowem, w przeważającej większości odpowiedź brzmiałaby: pracoholik. Blondyn zdecydowanie zbyt często zatracał się w pracy, spędzając długie godziny nad projektami, by doprowadzić każdy szczegół do perfekcji. Pochłonięty szkicami i obliczeniami, nie tylko tracił poczucie czasu, ale przede wszystkim skupiał myśli na jedynej sensownej rzeczy, która w życiu mu wychodziła. Tylko w ten sposób skrzętnie zagłuszał zdradzieckie podszepty podświadomości, że może jednak istniało coś więcej poza pracą?
Ilekroć taka myśl zapalała mu się w głowie, uparcie wmawiał sobie i innym, że niczego więcej nie potrzebował do szczęścia. Lubił wolność i nawet nie chciał się zastanawiać nad tym, czy kiedykolwiek chciałby z niej całkowicie zrezygnować. Co prawda, wcale nie pocieszało to jego mamy, ale nawet ona nie była w stanie wpłynąć na zmianę stylu jego życia. Widząc jej zatroskane spojrzenie, zwykle żartował, że jest w jednym poważnym związku… z pracą.
Ten wieczór również spędzał w biurze. Dźwięk nadchodzącej wiadomości odwrócił jego uwagę od kreślonej właśnie na ekranie więźby dachowej. Odchylił się na fotelu i zerknął na telefon.

Hej, Przystojniaku, czekam ;)

Pod wiadomością pojawiło się zdjęcie autorki w koronkowej bieliźnie, na które Dominic zawadiacko uniósł kącik ust. Ostatni raz spojrzał na swoje dzieło, upewniając się, że wyglądało rozsądnie, po czym zapisał zmiany, zgarnął z blatu telefon oraz klucze do auta i udał się do wyjścia.
Przyzwyczaił się wychodzić z biura o skandalicznie późnych porach, gdy większość pomieszczeń spowijał już półmrok. Zaskoczyło go więc niewielkie światło zapalone w części otwartej. Przy jednym z biurek ukazała mu się postać ciemnowłosej dziewczyny. Odwrócona tyłem, w pełni skupiona na ekranie monitora, zupełnie nie zwracała uwagi na otoczenie.
Dominic zwolnił kroku, a na jego usta niepostrzeżenie wkradł się uśmiech. Doskonale wiedział, jak bardzo Skye czekała na moment, w którym w końcu będzie mogła się wykazać. Gdy tylko przekazano jej zlecenie na zebraniu, wystarczyło jedno porozumiewawcze spojrzenie, by zobaczyć iskierki w jej oczach, które mówiły znacznie więcej niż słowa.
Po raz pierwszy zauważył je rok temu. Wtedy powodem błysku w jej błękitnych tęczówkach stał się Josh. Na nikogo innego nie patrzyła tak, jak na najlepszego przyjaciela Dominica. I choć mężczyźni zwykle nie gustowali w takich samych dziewczynach, tak już wtedy blondyn zazdrościł kumplowi, że to on wpadł Skye w oko. A później Reyes spotkał ją w pracy i w ciągu ostatniego roku poznał ją znacznie lepiej, by tylko się upewnić, że Josh był ogromnym szczęściarzem. Dominicowi pozostało jedynie pilnować, żeby tak pozostało.
Niestety, ostatnio iskierki w oczach Skye pojawiały się znacznie rzadziej. Zamiast tego coraz częściej odbijał się w nich smutek i zatroskanie, a na to Nicky nie potrafił już patrzeć bezczynnie. Nie mówił na głos, jak wkurzało go, że Josh czasem nie potrafił się zachować, jak na faceta przystało, i występował w roli mediatora. Najgorsze było to, że był zbyt lojalny względem obojga, przez co czasem jedyne, co mógł zrobić, to być.
Gdy w dłoni zawibrował mu telefon, na moment mocniej zacisnął na nim palce. Czuł, że nie powinien jej przeszkadzać. Poza tym kolejny sms przypomniał mu, że oczekiwano go w innym miejscu i powinien się pospieszyć. Mimo to, kiedy brunetka niemal podskoczyła wystraszona na swoim fotelu i podniosła na niego spojrzenie, obdarzył ją pełnym uśmiechem.
— Hej, Piękna — odezwał się w swoim zwyczaju i podszedł bliżej. — To tylko ja. Ty i Twój projekt jesteście bezpieczni. - Uniósł ręce w obronnym geście, a jego usta pod wpływem rozbawienia rozszerzyły się jeszcze bardziej. — No, właśnie, miałem zadać to samo pytanie. Czy mi się wydaje, czy postanowiłaś robić mi konkurencję? Myślałem, że to ja mam tytuł pracownika miesiąca w kieszeni. - Mówiąc to, ściągnął żartobliwie brwi, po czym schował komórkę do kieszeni marynarki i przysiadł na skraju biurka, tuż obok notatnika. Tego samego, który podsunął Joshowi jako pomysł na prezent. - Jak Ci idzie? - zapytał, spoglądając przez ramię na pracę Skye. Jej propozycja już na pierwszy rzut oka wyglądała obiecująco. Tak naprawdę akurat o to nie musiał się martwić, bo był pewien, że cokolwiek kobieta przedstawi w piątek, wypadnie świetnie. Bardziej niepokoił go fakt, że spędzała przy tym o wiele więcej czasu, niż musiała. I to sama.


Skye Murray

W kwestii pracy rzeczywiście byli do siebie podobni - oboje starali się zachować pełen profesjonalizm i pokazać się z jak najlepszej strony, swoją wartość okazując poprzez działanie. Dominic zdawał sobie sprawę, ile wysiłku trzeba było włożyć, by zostać dostrzeżonym w branży i wybić się ponad tłum. I że Skye czekała jeszcze pewna droga, którą dopiero co sam kroczył. Wiedział jednak, że skoro on sobie poradził, i to bez żadnych znajomości, to ona tym bardziej. Nie wykluczał, że z czasem uczeń przerośnie mistrza i jeśli miałby być całkowicie szczery - nie przeszkadzałoby mu to. Starał się jak mógł, by spełnić jej marzenia i stać się tego chociaż częścią. Małą gwiazdką na jej niebie. To mu wystarczyło. To musiało mu wystarczyć.
— Oczywiście, że lubię, ale tylko wtedy, kiedy mam jakiekolwiek szanse na wygraną - mrugnął do niej zawadiacko. Nawet nie miała pojęcia, jak bardzo lubił rywalizować, zwłaszcza podczas gier słownych, w których, bez względu na wynik, ostatecznie każda z osób była równie usatysfakcjonowana. Skye miała się nigdy o tym nie przekonać. — Kiedyś w końcu musiało to nadejść - pokręcił głową w odpowiedzi, udając zawód. Gdy jednak dziewczyna odsłoniła przed nim maskę pozornej pewności siebie i wyznała mu swoje obawy, Dominic ściągnął brwi. Już dawno zauważył, że czasem za bardzo się przejmowała. Zbyt często obawiała się opinii innych, przez co traciła swój naturalny optymizm, który tak w niej lubił. Brakowało jej wiary w siebie, a Josh niestety niczego jej nie ułatwiał. Na samą myśl o tym blondyna aż skręciło ze złości, ale w tej chwili postanowił skupić się przede wszystkim na Skye.
— Przecież nie może być tak źle, Słońce. Tyle razy patrzyłaś mi przez ramię i sprawdzałaś moje projekty, że nawet z zamkniętymi oczami doskonale wiesz, co robić, żeby wyszło dobrze - spojrzał na ciemnowłosą znacząco. Jeśli ona nie była tego pewna, to on był za ich dwoje. - No, chyba że musiałabyś pomylić jakieś współczynniki, żeby narazić konstrukcję na zawalenie - wydął dolną wargę w zastanowieniu, lecz jego spojrzenie zdradzało rozbawienie. Czasem do takich błędów dochodziło, bo łatwo mogło się to przeoczyć, ale wyszkolił Skye na tyle, że akurat w tym aspekcie nie powinna mieć żadnego problemu. Znając ją, milion razy sprawdziła obliczenia, zanim przeszła do szkicowania. Podobała mu się ta jej skrupulatność, z którą podchodziła do każdego powierzonego jej zadania. Widział, jak bardzo przykładała się do wszystkiego, co jej zlecano, i ile serca potrafiła włożyć w każdą czynność. Zdążył poznać wiele osób, które nie potrafiły doskoczyć jej nawet do pięt. Pod żadnym względem.
Usłyszawszy jej życzenie, zaśmiał się szczerze.
— Nie urządzę Ci takiej imprezy, bo nie będzie takiej potrzeby - zapewnił, gdy już uspokoił oddech, ale szeroki uśmiech nie schodził mu z twarzy. - Skye, jesteś cholernie dobra w tym, co robisz, tylko pozwól innym jeszcze się o tym przekonać. I nie dostosowuj się do nich, zrób swoje. A jeśli… JEŚLI coś im się nie spodoba, co absolutnie wykluczam, to znaczy, że coś z nimi jest nie tak. I dopiero wtedy pomyślimy co dalej, hm? - Przechylił nieco głowę, wbijając w nią swoje spojrzenie z oczekiwaniem. Jego dar przekonywania potrafił czynić cuda, ale Skye była dla niego niewiadomą - nigdy nie mógł być pewien, co odpowie lub co zrobi. Mimo rocznej przyjaźni wciąż potrafiła go zaskoczyć i odpowiedzią sprowadzić na ziemię. Zupełnie, jakby była odporna na jego czar. Może to i dobrze? A może Dominic świadomie nigdy nie próbował wpłynąć na Skye tak, jak zdarzało mu się to czynić z pozostałymi kobietami? Szanował granice, których nie powinien przekraczać.
— No, dobra. Żeby nie być gołosłownym, możesz mi pokazać swój projekt. Jeśli chcesz - zaproponował, wskazując na laptop. Nie chciał robić niczego wbrew jej woli i wolał, żeby sama podjęła decyzję, czy była w stanie mu zaufać, choć sam nie widział ku temu żadnych przeszkód. Przecież w pozostałych sprawach udało im się stworzyć wokół siebie bańkę bezpieczeństwa, dzięki której całkiem dobrze się dogadywali. Nie stanowił dla niej żadnego zagrożenia. Albo przynajmniej o tym zapewniał siebie i innych.


Skye Murray

Komplementy, szczególnie te mało oczywiste, okraszone żartobliwym tonem, przychodziły mu z niezwykłą łatwością, kiedy ich adresatką była Skye. Przy niej nigdy nie musiał nikogo udawać, żeby jej zaimponować, bo w jej towarzystwie wszystko przychodziło mu naturalnie - od szczerych uśmiechów, żartów czy pochwał, przez łagodne, pełne zainteresowania podejście i troskę, aż po bliskość i czułość, na jaką mógł pozwolić sobie jako przyjaciel. Co do tego ostatniego, czasem jego naturalne odruchy stawały się aż zbyt swobodne, ale nawet, jeśli wtedy gdzieś w podświadomości zapalała mu się czerwona lampka, że lawirował na granicy, to niekiedy kompletnie to zbywał tłumaczeniem, że to nic takiego.
— Od początku go nie lubiłem. Nie dość, że leń to zazdrośnik. Wiesz, że komuś nagadał na mnie jakichś głupot? Na szczęście, szybko wytłumaczyłem mu, co sądzę o nim i o tym, co robi, i z miejsca się uspokoił. - Dominic pokręcił głową z niesmakiem. Nie po to tyle harował, żeby jakiś chłystek rujnował jego ciężko wyrobioną renomę. Oczywiście, nie był kapusiem i nie poleciał do przełożonej mimo, iż znał jej stosunek do takich sytuacji. Reyes wolał jednak sam rozwiązać problem. Nie lubił prosić się o pomoc. Inaczej miała się sprawa, gdy ktoś pomocy potrzebował. Następna informacja od Skye sprawiła, że mężczyzna uniósł wyżej brwi. - Mam z nim porozmawiać? - zapytał, krzyżując ręce na piersi. Nie miałby nic przeciwko kolejnej takiej rozmowie z Jenkinsem. Zabawnie było za pierwszym razem patrzeć, jak koleś trząsł przed nim portkami.
No cóż, Skye naprawdę była jego Słońcem. Ta niewinna pieszczota, której używał czasem w stosunku do dziewczyny, była dla niej idealnym określeniem, gdyż samą swoją obecnością przyprawiała go o uśmiech. Miała dar do poprawiania mu humoru, ilekroć pojawiała się w tym samym pomieszczeniu. Uwielbiał ogrzewać się w jej blasku i cieple, jakie wokół siebie roztaczała. Żadna inna kobieta nie potrafiła tak na niego wpływać. Miał na to swoją teorię - wiele Pięknych chodziło po świecie, ale Słońce pozostawało tylko jedno. - Spokojnie, w większości przypadków orientują się dopiero podczas budowy. Na jakiś czas jesteś bezpieczna - odparł ze śmiechem, z premedytacją zarabiając na kuksańca. Droczenie się z nią było wyśmienitą rozrywką i sprawiało mu ogromną przyjemność, głównie z powodu jej perlistego śmiechu, którym zwykle go obdarzała. Dobrze było widzieć ją szczęśliwą nawet, jeśli miało to trwać tylko chwilę.
Na kolejne jej słowa mimowolnie poczuł ukłucie w klatce. Doskonale rozumiał, że nie mógł wiecznie rozwiązywać jej problemów, ale jej słowa stawiały granice, które jakoś wcale nie przyniosły mu ulgi. Nie miał nic przeciwko byciu dla niej oparciem, którego potrzebowała od przyjaciela i wcale nie musiała go odciążać. Jednocześnie zdawał sobie sprawę, że stanowisko głównego kibica i wsparcia zostało już zajęte. Żeby nie dać po sobie poznać, co go stropiło, z wolna pokiwał głową. Przez myśl przemknęło mu, że może zbytnio się narzucał i potrzebowała przestrzeni, ale gdy dodała wzmiankę o wyjściu do domu, uśmiechnął się kącikiem ust i pokręcił głową. - Nie zawracasz mi głowy. Przypominam, że to ja do Ciebie podszedłem. I wcale mi się nie spieszy - wzruszył ramionami. Praktycznie nie skłamał. Wieczorne spotkanie było niczym w porównaniu z towarzystwem Skye. Świadomie rezygnował z okazji na rzecz kogoś, kto był dla niego znacznie ważniejszy. Może Murray tego nie wiedziała, ale Dominic kierował się w życiu priorytetami, a ona widniała na liście bardzo wysoko. - Ależ oczywiście, dla Ciebie wszystko - przyznał otwarcie, podchwytując jej wzrok. Zmniejszony dzięki kobiecie dystans między nimi sprawił, że mógł przez moment przyjrzeć się jej błękitnym tęczówkom, które ostatnio zbyt często go magnetyzowały. Było w nich coś niespotykanego, przez co mógłby błądzić w nich godzinami, byle móc rozszyfrować zagadkę, a i tak nie miał pewności, czy kiedykolwiek udałoby mu się tego dokonać. Trwało to zaledwie kilka sekund, zanim oderwał wzrok z niej na rękę, którą sięgała po notatnik, zdając się przy tym bezwiednie musnąć opuszkami palców materiał jego spodni. Intymna chwila minęła, kiedy Skye rozładowała sytuację żartem. Na jej słowa uniósł dłoń do klatki piersiowej, jakby poczuł się ugodzony. - Ałć, aż takie zdanie o mnie masz? - skrzywił się z udawanym bólem. - Zawiodłem się na Tobie - dodał, teatralnie wzdychając, ale zawadiackie iskierki w jego oczach zdradzały jego intencje. Gdy już się opanował, przyjrzał się ciemnowłosej uważniej. Czy ona naprawdę zamierzała siedzieć w firmie do późnej nocy? Owszem, otrzymała szansę, na którą długo czekała, ale odkąd tylko ją dostała, pracowała za dwoje i należał jej się przyzwoity odpoczynek.
— Dobra, żarty na bok. Wiesz, co myślę? - Zwinnym ruchem przysunął sobie fotel ze stanowiska obok i zajął miejsce przy kobiecie, a następnie delikatnie odwrócił ją w swoją stronę. - Jak znam Ciebie, to za dużo myślisz. Pamiętaj, że często to pierwszy pomysł, który wpada do głowy, okazuje się najlepszy. I o ile wiem, że Ty akurat swoją kreatywność czerpiesz ze studni bez dna, tak czasem każdy na chwilę potrzebuje przystopować. - Na wspomnienie o studni kreatywności łobuzerski uśmiech przez moment zabłądził mu na twarzy, tuż zanim pochylił się nieco w stronę ciemnowłosej i ujął jej zadziwiająco drobne dłonie w swoje. Nie był zaskoczony bijącym od nich chłodem, które lubił otaczać ciepłem własnym rąk. - Dlatego teraz mówię jako przyjaciel: wykonałaś już kawał dobrej roboty, więc zatrzymaj się na dziś. Oderwij myśli od projektu i zrelaksuj się, a jutro tu wrócisz i spojrzysz na niego ze świeżym podejściem. - Mówiąc to, patrzył jej w oczy, delikatnie połyskujące w świetle lampki biurkowej. W tym samym czasie muskał kciukiem wierzch jej dłoni. Miał nadzieję, że brzmiał wystarczająco przekonująco, by Skye dziś odpuściła.
Tym razem znalazł się jeszcze bliżej niej, dzięki czemu udało mu się wyczuć znajomy zapach perfum. Jej magnetyczne spojrzenie, dotyk delikatnej skóry dłoni i bijące od niej ciepło sprawiały, że serce załomotało mu jak szalone i z trudem panował nad własnym oddechem. Nie planował tej chwili, znów działał instynktownie, chcąc jej po prostu pomóc. Tymczasem podświadomie stawał się masochistą.
— Co robi dziś Josh? - zapytał, choć to ostatnie, o czym chciał w tej chwili myśleć. Zmusił się do puszczenia jej dłoni i wyprostowania na fotelu, opierając niedbale łokieć o podłokietnik, jakby nie stało się nic takiego. Jakby ta krótka chwila w żaden sposób na niego nie wpłynęła. I tylko on mógł wiedzieć, jak paskudne było to kłamstwo.


Skye Murray

Z tak zaciętą miną, jaką ciemnowłosa właśnie ukazała Dominicowi, słysząc o incydencie z Jenkinsem, wyglądała doprawdy uroczo. To była jego wojna, ale w pierwszej chwili schlebiło mu, że przejęła się sprawą. Czyżby jej zależało na nim tak samo, jak jemu na niej? Gdy tylko taka myśl zakiełkowała mu w głowie, zganił się w myślach. Nieprzyjemna sytuacja z Jenkinsem wywołała w dziewczynie emocje najpewniej głównie dlatego, iż ona również miała na pieńku z tą miernotą. Nie powinien był doszukiwać się w tym niczego więcej. — Taa, i wymienić fotel - zawtórował jej śmiechem. Oczywiście trochę koloryzował w tym przypadku, ale zrobiłby wszystko, by dobry humor Skye trwał jak najdłużej. Jej pełen wdzięczności uśmiech odwzajemnił własnym, choć za nic nie musiała mu dziękować - od tego był. Tak robili przyjaciele, prawda? Trwali w doli i niedoli, pomagali, jak potrafili, słuchali i wspierali. - Och, Ty diablico! Chyba nie chciałbym mieć Cię za wroga - zaśmiał się na myśl o tym, co też wymyśliłaby w odwecie dla niego, gdyby spróbował jej się narazić. Na szczęście, na razie nie musiał się tym przejmować, a Jenkinsa wcale nie było mu szkoda. Dostałby za swoje. - A myślisz, że czemu chcę zajrzeć do tego projektu? Też wolę mieć czyste sumienie. - Spróbował nieudolnie obronić się przed kuksańcem, a jego śmiech po raz kolejny poniósł się po pustej sali. Musiał przyznać przed samym sobą, że po ciężkim dniu nad własnym projektem strasznie brakowało mu takiej beztroskiej atmosfery i śmiechu, szczególnie jej śmiechu. Jakby przez moment świat i otaczające ich problemy przestały istnieć. Mogli poudawać, że wszystko w końcu wydawało się być na miejscu.
Nie było. Mógł zapewniać Skye o swojej lojalności i wsparciu, ale tylko na tyle, na ile pozwalała mu przyjaźń. Jednak w słowach Dla Ciebie wszystko kryło się znacznie więcej, niż mógł, niż powinien wyznać. Kiedy tak patrzył na Skye, nagle naszła go obawa, że uda jej się to z niego wyczytać. Przerażały go konsekwencje i jednocześnie nachodziła go coraz śmielsza nadzieja, by właśnie tak się stało. Wmawiał sobie, że jeszcze wiele był w stanie znieść, w tym każdą reakcję dziewczyny, ale ile tkwiło w tym prawdy?
Na wspomnienie znanego przysłowia nieznacznie drgnął, a następnie ściągnął brwi. – Nie byłbym tego taki pewien - stwierdził tajemniczym tonem. Bez wątpienia ją kochał. Okazywał to w każdym geście i słowie, w każdym spojrzeniu i dotyku. Łudził się przy tym, że tak wyglądała zwykła przyjaźń, bo i pierwszy raz tak poważnie przyjaźnił się z kobietą. Ale z każdym kolejnym spotkaniem z nią sam na sam, bez Josha i innych osób trzecich, coraz mniej przekonywały go własne argumenty.
Wystarczyło się do niej przysunąć i wziąć ją za ręce, by Dominic upewnił się, jak bardzo tkwił w błędzie, a przynajmniej z własnej perspektywy. Nie dało się być tak blisko ciemnowłosej i nic nie czuć. — Mógłbym powiedzieć to samo o sobie - przyznał, nieznacznie unosząc kącik ust. Naprawdę lubił swoją pracę. Dawała mu tyle możliwości… oprócz tych oczywistych, pozwalała na przykład oderwać się od niepotrzebnych myśli. Ale też nieoczekiwanie stała się idealną wymówką na pozostanie w pobliżu Skye. Miał nieodzowne wrażenie, że jego instynktowne działania i śmiałość w końcu go zgubią, ale też nie przestawał stąpać po cienkim lodzie, jakby uzależnił się od adrenaliny, jakiej mu to dostarczało. Niestety, przestawał się tym sycić i znajdował się coraz bliżej granicy, by po chwili bezpiecznie się wycofać. Tak, jak zrobił to niespodziewanym pytaniem o Josha.
Gorycz, jaka uderzyła go w odpowiedzi, wywołała w nim nieprzyjemny ucisk w gardle. Momentalnie zacisnął szczęki, aż zarysowały się mocniej na jego twarzy. Wyglądało na to, że to, co wyczyniał Josh, bolało ją znacznie bardziej, niż przypuszczał, i coraz bardziej utwierdzał się w przekonaniu, że już niewiele mógł dla nich zrobić. Właściwie to część niego przestawała chcieć dalej pomagać temu związkowi. Po co ciągnąć na siłę coś, co samoistnie i tak zmierzało ku wymarciu? Skye zbyt wiele czasu i nerwów straciła przy Joshu, była zbyt piękna i inteligentna, żeby marnować się u jego boku. Najgorsze w tym wszystkim było to, że lata znajomości z przyjacielem wystarczająco pokazywały, iż Josh, mimo lepszej reputacji od blondyna, również potrafił wprowadzać trochę zawirowań, ale kiedy poznał Murray, sam przekonywał Dominica o swoim przeczuciu, że tym razem było inaczej i to czas na coś poważniejszego. Mieli już niemal trzydzieści lat, a ciemnowłosa wydawała się idealnym materiałem na coś więcej, dlatego postanowił kuć żelazo póki gorące. Reyes mu uwierzył, a teraz zaczął odnosić wrażenie, że przyjaciel ostatecznie się sparzył i przeliczył z własnymi fantazjami o ustatkowaniu. Joshowi eksperyment się nie udał, a Skye stała się w nim główną poszkodowaną. Blondyn czuł się temu współwinny i teraz niewiarygodnie ciężko patrzyło mu się na walczącą z emocjami kobietę.
Nie spodziewał się ruchu z jej strony. Każdą cząstką siebie chciał złapać ją za rękę i nie pozwolić się cofnąć, a nawet prosić o więcej, jednak w porę zacisnął dłoń na podłokietniku, by w sobie to zdusić. Kurwa, Dominic, ogarnij się. Ona tego tak nie widzi. Pokręcił głową, próbując skupić myśli na tym, co mówiła.
— Heej, nigdy nie przepraszaj za swoje emocje, okej? Masz prawo je czuć, zwłaszcza, kiedy Josh jest takim zjebem - starał się mówić łagodnym tonem, ale w ostatnich słowach dało się wyczuć nutę pogardy. Co prawda, Josh był jego najlepszym kumplem, ale jego zachowanie zaczynało przekraczać granice przyzwoitości. Reyes niemal prychnął, gdy dziewczyna ponownie wspomniała o swoim chłopaku. Całkowicie źle go zrozumiała. — Pieprzyć go. Miałaś się trochę odstresować, a skoro on jest tego zupełnym przeciwieństwem to do niczego nie jest nam potrzebny - stwierdził lekceważąco. Nie minął się z prawdą. To Josh powinien zadbać o dobre samopoczucie ciemnowłosej, a nie stanowić źródło jej problemów. W tym trójkącie stawał się więc zbędny. Dominic nie mógł jednak pozwolić, żeby Skye wróciła do pustych czterech ścian i została sam na sam z własnymi myślami. - Skoro ustaliliśmy już, że nie masz planów na wieczór to teraz już masz. I nie przyjmuję odmowy - oznajmił tonem nie znoszącym sprzeciwu i obdarzył ciemnowłosą wymownym spojrzeniem, po czym wstał i wyciągnął do niej rękę. I mimo iż instynkt samozachowawczy bił na alarm, po raz kolejny w ciągu tego roku postanowił go zignorować. Wspólne wyjście jeszcze do niczego nie prowadziło, prawda?


Skye Murray

Ze słów ciemnowłosej zdawał się wyczytać jedno: czyżby nie przeszkadzała jej ich większa poufałość? Skoro stąpali po cienkiej granicy między przyjaźnią a czymś, czego Dominic nie potrafił (bądź nie chciał) nazywać, to bliżej być już się nie dało. Poza tym, teoretycznie przez cały czas tylko sobie nieszkodliwie żartowali. Niemniej mężczyznę zbyt łatwo dało się wciągnąć w tę grę słów.
— Ale Jenkinsa tak blisko byś mieć nie chciała - zauważył ni to z rozbawieniem, ni to z nieodgadnionym wyrazem twarzy, wciąż zgrabnie żonglując słowami, próbując przemycić w nich drugie znaczenie. Przy niej zdecydowanie bardziej musiał się pilnować, co mówił i co robił, aczkolwiek sprawiało mu to coraz większą trudność. Jednocześnie lubił wyzwania, a Skye była największym, z jakim przyszło mu się zmierzyć, więc chociaż tyle był w stanie czerpać z tej relacji. I pewnie dlatego nadal brnął w te masochistyczne zachowania, bo kobieta pozostawała dla niego nieosiągalna. A to, co nieosiągalne kusiło najbardziej, czyż nie?
— Niektóre choroby są nieuleczalne - skrzywił się, i choć w tonie jego głosu pojawiła się typowa dla niego żartobliwość, to w rzeczywistości na ułamek sekundy jego głowę zaprzątnęła mu złowroga wizja, jak mogłoby wyglądać życie, gdyby Skye nagle z niego zniknęła. Ilekroć rzucał się w wir pracy, by choć na chwilę zapomnieć o dziewczynie, wystarczyło spotkać się z nią na korytarzu czy przy ekspresie do kawy, żeby poczuć, jak każda cząstka jego ciała, wbrew rozsądkowi, pragnęła znaleźć się bliżej. Chcąc nie chcąc, uzależnił się od niej i wolał już męczyć się w duchu z własnymi myślami i wyobrażeniami o tym, czego nie mógł mieć, niż stracić to, co już faktycznie miał.
To, co oznajmiła chwilę później, mimowolnie przyprawiło go o dreszcz. Zdawał sobie sprawę, że nie powinien przypisywać jej słowom drugiego dna, a jednak zrobiło mu się cieplej na sercu, gdy z takim przekonaniem zaprzeczyła wszelkim świadomym próbom wyrządzenia mu krzywdy. Po chwili zreflektował się - nie mogła wiedzieć, że przyjaźń z nią wywoływała w nim zbyt wiele skrajnych emocji, w tym również ból związany ze świadomością, że była z jego najlepszym przyjacielem. Który wcale na nią nie zasługiwał. Dominic nie winił jej za to. - Nie masz czym się przejmować - pokręcił głową. Tak naprawdę mogła zrobić wiele, a i tak jakoś by to zniósł. Co mogło być gorsze od nieodwzajemnionych uczuć? Zignorowanie jej dotyku wydało mu się rozsądne, ale gdy jej wzrok na chwilę uciekł na jego zaciśniętą dłoń, natychmiast pożałował impulsywnej reakcji. Pluł sobie w brodę, że nie mogło wyglądać to inaczej, ale zaraz przypomniał sobie, że może to lepiej? O ile był w stanie jako tako kontrolować swoje zamiary, tak nie miał pewności co do skuteczności gestów Skye. Wystarczyła chwila nierozwagi, żeby całkiem się poddał i w jednej chwili wszystko stracił.
— Nie zrobię Ci gorącej kąpieli, ale myślę, że chwila oddechu poza biurem może Ci się spodobać. - Sam był sobie winien za jej niepewność, gdy raz ją do siebie przyciągał słowami i gestami, a raz zachowywał między nimi pewien dystans. Chciał dla niej jak najlepiej nawet, jeśli to oznaczało, że musiał czasem trzymać swoje myśli, słowa i ręce na wodzy. Najważniejszym było dla niego zachować przyjaźń, a to, co działo się w jego głowie, miało w niej pozostać na zawsze.
— Jasne. Ale najpierw… jesteś głodna? - zapytał, uśmiechając się szeroko, gdy tylko usłyszał zgodę. Z ogromną przyjemnością i przyspieszonym biciem serca uścisnął szczupłą dłoń Skye, po czym poprowadził ją przez korytarz. - Pomogę Ci - powiedział tuż przy wieszaku z dwoma ostatnimi okryciami wierzchnimi i sięgnął po jej płaszcz. Znalazłszy się za nią, jej intensywniejszy zapach perfum załaskotał go w nozdrza, sprawiając, że niepostrzeżenie mocniej odetchnął, chcąc się nim odrobinę zaciągnąć.
Gdy poprawiał kołnierz własnego, w marynarce zabrzęczał mu telefon. Na moment ściągnął brwi i ukradkiem do niego zajrzał, a ujrzawszy kolejną, nieco zniecierpliwioną już wiadomość od jego koleżanki, uświadomił sobie, że kompletnie o niej zapomniał. Tak naprawdę wisiało mu, co ona na to, dlatego wystukał szybko: Przepraszam, nie mogę i wyciszył komórkę, by już nic więcej mu nie przeszkadzało.
— To co, gotowa? - Szeroki uśmiech wstąpił na jego twarz. Miał nadzieję, że nie zawiedzie Skye.

Skye Murray

/z tematu