MAPLE HEARTS | PBF

O ironio, w środowisku Lazare Moreau wyjątkowo mało było ciepłych, współczujących osób, które w odpowiednim momencie spróbowałyby dodać mu otuchy jednym z wyświechtanych, ale mimo wszystko optymistycznych frazesów z kategorii: nic nie zdarza się bez przyczyny, albo wszystko jest po coś!
W świecie trzydziestotrzylatka nie było miejsca na przypadki - ani te fartowne, ani te nieszczęśliwe. Tam, gdzie zaczynał się wielki sport, wielkie pieniądze, i wielkie stawki, nagle kończyły się gadki o szczęściu i pechu. Ludzie byli twórcami własnego sukcesu, i kreatorami własnych tragedii.
Jakąś częścią siebie, Lazare pewnie - tak niewinnie, tak naiwnie! - naprawdę chciał wierzyć paru osobom z grupy, w tym samej Jess, od miesięcy starającej się podważyć jego własną, nihilistyczną i negatywną perspektywę, zapewniającym, że za jakiś czas (choć nikt nie potrafił mu powiedzieć kiedy dokładnie to nastąpi...), koszmar ostatnich miesięcy nabierze sensu, a być może nawet pozwoli Moreau spojrzeć na własną historię z innej, bardziej pozytywnej perspektywy. Jak do tej pory nadal jednak pozostawał sceptyczny, na idee wzrostu potraumatycznego i pozytywnych przewartościowań, na spotkaniach grupy podkreślane raz po raz, zazwyczaj reagując wymownym ziewnięciem i przewróceniem oczami.
Na kilka tygodni przed rozpoczęciem się świątecznej gorączki - z grudniem skracającym dni, obniżającym temperatury, i tylko pogłębiającym dotychczasowe uczucie lazarowej samotności - blondyn niemal zupełnie stracił motywację do uczęszczania na terapię. O tyle, o ile cotygodniowe, indywidualne spotkania z jego prywatnym terapeutą mógł odbywać on-line, nie wyściubiając nosa z domu, i tym samym unikając konieczności przebrania się w cokolwiek, co nie było wyciągniętym, szarym dresem, zajęcia grupowe przymuszały go do opuszczenia bezpiecznych czterech ścian jego więzienia mieszkania. Co gorsza, uczestnicy spotkań zdawali się nagle potrafić mówić tylko i wyłącznie o jednym: o nadchodzących świętach, o prezentach, o kolacjach i śniadaniach z rodzinami - jakkolwiek smutne, wybrakowane lub tragiczne by one nie były. Nawet tutaj, w środowisku, w którym każdy miał jakiś problem (a najczęściej więcej niż jeden, w dodatku rozmiarem i wagą wykraczające poza społecznie akceptowalną normę...), nie dało się uniknąć jakiegoś rodzaju przedświątecznej ekscytacji i nadziei, które Lazare przyprawiały co najwyżej o migrenę i ból zębów.
Mężczyzna - przez dwie ostatnie dekady spędzający zdecydowaną większość zimowych tygodni na treningach, obozach i igrzyskach - nie potrafił bowiem obchodzić Świąt, a tym bardziej nie umiał się nimi cieszyć. Nie wyobrażał sobie, jak miałyby wyglądać w tym roku: tylko on i jego matka, nadal spoglądająca na niego z niezaprzeczalnym cieniem rozczarowania i zawodu przebiegającym przez jej ładną, ale starzejącą się twarz?
Im bliżej więc było do Bożego Narodzenia, tym rzadziej Lazare pojawiał się w neutralnie, choć przyjemnie urządzonej sali terapeutycznej mieszczącej w sobie naście niewygodnych krzeseł. Jak zwykle - nauczywszy się tego pewnie od nikogo innego niż Nadira - wolał zniknąć, niż konfrontować się z uczuciami, których nie potrafił ani powstrzymać, ani zaakceptować.
(Z zazdrością, chociażby, którą żywił wobec wszelkich osób na Święta czekających z nadzieją i radością, podczas gdy on sam szykował się na kilka najdłuższych, najsmutniejszych i najtrudniejszych dni w roku, jeśli nie w całym swoim życiu).

Mimo jego obaw i sprzeciwu, czas zrobił jednak to, co robił zawsze: minął.
I nagle okazało się, że było już nie tylko po Świętach, ale i po Sylwestrze, w którego Moreau upił się tak bardzo - i tak samotnie - że pierwsze jego świadome wspomnienia pochodziły dopiero z drugiego dnia stycznia. Jakimś cudem sam fakt, że Bożym Narodzeniem będzie musiał martwić się ponownie dopiero za rok, dał Lazare poczucie, jakby ktoś ściągnął mu z ramion niewyobrażalny ciężar, w końcu dodając mu energii niezbędnej do powrotu na terapię.
Długo się wahał, ale ostatecznie stanął w drzwiach kliniki, i w progu dobrze już znanej sobie sali, zajmując to samo krzesło, co zawsze - z dala od terapeuty, blisko zaś do drzwi, gdyby w połowie sesji poczuł niewysłowioną, ale i niepowstrzymaną potrzebę dezercji. W pierwszych minutach był tak skupiony na dyskomforcie związanym z siedzeniem na niewygodnym krześle, w gęstym zapachu taniej kawy, potu, łez i migdałowego środka do czyszczenia drewnianych powierzchni, że nawet nie zauważył zmiany w jednoosobowym "zespole". Dopiero po jakimś czasie zorientował się, że zamiast jasnych, krótkich włosów Jess, i jej strzelistej, szczupłej - mimo wymownie zaokrąglającego się w ostatnich miesiącach brzucha - sylwetki, na krześle prowadzącego widzi zupełnie inny obrazek. Burzę miedzianych włosów. Drobniejszą, niższą postać. W kobiecie - z całą pewnością niebędącej Jess - było zarówno coś dojrzałego, jak i nieporadnego; jakaś niemal dziecięca nieśmiałość, jakby nowa terapeutka nie była pewna, czy poradzi sobie z okiełznaniem dwunastu rozemocjonowanych pacjentów, choć rudowłosa z pewnością musiała być przynajmniej w wieku Lazare, jak mu podpowiadał instynkt.

Łzawe monologi, i niekończące się, smutne słowotoki, Lazare jak zwykle pozostawił dziś Nickowi (nie, wbrew pozorom, Hugh) i Rosalie, samemu ograniczając się wyłącznie do podania Marze własnego imienia. La. Za. Re. Mimo, że kilkukrotnie słowa same cisnęły mu się potem na wargi, za każdym razem Moreau skutecznie zapijał je lurowatą kawą, milcząc aż do samego końca sesji, gdy to planował zniknąć równie niepostrzeżenie, jak się dziś pojawił.
Okazało się jednak, że Mara była szybsza, i cały ten jego genialny plan spalił na panewce w chwili, w której wypowiedziała jego imię. Musiał przyznać, że przynajmniej z akcentami we wszelkich właściwych miejscach.
- Jasne - wzruszył ramionami, pozostawiając na swoim własnym krześle niemal zupełnie już pusty, papierowy kubek, i mały notatnik, z którym zawsze przychodził na terapię, choć którego w zasadzie nigdy nie używał. Przez sekundę obserwował lekki wysiłek, z jakim dziewczyna mierzyła się ze składaniem krzeseł; po chwili poszedł w jej ślady. Nie potrafił stwierdzić, czy miał do Mary pretensję, że odezwała się doń tak bezpośrednio, nie pozostawiając mu innego wyboru niż wejść z nią w interakcję, czy też był jej za to wdzięczny. Jeśli prawdą było to drugie, Lazare z pewnością nie miał zamiaru się do tego przyznać - Mam być szczery? - zapytał, unosząc jedną brew. Potem, nie czekając na jej odpowiedź: - Nie bardzo mnie interesuje, czy to była twoja pierwsza, czy tysięczna grupa. Co sprawia że zakładasz, że w ogóle mam ochotę się przed kimkolwiek otwierać?

Mara Lakefield

Czas.
No tak, oczywiście. Lazare - jakkolwiek niechętnie, od dziecka skłonny, by we własnym cierpieniu rozsmakowywać się w pewien perwersyjny niemal, narcystyczny sposób - musiał przyznać, że ten może nie tyle leczył rany, co pomagał spojrzeć na nie z innej, mniej dramatycznej perspektywy. Każde złamanie serca, każde rozczarowanie i każda porażka, z upływem czasu zawsze ostatecznie traciła na mocy, i sprawiała mniej bólu, gdy się do niej wracało myślami. Nie raz przecież Lazare musiał się mierzyć z zawiedzionymi marzeniami, krzyżującymi plany kontuzjami, i konkursami przegranymi o pół punktu z najgorszym rywalem...
Ale przegrane zawody, albo jeden utracony kontrakt z pomniejszym sponsorem to jedno.
Tym razem jednak nie rozchodziło się o pojedyncze igrzyska, czy zakończoną, profesjonalną relację. Tym razem na szali znalazły się całe lata poświęceń, całe lata nieludzkiego wysiłku i rezygnacji z rzeczy, które były dostępne dla rówieśników Moreau: zwyczajne życie, stałe związki, jeden, konkretny adres, który nie zmieniał się z sezonu na sezon. Najgorsze było jednak to, że tę katastrofę, blondyn sprowadził na siebie samodzielnie - za sprawą własnego zuchwalstwa, nadmiernej pewności siebie i głupiego braku ostrożności. Być może tego właśnie nie potrafił zaakceptować: że był autorem własnej porażki, stwórcą własnej apokalipsy. Nie mógł obwiniać nikogo innego, niż wyłącznie siebie.

Gdyby Mara - lub ktokolwiek inny, tak na dobrą sprawę - zadał Lazare nieco inne pytanie (Lazare? Po co przychodzisz na spotkania grupy, skoro za każdym razem wyglądasz tak, jakbyś nie marzył o niczym innym niż o ucieczce z tego miejsca?), Moreau pewnie musiałby przyznać, że w jakiś pokrętny sposób zdążył się do tej przestrzeni przyzwyczaić. Nie mógł powiedzieć, by lubił te spotkania - często mu się dłużyły, równie regularnie go nudziły, przy innych okazjach zaś przywoływały wspomnienia, które blondyn wolałby raz na zawsze zepchnąć na najdalszy plan pamięci. Wielokrotnie też zarzekał się w myślach, że to już ostatni raz, że nigdy więcej nie pojawi się w progu kliniki. A jednak w rzeczywistości, w której tak wiele rzeczy było kompletnie nieprzewidywalne, i tak niewiele spraw Lazare mógł w pełni zaplanować, albo skontrolować, przewidywalność cotygodniowych sesji, za każdym razem opartych na tym samym schemacie, choć oczywiście konkretna tematyka zmieniała się z tygodnia na tydzień, przynosiła mu jakąś niewysłowioną ulgę. Choćby za drzwiami sali terapii rozpętywała się właśnie apokalipsa, kawa zawsze smakowała tu tak samo, powietrze pachniało w identyczny sposób co poprzednim razem, a i uczestnicy zawsze byli ci sami. Lazare miał w życiu tak niewiele przestrzeni, na których mógł polegać w podobny, ufny sposób.

Może właśnie dlatego obecność Mary zadziałała nań w ten specyficzny sposób - z jednej strony wzbierała w nim ciekawość względem nowej prowadzącej, ale z drugiej, Lazare nie mógł zaprzeczyć, że czuje pewien rodzaj irytacji na myśl, że obecność Lakefield nieuchronnie zaburzała pewien rodzaj dotychczasowej równowagi. W końcu blondyn zdołał już przyzwyczaić się do Jess - do spokojnej monotonii jej głosu, do sposobu, w jaki co tydzień rozpoczynała sesje, i do maniery, z jaką marszczyła brwi za każdym razem gdy któryś uczestnik dzielił się z grupą trudniejszym, czy głębszym wyznaniem.
Teraz zaś Lazare nie miał wyboru ani kontroli nad sytuacją: czy tego chciał, czy nie, jeśli zamierzał nadal przychodzić na terapię, musiał pogodzić się z niespodziewaną zmianą, i przyzwyczaić do obecności Mary.
- Jesteś pewna, że skończyłaś psychologię? - zaczął nieco zadziornie, choć w jego głosie zabrakło surowej złośliwości. Pobrzmiewała w nim co najwyżej lekko zaczepna, humorystyczna nuta - jakby blondyn nie zdołał się jeszcze zdecydować, czy zamierza być wredny, czy całą interakcję zamienić w żart - Bo póki co, brzmisz raczej jak detektyw.
Słowny kontratak był dobrze znaną Lazare metodą, by odwrócić uwagę rozmówcy od niewygodnych dla niego tematów. Nie znał jeszcze Mary wystarczająco dobrze - a za tym nie ufał jej wcale na tyle mocno, żeby szczerze przyznać, że na spotkania grupy najczęściej wypychała go zwyczajna, ludzka samotność, i nadzieja, że któregoś dnia i on da radę się otworzyć, i pójść w ślady Hugh czy Ashley, którzy zazwyczaj o swoich emocjach i przeżyciach opowiadali bez większych zahamowań.
Cóż, najwyraźniej jeszcze nie był gotowy.

- Często to podkreślasz... - podtrzymał spojrzenie Mary, starając się odwrócić tok rozmowy tak, by zamiast o nim, mogli raczej porozmawiać o niej. Ot, kolejny mechanizm obronny - ...że dawno nie prowadziłaś grupy. Jesteś stremowana? - Powiódł wzrokiem po topografii kobiecej twarzy, od ładnego wykroju warg, przez rys drobnego, zgrabnego nosa, aż po piwną barwę jej oczu. Zauważył, że zależnie od kąta padania światła, tęczówki Lakefield zdawały się albo zielone, albo brązowe. Nie był jeszcze pewien, który kolor podoba mu się bardziej - Co sprawiło, że postanowiłaś wrócić do prowadzenia tych spotkań?

Mara Lakefield

Dopiero teraz Lazare w pełni pozwolił sobie dostrzec, jak subtelna zmiana kobiecej mimiki ujawnia zupełnie inny odcień jej urody. Gdy spoglądał na nią w trakcie sesji grupowej - nie tyle ukradkowo, co z jakimś rodzajem obojętnej neutralności, natychmiast negującej, że obecność nowej prowadzącej mogła wzbudzić w nim jakiekolwiek co intensywniejsze uczucia - Mara wywierała na Lazare przyjemne, ale nieszczególnie intensywne wrażenie. Ot, kolejna ładna twarz, która po godzinie czy dwóch rozpłynie się w jego pamięci niczym rozmyta deszczem akwarela, mieszając się tym samym ze wspomnieniami wielu innych osób, jakie Moreau poznał w ostatnich latach. Gdyby zapytano go o to jeszcze pół godziny wcześniej, blondyn stwierdziłby, że na policyjnym okazaniu pewnie nie potrafiłby odróżnić Lakefield od kilku innych, urodziwych dziewcząt stojących w tym samym rzędzie.
Teraz jednak w uśmiechu psychoterapeutki wykwitła specyficzna tajemniczość, która natychmiast przykuła atencję Lazare. Mara uśmiechała się tak, jakby miała jakiś sekret - jakieś wspomnienie czy historię we własnym życiorysie, do których nikt, a zwłaszcza Lazare, absolutnie nie miał wstępu. To zaś działało na trzydziestotrzylatka jak magiczne zaklęcie. Jego ciekawość, raz wzbudzona, nie gasła tak znowu szybko.
- Nie wiem - odpowiedział z rozbrajającą szczerością i nadal utrzymującą się w tonie jego głosu dozą nonszalancji, ale nie dało się ukryć, że teraz przypatrywał się Marze z większą uwagą niż w pierwszych sekundach ich bezpośredniej interakcji - Nigdy nie byłem ani psychologiem, ani detektywem - wzruszył ramionami. Gdyby miał na chwilę zrezygnować z tej nieustającej ironii, którą w rozmowie z Lakefield posługiwał się niczym tarczą jakiej głównym zadaniem było, aby nie dopuścić kobiety zbyt blisko (w końcu mówiono, że terapeuci potrafią czytać ludziom w myślach, a Lazare i tak już brzydził się zawartości własnej głowy tak bardzo, że ani mu się śniło zwierzać się z własnych rozmyślań komukolwiek innemu...), Moreau musiałby przyznać, że o tego typu zawodach miał o wiele wyższe mniemanie niż o własnej karierze. Był sportowcem. Jasne, miał fanów - no, przynajmniej do czasu - i całe mnóstwo onieśmielających sukcesów na koncie, ale od jego pracy nie zależało niczyje zdrowie, ani życie. Zawody jak psycholog, czy detektyw, musiały wiązać się wszak z takim rodzajem odpowiedzialności, jakiej Lazare nigdy nawet nie miał okazji zakosztować. A gdyby przyszło mu się z nią zmierzyć, pewnie i tak nie potrafiłby udźwignąć jej ciężaru.

- To zależy - uśmiechnął się półgębkiem w reakcji na następne, nieco zadziorne pytanie rudowłosej, nie zdając sobie przy tym nawet sprawy z faktu, że "to zależy" było chyba jednym z ulubionych stwierdzeń wielu psychologów. W końcu wszystko w życiu było relatywne i subiektywne, a ogólne prawdy zazwyczaj upadały, gdy przychodziło tylko spojrzeć na nie z bardziej zniuansowanej, indywidualnej perspektywy - Ale zaryzykowałbym stwierdzenie, że dwa razy w ciągu... - rzucił okiem na cyferblat stylowego, drogiego zegarka oplatającego jego prawy przegub - ...sześciu minut to owszem, dość często.
Mimo, że w pierwszej chwili, w której Lakefield zagadnęła go po spotkaniu grupy, Lazare poczuł jakiś rodzaj zniecierpliwienia i irytacji - nie mogąc się przecież doczekać aż uda mu się opuścić budynek i zdezerterować do jego więzienia samotni - teraz te emocje powoli ustępowały czemuś innemu. Czemuś, czego nie chciał, lub nie potrafił jeszcze nazwać, ale wiedział już tyle, że dawno nie czuł niczego podobnego, większością społecznych interakcji będąc zwyczajnie... znudzony. Im dłużej jednak rozmawiał z Marą, tym jego zblazowanie blakło o jeden odcień z każdą kolejną sekundą.
- Oczekiwania? - parsknął, ale w jego tonie nie było tej gburowatej złośliwości, której można się było po nim spodziewać. Zamiast niej, w głosie Lazare pobrzmiało autentyczne zaskoczenie - jakby nigdy wcześniej nie przyszło mu do głowy, że miał w ogóle prawo od tych spotkań czegokolwiek oczekiwać, za bardzo skupiony na tym, czego prowadząca grupy i inni jej członkowie mogą oczekiwać od niego. To był instynkt: w końcu Lazare wychował się w środowisku, w którym nie miał prawa mieć żadnych potrzeb czy życzeń. Jego jedynym zadaniem było perfekcyjne wypełnianie planów i marzeń snutych przez jego matkę i, później, trenerów i sponsorów. To, czego Moreau oczekiwał, lub na co miał nadzieję, zawsze było spychane na daleki margines codzienności - Żadne - przyznał, i prawdopodobnie była to najszczersza rzecz, jaką powiedział w ciągu ostatnich kilku godzin, jeśli nie dni. Poczuł się natychmiast na tyle odsłonięty i bezbronny, że musiał odwrocić uwagę terapeutki - Tak zupełnie szczerze... - mruknął - Ile o mnie wiesz? - zawiesił spojrzenie na plakietce z imieniem przytwierdzonej do materiału kobiecego ubrania - Mara? Bo od tego może zależeć dalsza część mojej odpowiedzi.

I jeśli Mara chciała odnieść dziś jakiś sukces terapeutyczny, to właśnie się to stało: po raz pierwszy w całej rozmowie, Lazare dopuścił ją do siebie odrobinę bliżej, gotów, by ujawnić więcej niż kiedykolwiek wcześniej w tym pomieszczeniu.

Mara Lakefield

Czy tego chciał, czy też nie, Lazare Moreau potrafił wywierać wrażenie, zupełnie jakby jego ciało nie potrafiło poruszać się bez tej specyficznej, niemal leniwej gracji, która natychmiast ściągała ku jego sylwetce spojrzenia widowni otoczenia. Trudno było stwierdzić, czy to coś, z czym blondyn się urodził - czy już od dziecka miał takie poczucie rytmu, taką płynność ruchów i niemal arystokratyczny wdzięk, czy też były one wyłącznie wynikiem wieloletniej tresury, jakiej poddawany był najpierw przez matkę, a potem przez wszystkich, słono opłacanych przez nią, trenerów i nauczycieli. Już jako mały chłopiec, Moreau był nieustannie reprymendowany i pouczany odnośnie tego, jak wypada - i jak nie wypada - się poruszać, uśmiechać, wysławiać. Powtarzane raz po raz instrukcje i przestrogi ostatecznie stały się jego drugą naturą do tego stopnia, że teraz, jako dorosły mężczyzna, czasem sam nie potrafił stwierdzić, co to znaczy "być sobą".
Prawda była przy tym taka, że do niedawna łyżwiarz nie musiał się nad tym zastanawiać, zbyt zajęty ciągłą pogonią za kolejnymi sukcesami i popełnianiem najróżniejszych, mniejszych i większych, skandali, które dawały mu to czego potrzebował najbardziej: uwagę mediów, atencję środowiska, w którym się obracał, podziw osób uwielbiających jego skandalizujący styl bycia.
Dopiero gdy, wynikiem głupiego, naiwnego błędu i chwili nieuwagi, Lazare zaprzepaścił wszelkie dotychczasowe osiągnięcia, okazało się, gdy gaśnie blask reflektorów i cichnie dźwięk muzyki, zostaje jedynie nieznośna, wyczerpująca samotność.

Przychodzenie na spotkania grupy wsparcia, jakkolwiek nieregularnie Lazare się tego podejmował, rzeczywiście dawało mu przede wszystkim jedno: możliwość wyjścia z domu, a co za tym szło również okazję, by doprowadzić się do porządku, z typową sobie dbałością dopasowując ubrania, układając włosy, ostrożnie pozbywając się trzydniowego zarostu, który czynił jego twarz jakby bardziej zmęczoną i starszą niż była w rzeczywistości. Lazare nigdy w życiu nie powiedziałby tego na głos, ale zależało mu na opinii otoczenia, więc nawet tutaj, wśród innych osób zmagających się z oczywistymi traumami i trudnościami, starał się brylować i zachowywać pozory panowania nad własnym życiem. Podobało mu się zatem to, w jaki sposób spoglądała na niego rozmówczyni: z uwagą, ciekawością i zainteresowaniem. Dla mężczyzn jak Lazare, taki rodzaj szczerej atencji był niemalże jak narkotyk.

Dźwięk niemal dwuznacznej, i niezaprzeczalnie zabawnej uwagi Lakefield sprawił, że kąciki ust blondyna drgnęły w zapowiedzi szerszego uśmiechu, i choć ostatecznie mężczyzna zdołał się przed tym powstrzymać, było blisko, a roześmiałby się w dawno zapomniany przez siebie sposób. To prawda, że tego typu wypowiedzi zdecydowanie nie przystawały terapeutce odpowiedzialnej za jego leczenie, bo przecież skracanie osobistego dystansu między profesjonalistą, a pacjentem, mogło zaburzyć cały proces terapii, czyniąc go przy okazji wątpliwym pod kątem etyki... A jednak nie dało się zaprzeczyć, że Mara jakimś cudem zaczynała zdobywać sobie sympatię i odrobinę zaufania Lazare, a to rzadko udawało się jakimkolwiek psychologom, psychoterapeutom, czy psychiatrom, z którym miał na swojej drodze do czynienia.

- Chętnie posłucham - powiedział, nie potrafiąc ukryć, że Mara jeszcze bardziej wzbudziła jego ciekawość - Twoich domysłów i wstępnych spostrzeżeń - wyklaryfikował, na wypadek gdyby Lakefield uznała, że Lazare był bardziej ciekaw treści zapisków wykonanych przez Jess zanim ta udała się na urlop - Co do notatek Jess, to mogę się założyć, że wiem, co się tam znajduje... - westchnął - "Lazare Moreau. Trzydzieści trzy lata. Data urodzenia: trzynasty września dziewięćdziesiąt dwa. Łyżwiarz figurowy..." - wbrew własnej woli, blondyn skrzywił się w lekkim, niemal bolesnym grymasie - "...do niedawna. Diagnoza: depresja, lęk, niska samoocena, oznaki wypalenia zawodowego i kryzysu egzystencjalnego. Problemy z używkami. Zachowania antyspołeczne..." - Wyliczył. Lazare mógł być narcyzem, ale nie był ani głupi, ani kompletnie nieświadomy tego, co mówiło się o nim w środowisku, zarówno tym artystycznym, jak i medycznym. Poza tym widział zapiski, które jego psychiatra zawarł w jego aktach pacjenta. W kontakcie z Marą o wiele bardziej interesowało go jednak to, jak rudowłosa go widziała niż to, jakie postawiono mu kiedyś diagnozy.

Na moment odwracając wzrok od uważnego, niemal przenikającego spojrzenia kobiety, pod którym czuł się niemal obnażony, jakby rudowłosa miała zdolność przenikania wszystkich jego obron i ścian, które zazwyczaj stawiał między sobą i osobami, z którymi miał do czynienia, Lazare rozejrzał się po pustej sali, zdając sobie sprawę, że nadal stoją - ot, dwoje nieznajomych mających zaraz rozejść się, każde w swoją stronę. Ważąc przez chwilę wszystkie "za" i "przeciw", Moreau wreszcie podjął decyzję, że nie ma nic do stracenia, i opuścił na podłogę jedno z ostatnich krzeseł, które miał zamiar odstawić na właściwe im miejsce, po chwili siadając na nim okrakiem, wspierając łokcie o oparcie.
- Sam nie wiem... - zastanowił się - ...może tyle, że mój ulubiony kolor to turkus. I pomarańcz, ale nie ten jego żywy odcień, a bardziej ceglana, przytłumiona barwa... - powiedział pierwszą rzecz, jaka przyszła mu na myśl. Podczas wszystkich tych wywiadów, bankietów i konferencji prasowych, a nawet i na randkach, na które uczęszczał, zazwyczaj pytano go o jego osiągnięcia, cele i plany. Mało kogo interesowały jednak te drobne, z pozoru nieistotne szczegóły, którymi Lazare naprawdę nie miał z kim się dzielić - Albo, że mam uczulenie na kasztany jadalne? Mało kto o tym wie, bo przecież nie jadam kasztanów codziennie, ale raz niemal straciłem tym sposobem życie...

Mara Lakefield