MAPLE HEARTS | PBF

Ramona Crowe #112 “Chujowo się czuję”, przemknęło mu przez myśl.
Obudził się daleko stąd, w którymś z pobliskich miast, odruchowo mocniej ciągnąc coś, co przypominało kołdrę, ale gwałtownie wciągnął powietrze w płuca. Bezwiednie chwycił dolną część pleców dłonią, po czym mocno uścisnął bolące miejsce. Czuł się tak, jakby z każdym poruszeniem odnawiały się stare pęknięcia, stłuczenia i złamania. Od razu się obudził.
Głowa pękała mu tępym bólem.

Sorcha MacRae The Sweet Potato Podmuch chłodnego, rześkiego wiatru, zamiast poczuć, Crowe bardziej dostrzegł kątem oka. Bezwiednie, trochę tak, jakby z daleka przyglądał się scenie głupawego filmu. Część przechodniów mocniej owinęła się chustami, część pociągała nosem, a inni przyspieszyli kroku.
On nie.

Ramona Crowe Café Polonez Chwilę rozglądał się dookoła, pozwalając, aby drzwi zamknęły się z cichym trzaskiem. Usłyszał to dopiero po paru sekundach; pierwsze, co przyciągnęło jego uwagę, to łagodna piosenka sącząca się ze słabych głośników. Uśmiechnął się pod nosem, swoim charakterystycznym półuśmiechem, trochę kpiącym, trochę nieprzyjemnym. Krzywym.
Lustrował niedużą salę wzrokiem, zanim wreszcie zdecydował, gdzie usiąść.

Sorcha MacRae #30 “Z a d z w o n i ę”.
Słowo brzmiało zbyt lekko, aby mu uwierzyć, ale jednocześnie zbyt poważnie, aby w pełni je zignorować. Mimo to odsuwał od siebie zarówno myśli, jak i oczekiwania. Przestał czekać. Jedyne, czego pragnął, to wyciszenia niesfornych emocji — czasami za pomocą farmakologii, czasami za pomocą zwyczajnych napraw. Wiedział więc, co robi, pochylając się nad wzmacniaczem, tym samym, o którym ciągle mówił: “da się naprawić” — ale z jakiegoś powodu ciągle tego unikał.