MAPLE HEARTS | PBF

outfit do uwiedzenia przyjaciela

Wieczór w palmiarni był wyjątkowy i na pewno niezapomniany. Do domu wróciła z głową pełną burzy myśli i to nie tak jak wcześniej sądziła - na temat projektu nad którym pracowała. Cały czas myślała o Dominicu - jego historii jak odkrył to miejsce, jego wrażliwej i romantycznej duszy, którą przed nią odkrył, a przede wszystkim tej chwili, gdy leżeli na podłodze wpatrując się w gwiazdy. Nie miała świadomości czy trwała ona pięć minut czy godzinę. Każde uderzenie serce. Każdy odgłos oddechu. Każdy ruch dłoni na jej. Wszystko czuła intensywniej jakby na zwolnionym filmie, a jednocześnie było tego za mało. Zasypiając miała przed oczami jego twarz, gdy wpatrywał się w nią tak intensywnie, że pomimo pełnego ubrania, poczuła się naga. Jakby odnalazł klucz do jej duszy i wszedł do środka poznając jej myśli i pragnienie, bo jego kolejny ruch był dokładnie tym o czym marzyła. Pragnęła posmakować jego warg. Zatopić język w jego ustach i całkowicie oddać się tej chwili. Czując palce na brodzie delikatnie drgnęła, a jej myśli zaczęły uciekać jeszcze dalej. Mimo, że jeszcze jej nie pocałował, ona już wiedziała, że gdy to w końcu zrobi, to nie będzie w stanie się zatrzymać. Pragnęła znacznie więcej niż jeden, intensywny pocałunek. Pragnęła, aby tymi pocałunkami naznaczył całe jej ciało. Z tymi marzeniami zasypiała tamtego wieczoru.
Lecz nastał kolejny dzień, a wraz z nim pojawiły się wyrzuty sumienia, których wcześniej zabrakło. Wystarczyło zobaczyć tylko porannego smsa od Josha życzącego jej powodzenia na prezentacji. Trochę się pośpieszył, ale to było miłe i tak. Podziękowała mu i poprawiła go, że to jutro jest ten dzień, który będzie jej być albo nie być w tej firmie. Dlatego jak zwykle do biura przyjechała znacznie wcześniej, by wykorzystać jak najwięcej czasu nad projektem. Tak bardzo się mu poświęciła, że jak ognia unikała Dominica, który całe szczęście jej tego nie utrudniał jakoś. Nie wracała do poprzedniego wieczoru, bała się poruszyć ten temat.
Natomiast prawie zeszła na zawał występując w piątek na spotkaniu. Wszystko miała sprawdzone (przez Dominica również) i była gotowa na ewentualne pytania. Widać było, że przygotowała się znakomicie i na jej szczęście inni też to dostrzegli powierzając jej pierwszy, własny projekt. Pierwszą osobą, której się tym pochwaliła był oczywiście Reyes. Wyszła ze spotkania żwawym krokiem i musiała się pilnować, by nie pobiec do jego gabinetu. Wparowała tam bez pukania i od razu rzuciła mu się w ramiona zmuszając go do wstania od biurka.
- Udało się!- wyjaśniła zawieszając mu ręce na szyi i dopiero teraz zdała sobie sprawę, że to mogło być ponownie niekomfortowe. Szybko się odsunęła, podziękowała za pomoc i przez resztę dnia dalej unikała. Wiedziała, że muszą przegadać pewne tematy i to co między nimi zaszło, ale nie była na to gotowa.
Przez weekend chciała świętować z Joshem swój sukces. Tak chyba robią pary, prawda? Wspierają się podczas porażek i razem celebrują sukcesy. Niestety miał on inne plany, które nie wypada już odwołać - ani w piątek ani w sobotę. Drugiego dnia przyjaciółka zrobiła jej wykład, że zachowuje się żałośnie i powinna się też zabawić bez faceta. O dziwo nie trzeba było Skye długo dzisiaj do tego przekonywać, ponieważ wiedziała, że dziewczyna ma rację. Dlatego przyszykowała się zakładając sukienkę idealnie podkreślającą jej wszystkie walory i ruszyła z przyjaciółką do klubu.
Nie bawiły się w żadne drinki, a wybrały shoty, które piły jedne za drugim na zmianę lądując na parkiecie. Kręciło się wokół nich kilku facetów, ale Skye pomimo alkoholu we krwi trzymała klasę i każdego spływała. Nie była żadnym zainteresowana, chciała się bawić sama ze sobą. Dać się porwać muzyce i całkowicie zresetować. Nie potrzebowała do tego facetów, bo już jeden ją olał i wczoraj i dzisiaj. I wiele razy wcześniej.
Mimo, że dziewczyny miały za sobą już kilka wypitych kolejek, podeszły do baru po kolejną. Ponownie podbił do nich jakiś mężczyzna, ale tym razem dosyć namolny. Skye stała przodem do baru, tylko przewracała oczami i odtrącała non stop jego dłoń ze swojej talii i powtarzając .- Nie jesteśmy zainteresowane, daj nam spokój- była coraz bardziej poirytowana jego zachowaniem i olewaniem przez barmana, że stoją tutaj dobre kilka minut i wciąż nie udało im się niczego zamówić. Czasami jednak dobrze było pójść do klubu ze swoim facetem, który chociaż działał odstraszająco na innych.



Dominic Reyes

na to próbuje wyrwać przyjaciółkę

Po powrocie z palmiarni do mieszkania, w jego myślach nadal pozostawała Skye. Starał się zapamiętać każdy szczegół wieczoru - od głębokich spojrzeń i uśmiechów zachwytu kobiety poprzez jej bliskość i ciepło, aż po targające nim uczucia - jakby podświadomie przeczuwał, że następna taka okazja może już nigdy nie nastąpić.
Następnego dnia rzeczywistość dobitnie mu przypomniała, że poprzedni wieczór był częścią równoległego świata, o którym opowiadała mu ciemnowłosa. Nie miał prawa się wydarzyć, choć przecież wspomnienia blondyna wydawały się wciąż żywe. Z tym, że były jak kolejna niespełniona fantazja, w dodatku pozbawiona szczęśliwego zakończenia. Coraz bardziej to do niego docierało, gdy po ujrzeniu Murray w biurze, poczuł między nimi pewną niezręczność. Dominic zrozumiał, że pozwolił sobie na zbyt dużo i jedynym, co mógł teraz zrobić to dać im przestrzeń. Poza tym Skye potrzebowała spokoju i skupienia, by dobrze wypaść na prezentacji, więc sam zajął się tym, co wychodziło mu najlepiej - pracą.
W dniu jej spotkania skorzystał z jej przerwy na kawę i pozostawił na jej biurku karteczkę z napisem:
“Odwagi, będziesz świetna. - D.”
Nie mógł oprzeć się przed ukradkowym zerkaniem na zegarek w oczekiwaniu na koniec prezentacji, udając niezmiernie zajętego, gdy w końcu zajrzała do jego biura. Zaskoczyła go tym nagłym uściskiem, ale i tak objął ją na te kilka zdecydowanie zbyt krótkich sekund, przymykając oczy. - A nie mówiłem? Teraz możesz już oficjalnie podbijać świat - odparł, zanim się odsunęła i uśmiechnął się w odpowiedzi na jej podziękowania, zachowując wobec niej stosowny dystans.
Wydawało mu się naturalnym, że dzisiejszy wieczór dziewczyna spędzi na świętowaniu z Joshem, bo tak też powinno to wyglądać w związku, prawda? Reyesa nie powinna więc dziwić nieobecność przyjaciela na cotygodniowym spotkaniu w kosza, ale zaczynając grę bez niego, mimowolnie poczuł rozczarowanie. Miał wrażenie, że wszystko wracało do punktu wyjścia i zaczynał żałować, że pozwolił sobie mieć nadzieję. Z resztą, był naiwny, bo Skye wciąż była dziewczyną jego najlepszego kumpla. Chociaż słowo najlepszy coraz mniej oddawało ich relację.
W ciągu ostatnich kilku tygodni mężczyźni oddalili się od siebie. Blondyn odnosił dziwne wrażenie, że przyjaciel zaczynał trzymać go na dystans, i miał ku temu jeden szczególny powód. Czas upływał, a wraz z coraz większym brakiem zainteresowania ze strony Josha, Skye niepostrzeżenie wkradała się do umysłu i serca blondyna, sprawiając, że jeszcze bardziej zaangażował się w przyjaźń z ciemnowłosą. Bolał go widok smutku w jej oczach i próbował jakoś temu zaradzić - przy niej będąc i starając się poprawić humor, a z przyjacielem poruszając ten temat. Z tym, że Josh w ostatnim czasie praktycznie za każdym razem zbywał go jakimś głupim tekstem, bagatelizując problem i odsuwając rozmowę o Skye na boczny plan. Pomimo kilku podejść, Dominic nie chciał się narzucać, mając nadzieję, że kumpel wiedział, co robił. Niestety, coraz bardziej wyglądało na to, że albo Josh w ogóle nie miał pojęcia, jak wpływał na swój związek albo w ogóle mu na nim nie zależało. Jego jawna ignorancja odcisnęła się również na przyjaźni z Reyesem, bo dziwnym zbiegiem okoliczności zaczął unikać także i jego. Trwało to już na tyle długo, że Dominic zupełnie przestawał trzymać jego stronę. Patrząc na to, w jaki sposób traktował kobietę marzeń, wręcz zaczynał go irytować. Zaciskał jednak zęby i robił dobrą minę do złej gry, bo przecież i tak nie mógł bardziej wpłynąć na całą tę absurdalną sytuację. A teraz nie miał już najmniejszej ochoty jakkolwiek wpływać na Josha.
Obrazy pary świętującej sukces Skye samoistnie nawiedzały jego umysł, stając się dla niego powolną trucizną. W sobotni poranek Dominic obudził się z myślą, że powinien dać im spokój i więcej się nie wtrącać. Powinien odstąpić miejsca temu, który zawsze będzie przed nim i którego Skye zawsze wybierze jako pierwszego. Powinien przestać niepotrzebnie zaprzątać jej sobą głowę. I co najważniejsze, samemu zapomnieć o tym, co wydarzyło się w palmiarni. Czy w ogóle się dało? Musiał chociaż spróbować.
Wyjście do klubu było tego wieczoru najlepszym możliwym posunięciem. Potrzebował odreagować cały ten tydzień, miesiąc czy nawet rok. Chciał znów poczuć się dawnym sobą i beztrosko się zabawić. Before w barze z kolegami okazał się dobrym wstępem do udanego wieczoru.
Do Emptiness dotarł już w całkiem przyzwoitym humorze, na który znacząco wpłynął przyjemnie szumiący w jego głowie alkohol. Po chwili mężczyzn otoczyła grupka znajomych dziewczyn, z których jedna długonoga blondynka wyciągnęła Dominica do tańca. Była miła i bardzo starała się przykuć jego uwagę na dłużej, ale niestety nie miała w sobie niczego, co by do tego doprowadziło. Następne też jakoś nieszczególnie przypadły mu do gustu, aż w końcu kolega zaśmiał się do niego:
— Nicky, coś dziś strasznie wybrzydzasz. Szukasz tej jedynej, czy co?
Dominic przewrócił na to oczami.
— Tak, mojej drugiej połówki. Whisky - zripostował z rozbawieniem, klepnął kumpla po plecach i ruszył do baru.
Czerwona, krótka sukienka zwróciła jego uwagę niemal od razu. Powiódł spojrzeniem od wysokich szpilek optycznie wydłużających zgrabne nogi, przez krągłości aż po burzę włosów opadających kaskadą na ramiona i półnagie plecy. Kiedy odwróciła na moment twarz w stronę stojącego obok niej nachalnego gościa, nagle zrozumiał, na kogo patrzył. Momentalnie jego serce zabiło szybciej. Kurwa, zaklął w myślach, bo zdał sobie sprawę, że wszystkie jego plany wzięły w łeb. Nie powinno jej tu być. A już na pewno nie w wątpliwym towarzystwie jakiegoś narzucającego się typa. Zacisnął mocniej pięść i wbrew rozsądkowi, który podpowiadał mu, że miał się nie wtrącać, pojawił się przy Skye, a następnie złapał nieznajomego za nadgarstek i zacisnął dłoń, odsuwając na bezpieczną odległość.
— Odsuń się, kolego, dobrze ci radzę - ostrzegł, rzucając mu wymowne spojrzenie, a widząc jego nagły strach w oczach i wymamrotane przeprosiny, puścił jego rękę. Dopiero wtedy spojrzał na stojące przed nim kobiety i nabrał mocniej powietrza w płuca. Cholera, Skye, wyglądasz zabójczo, przemknęło mu przez myśl, zanim odezwał się na głos: - Drogie Panie, przepraszam za niektórych reprezentantów mojego gatunku, brakuje im obycia w obliczu takiego piękna. Czasem nawet jakiegokolwiek obycia - ściągnął brwi, by zaraz zaszczycić dziewczęta zawadiackim uśmiechem. - Co tutaj robicie? I to tak bez żadnej obstawy? - Nieznacznie rozejrzał się wokół w obawie przed natrafieniem na Josha. Ciemnowłosa nie powinna bawić się bez opieki, i to jeszcze w stroju, którym kusiła innych mężczyzn. Wiedział aż zbyt dobrze, o czym mówił. Niepostrzeżenie wkradła mu się także myśl, że on by jej na to nie pozwolił, a już na pewno nie bez siebie obok. Gdzie więc był do cholery Josh?

Skye Murray

Dominic nie potrafił wyobrazić sobie swojego życia w przyszłości. Wiązało się to z latami zbywania tematu na rzecz pracy, dobrej zabawy i przelotnych związków. Już od czasów liceum zaczął wychodzić z założenia, że życie było zbyt krótkie, by wiązać się z jedną osobą na zawsze. Do tej pory dobrze czuł się ze sobą i swoją wolnością i nie sądził, że coś mogłoby się w tej kwestii zmienić.
Później poznał Skye. I powoli, wraz z upływem czasu i nawiązywaniem coraz głębszej przyjaźni, zaczęła kiełkować w nim bardzo nieśmiała myśl, że może kiedyś jego stosunek do związków ulegnie zmianie. A w ciągu ostatnich dni urosła na tyle, że nie był już w stanie jej ignorować. Istniały jednak co najmniej dwie poważne komplikacje: po pierwsze, jedyna kobieta, która wpływała na zmianę jego myślenia, była niedostępna. Po drugie, nawet, jeśli jakimś cudem wszechświat postanowiłby zwrócić ich drogę ku sobie, to czy Dominic rzeczywiście sprawdziłby się w nowej roli? Był świetnym przyjacielem, potrafił słuchać, rozbawić i podbudować, ale czy był w stanie dla niej być na stałe? Przecież dotychczas miewał z tym problemy. Nie zniósłby zostać powodem jej zawodu. Aczkolwiek niektórzy zdawali się wcale tym nie przejmować…
Z wymiany zdań między dziewczynami wyciągnął wnioski bez trudu - Josh znów spieprzył sprawę. Bezwiednie zacisnął mocniej szczęki, wyostrzając rysy jego twarzy. Nie powinno go to dziwić. A już na pewno nie powinno go to cieszyć. Samo przygaszone spojrzenie Skye, ilekroć wspominano na głos jej partnera, wzbudzało w nim falę emocji, których nie potrafił w sobie zdusić. Troska przeplatała się z niewyobrażalną potrzebą zadbania o nią i wściekłością wymierzoną w przyjaciela. Jednocześnie zdawał sobie sprawę, że jeśli sytuacja nie ulegnie poprawie, wkrótce wszystko rozwiąże się samo. Każdy miał swoje granice, a ileż jeszcze Skye była w stanie wycierpieć? Należało jej się wszystko, czego tylko by zapragnęła. Josh nie potrafił jej tego dać.
Jego uwagę od przemyśleń odwrócił wzrok kobiety, równie magnetyczny co tamtego wieczoru w palmiarni. - Ciebie również, Piękna - przyznał, odwzajemniając uśmiech. Pod wpływem jej połyskującego w świetle klubowych świateł spojrzenia, miał ochotę się rozpłynąć. Chciał zrobić coś jeszcze, choćby na chwilę zainicjować dotyk, którego mu brakowało, ale przecież miał się pilnować. Poza tym słowa Hailey przypomniały mu, że nie byli sami. Podziękował dziewczynie i wziął od niej kieliszek. - Bez obaw. Jest w dobrych rękach - zapewnił z lekkim rozbawieniem, po czym przeniósł wzrok na swoją piękną towarzyszkę. Już on się postara, by już więcej nie dotykał jej nikt niepowołany. Na jej pytanie wzruszył niedbale ramieniem. - Nic mi o takiej nie wiadomo - zaprzeczył zgodnie z prawdą. Jeśli takową zostawił na parkiecie, musiała poszukać sobie innego rycerza, bo on właśnie znalazł etat. - To co? Za Twój sukces? - obdarzył ją znaczącym spojrzeniem i uniósł szerzej jeden z kącików ust, gestem wskazując na wciąż pełny kieliszek. Wychodząc dziś na miasto, nie przypuszczał, że spotka Skye. Nie spodziewał się jej w takim miejscu, ale i tego, że będzie z nią świętować jej pierwszy projekt. Takie wydarzenie nie mogło przejść bez echa.
Po nieznacznym stuknięciu szkłem wychylił szota, nieco się krzywiąc pod wpływem gorzkiej cieczy zalewającej jego gardło. Czuł, że mieszanie alkoholu nie skończy się najlepiej, ale to nie przeszkodziło mu, by oprzeć się o bar i kiwnąć na barmana ponownie. W tym momencie uderzył go zapach perfum Skye i ciepło jej ciała, gdy niepostrzeżenie znalazł się tak blisko niej. Z tej perspektywy miał na nią idealny widok. Mimochodem przesunął spojrzeniem od jej krągłości, ukrytych pod materiałem sukienki, przez kości obojczykowe, szyję i usta, aż do oczu, które patrzyły na niego wciąż z tym samym błyskiem, któremu ciężko było nie ulec. Na ułamek sekundy przeszła mu diaboliczna myśl, że najchętniej zbadałby tę drogę własnymi wargami. Centymetr po centymetrze. Aż westchnął w myślach: Czemu to wszystko musiało być takie trudne? - A więc mogę wiedzieć, czemu chcesz pozbawić rozumu każdego mężczyzny na tej sali? Przewidujesz jakieś masowe pranie mózgu, czy to jakaś kara? - W jego lekkim tonie głosu pobrzmiewało zaciekawienie, którego nie potrafił ukryć. Rzadko widywał ją w takim wydaniu, sprawiając, że owoc zakazany wydawał się jeszcze bardziej kuszący. Dla niego z pewnością było to karą od losu za wszystkie grzechy, jakich się dopuścił w przeszłości - mógł patrzeć, ale nie dotykać, choć to jedyne, co chciałby teraz robić.

Skye Murray

Już od dawna Dominic pragnął zapewnić ciemnowłosej możliwie wszystko, na co zasługiwała. Jako przyjaciel nie raz stawał na rzęsach, żeby tylko sprawić na jej twarzy uśmiech. A od czasu wieczoru w palmiarni odkrył, że chciał robić znacznie więcej, niż pozwalała na to rola przyjaciela. Chciał ją mieć wyłącznie dla siebie, by móc bez obaw smakować jej wargi i zbadać każdy centymetr jej ciała. Zawładnąć jej umysłem tak, jak ona bezwiednie opanowywała jego, ilekroć czuł na sobie jej intensywne spojrzenie czy dotyk. Zawzięcie walczył ze sobą, by całkiem się temu nie poddać, bo czuł, że stąpał już po bardzo cienkiej granicy. I coraz bardziej pragnął ją przekroczyć.
— Jako błogosławieństwo też nie. Zbyt wielu wystawiasz na pokuszenie, w rzeczywistości pozostając nieosiągalną. Nawet nie zdajesz sobie sprawy, jak cholernie to frustruje - mimowolnie westchnął, obdarzając ją odrobinę dłuższym spojrzeniem. Nie mówił bezpośrednio o sobie, ale z jego oczu dało się wyczytać zdradliwy błysk, ilekroć myślał o tym, co wolno było mu zrobić, a czego naprawdę pragnął. Frustrowało go również to, że dziewczyna w ogóle nie wierzyła w siebie ani swoje możliwości. Wystarczyło przelotnie ponieść wzrokiem wokół nich, by dostrzec ukradkowe spojrzenia sępów czyhających na okazję, by do niej podejść. Cholera, nawet nie widziała tego, jak bardzo on starał się trzymać swoje łapy przy sobie i nie zerkać poniżej jej twarzy. Czy to nie były wystarczająco okrutne tortury?
Niestety jej humor także pozostawiał wiele do życzenia. I zupełnie nie pasował do tego miejsca - wśród beztrosko bawiących się ludzi nie powinno się przejmować problemami, lecz korzystać z chwili i żyć tu i teraz. Dlatego nie brnął dalej w niewygodny temat. — A już myślałem, że jesteś tu, bo postanowiłaś powrócić w czasie do wydarzeń sprzed roku. - Przygryzł wargę, a kąciki jego ust drgnęły pod wpływem tajemniczego uśmiechu. Kto by pomyślał, że minął już prawie rok, odkąd się poznali. - Ten sam klub, podobny powód do świętowania, brak partnera u boku… Niemal wszystko się zgadza. - Poza jednym szczegółem. Tym razem zamiast rozmawiać z Joshem, rozmawiała z nim. Niezmiernie intrygowało go, czy choć przez chwilę żałowała, że tamten wieczór potoczył się w taki sposób? Czy żałowała, że poznała Josha jako pierwszego, nie zwracając uwagi na świat wokół? Czy nieco zbyt szybko postawiła kreskę na Dominicu?
Doskonale pamiętał moment, w którym zobaczył ją po raz pierwszy. Ubrana w małą czarną, stała przy wysokim stoliku w oczekiwaniu na towarzysza, a ujrzawszy powracającego do niej Josha z drinkami w rękach, jej twarz momentalnie pojaśniała. Podczas rozmowy z nim nie odrywała od niego wzroku, patrząc na niego z tym samym błyskiem w oczach, jaki później Dominic jeszcze często u niej widywał. Gdy Reyes podszedł do nich w towarzystwie długonogiej piękności, ledwo go zauważyła, bo spojrzenie Skye było utkwione wyłącznie w Josha. Nigdy nie miał z nim szans.
Niespodziewane ponowne pojawienie się Hailey sprowadziło go na ziemię. Lubił ją, choć czasem bywała zbyt… głośna. Na szczęście, jak szybko się pojawiła, tak szybko się pożegnała i zniknęła w tłumie. Niemniej, Dominicowi nie spodobało się zrezygnowanie, z jakim Skye wspomniała o powrocie, dlatego ściągnął brwi. — Naprawdę chcesz teraz wrócić na kanapę? - przyjrzał się jej badawczo. Nie przemawiała do niego taka alternatywa, choć tuż po wypowiedzeniu słów na głos, jego umysł niezamierzenie zaczął przypisywać wypoczynkowi zupełnie inną rolę. Pokręcił głową, by wyrzucić ten obraz z wyobraźni, zanim zagości w nim na dobre. - Wolałem Ciebie w tamtej wersji. Zabawną, pewną siebie, przebojową, z figlarnym błyskiem w oku, który mówił, że cały świat był u Twych stóp. Chyba nie powiesz mi, że zniknęła w bliżej niewyjaśnionych okolicznościach? - nawiązał do rozmowy, którą im przerwano i uśmiechnął się do niej nieco bardziej zawadiacko, jakby właśnie rzucał jej wyzwanie, w nadziei, że uda mu się ponownie przywołać na jej twarzy uśmiech. Może ona rok temu kompletnie nie zwracała na niego uwagi, ale on mógł pozwolić sobie na dyskretną obserwację. Już wtedy, podczas wspólnej zabawy w klubie, dostrzegł w niej każdą z tych cech, o których wspomniał i które od początku go pociągały. Ostatnio trochę tęsknił za tamtą beztroską wersją Skye i podejrzewał, że ona również. Gdy tylko wzięła do ręki telefon, odruchowo położył na niej swoją dłoń. - Skye… zostań, choć jeszcze chwilę. Noc jest zbyt młoda, by musiała się tak kończyć - poprosił, spoglądając w jej błękitne tęczówki. Nie chciał, by już wracała, po części próbując wytłumaczyć sobie, że zależało mu wyłącznie na jej samopoczuciu, ale tak naprawdę wiedział, że bez niej ten wieczór nie miałby już najmniejszego sensu. - Poza tym dawno razem nie tańczyliśmy. Trzeba to nadrobić. - Z rosnącym uśmiechem na ustach, wciąż na nią patrząc, powoli wyciągnął jej z rąk komórkę i schował ją sobie do wewnętrznej kieszeni marynarki. - Tu będzie bezpieczny - mruknął, klepiąc się po piersi w miejscu, gdzie znalazł się jej telefon, po czym sięgnął po jej dłoń i przyciągnął do siebie, delektując się ulotną chwilą, w której trzymał ją w objęciach. - Chodź, Piękna i pokaż mi tę wersję siebie, której nie zdążyłem poznać - mruknął jej do ucha. Miał na myśli wersję sprzed Josha, ale jego słowa miały także ukryty wydźwięk. Czy była w stanie go rozszyfrować? W każdym razie żywił nadzieję, że chociaż na chwilę oderwą się od rzeczywistości i pozwolą sobie po prostu być. Z łobuzerskim błyskiem w oczach pociągnął ją za sobą w tłum.

Skye Murray

Już po jej uważnym spojrzeniu wiedział, że rozszyfrowała go bezbłędnie. Dlatego, gdy zadała pytanie, przez sekundę się zawahał. Mógł znów się wymigać, rzucając jakimś ogólnikowym tekstem i pozostać w bezpiecznej strefie, lecz pod wpływem jej wzroku jego silna wola wyraźnie topniała. A jego słabością było podejmowanie ryzyka. - Tak się składa, że znam kogoś takiego. - Czy tak mówił przyjaciel? Nie, ale on już nie czuł się wyłącznie przyjacielem i właśnie próbował to zaznaczyć. Czy powiedziałby coś takiego na trzeźwo? Możliwe, że zabrakłoby mu odwagi. Ale teraz, będąc w klubie upojony sporą ilością alkoholu, coraz bardziej zależało mu, żeby o znaczeniu wypowiedzianych przez niego słów przekonała się na własnej skórze, bo niemal drżały mu dłonie na myśl, w jaki sposób mógłby je wykorzystać na jej ciele. W innej sytuacji już dawno posunąłby się znacznie dalej, ale to nie była pierwsza lepsza dziewczyna, którą mógłby uwieść i zapomnieć o niej następnego dnia. Ich relacja była zbyt głęboka, żeby nie odczuć żadnych konsekwencji. Nic dziwnego, że Dominic miał opory, czy popsuć ją jednym fałszywym ruchem. Bo co, jeśli jego zbyt śmiałe postępowanie wystraszy Skye?
Nie posiadał całkowitej pewności, czy jego towarzystwo wywierało na nią taki wpływ, jak jej na niego. Równie dobrze mogła po prostu się z nim droczyć i nic to dla niej nie znaczyło, prawda? Momentalnie w to zwątpił, kiedy ciemnowłosa ponownie uniosła kąciki ust w delikatnym uśmiechu. To była Skye. Nie mogłaby mu tego zrobić. - Ale zawsze można spróbować - wzruszył nonszalancko ramieniem, a jego twarz rozjaśnił zaczepny uśmiech. Właściwie on już odnosił wrażenie, że los dawał im kolejną szansę na naprawienie błędów sprzed roku. Przy okazji zapominał, że istniała między nimi bariera nie tylko mentalna, ale i w postaci osoby trzeciej. Z resztą, przy Skye łatwo zapominało mu się o całym świecie, gdyż to ona skupiała całą jego uwagę. I choć ta podróż w czasie, którą przyniósł im ten wieczór, dla niego oznaczała, że nie wszystko było jeszcze stracone i istniała jakakolwiek nadzieja na coś więcej, niż przyjaźń, tak w głębi siebie zdawał sobie sprawę, jak bardzo niepewna byłaby ich przyszłość, gdyby rok temu to oni przez cały wieczór wpatrywali się w swoje oczy. W innych okolicznościach kto wie, czy doceniłby Skye tak, jak na to zasługiwała. Dlatego mimo wszystko nie żałował ich rocznej przyjaźni. Szkoda tylko, że pozostawało mu już niewielkie pole do manewru.
Mimo to poprosił ją, by została. Często korzystał ze swojego naturalnego uroku, by ją do czegoś namówić, ale tym razem było inaczej - zrobił to z czysto egoistycznych pobudek. I w jego oczach, jak nigdy, czaiła się niepewność, że tym razem mu nie ulegnie. Za bardzo mu zależało na jej towarzystwie, na niej i czuł się jak desperat, modląc się w duchu, żeby Skye tego nie dostrzegła. Bezgłośnie odetchnął z ulgą, gdy usłyszał figlarną odpowiedź zwrotną. - Mmm, od razu lepiej - przytaknął z błyskiem w oku, osiągając swój cel. To była ledwie kropla w morzu jego obecnych potrzeb, bo łaknął jej bliskości i dotyku tak bardzo, że znów zmniejszył między nimi dystans, obejmując ją w talii i z zadowoleniem notując, jak bezwiednie położyła dłonie na jego ramionach. Lubił kontrolować sytuację, ale kiedy to ona złapała go za kark i jej gorący oddech odbił się na jego skórze, przeszedł go dreszcz. Niezmiernie podobało mu się podjęcie przez nią gry. - Jeszcze - złapał ją za słowo, unosząc nieco arogancko jeden kącik ust. Jej wypowiedź i sposób, w jaki się z nim droczyła, mimowolnie dawały mu nadzieję. Nie spuszczał z niej wzroku, kiedy stopniowo wodziła palcami po jego szyi, wodząc go na pokuszenie, aż przez chwilę naszła go zuchwała myśl, żeby odpuścić sobie to wyjście na parkiet i przenieść się poza zasięg wzroku innych.
Taniec w tłumie wydawał się niegroźnym pomysłem, ale wystarczyło spojrzeć na Skye kołyszącą biodrami w rytm muzyki, by mężczyzna pozbawił się wszelkich złudzeń. Znajdowali się blisko siebie, jednak boleśnie odczuwał pozostałą między nimi przestrzeń. Dlatego, gdy usłyszał początek znajomej piosenki, uśmiechnął się łobuzersko. Mieli się pobawić, prawda? Najpierw położył dłoń na jej talii, tym razem czując już każdy jej ruch ciała, by w następnej chwili ująć ją za rękę i zbliżyć do siebie. - I wanna be tangled and wrapped in your cloud, I wanna be close to your face - zanucił niby do siebie, nie potrafiąc się powstrzymać, ale w tym czasie patrzył na Skye i czuł, jak bardzo tekst piosenki z nim rezonował. Jego zachowanie było instynktowne, bo nigdy nie miał problemu z wygłupianiem się i śpiewaniem podczas tańca, aczkolwiek tym razem posiadało ukryte znaczenie, które mogła wyczytać z jego wzroku. I choć odpowiadało mu, że stykał się ciałami ze Skye, rytm nakazał mu w pewnym momencie obrócić ją wokół własnej osi. Postanowił dać się ponieść muzyce, jednocześnie nie puszczając ręki ciemnowłosej, chcąc mieć ją przy sobie, nie dalej niż na wyciągnięcie ręki. Karmił się jej bliskością, ilekroć pozwalała mu na to melodia, nie spuszczając z dziewczyny wzroku, bo obecnie i tak nie widział niczego poza nią. Dopiero wraz z następną piosenką zwolnili, pozwalając sobie na oddech i delektować się tym, że znaleźli się znów zaledwie kilka centymetrów od siebie. Znów trzymał dłoń na jej talii, a czując jej ciało całkowicie swobodnie poruszające się do taktu, doprowadzało go to do szaleństwa. Jej gorący oddech, zapach, bliskość i alkohol mąciły mu w głowie. W dodatku jej jawne droczenie się z nim coraz trudniej było mu znieść. Pragnął znacznie więcej. Pragnął jej, całej, dla siebie. Przyciągnął ją tak, że między nimi nie pozostawała już żadna przestrzeń i patrząc jej w oczy, uniósł jej ręce, pokazując, by otoczyła nimi jego kark. Lód, po którym stąpał, zaczął się pod nim roztapiać, ale to mu nie przeszkodziło przenieść spojrzeniem w kierunku jej ust - wyraźnie zaznaczonych krwistą jak jej sukienka pomadką, tak ponętnych, że trudno było im się oprzeć. W tej jednej chwili zapomniał o tym, gdzie byli i że było to skandaliczne, jak ujęła to Ariana. Piosenkarka miała w sobie zdecydowanie więcej rozumu, niż on. - Jesteś niebezpieczna - westchnął i uśmiechnął się nieco. Niesamowicie go kusiła, ale on sam podjął tę grę, w której zaczął się plątać.
Przypadkowe uderzenie go w plecy przez tańczącą obok parę sprowadziło go na ziemię i uświadomiło mu, że po sali wciąż krążyli jego znajomi. Wspólni znajomi, którzy znali zarówno Josha, jak i Skye. Nie mogli tego zrobić. A już na pewno nie tutaj. Przygryzł wargę i, nadal w rytmie kończącej się piosenki, ujął jej nadgarstki i obrócił do siebie tyłem tak, by ustami znaleźć drogę do jej ucha. - Jest tu Dean. Chyba nie chcemy kłopotów? - dopytał, wspominając całkiem dobrego kumpla Josha, sam już nie będąc pewien, co powinien zrobić. Ta decyzja nie należała wyłącznie do niego, ale rozsądek podpowiadał mu, że to nie było odpowiednie miejsce, by sobie aż tak igrać z ogniem.

Skye Murray