MAPLE HEARTS | PBF

Czy dało się przygotować na śmierć? Mimo świadomości, że Helene z każdym dniem stawała się coraz słabsza i zamykała wszystkie swoje sprawy, a najbliżsi towarzyszyli jej w ostatnich dniach najlepiej, jak potrafili, w pełni zdając sobie sprawę z nieuniknionego, tak poranek, w którym wydała ostatnie tchnienie, należał do porażająco rozrywających serce.
Dominic ze wszystkich sił starał się zachować opanowanie i wspierać ojca w tych trudnych chwilach. Ponadto wziął na siebie przekazanie rodzinie i przyjaciołom przykrych wieści, z każdym rozmawiając przez chwilę, jednak żadne słowo pocieszenia nie było w stanie złagodzić cierpienia, które w sobie dusił. Mimo to zachowywał zimną krew i nie dopuszczał do siebie żadnych myśli i emocji, które mogłyby odebrać mu trzeźwość myślenia. Musiał się skupić, żeby zająć się wszystkim i odciążyć ojca.
Pamiętał, jak jako nastoletni chłopak bardzo bał się straty mamy. Jak szybko zdał sobie sprawę, że życie było zbyt ulotne, by przejmować się problemami i należało z niego czerpać całymi garściami, żeby nie mieć czego żałować. To nadało mu kierunek, w którym podążał przez ostatnie kilkanaście lat. Aczkolwiek ta obawa przed śmiercią zawsze gdzieś tam w nim pozostawała, mimo iż spychał ją w otchłań podświadomości.
Już wtedy udawał przed Helene, że się trzymał, żeby nie musiała się martwić, choć jego zachowanie poza domem zupełnie temu przeczyło. I nic dziwnego, gdyż był tylko nastolatkiem, popełniał głupstwa, w ten sposób próbując radzić sobie z przytłaczającymi emocjami. Po tylu latach w kwestii skrywania uczuć przed światem niewiele się zmieniło.
Z rodzicami w ostatnim czasie spędzał niemal każdą chwilę, chcąc się nacieszyć ich towarzystwem i podziwiać duet, który tworzyli, próbując jednocześnie zapamiętać każdy szczegół tych miłych chwil. Uśmiech, spojrzenie i poczucie humoru mamy, które nie ustawało mimo coraz gorszego samopoczucia. Przegadali ze sobą mnóstwo czasu, dzięki czemu Dominic odkrył nowe ciekawostki o mamie, którymi wcześniej nie dzieliła się tak szczodrze. Przy tym świadomie nie poruszali zbyt często tematu śmierci, by nie psuć tych ostatnich chwil złymi myślami.
Był tylko jeden moment, podczas którego coś w Dominicu niemal pękło. Ta jedna rozmowa z Helene, kiedy znaleźli się sam na sam w jej sypialni, była najpoważniejszą, jaką przyszło im podjąć. Wtedy właśnie wyznała, że widziała, więcej, niż mu się wydawało. Że pragnęła dla niego więcej, niż przelotne znajomości. A najtrudniej było mężczyźnie przyjąć od niej szkatułkę z pamiątką po sobie. Trzymając w swojej ręce najpiękniejszy klejnot, który nosiła do tej pory, zrozumiał, że się z nim żegnała.
A teraz zniknęła na zawsze, pozostawiając mu jedynie cudowne wspomnienia. I ogromny smutek, który tłamsił w sobie w obawie, że go pochłonie i doprowadzi do sytuacji, które nie będą napawały go dumą. A przede wszystkim, zawiedzie ją i wszystkich dookoła. Musiał być silny. Musiał wszystkiemu podołać.
Przyjazd Skye nie był dobrym pomysłem. Wiedział, że nie powinna zjawiać się tego wieczoru w ich rodzinnym domu. Nie powinna się nim tak przejmować, tylko zająć własnym życiem. Nie powinna doświadczać tego, co on. I najważniejsze, widzieć, jak się rozpadał. Bo bał się, że kiedy ją zobaczy, to tylko pogorszy sprawę. Dlatego upierał się, żeby tego nie robiła. Ale czy ona kiedykolwiek go słuchała?
To był cholernie ciężki dzień i miał go dość, ale wiedział, że po powrocie do pokoju nie uśnie. Był tylko jeden odpowiedni sposób na uśmierzenie bólu i sen. Siedział więc na kanapie i sączył w samotności kolejną już szklankę jego ulubionej whisky. Tata dawno poszedł do siebie, pozostawiając mu niemal całą butelkę, która w tym momencie stała na stoliku kawowym przed blondynem, już opróżniona do połowy.
Mimo wszystko, gdy usłyszał podjeżdżający pod dom samochód, poderwał się z miejsca i z przyspieszonym biciem serca podszedł do drzwi wejściowych, otwierając je, zanim Skye przed nimi stanęła.
Na sam jej widok na kilka sekund wstrzymał powietrze. Była tu. Pomimo jego protestów, żeby nie przyjeżdżała. Była tu. I nie miała pojęcia, jak przeraźliwie jej potrzebował.
— Nie musiałaś przyjeżdżać - zaoponował, ale jego słowa nie miały tyle mocy, żeby pokazać choćby odrobinę poirytowania za jej nieposłuszeństwo. Prawda była taka, że nie potrafił być na nią zły. Przechodził ostatnio zbyt wiele, żeby nie odczuwać tęsknoty za jedyną osobą, która sprawiała, że w jej obecności wszystko stawało się znośniejsze. Nawet ból po stracie matki.

Skye Murray

To był impuls. Nie zastanawiał się nad tym, co robił, ani jak zostanie odebrane przez Skye, że znalazł się tak szybko przy drzwiach, zanim zdążyła do nich zadzwonić. Pewnie wyglądało na to, że od dłuższego czasu ją wypatrywał i na nią czekał, ale tak naprawdę otworzył jej drzwi w obawie przed tym, by nie budzić i nie martwić śpiącego u siebie taty. A przynajmniej tak właśnie sobie wmawiał i tak zamierzał się wytłumaczyć, bo co innego miałoby to znaczyć?
Gdy jednak ją zobaczył, momentalnie zapomniał o tej marnej wymówce, która jeszcze chwilę temu zaprzątała mu głowę. Wystarczyło jedno spojrzenie na idącą w jego kierunku ciemnowłosą postać, a uderzyły w niego wszystkie emocje, które kotłowały się w nim od poranka. Do tej pory spychał je na dalszy plan, bo musiał myśleć racjonalnie i zachować się odpowiedzialnie, żeby możliwie jak najbardziej odciążyć tatę, ale teraz nie potrafił dłużej siebie okłamywać. W całej tej plątaninie cierpienia po stracie mamy, lęku przed nieznanym i stresu związanego z organizacją odczuwał porażający brak Skye. Była jego ogromnym wsparciem, udowadniając w ostatnim czasie, jaka wspaniała z niej przyjaciółka. To jej właśnie w tej chwili potrzebował nawet, jeśli wolałby ją widzieć w zupełnie innej roli. To musiało mu wystarczyć.
Mimo wszystko starał się utrzymać swoje emocje w ryzach, choć wcale nie pomagał mu fakt, że Skye na jego widok znacznie przyspieszyła, by w następnej sekundzie już wpaść w jego ramiona. Nie spodziewał się jej siły i tak mocnego uścisku, lecz momentalnie go odwzajemnił, obejmując ją kurczowo własnymi ramionami i wtulając twarz w jej włosy, a zewsząd otoczył go przyjemny zapach jej perfum. Pod wpływem jej nagłej bliskości odetchnął głęboko, zdając sobie sprawę, że do tej pory brakowało mu powietrza. Ona była jego powietrzem. Tęsknił za nią znacznie bardziej, niż chciał i powinien. W tej chwili, targany wieloma różnymi emocjami naraz, zrozumiał też, czym było przekazywanie innym własnego ciężaru. Kochał ją tak bardzo, że chciał jej tego oszczędzić. I choć walczył ze sobą, nie mógł przed nią okazać słabości.
A jednak niemal złamał się, słysząc jej szept. Pod przymkniętymi powiekami zaczęły napływać mu łzy, więc zacisnął je mocniej, tym samym wzmacniając również swój uścisk. Wiedział, że nie mógł przypisywać temu innego znaczenia, niż tego dotyczącego przyjaźni, ale i tak po jego ciele rozlało się przyjemne ciepło, jakby jego ciało działało wbrew rozsądkowi. I choć prawda łamała go od środka, wciąż nie miał zamiaru pozwolić jej odejść.
Nie był pewien, ile stali w progu we własnych objęciach, ale chcąc nie chcąc zaczął odczuwać na sobie chłód zimowego wieczoru. To go trochę otrzeźwiło.
— Chodźmy do środka - zaproponował cicho ochrypłym głosem i pogładził ją po plecach, zanim się od siebie odsunęli i przepuścił ją, by weszła do środka. Gdy zamykał drzwi, dyskretnie zacisnął mocniej pięści. Dominic, weź się w garść, upomniał się w myślach, zanim jego wzrok ponownie trafił na Skye.
To oczywiste, że dostrzegła tę butelkę. Zrozumiała, jak sobie radził z problemami i aż dziwne, że zaproponowała mu herbatę zamiast wygłosić tyradę. Chyba wolał to, niż przemilczenie tematu i pełne zrozumienia spojrzenie, jakim go obdarowała. Nie zasługiwał na nią. - Nie potrzebuję herbaty - zaprzeczył, choć wiedział, że dziewczyna i tak go nie posłucha, więc ostatecznie ruszył do salonu.
Gdy Skye weszła do pomieszczenia, siedział z głową opartą o krawędź oparcia kanapy z przymkniętymi powiekami, w głowie tocząc walkę z zawrotami głowy i wszystkim, co go przytłaczało. Najchętniej sięgnąłby po kolejną szklankę whisky, ale powstrzymywała go świadomość towarzystwa ciemnowłosej. Nie chciał jej podpaść, bo obawiał się, że wtedy mogłaby zniknąć. A może to jego wyobraźnia płatała mu figle i wcale jej tu nie było? Otworzył oczy dopiero, kiedy usłyszał głuchy dźwięk stawianych na stoliku kubków, i podniósł głowę, zbyt szybko, bo nieco zamazał mu się obraz. Skrzywił się nieznacznie i zrezygnowany ponownie oparł głowę o zagłówek. Wtedy też poczuł jej palce splatające się w jego własne. Nie miał ku temu absolutnie żadnych obiekcji. Pozwalał jej na dużo, choć wiedział, że to tylko i wyłącznie mąciło mu w głowie.
— Na górze, położył się wcześniej - odpowiedział cicho. Nie mógł pójść za jego przykładem. - Radzę sobie, nie musiałaś przyjeżdżać i mnie sprawdzać - westchnął ciężko, choć złość nie potrafiła wybrzmieć z jego ust. Teoretycznie nie skłamał, bo radził sobie na tyle, ile potrafił, ale ona nie musiała o tym wiedzieć. - Jesteś tak okropnie uparta - pokręcił lekko głową, po czym skierował ją w jej stronę. Z bliska mógł podziwiać jej piękną twarz i błyszczące spojrzenie, które zawsze go zachwycało. Była zbyt piękna, żeby znosić jego ból.

Skye Murray

Na jej pytanie nieco się skrzywił. Dlaczego nie spał? Bo podświadomie bał się własnych myśli i emocji. Bo coś tak prostego, jak położenie się w łóżku i odprężenie, nie mogło mieć dziś miejsca, a właściwie byłoby na odwrót - pozostałby sam z własnymi myślami, których nie potrafiłby wyłączyć. A wraz z nimi pojawiłyby się również uczucia, które tak pieczołowicie ostatnio ukrywał przed światem. Jaki był więc sens leżenia w łóżku, skoro wcale nie przyniosłoby mu to odpoczynku?
— Nie mogę - przyznał po chwili, z trudem wydobywając z siebie te słowa. Jego duma nie pozwalała mu na więcej. Poza tym, nie chciał kończyć tego dnia, bo wiedział, że kolejne będą jeszcze trudniejsze, ale tego też nie potrafił przyznać. - A może po prostu czujesz jakieś zobowiązanie? Bo ani mi ani mojej rodzinie nie jesteś nic winna - upomniał ją tonem, który nie znosił sprzeciwu. Nie dopuszczał do siebie myśli, że naprawdę chciała być tu przy nim. Że chciała swój czas poświęcić jemu, choć przecież wcale tego od niej nie oczekiwał. Nie rozumiał, czemu zamiast spędzać wieczór z Joshem, próbowała załatać dziury w człowieku, któremu nic się od niej nie należało. - Tylko nie mów, że chcesz być częścią całego tego bałaganu, bo nikt normalny nie chce obarczać się nie swoimi problemami - dodał zaraz, całkowicie wypierając jej wolną wolę. Przy tym zdążył już zapomnieć, że do niedawna sam przyjmował na siebie więcej, niż powinien, gdy pomagał przetrwać jej związkowi. Hipokryta w czystej postaci. - Kilka godzin temu byłaś w pracy - zauważył, mimowolnie wzdychając. On też wolałby odciąć się od wszystkiego i zająć czymś pożytecznym, ale z drugiej strony wiedział, że już niedługo tak miało wyglądać jego życie. Jego życie było pracą, nic innego nie powinno mieć znaczenia.
Mimo to właśnie wpatrywał się w osobę, która znaczyła dla niego o wiele za dużo, spojrzeniem chłonąc każdy jej szczegół, jakby jeszcze nie miał jej w swoim DNA. Nie mógł jednak zaprzeczać, że już dawno się w nim zapisała. Dlatego też nie potrafił pozbyć się jej z umysłu, a nawet już przestawał z tym walczyć mimo świadomości, iż do niczego to nie prowadziło.
Na jej pytanie mimowolnie zacisnął mocniej szczęki. Nie miał najmniejszego zamiaru zdradzać jej tego, co się w nim kłębiło w obawie przed tym, że w rzeczywistości nie była gotowa poznać jego ciemniejszej strony. Najpewniej by się jej wystraszyła, więc nie mógł pozwolić sobie na to ryzyko. Odwrócił wzrok z powrotem na sufit, ewidentnie uciekając przed jej badawczym wejrzeniem błękitnych tęczówek.
— Dam sobie radę. - To samo wmawiał sobie do głowy, odkąd dowiedział się o chorobie mamy. Te słowa były niczym mantra, która do dzisiejszego dnia jeszcze utrzymywała go jakoś na powierzchni, ale po odejściu Helene zaczęła tajemniczo tracić swoją moc. - Zawsze daję - dodał, starając się zabrzmieć bardziej przekonująco, ale nie potrafił ukryć w głosie dziwnej melancholii i wahania. Tym razem rzeczywiście próbował przekonać do tego samego siebie, choć ciepło wciąż trzymanej dłoni Skye sprawiało, że stawał się tego coraz mniej pewny. Jak bardzo starał wmawiać sobie, że samotność była mu pisana, tak jej obecność przy nim w dobrych i złych chwilach utwierdzała go w przekonaniu, że bez niej nie potrafił już funkcjonować, jak należy.

Skye Murray