MAPLE HEARTS | PBF

Od początku wiedział, że współpraca z Cherry nie będzie należała do łatwych. Stanowiła dla niego wyzwanie, którego nie mógł odrzucić, nie tylko ze względu na obietnicę złożoną rodzicom, ale i na własną satysfakcję, gdyż on się nie poddawał. Zawsze osiągał zamierzone cele. Kobieta ukrywała się pod płaszczem niedostępności, chłodu i wyrachowania, nie szczędząc przy tym ciętego języka, ale to go nie zrażało. Jedynie nieco bardziej martwił go fakt, że już na starcie nie dawała mu żadnej szansy, by się wykazać jako dyrektor finansowy w jej rodzinnej firmie. Mimo tego, w jaki sposób dostał tę posadę, naprawdę był w tym dobry i bynajmniej nie zamierzał siedzieć z założonymi rękami, aż ktoś inny odwali za niego brudną robotę. Najlepszym sposobem, żeby choć po części się do niego przekonała, było więc znalezienie sprzymierzeńca. A przy okazji zapoznanie się z wiceprezesem było w dobrym tonie, prawda?
Propozycję Charlesa na poranny wspólny jogging przyjął z entuzjazmem, dostrzegając w tym szansę na dowiedzenie się czegoś więcej o firmie. I o niej. Dlatego następnego ranka w umówionym miejscu znalazł się tuż przed czasem, który wykorzystał na rozciąganie, zanim dotarł do niego Marshall. Ze względu na ledwie kilku stopniową temperaturę powyżej zera powietrze było rześkie i orzeźwiające. Jak dla niego wprost idealne na trening przed pracą i uporządkowanie myśli.
— Widzę, że nie tylko pani prezes upodobała sobie to miejsce na biegi - uśmiechnął się lekko na widok mężczyzny, któremu uścisnął krótko dłoń. Nie miał pojęcia, na ile Charity była zżyta z bratem, ale nie zamierzał ukrywać, że poznał ją w zupełnie innych okolicznościach, niż tych związanych stricte z pracą. - Witam, i proszę prowadzić. Dostosuję się - stwierdził, gotów ruszyć gdziekolwiek, gdzie wiceprezes go poprowadzi. Ten park najwidoczniej musiał być ulubionym rodzeństwa, skoro znów spotkał tu któregoś z Marshallów. Niestety, po kilku długich latach poza Toronto nie znał terenu na tyle, by czuć się tak swobodnie, jak zapewne którekolwiek z jego szefostwa. Poza tym wypadało okazać szacunek komuś będącemu na wyższym stanowisku.

Charlie Marshall

Był pewien, że Cherry przesadzała. Te wszystkie wiadomości, które wysłała wczoraj - a wśród nich krótkie "Nie lubimy go" - utwierdziły go w przekonaniu, że Ethan Hartley musiał być kimś interesującym. Skoro jego bliźniaczka poświęciła cały wieczór na budowanie wspólnego frontu nienawiści, to znaczyło, że nowy dyrektor finansowy faktycznie naruszył jej strefę komfortu. Charlie nie miał żadnych oczekiwań i traktował słowa Charity z solidnym dystansem - dla niego liczyły się fakty i konkrety, więc nie chciał ulegać opinii swojej siostry i wolał wyrobić sobie własną. Właśnie dlatego zaprosił Ethana na poranny jogging. Nic tak nie weryfikowało charakteru drugiego człowieka jak wspólny wysiłek fizyczny przed ósmą rano, prawda? Poza tym Charlie był dobrym szefem i czuł się odpowiedzialny za integrację w zespole, więc Cherry powinna być mu tak naprawdę wdzięczna, że wziął ten obowiązek na siebie. - Często tu bywamy, zgadza się - przytaknął z uśmiechem, zanim uścisnął Hartley'owi dłoń. - Cześć, cześć, pewnie - odpowiedział zaraz potem na przywitanie. Proszę prowadzić, dostosuję się. Charliemu nie trzeba było powtarzać dwa razy. Poprawił smartwatcha na nadgarstku i ruszył przed siebie, narzucając im średnie tempo - idealne do prowadzenia rozmowy bez zadyszki. Pierwsze kilkadziesiąt metrów pokonali w milczeniu. Powietrze w parku szczypało w płuca, ale lubił bieganie zimą. Wyprowadził ich na szerszą aleję, która biegła wzdłuż stawu, gdzie poranna mgła leniwie unosiła się nad lustrem wody. Endorfiny (i oksytocyna...?) powoli zaczynały krążyć w jego żyłach. - Wspomniałeś o Cherry. Znaczy, Charity. Poznaliście się tutaj? - zagadnął, gdy znaleźli się na kolejnym zakręcie. Uśmiechnął się pod nosem, nie potrafiąc (i wcale nie chcąc) ukryć rozbawienia. Znając Cherry i jej późniejszą reakcję, spotkanie prawdopodobnie nie należało do udanych. Chciał zachować profesjonalizm, naprawdę bardzo chciał (!), ale bycie bratem bliźniakiem niosło za sobą pewne przywileje. Jednym z tych przywilejów było czerpanie przyjemności z faktu, że ktoś w końcu zdołał wyprowadzić najstarszą pannę Marshall z równowagi.

Ethan Hartley

Mógł przewidzieć, że Cherry będzie próbowała nastawić swojego brata przeciw niemu. Właściwie zastanawiało go, czy i co takiego mogła o nim powiedzieć, więc postanowił zachować pewną rezerwę w razie, jakby Charlie uwierzył w każdą bzdurę na jego temat. A sądząc po bujnej wyobraźni i ostrym języku Marshall, mogła zarzucić mu wszystko. Poza tym nie znał stopnia ich zażyłości, więc na to też naturalnym wydało się wziąć poprawkę.
Ruszył zaraz za Charlim, dając mu krok przewagi i ciesząc się w duchu, że jego szef nie zamierzał już na wstępie testować jego sprawności fizycznej. Przy okazji nie mógł oprzeć się myśli, że Cherry postąpiłaby zdecydowanie na odwrót. Pewnie nigdy nie zapomni mu, jak ją zmusił do kapitulacji. Zarówno park, jak i pytanie mężczyzny pozwoliło mu wrócić do wspomnień tamtego iście interesującego spotkania.
— Znalazłem jej psa. A właściwie to Koko znalazła mnie, gdy ta jej uciekła. I muszę przyznać, że Charity w zaskakująco ciekawy sposób okazuje swoją wdzięczność - ściągnął brwi i mimowolnie rozszerzył usta pod wpływem niewielkiego rozbawienia, gdy starał się dobrać odpowiednie słowa. Wariatka, to właśnie nasuwało mu się na myśl, ilekroć przypominał sobie jej początkowy atak słowny, który przeszedł w rękoczyny. Na szczęście była na tyle drobna, że obyło się bez sporządzania obdukcji. — Niestety, w związku z tą, delikatnie mówiąc, drobną sprzeczką, mam przeczucie, że współpraca z Pana siostrą będzie stanowiła dla mnie nie lada wyzwanie. - Starał się brzmieć dyplomatycznie, ale był więcej, niż pewien, że Cherry nie ułatwi mu tej pracy, a przynajmniej dopóki nie zdobędzie u niej zaufania. Ale czy była na to jakakolwiek szansa, skoro wyraźnie podkreśliła, że nie zamierzała go widywać częściej, niż było to konieczne?

Charlie Marshall

Cherry, Cherry Lady - pseudonim pasował do jego siostry idealnie. Słodka na zewnątrz, ale z twardą, niemal niemożliwą do zgryzienia pestką w środku. Mógł się założyć o roczny zysk firmy, że zdążyła sprzedać Ethanowi przynajmniej kilka kreatywnych wiązanek (a może nawet próbowała fizycznie wyeliminować go z gry, kto wie, była zdolna do wszystkiego). Cherry już taka była - jeśli czuła, że traci kontrolę, a przy Ethanie tak się najwyraźniej stało, atak był jej jedynym instynktem. Charlie westchnął w duchu - kochał ją, w końcu była jego siostrą, ale czasem zastanawiał się, czy w ich drzewie genealogicznym nie zaplątał się jakiś gen stratega wojennego. Zwolnił nieco kroku, słuchając relacji Ethana z rozbawieniem wypisanym na twarzy. Tak, wizja Charity goniącej za Koko była bardzo zabawna. - Mów mi Charlie, darujmy sobie to panowanie - wtrącił, gdy mijali kolejny zakręt. - Wiesz... Cherry to specyficzna kobieta. Nie zrozum mnie źle, nie dam powiedzieć na nią złego słowa, bo to naprawdę wartościowa osoba, ale życie jej nie oszczędzało - rzekł Charlie, pozwalając sobie na szczerość, w końcu rozmawiali jak facet z facetem. Ethan zasługiwał na szczerość, skoro mieli podjąć długoterminową współpracę. Po kilku kolejnych zakrętach Charlie zatrzymał się przy barierce z widokiem na staw. - Przeszła w ostatnich latach więcej, niż ktokolwiek z zewnątrz mógłby przypuszczać - dodał. Totalnie rozwiązał mu się język, ale czuł, że Ethan powinien to wszystko usłyszeć, jeśli miał zamiar przetrwać z Cherry w jednym pomieszczeniu dłużej niż kwadrans. Westchnął i oparł dłonie o chłodną barierkę. To by było na tyle, jeśli chodziło o bieganie, które okazało się tylko pretekstem do dłuższej rozmowy. - Dlatego powiedz szczerze, co dokładnie się między wami wydarzyło? - spytał i odwrócił się w stronę Hartleya. Nie pytał już z czystej, braterskiej ciekawości - tak w sumie to chciał wybadać temperament Ethana. Musiał wiedzieć, czy Ethan był człowiekiem, który w starciu ze złością Cherry zachowa zimną krew, czy da się sprowokować do takiej reakcji, której mógłby później żałować.

Ethan Hartley

Owszem, Charlie mógłby się o to założyć, ale dobrze, że tego nie zaproponował, bo Ethanowi nie pomogłyby ani jego zarobki, ani pieniądze jego rodziców razem wzięte, żeby się wypłacić. Hartley po zaledwie dwóch rozmowach z Cherry zdążył zauważyć jej wieczną potrzebę kontroli oraz fakt, że strasznie uwierało ją to, że zmusił ją do przeprosin. Z pewnością nie była przyzwyczajona do takiego traktowania, a zrozumiał to w momencie, gdy poznał jej nazwisko. Czy w innych warunkach postąpiłby inaczej? Może trochę by się pohamował, wiedząc, że to ona była celem jego umowy z rodzicami. Ale czy żałował? Co prawda, przysporzył sobie trochę trudności, jednak to dlatego to wyzwanie stało się ciekawsze.
Marshall już na pierwszy rzut oka wydał mu się całkiem w porządku, a świadczyło o tym nie tylko wymalowane na jego twarzy rozbawienie, ale i postanowienie przejścia na ty, co pozbawiło ich trochę przytłaczającego dystansu. - Jasne - przytaknął więc, w duchu czując ulgę. Przynajmniej jedno z rodzeństwa było rozsądne. Usłyszawszy o tym, że życie jej nie oszczędzało, pokiwał tylko głową, nie komentując tego. Przez jego głowę przeszło mnóstwo pytań, ale żadne z nich raczej nie nadawało się, by zadać je na głos. - Pewnie ma to związek z potrzebą poczucia kontroli i zaciekłym, choć bezpodstawnym kontratakiem? - zagadnął, zatrzymując się przy Charlim, bo czuł podskórnie, że za jej bojową postawą kryło się coś więcej. Nie znał jej długo i dlatego nie zaszufladkował jej jako pustej, bezwzględnej królowej lodu. Potrzebował czasu, żeby móc poznać ją lepiej. Gdyby tylko się dała… Na pytanie mężczyzny westchnął i podparł się pod boki.
— Koko mnie polubiła, a to się Cherry nie spodobało, przez co nazwała mnie złodziejem. Kazałem jej więc samej sobie odebrać psa. A ona rzuciła się na mnie jak wariatka, do tego jeszcze próbując mi przyłożyć - pokręcił głową z rozbawieniem, w pełni zdając sobie sprawę z jej niedorzecznego podejścia. Bo chyba nie wyglądał na takiego, któremu była w stanie zrobić krzywdę? - Koniec końców wymogłem na niej przeprosiny. To raczej nie jest typ, który szybko zapomina? - ściągnął brwi, spoglądając na Charliego. Niestety, miał przedziwne wrażenie, że nigdy mu tego nie zapomni.

Charlie Marshall

Wyglądało na to, że kontrola u Marshallów była cechą dziedziczną. Zarówno Charlie, jak i Cherry, od najmłodszych lat byli sterowani przez rodziców, więc teraz, gdy już dorobili się pewnej pozycji i kariery, kurczowo trzymali się sterów. Problem polegał na tym, że Cherry robiła to z gracją huraganu albo innego tornada. Pewnie ma to związek z potrzebą poczucia kontroli i zaciekłym, choć bezpodstawnym kontratakiem? - Trafiłeś w dziesiątkę - przyznał Charlie, kręcąc głową z lekkim uśmiechem. Kiedy chwilę później Ethan opowiedział o fizycznej konfrontacji, rozbawienie na twarzy Charliego na moment ustąpiło miejsca czystemu niedowierzaniu. Że co zrobiła jego siostra bliźniaczka? Dlaczego nie mogła być choć odrobinę podobna do Charliego? Czy chodziło o to, że była kobietą i kierowała się emocjami? Nie rozumiał. - Serio próbowała ci przyłożyć? Jezus... Przepraszam za nią, Ethan. Nie tak powinna rozpocząć się ta współpraca - westchnął, odrobinę zrezygnowany. W głębi duszy poczuł jednak leciutką irytację na siostrę - kolejna taka akcja mogłaby skończyć się skandalem o złe traktowanie pracowników, a tego wizerunek Northland Power mógłby nie udźwignąć. Cholera. Zaraz jednak Charlie przypomniał sobie o jeszcze jednej, bardzo istotnej rzeczy. - A skoro już o współpracy mowa, ojcu bardzo zależało, żebyś dla nas pracował... W ogóle nas nie wtajemniczył w twoją rekrutację - zagadnął, przyglądając się Hartleyowi badawczo. - Zazwyczaj omawiamy takie przedsięwzięcia wspólnie, ale tym razem postanowił działać sam. Wiesz może, dlaczego uznał, że jesteś nam niezbędny akurat teraz? - zapytał Charlie. Naprawdę był ciekawy, co też strzeliło do głowy starego Christiana Marshalla. Podziwiał umysł swojego ojca, ale w pewnych momentach wątpił w jego intuicję. Może ojciec widział w Ethanie kogoś, kto potrafiłby okiełznać panią prezes? Ciekawe. Nawet bardzo ciekawe. Koniec końców wymogłem na niej przeprosiny. To raczej nie jest typ, który szybko zapomina? Gdy Charlie usłyszał te słowa, aż syknął z podziwu. A więc to tak. Ethan Hartley po prostu nie posiadał instynktu samozachowawczego i dlatego był idealnym kandydatem na dyrektora finansowego według ojca. Teraz wszystko było jasne. - Naprawdę zmusiłeś ją do przeprosin? Gratuluję odwagi, od teraz musisz być czujny - zaśmiał się krótko, kładąc dłoń na ramieniu Hartleya w geście solidarności. - Radzę mieć oczy dookoła głowy. A jeśli zobaczysz, że uśmiecha się do ciebie zbyt słodko, zacznij uciekać - skwitował Charlie. Musiał koniecznie napisać do Cherry z pytaniem, dlaczego pobiła Ethana. Wydawał się świetnym gościem, dlatego tym bardziej nie rozumiał jej zachowania. Owszem, według Charity Ethan chciał ukraść Koko, ale kto by chciał ukraść tego psa? No ludzie.

Ethan Hartley