MAPLE HEARTS | PBF

outfit

Składając wypowiedzenie ponad miesiąc temu na biurku Louise, nie sądziła, że w ciągu kolejnych tygodni zmieni się tyle rzeczy w jej życiu. To był naprawdę emocjonujący okres, ale cieszyła się mogąc wrócić do biura, z którym wiązała wiele cudownych wspomnień. W końcu to tutaj rodziło się uczucie między nią, a Dominicem. Uczucie, które wciąż nie wiedziała w jakich ramach określić, ale które dawało jej wytchnienie, siłę i radość w sercu.
Dobrze było też ponownie przyjechać do pracy i spotkać przy ekspresie blondyna z tym zawiadackim uśmiechem, którym czarował ją chyba od początku ich spotkania. Ale teraz spełniał już inną rolę w firmie, a ona musiała się w tym wszystkim także odnaleźć. W końcu jak to wyglądało - kilka dni temu była na wypowiedzeniu, a dzisiaj jej przyjaciel był szefem i pierwsze co zrobił w oczach innych pracowników, to danie jej awansu. Czy na to zasługiwała czy nie, niestety nie wszyscy na to zwracali uwagę. Skye już słyszała szepty za swoimi plecami i podejrzliwe spojrzenia rzucane w jej kierunku. Starała się jednak za wszelką cenę się nimi nie przejmować, a po prostu robić swoje i udowodnić każdemu w firmie, że zapracowała na stanowisko swoją ciężką pracą. W dodatku nie chciała też zawieźć Dominica, który przecież dał jej spore rekomendacje przed Sydney najpierw powierzając jej projekt jej hoteli podczas jego nieobecności, aby teraz ją awansować. Dlatego miała do udowodnienia wiele przed innymi.
Ale jedno zadanie było najważniejsze- zadbać o Dominica tak jak obiecała jego mamie. Helene ją ostrzegała, a ona dała jej słowo, że będzie się nim opiekować i to z największą przyjemnością. Nie była zdziwiona, że wpadł w wir pracy tak szybko. Zdążyła go już poznać na tyle, aby wiedzieć , że w taki sposób się zapominał i potrafił stracić poczucie czasu. Ona oczywiście również - nieraz razem zamykali biuro wychodząc ostatni wiele godzin po pozostałych, bo doprowadzali swoje zadania do perfekcji. Tym razem musiała znaleźć równowagę, aby jego przed tym uchronić.
Kilka dni tuż po powrocie do firmy, gdy wszyscy pracownicy już dawno wyszli, Skye i Dominic jako jedyni pozostali na swoich stanowiskach pracy. Brunetka wyłączyła swój komputer, spakowała się, ale zostawiła jeszcze rzeczy na biurku i ruszyła do gabinetu właściciela Forward Interiors. Zapukała grzecznie przed wejściem, a słysząc zaproszenie weszła do środka. - Panie Reyes, pan wciąż w biurze? To istne szaleństwo!- stanęła chwytając się pod boki i udając, że jest jego widokiem zawiedziona. Lecz kąciki jej ust drgały ku górze, bo ilekroć go widywała, to jej serce wprost się wyrywało do niego. Dlatego nie czekając ani chwili ruszyła w jego kierunku obchodząc jego biurko na rogu, którego przysiadła zakładając nogę na nogę. - Proszę wyłączać komputer i się pakować, koniec już tej pracy na dzisiaj- dodała spoglądając z lekkim rozbawieniem i czułością na niego. Nie mogła się pozbyć tego ciepłego płomienia w oczach, które w niej rozpalał samą swoją obecnością.



Dominic Reyes

Nie spodziewał się takiego obrotu spraw. Jeszcze do niedawna zastanawiał się nad ofertą Sydney, dzięki której mógł wyrwać się z Toronto, podróżować po kraju i zostać docenionym w szerszym gronie zawodowym, ale kiedy dowiedział się o chorobie Helene, ta perspektywa zaczynała się od niego oddalać. Gdyby przyznał się do tego mamie, nie pozwoliłaby mu się wahać, bo była to przecież niepowtarzalna okazja na rozwój. Ale on nie wyobrażał sobie wyjechać i zostawić Anthony’ego samego. Poza tym, powstrzymywało go coś jeszcze. A właściwie ktoś.
Na szczęście, jakimś szalonym trafem, sytuacja uległa diametralnej zmianie i mianowano go nowym szefem Forward Interiors. A to wszystko dzięki Sydney, która wstawiła się za nim, choć podczas swojego urlopu w ogóle nie był świadomy zawirowań w biurze. Był jej wdzięczny za tę szansę, zwłaszcza, że poszła mu na rękę, dopasowując się do jego obecnej sytuacji związanej ze śmiercią mamy. Nie mógł więc jej zawieść.
Dlatego już od pierwszego dnia po powrocie do pracy zakasał rękawy i zajął się wszystkimi niedokończonymi sprawami oraz całą papierologią, która pochłonęła go bez reszty. Skupiony na dokumentach, w międzyczasie doglądał projektu i podwładnych, przydzielając ich do konkretnych prac oraz określił zasady i plan, jakie miały wejść w życie pod jego skrzydłami. Jako starszy architekt, wcześniej stał już nieco wyżej w hierarchii, ale teraz musiał także zadbać o swój autorytet. Jednocześnie zmianą stanowiska nie chciał całkowicie oddzielać się od reszty grubą kreską, więc musiał rozsądnie wyważyć nowo powstałe relacje między pracownikami.
W całym tym zamieszaniu zdawał się nie zwracać kompletnie uwagi na jakiekolwiek plotki - z resztą, czy do nowego szefa miały prawo takie dochodzić, skoro stosunki z podwładnymi wyraźnie się zmieniły? Wychodził do nich, czasem rzucił miłym słowem, uśmiechnął się czy zażartował, ucinając sobie krótkie pogawędki przy ekspresie. I starał się, jak mógł, by nie faworyzować Skye. Zupełnie nie martwił się o to, czy dostał tę pracę, bo Sydney miała do niego słabość. Bardziej przejmował się, jak awans Skye mógł utrudnić jej życie w biurze. Czekało ją mnóstwo pracy i zaangażowania, ale to akurat nie będzie stanowiło dla niej problemu. Mimo to rozsądnym wydało się nieco utrzymać wobec siebie dystans.
Od myślenia o tym skutecznie powstrzymywały go nowe zajęcia i zobowiązania. O innych ważnych sprawach, które odłożył na później, też starał się nie rozmyślać. Choć trochę męczyła go bardziej papierkowa robota, która nieodłącznie wiązała się z najwyższymi stanowiskami, ze zdziwieniem odkrył, że potrafił się w tym odnaleźć. A może myślał tak dlatego, że rzeczywiście dzięki temu łatwiej było mu odłożyć niekomfortowe myśli na potem? Kiedy usłyszał pukanie do drzwi, automatycznie rzucił zaproszenie, nie odrywając wzroku od leżącej przed nim teczki. Dopiero, gdy usłyszał znajomy głos i czający się w nim wyrzut, w końcu podniósł na nią spojrzenie. Jej widok w drzwiach, swobodna postawa i przyciemnione światło w korytarzu za nią oznaczały jedno - znowu stracił poczucie czasu. Uśmiechnął się do niej w rozbawieniu i oparł się o swój fotel, pozwalając oczom odpocząć od bieli kartek i skupić się na idącej do niego Skye. Nawet w zwykłej koszulce i dżinsach wyglądała niezwykle pociągająco. - Ktoś musi pracować, żeby inni mogli odpocząć. A pani, pani Murray? Co tu pani jeszcze robi? - zapytał, nie odwracając od niej wzroku, kiedy zajęła miejsce na blacie jego biurka i odwrócił się w jej stronę. W ciągu dnia często odnajdywał ją wzrokiem albo dyskutowali na temat projektu, ale to wciąż nie było to samo, co wtedy, gdy zostawali sami. Odkąd ją zobaczył, od razu ogarnął go spokój i odprężenie. - To jest rozkaz? - Uniósł brew wysoko ku górze i spojrzał na nią uważnie, a w jego oczach zatańczyły łobuzerskie iskierki. Lubił, jak się rządziła. - Wiesz, że to ja powinienem być od ich wydawania? - Poszerzył rozbawiony uśmiech. Próbował zaznaczyć swoją pozycję, ale i tak wiedział, że nie miał wyjścia. W myślach aż nie dowierzał, kiedy sprawiła, że zaczął jej całkowicie ulegać? Z pewnością go zaczarowała, gdyż nie potrafił oprzeć się jej urokowi. Ani jej błękitnemu spojrzeniu, który idealnie podkreślała jej koszula.

Skye Murray

Kiedy tak zgrabnie zmieniła znaczenie jego zdania, by uargumentować własną obecność w biurze o tak późnej porze, przekrzywił głowę na bok, próbując chociaż udać dezaprobatę, przygryzając przy tym wargę, żeby ukryć wstępujący na twarz łobuzerski uśmieszek. Wielokrotnie już wspominał jej, że nie musiała tak o niego dbać, bo sobie radził. Zanim uparła się, by sprawdzać czy je, dobrze śpi lub czy obecnie się nie przepracowuje, pewnie przeżyłby - na hektolitrach kawy, która do niedawna była jedynym, czego potrzebował do szczęścia. Teraz sytuacja się zmieniła - mógłby się z nią spierać, że wszystko miał pod kontrolą i naprawdę nie było potrzeby, by tak się nie przejmowała, ale wiedział, że to nie miało najmniejszego sensu. Wbrew swojej dumie i dotychczasowym nawykom, ulegał jej wpływowi, bo teraz to ona stała się wszystkim, czego potrzebował. Żył powietrzem, którym oddychała. I tęsknił za nią każdą cząstką siebie, kiedy nie znajdowała się w pobliżu.
- Ktoś chce, a to jest znacząca różnica - przyznał ostatecznie. Nie powinna czuć względem niego żadnego przymusu, ale już tak nie oponował, gdy się o niego troszczyła. Powoli zaczynał się do tego przyzwyczajać. - Niektóre sprawy wymagają podjęcia bardziej docelowych środków - zmrużył oczy niczym nieme wyzwanie. Obowiązki powierzano tym, którzy się słuchali, rozkazy musieli przyjmować ci, którym nie do końca coś odpowiadało. W której więc był grupie według niej? Jeśli tylko trochę by się postarała, bez problemu oddałby się w jej ręce. - To tak się teraz bawimy? Jakoś nie przypominam sobie takiej umowy. Są jeszcze jakieś zasady, o których powinienem wiedzieć? - odparł żartobliwie, najpierw unosząc wysoko brew, by po chwili podeprzeć brodę dłonią i z zaintrygowaniem przyglądać się Skye. W pracy był jej szefem, więc musiała się go słuchać, ale po pracy role miałyby się odwracać? Doprawdy zdumiewająca koncepcja. Aż czekał na więcej.
Kiedy z wolna pochyliła się do przodu, tym samym nieco zbliżając się twarzą w jego stronę i obdarzyła go zadziornym spojrzeniem, miał nieodparte wrażenie, że się z nim drażniła. A w połączeniu z następnymi jej słowami? Otrzymała już całą jego uwagę. - Mmm, masz coś konkretnego na myśli? - Wyprostował się i przysunął się do niej swoim obrotowym krzesłem, żeby znaleźć się nieco poniżej wysokości jej wzroku, które błyszczały w świetle biurkowej lampki. Była piękna, jak zawsze. Z tej perspektywy spojrzeniem mimowolnie powędrował na jej ponętne usta, walcząc ze sobą, żeby jej nie pocałować. Powinien ćwiczyć silną wolę.

Skye Murray