MAPLE HEARTS | PBF

Budzenie się bez kaca miało swoje zalety.
Nic go nie bolało, w głowie nie szumiało i, o dziwo, nawet był głodny! Zwykle o poranku jedyne czego doświadczał to nudności i już dawno pogodził się z faktem, że nigdy się nie nauczy jeść śniadania. Może zepsuł sobie żołądek używkami? Może to bardziej wina nerwowego mózgu, który bez wytchnienia próbował znaleźć problem we wszystkim co go otaczało, nawet jeśli właściciel wcale nie chciał brać tym udziału i aktywnie odmawiał bycia pesymistą? Może. Najważniejsze było że...
RIIIIINtintintitnitntin Caathyyy
Że słyszał swoją siostrę w mieszkaniu.
Był trzeźwy, wbrew pozorom, może nawet odrobinę zbyt trzeźwy dla komfortu. Miał wolne i zwykle to znaczyło, że noc wcześniej zaszalał za bardzo i tego dnia miał obudzić się popołudniu, ze smakiem spalonego trampka w gębie i czyimś numerem na przedramieniu, ale.. Nie tym razem? Poprzednia noc była nudna, nic się nie działo, wszędzie było cicho i postanowił za ten fakt obwiniać pogodę. Dalej było zimno, a jak jest zimno, to wiadomo, nikomu się nie chce ruszać dupy z domu i szukać przygód. Smutno. Spędził pół nocy kręcąc się po własnym pokoju, zanim stwierdził, że nadmiar energii spali na siłowni, pracując nad swoją estetyczną figurą. Nie zależało mu na sile i funkcjonalności, okay? Chciał po prostu dobrze wyglądać, miał to gdzieś, czy był w tym cholernie próżny; dodatkowe punkty i tak zbierał za fakt, że miał to premium membership w siłowni, mógł pójść kiedy chciał, a nocą zwykle było tam pusto, co oznaczało, że mógł tańczyć i śpiewać do woli. Tak, jak lubił.
- Jestem głodny. - ogłosił, jak przystało na księcia tego domu. Nie była jego służącą, był dorosły i obie ręce miał sprawne, tak, ale przecież skończony dzieciak w życiu się nie nauczył gotować, tak? - Mamy coś dobrego? Jak mi coś zrobisz, toooo będę ci robił pranie przez tydzień? - zatrzepotał długimi rzęsami, wskakując na jeden z kuchennych blatów, zamachał nogami w powietrzu, uśmiechając się szeroko do siostry i starając się być najbardziej uroczym głupkiem na świecie. A jeśli nie miała czasu.. No, cóż, zapas jego chińskich zupek jeszcze się nie kończył, jakoś przeżyje.

Catherine Bennett

Czy było coś lepszego od dnia wolnego od pracy, w którym mogła nadrobić zaległości w innych rzeczach odkładanych z dnia na dzień? Zapewne tak, ale gdy otworzyła oczy i zobaczyła kupę złożonego prania, które niebezpiecznie zaczynało grozić spadnięciem z blatu (co z kolei oznaczało konieczność ponownego składania, a na to nie miała najmniejszej ochoty) stwierdziła, że szkoda tego dobrego.
Zamierzała zacząć od kuchni, swój pokój mogła ogarnąć choćby i w środku nocy. Zresztą - sama kuchnia przypominała poligon. Dziewczyna zaczęła sprzątanie od zlewu z cichą nadzieją, że nic nie wyhodowało własnej inteligencji przez noc i nie pragnęło odgryźć jej ręki ani zniszczyć ludzkości. Nie było to jej ulubione zajęcie. Gdy obie ręce miała całe, a naczynia ociekały z nadmiaru wody spojrzała na blat. Nie było tak źle. Szybkie przetarcie powinno załatwić sprawę. I nawet to zrobiła.
- Nie na mytym - powiedziała tylko z rezygnacją kładąc ścierkę, zanim zwróciła pełną uwagę na brata. Wyglądał na mało skacowanego albo wręcz... Trzeźwego. Zamrugała kilka razy i spojrzała odruchowo na zegarek. Było rano. Wcześnie rano.
- Naleśniki? Jestem pewna, że kupowałam ostatnio owoce, syrop klonowy też pewnie jest gdzieś upchnięty - odpowiedziała po zastanowieniu się. Dzień święty trzeba było święcić. I pokręciła głową na jego propozycję. - I ryzykować, że wszystkie moje białe bluzki przestaną być białe? Nie ma szans. Możesz po prostu kupić mi żelki, stoi? - zaproponowała. Lubiła gotować, nawet jeśli miały to być najprostsze potrawy na świecie. A gotowanie dla Alexisa? Był członkiem rodziny, który dla odmiany nie narzekał na jej zdolności kulinarne albo krzywo pokrojone owoce. Mogła mu gotować do końca świata i jeden dzień dłużej.
- Dzisiaj jest jakieś święto? Bo minęło jakieś pięć minut, a ty nie narzekasz, nie wspominasz o chęci bliższego spotkania z białą, porcelanową damą i nie narzekasz na ból głowy - stwierdziła, otwierając lodówkę. Wyjęła w pierwszej kolejnosci potrzebne składniki na ciasto. Owoce mogły na spokojnie tam leżeć.

Alexis Bennett

Był typowym facetem i cierpiał na ślepotę względem brudnych garów. Czy brudnego czegokolwiek. Zwykle zauważał, że wypadałoby ogarnąć, kiedy nie mógł znaleźć kubka, żeby zrobić sobie kawę czy inną herbatę. Gdyby Cath powiedziała mu, że trzeba ogarnąć, też by się nie bronił (może tylko pomarudził) ale umówmy się, pewnie wolałaby to wszystko zrobić sama. Śmiał stwierdzić, że była dokładniejsza i zdecydowanie wszystko robiła lepiej niż jego leniwa dupa. Co innego jest nowe?
- Czyste mam ubrania, luzuj. - o pudrowo różowe, ciepłe spodnie dresowe trzeba było dbać. To była jego ulubiona para i nie, nawet by nie przysiadł na blacie, gdyby nie fakt, że postanowiła swój wolny dzień poświęcić na sprzątanie. Trochę mu głupio było, zupełnie szczerze mówiąc, ale przecież nie mógł się przyznać..
Jego ramiona wystrzeliły w górę, oczy zapłonęły dziecinną ekscytacją. Naleśniki.
- Tak! Mogę pomóc... Albo zrobić ci coś do picia. - zeskoczył gorliwie z blatu, stwierdzając, że nawet nie musi jej mówić, że kupi jej te żelki następnym razem jak będzie poza domem. I tak jej zwykle coś przynosił. Żelki to i tak była jej rzecz, jak już się częstował, to tymi trochę bardziej miękkimi, te twarde czasami sprawiały, że miał wrażenie jakby przeskakiwała mu szczęka. Gross. Przesunął się za nią, łapiąc za czajnik, by go napełnić i nastawić wodę. Kawa brzmiała dobrze.
- Nie? - zmarszczył lekko brwi, serio przez moment próbując sobie przypomnieć co to był za dzień w miesiącu i o jakie święto mogło jej chodzić. Załapał dopiero po minucie czy dwóch, że wytykała mu dobre samopoczucie. Parsknął krótko pod nosem, łypnął na nią kątem oka. - To już nawet dobrego dnia nie można mieć? - rzucił z wyraźnie pobrzmiewającym w głosie rozbawieniem. Musiał jej przyznać rację, że była to rzadkość, złapać go nie na bani, w trakcie trzeźwienia, albo umierającego na konsekwencje. W pracy to też było zupełnie co innego, po prostu wybierał niski poziom energii i dysocjację, także nie był sobą ani trochę.. Normalny człowiek stwierdziłby, że miał problem. On wolał mówić, że problem to miał jak był zbyt trzeźwy przez zbyt długo i pozostawiony samemu sobie z własnymi myślami. Tego konkretnego dnia? Było spoko, miał siostrę w domu, nie musiał sięgać po używki.

Catherine Bennett

Była kobietą i sama czasami ignorowała brudne naczynia w zlewie. Wychodziła z założenia, że nikt jeszcze nie umarł od kubka zostawionego w zlewie wieczorem albo odrobiny kurzu na meblach. Kiedy jednak coś jej przeszkadzało czuła wewnętrzny przymus by zająć się tym samemu. Być może była to kwestia tego, że tak było szybciej. Być może tego, że nie musiała wtedy marnować czasu i sił na tłumaczenie jak coś zrobić, a po prostu to robiła. A być może dlatego, że lubiła mieć czasem zajęte czymś ręce i po prostu nie myśleć nad tym co robi. Dobrze działało to na jej psychikę - nieco odciążało, gdy wykonywała proste i dające się przewidzieć ruchy.
- No mam nadzieję - przewróciła oczami. Gdyby wpakował się w brudnych ubraniach na czysty blat chyba by go zadusiła mimo całej swojej sympatii do tego człowieka. Chociaż z drugiej strony - była skłonna polerować ten nieszczęsny mebel każdego dnia od świtu do nocy byle tylko jej brat tam był. Nie lubiła mieszkać sama, była za bardzo przyzwyczajona do tego że ktoś zawsze był obok lub niedaleko.
- Ciachaj owoce - zarządziła. Wolała nie dopuszczać go na wszelki wypadek do ciasta. Alexis zapewne miał wiele talentów o których wiedziała i nie wiedziała, nie zdawała sobie z nich sprawy albo nie chciała o nich wiedzieć, ale zdecydowanie gotowanie do nich nie należało. - Tylko nie zrób sobie krzywdy, co? I herbatę - nie chciała zaczynać dnia od kofeiny. I bez tego była wystarczająco nakręcona na działanie. Za to herbata? To wydawało się dość niewinne.
- Lexie, złotko... Ty nawet jak masz dobry dzień to narzekasz - parsknęła śmiechem. Bez narzekania i kaca? To było naprawdę godne pozazdroszczenia i odnotowania. Z początku nawet próbowała prawić mu morały, ale po dziesiątej próbie po prostu się poddała i przyzwyczaiła. Tak samo jak do jego trybu oszczędności energii w pracy - chociaż czasem miała chęć zdzielić go ścierką przez łeb, aby przyśpieszył ruchy. Czy wiedziała o jego problemach? Zakładała, że tak jak ona uciekała czasami w pracę i obowiązki tak mężczyzna musiał się odstresować w inny sposób - seksem, miłostkami i piciem. Czy to pochwalała? Nie. Z drugiej strony: mieli już wystarczająco pod górkę w zasadzie od nastoletnich czasów - jeśli sprawiało mu to przyjemność albo radość (choćby chwilową) to kim była by mu to odbierać?

Alexis Bennett