MAPLE HEARTS | PBF

017.

And I know it makes you nervous
But I promise you, it's worth it
To show 'em everything you kept inside
Don't hide, don't hide
Too shy to say, but I hope you stay
Don't hide away
Come out and play

Ostatnie dni były dla niego ciężkie.
Kurewsko ciężkie nawet, jeśliby wziąć pod uwagę, że w zaledwie czterdzieści osiem godzin wywrócił całe swoje życie do góry nogami.
Wszystko miał już ułożone — mieszkanie, awans w pracy i kochająca dziewczyna, z którą było… stabilnie. Dobrze. Bezpiecznie. Po raz pierwszy od lat miał w swoim życiu strukturę, jakiś szablon funkcjonowania, który świadczył o tym, że wszedł w dorosłe życie. Był szczęśliwy. A przynajmniej tak myślał.
Do momentu, w którym znowu nie pojawiła się Indie i nie wypierdoliła wszystko do góry nogami. Dopóki nie przypomniała mu o swoim istnieniu i na nowo zawładnęła wszystkiego myśli.
Próbował z tym walczyć.
Naprawdę próbował.
Wmawiać sobie, że nic do niej nie czuł, że to były tylko stare, nostalgiczne emocje, kiedy była obok; że nawet ten pocałunek na wyjeździe integracyjnym było czymś przypadkowym, czymś co niby się stało, ale jednak nie będzie mieć wpływu na przyszłość. A jednak miało. I to kurwa jak.
Bo to właśnie od tego pocałunku i wspólnego picia na ganku, kiedy wyznali sobie wszystko, co siedziało głęboko zakorzenione w sercu, Lucas nie mógł przestać o niej myśleć. Fiksował się na jej punkcie, zachodził w głowę, zastanawiał… a przede wszystkim to walczył. Walczył z samym sobą, z tym co powinien zrobić, co wypadało, a co tak naprawdę chciało jego serce. Próbował ratować to co było między nim a Charlotte, a jednak… przegrał.
Poległ w tej bitwie, podejmując decyzję, która byłaby już bezpowrotna. Powiedział jej. Powiedział jej o wszystkim. Był na tyle p i r e d o l n i ę t y, żeby powiedzieć swojej obecnej dziewczynie, że był ktoś inny. Że muszą to zakończyć. To nie była prosta rozmowa. Chyba jedna z trudniejszych w jego życiu, nie pamietał kiedy ostatni raz się tak bardzo popłakał, a jednak kiedy obudził sie kolejnego dnia, czuł się… wolny? Bez ograniczeń? Miał nagłe przeczucie, że teraz mógł wszystko. Chociaż z tyłu głowy wciąż miał płacz Charlotte i cholerne wyrzuty sumienia.
A jednak skontaktował się z Indie po kilku dniach.
Obiecał sobie, że da temu czas, ale nie mógł wytrzymać. Nie umiał z nią nie rozmawiać, nie przebywać w jej towarzystwie. Szczególnie teraz. W końcu to ona zawsze była przy nim, kiedy życie mu się waliło. Kiedy usłyszał diagnozę związaną z kolanem i koniec kariery koszykarskiej. To ona postawiła go na nogi. I może teraz też mogła to zrobić? Może im obojgu należało się kilka chwil beztroski? Zaszaleć na diabelskim młynie, zjarać się i hej-ho!
Dlatego na dworcu pojawił się o czasie. Nikogo jeszcze nie było, dlatego podszedł do tablicy z odjazdami i upewnił sie, że pociąg, którym mieli dotrzeć do Richmond Hill faktycznie stąd odjeżdżał, a kiedy zobaczył w oddali Indie, rozłożył ręce, posyłając jej uśmiech.
— No proszę — krzyknął zadowolony. — Idzie handlarka! — podszedł bliżej w jej kierunku, przy okazji poprawiając siatkę, którą trzymał w ręku. Zastukała, odkrywając sporą ilość szkła, która się pod nią chowała.

Indie Caldwell

Cieszyła się, że napisał.
Zrobiłaby to pierwsza, ale nie do końca była pewna, czy powinna. Czy wypadało. Cisza doprowadzała ją do szału, trzymając w niespecjalnie przyjemnym stanie ciągłego napięcia, jakiejś dziwnej i nieznajomej formie niepewności, a z drugiej... potrafiła ją zrozumieć. Bardzo dobrze. Nie przerywała jej, chcąc dać Lucasowi czas oraz należytą przestrzeń i z tego tytułu wymuszając na sobie wstrzemięźliwość, jak się okazało zupełnie słusznie. Bezpośrednio potwierdziły to jego wiadomości, bo w zasadzie dokładnie o to ją prosił: o właściwe tempo, o to, żeby tym razem dać sobie temu czas, robić to wszystko powoli. Powoli. Z całego serca chciała to zrozumieć i uszanować, ale był to dla niej całkiem obcy koncept — Indie niczego przecież nie robiła powoli i z namysłem, zwłaszcza w emocjach, więc powiedzieć, że było to dla niej wyzwaniem, to jak nie powiedzieć nic. Ba, wydawało się to jedną z najtrudniejszych rzeczy, o jakie Miller mógłby zaapelować, ale nie znalazła się jeszcze przecież taka rzecz, której nie byłaby gotowa dla niego zrobić, więc... próbowała.
Propozycja wspólnego skucia się w wesołym miasteczku i chwilowego zapomnienia o wszystkim, co działo się w ostatnich miesiącach, brzmiała wprost fenomenalnie, więc Caldwell nie trzeba było powtarzać dwa razy — na miejscu pojawiła się nie tylko na czas, ale też w doborowym nastroju.
— We własnej osobie — odpowiedziała entuzjastycznie, zatrzymując się w pół kroku na rzecz wykonania teatralnego, jakże dystyngowanego ukłonu. — Handlarka, przedsiębiorczyni, rekin biznesu... — zapowiedziała się oficjalnie, uroczyście, z pasją i profesjonalizmem godnymi światowej klasy komentatora sportowego. — Tak się zajebiście pięknie uśmiechnęłam, że buch był za darmo — pochwaliła się na dzień dobry, ewidentnie szalenie z tego faktu dumna. Tej zniżki stulecia co prawda nie zapewnił jej czarujący uśmiech, tylko zagranie kartą zbliżających się urodzin i fakt, że nawet tych bardziej szemranych kumpli miała równych, ale nie miało to większego znaczenia — liczył się rezultat, bardziej niż zadowalający. — No na co czekasz? Wyciągaj telefon i dzwoń do redakcji Forbesa, przecież trzeba im kurwa powiedzieć, że mają nową kandydatkę na tegoroczną listę 30 przed 30 — ponagliła ze śmiertelnie poważną miną, choć tej nie zachowała specjalnie długo — uśmiech jakoś sam cisnął się jej na twarz i zagościł na niej z powrotem raptem kilka sekund później. Po prostu... dobrze było wreszcie widzieć go pogodnego, a nie wściekłego albo rozczarowanego. Zdążyła zapomnieć, jak bardzo lubiła ten widok. — A jak już przy dzwonieniu jesteśmy, to brzmisz jak mój plecak przed przeciętnym nocowaniem w dziewiątej klasie — wytknęła z rozbawieniem, zerkając głową w stronę jego siatki, żeby zaraz pokiwać głową z uznaniem i dodać tonem pełnym aprobaty: — i to się chwali.
Dopiero co spaliła peta po drodze na stację, ale pusty peron i kilka minut do pociągu aż prosiły się o to, żeby zapalić, więc z wyciągniętej z kieszeni paczki wyciągnęła dwa papierosy, jednego dla siebie i jednego dla Millera. Nawet nie pytała — po prostu podała mu go bez słowa, to samo chwilę później robiąc z zapalniczką.
— Mam nadzieję, że zabrałeś drobniaki, bo zamierzam brutalnie ograć Cię w cymbergaja — rzuciła przekornie, czy też może raczej oznajmiła, z pełnym przekonaniem i bez cienia zwątpienia we własne możliwości.

Lucas Miller