MAPLE HEARTS | PBF

Kolorowe klubowe światła migały w rytm tanecznej muzyki, gdy blondwłosy mężczyzna mijał grupki ludzi, w swoim zwyczaju kierując swoje kroki prosto do baru. Po drodze jego spojrzenie błądziło po tłumie bawiących się ludzi, instynktownie, sam nie wiedząc jeszcze, czego szukał. Znajomych twarzy, z którymi miał szansę dobrze się dziś bawić? Pięknych nieznajomych, spoglądających na niego z uniesionymi kącikami ust we wdzięcznym, zachęcającym uśmiechu? Wzywającej go przygody, która pozwoliłaby mu się zapomnieć i odprężyć po całym tygodniu pracy?
Każdy wypad do klubu wyglądał i kończył się tak samo. Bar, parkiet, flirt, znowu bar, parkiet i powrót do mieszkania. Jedyne, co się zmieniało, to towarzystwo kobiety, bo nigdy nie wracał do domu sam.
— Patrz Nicky, ile dziś towaru! - Poczuł klepnięcie w ramię.
— Mógłbyś skorzystać z tego chociaż raz, skoro nie kierujesz - blondyn rozszerzył usta w szelmowskim uśmieszku, zerkając na kumpla. Logan w drodze na miejsce zdążył się już trochę wstawić, ale niech chłopak w końcu ma coś od życia. Kiedy to on kierował, nie potrafił się dobrze bawić. Poza tym, zupełnie bezsensownie przyjaciel zawsze liczył na coś więcej, niż przelotny romans. Dominic nigdy tego nie rozumiał. Jak można było chcieć poświęcać całą swoją uwagę oraz czas jednej osobie, skoro po tym świecie chodziło tyle towaru? Czemu Logan musiał zachowywać się jak masochista, rezygnując z tylu ciekawych możliwości? Blondyn wątpił w wybory najlepszego kumpla, ale nie oceniał go na ich podstawie. Na tym polegała przyjaźń - każdy miał swoje życie i przekonania, nie próbując w nie ingerować.
Dominicowi za to nie przeszkadzał brak alkoholu. Wystarczyła mu pewność siebie i czarujący uśmiech, którymi każdą kobietę przyprawiał o szybsze bicie serca. Doskonale zdawał sobie sprawę ze swoich atutów i z lubością to wykorzystywał.
— Wypatrujesz Carrie? - dopytał Logan, z drinkiem w ręku opierając się o bar.
Na wspomnienie długonogiej blondynki, z którą blondyn ostatnio spędzał wolny czas, wzruszył ramionami.
— Sama się znajdzie - stwierdził, wypijając jednym haustem swoją whisky. Jedyną porcję alkoholu na dziś. A przynajmniej dopóki nie znajdzie się z powrotem w mieszkaniu. - Poza tym jestem dziś Twoim skrzydłowym, nie?
Wiedział, że dziewczyna tu jest, to kwestia czasu, zanim na siebie wpadną. Kobiety miały pod tym kątem zadziwiający radar. Jego słowa się potwierdziły, kiedy jakiś czas później poczuł przesuwającą się po jego plecach dłoń.
— Tu jesteś, Dominic. - Carrie, prezentując się przed nim w nieprzyzwoicie krótkiej białej sukience i niebotycznie wysokich szpilkach, zarzuciła mu ręce na szyję i mruknęła: - Wszędzie Cię szukałam, łobuzie. Tęskniłam. - Złożyła na jego ustach drapieżny pocałunek, a jego dłonie bezwiednie powędrowały na jej biodra. Alkohol sprawiał, że była łatwiejsza. A może zawsze była łatwa? - Chodź na parkiet - zaproponowała kuszącym tonem, czując jej ciepły dotyk na torsie.
— Nie mogę, Carrie. Jestem z Loganem - wskazał na stojącego przy nich kumpla, na którego do tej pory zupełnie nie zwróciła uwagi. - A Ty nie przyszłaś z przyjaciółkami? - Uniósł wyżej brew. Była piękna i swoim ciałem potrafiła czynić cuda, ale nie musieli bawić się w swoim towarzystwie przy każdej możliwej okazji.
— One sobie poradzą. Z resztą tak, jak Logan. Jest dużym chłopcem, prawda? - odwróciła się do Haynesa na chwilę, mrugając do niego porozumiewawczo, ale Dominic pokręcił w jego stronę głową.
— O, taak, ja sobie poradzę. Idźcie się pobawić, gołąbeczki. Śmiało! - Przyjaciel wyszczerzył się do nich. Dominic mógł przysiąc, że ten uśmiech był złośliwy i aż zmrużył oczy w niedowierzaniu. Podstępny drań, który miał trzymać jego stronę!
— Tylko grzecznie z tą whisky, żebym nie musiał zaraz tachać Twoich zwłok do auta - zasugerował mu, ostatecznie dając się Carrie pociągnąć w stronę parkietu.
— Baw się dobrze, łobuzie - usłyszał jeszcze śmiech Logana, zanim zniknął w tłumie tańczących.

Nie miał pojęcia, jak bardzo w tańcu stracił poczucie czasu, zaabsorbowany kołyszącymi się w rytmie biodrami blondynki, bijącym od jej ciała ciepłem i ponętnymi ustami, którym udało się skraść kolejny pocałunek, będący wystarczającą zachętą do dalszych doznań. Mimo, że rozsądek w jego głowie bił na alarm - to się nie mogło skończyć dobrze.
Przerwa na coś do picia była idealnym pretekstem, żeby odnaleźć Logana. Rozejrzał się więc po barze i stojących nieopodal kanapach, aż zatrzymał wzrok. Przy jednym z wysokich stolików stała niewysoka, filigranowa dziewczyna. Opierając dłoń na blacie, w zamyśleniu rozglądała się po mijanych ludziach, jednak zdawała się ich w ogóle nie widzieć. Jej czarna sukienka przylegała do jej ciała, podkreślając jej atuty, ale to nie one zwróciły jego uwagę najbardziej. Ciemne włosy okalały jej smukłą twarz, a lekki makijaż idealnie podkreślał kolor jej oczu. Nie wiedzieć, czemu, to błękitne spojrzenie jakoś dziwnie go do siebie przyciągało. Nagle dziewczyna rozpromieniła się na widok swojego towarzysza, który pojawił się przy niej. Dominic uniósł wysoko brwi. Logan?
W tym samym momencie Carrie objęła go mocniej za ramię.
— O, Logan jednak kogoś poznał. A tak się o niego martwiłeś. Mówiłam, że jest dużym chłopcem i sobie poradzi? - Ledwo docierało do niego, co mówiła, bo w głowie próbował przetrawić jedną myśl: Logan wyhaczył taką laskę? - Idziemy się przywitać? - Blondynka wykorzystała moment jego nieuwagi i splotła ich dłonie.
— Jasne - odparł, ruszając w tę stronę, próbując przywołać się do porządku.
Znalazłszy się na miejscu, na jego twarz wstąpił typowy dla niego pewny siebie uśmiech.
— No proszę, stary. Wystarczyło zostawić Cię na chwilę samego - klepnął Logana po plecach, stając między nimi. - Kim jest Twoja urocza towarzyszka? - zapytał, podając jej dłoń. - Jestem Dominic. Niezmiernie miło mi Cię poznać. - Uśmiechnął się do niej. Musiał przyznać, że jej oczy z bliska stawały się jeszcze bardziej magnetyzujące. Wcale nie dziwił się, że przyjaciel zwrócił na nią swoją uwagę. Obok niej nie dało się przejść obojętnie.
Mocniejsze zaciśnięcie splecionych dłoni z blondynką uświadomiło mu o manierach, więc dodał: - A to Carrie. - Co było właściwie bez znaczenia, ale ani blondynka ani ciemnowłosa na ten moment nie musiała o tym wiedzieć. - Jak się bawicie? - zapytał, spoglądając ukradkiem na Logana. Znał te iskry w jego oczach. Kimkolwiek była poznana kobieta, mocno go zafascynowała.

Skye Murray

Poznaj Skye, uroczą i o wielkim sercu. Po tych słowach Dominic już wiedział, że Logan wpadł jak śliwka w kompot. Wystarczyło mu tak niewiele, żeby kimś się zafascynował, ale tym razem przebiegło to tak szybko, jak nigdy wcześniej. Ale kiedy blondyn patrzył na Skye, potrafił to zrozumieć. Była piękna, a ten magnetyzujący wzrok… Który zaraz ponownie wrócił do Logana, jakby inni byli jej zupełnie obojętni. Na jej uwagę o rozlaniu drinka pokiwał głową.
— Sprytnie - rzucił z uznaniem dla przyjaciela, a na jego twarzy malowało się rozbawienie. Znał Logana niemal od dziecka, wiedział więc, że oczywiście nie mógł postąpić tak chamsko wobec kobiety. To nie leżało w jego naturze. Blondynowi nie dane było jednak dłużej zatrzymać na tym myśli, gdy usłyszał pytanie Skye.
— Nie, no co Ty. To ten typ, który nie tylko nie skrzywdzi muchy, ale i wyprawi jej pogrzeb - zaśmiał się, spoglądając to na Logana, to na Skye. Widział, jak na siebie patrzyli, wprost nie potrafiąc oderwać od siebie wzroku. I ten jej zadziorny uśmiech… Dominic musiał w myślach przyznać, że Haynesowi trafił się naprawdę intrygujący egzemplarz. A on obiecał mu dzisiaj być jego skrzydłowym. Nabrał powietrza w płuca i wyznał już poważniejszym tonem: - A tak na poważnie Logan to najbardziej godny zaufania facet na ziemi. I najlepszy kumpel pod słońcem. Bez wahania powierzyłbym mu swoje życie. Choć wolałbym na razie nie mieć ku temu sposobności - skrzywił się żartobliwie przy ostatnim zdaniu. Prawda była taka, że zawsze mógł na nim polegać i nie zamierzał tego ukrywać, choć czy nieznajoma to doceni? Na pewno chciał dla Logana jak najlepiej. Po ostatniej lasce brunet potrzebował kogoś bardziej stabilnego emocjonalnie. Za wcześnie jednak na stwierdzenie, czy Skye była tą jedyną, mimo że właśnie ona i Logan wlepiali w siebie spojrzenia, jakby nie widzieli poza sobą świata.
— Och, to słodkie, Nicky. - Carrie przytuliła się do Dominica mocniej. - A Tobie nie można ufać? - złapała go za słowo, unosząc zadziornie brew.
— Nie wiem, Ty mi powiedz. Można mi ufać? - odwrócił na nią wzrok, w którym rozbłysły łobuzerskie iskry.
— No cóż, ja powierzyłabym Ci… pewne sprawy - odparła, poszerzając figlarnie uśmiech, wolną dłonią wsuwając pod jego marynarkę, aż uderzyło go przyjemne ciepło jej dotyku.
— Bez wątpienia - odwzajemnił jej uśmiech, mimowolnie zerkając na jej usta. Cholera, była upierdliwa, ale wiedziała, jak przyciągnąć jego uwagę. W towarzystwie należało się jednak zachowywać, dlatego spojrzał ponownie na Skye. - A więc, Skye, dokąd zdążałaś, zanim Logan tak wspaniałomyślnie postanowił wylać na Ciebie drinka? - zagadnął niewinnie. W rzeczywistości próbował wybadać, jakie plany przerwał jej Haynes i czy miała towarzystwo. Może gdzieś ktoś na nią czekał? Logan byłby rozczarowany.

Skye Murray

Czy Dominic, chcąc poderwać dziewczynę, zachowywał się tak prymitywnie, jak większość mężczyzn w klubie? Uważał, że miał zdecydowanie więcej klasy. Nie był nachalny, nie stosował tanich chwytów, żeby zdobyć uwagę płci pięknej. Jemu wystarczyło niewiele - pewność siebie, czarujący uśmiech, dobre maniery i umiejętna gra słowna, która była wstępem do dalszej części wieczoru. Wiedział, czego chciał i zwykle trafiał na kobiety, które chciały tego samego. Z tym, że z czasem często okazywało się, że to tylko pozory.
— Często to co najlepsze, przychodzi przypadkiem - przytaknął w odpowiedzi na słowa Logana. Zerkając na tę dwójkę, upewniał się w przekonaniu, że wpadnięcie na Skye mogło być dla przyjaciela najlepszym, co go spotkało. Blondyn miał tylko nadzieję, że kolejny strzał amora tym razem będzie trafny i za rok Haynes się nie rozczaruje, że coś znowu poszło mu nie tak.
Złapał badawcze spojrzenie Skye, gdy mówił o Loganie. Czuł, że właśnie starała się odczytać, czy mówił prawdę, więc nie odwracał od niej wzroku, będąc opanowanym i naturalnym tak, jakby mówił o pogodzie. Nie mogła tego o nim wiedzieć, ale Dominic nie kłamał. Najwyżej skrzętnie wymijał prawdę albo milczał, ale prawie nigdy nie posuwał się do tak paskudnego czynu. Czy mu uwierzyła? Nie miał pojęcia, dlatego najlepiej, jeśli przekonałaby się o tym na własnej skórze. Ale zdecydowanie była bystra, skoro doceniła jego manewr, na który skrzywił się w rozbawieniu. Przyłapany.
— Którego wcale nie potrzebujesz - mruknął, choć pewnie bardziej do siebie, niż do stojącej przed nim pary i nonszalancko wsunął dłoń w kieszeń spodni. Skye i tak skupiała już na Loganie całą swoją uwagę, a ich spojrzenia i drobny flirt sprawiały, że Dominic zaczynał czuć się przy nich trochę jak intruz.
— To dobrze, bo przed Tobą jeszcze długa noc w świetnym towarzystwie. - Oczywiście miał tu na myśli przede wszystkim Logana. Widząc, co się między nimi działo, nie mógł w to ingerować, a jedynie odrobinę mu pomóc.
— Wiedziałbyś, gdybyś w końcu ruszył się z miejsca. Skye, może Tobie udałoby się namówić go na parkiet? - zapytał z uniesioną brwią, spoglądając to na nią to na Logana. Przyjaciel powinien wykorzystać okazję i w końcu naprawdę się rozerwać. Poza tym taniec wiele wskazywał na to, jaką kochanką mogła być partnerka - skromną, niewinną, czy pełną ognia i ponętnych ruchów. Czasem taniec stanowił grę wstępną, którą blondyn kontynuował do momentu dotarcia do łóżka. Jednak z tego, co wiedział, Logan zwykle nie dawał się tak ponieść. Był rozważniejszy, nie interesowały go przelotne znajomości. Wolał zaczynać od randki. W przeciwieństwie do Dominica, którego takie spotkania niekoniecznie interesowały. - Dobra, dokończcie drinki i chodźmy - zakomenderował, zaciskając mocniej dłoń na palcach Carrie i uśmiechnął się do niej łobuzersko, na co dziewczyna wydała się wyraźnie podekscytowana. Ktoś musiał rozruszać to towarzystwo.

Skye Murray

Dominic nie spodziewał się, że jakkolwiek uda mu się skupić na sobie błękitne spojrzenie Skye, skoro bezsprzecznie pozostawała pod urokiem Logana. Ale dopiero gdy zadała pytanie, na dwie sekundy się zawahał, po prostu się w nią wpatrując. Wbrew pozorom nie zrobił tego dlatego, że go zagięła, ale dlatego, że jej spostrzeżenie było bardziej głębokie, niż tego się spodziewał. Może to przez fakt, że rzadko spotykał kobiety, z którymi porozumiewał się nie tylko językiem ciała?
— Owszem, może mieć dla nas plan, ale to my decydujemy, czy chcemy go przyjąć, czy nie - stwierdził w odpowiedzi, niekoniecznie się z nią zgadzając. Mimo że nie nazwała tego, co miała na myśli, od razu zrozumiał, do czego się odnosiła. I chcąc nie chcąc, dużo to o niej mówiło. Według niego może i istniało coś takiego jak przeznaczenie, ale nie poddawał się każdemu przypadkowi w nadziei, że to będzie słuszna decyzja.
— Dlatego jesteś tu ze mną, a nie z nim - odparł w rozbawieniu, patrząc na Logana. Wyglądało na to, że naprawdę dobrze się bawił. I o to Reyesowi dziś chodziło. Jednak z każdą chwilą w ich towarzystwie czuł się coraz mniej na miejscu. Pora była dać im trochę przestrzeni. Stąd propozycja o wyjściu potańczyć, choć o dziwo nie spotkała się ze szczególnym entuzjazmem Skye.
— Jasne, nie namawiam - uniósł rękę w obronnym geście, odwzajemniając zawadiacko uśmiech. — Luz, w razie czego wiecie gdzie nas znaleźć - rzucił, obracając Carrie w miejscu, żeby na jej ustach znów zawitał uśmiech, i przyciągnął plecami do siebie, żeby wyszeptać jej do ucha: - Prowadź, Piękna.
Bawiąc się w rytm klubowej muzyki, był w swoim żywiole. Nic dziwnego, że znowu zatracił się w tańcu, w myślach po raz kolejny przyznając, że miał do tego idealną partnerkę. Gdy Logan i Skye do nich dołączyli, widział, jak im szło. Wiedział też, że Logan, podobnie jak on, lubił się bawić, więc ostatecznie wyszeptał do Carrie: - Zatańcz z Loganem. Wynagrodzę Ci to później- uśmiechnął się do niej z błyskiem w oczach, na co zachęcona dziewczyna przystała, po czym odwrócili się do pary. - Kradnę ją na moment. Obiecuję oddać w nienaruszonym stanie - zapewnił, patrząc na przyjaciela porozumiewawczo i wziął ciemnowłosą za rękę, w tym samym czasie, kiedy Carrie wyciągnęła Logana za ręce, żeby porwać go do tańca.
Zakręcił ją w rytm muzyki, sprawiając, że w jednej chwili znalazła się przy nim, i posłał jej uśmiech.
— Więc, Skye, jak się bawisz? - zagadnął, układając jej dłoń na talii, a drugą ujmując jej dłoń, nadając im wspólny, niespieszny rytm do delikatniejszej melodii.

Skye Murray

Fakt, że zdecydowała się podjąć pewnie jego spojrzenie z wyzwaniem we własnych oczach, coraz bardziej skłaniał go ku spostrzeżeniu, że ciemnowłosa wydawała się nie tylko piękna, ale i ponadprzeciętnie bystra. A to inteligentne rozmowy stanowiły dla niego niezmiernie fascynujące wyzwanie.
— Wciąż uważam, że wszystko jest kwestią wyboru. Wszechświat podsuwa Ci możliwości, ale to Ty decydujesz, jak wygląda Twoje życie i kogo chcesz w nim mieć - przekrzywił nieznacznie głowę, wciąż jawnie sprzeciwiając się jej tokowi dedukcji. Gdyby nie chciała poznać bliżej Logana, nie rozmawialiby teraz. Równie dobrze mogła machnąć na niego ręką i wrócić do domu. Miała wybór, lecz postanowiła się temu poddać, robiąc to absolutnie świadomie.
W tej chwili Dominic nie miał już wątpliwości - przekonania Skye wynikały z tego, że była niepoprawną romantyczką. To dlatego dała szansę Loganowi. To dlatego poświęcała brunetowi swój czas i całą swoją uwagę, niemal w ogóle nie zwracając uwagi na otoczenie.Dlatego też doszukiwała się w tym wszystkim czegoś niemal mistycznego, pozwalając poznać się bliżej. Niewątpliwie wierzyła w przeznaczenie, choć on osobiście nie powierzałby całego swojego życia przypadkowi. Niemniej na tej podstawie zainteresowała się Loganem - czy słusznie? To się okaże.
Będąc już na parkiecie, na słowa Logana aż zaśmiał się krótko. - Masz to jak w banku - uśmiechnął się rozbawiony, powracając spojrzeniem do Skye, którą zaraz porwał do tańca.
Czuł na sobie jej bystro patrzące błękitne tęczówki, zdając sobie sprawę, że chyba właśnie próbowała go ocenić. Nie zrażało go to, dlatego ciągle utrzymywał nieznacznie uniesione kąciki ust. Na jej pytanie mimowolnie poszerzył uśmiech. - Muszę się upewnić, że nie zamierzasz zaraz wywróżyć nam przyszłości z rąk. Albo co gorsza, czy nie wyciągniesz z tej malutkiej torebki kart do tarota - odparł żartobliwie. Resztę byłby w stanie przełknąć, ale relacji z wróżbitką… Jakoś w to wszystko nie dowierzał. Na szczęście, nie dowierzał też, że Skye była skłonna do takich skrajności, o czym świadczył jego lekki ton. - Logan to dobry chłopak. Znamy się od zawsze. Po prostu chcę dla niego jak najlepiej - przyznał całkiem naturalnie. Nie miał powodów, żeby ją jakkolwiek oszukiwać. Odsunął się od niej w rytm muzyki, żeby znów ją obrócić i przyciągnąć do siebie, a jej zapach uniósł się w powietrzu. O ile węch go nie mylił, pachniała… wanilią.
Mimowolnie zerknął na Logana bawiącego się w towarzystwie Carrie. Doskonale pamiętał, jak obaj pobierali nauki tańca u Anthony’ego, jego taty, których efekty można było właśnie podziwiać. - Ale jeśli jesteś jego przeznaczeniem, to chyba nie warto z tym walczyć - uznał z uśmiechem, dając im niejako przyzwolenie na to, co miało się między tą dwójką wydarzyć. Nigdy nie wtrącał się w relacje Logana z dziewczynami, więc nie widział powodów, dla których teraz miałoby ulec coś zmianie.


Skye Murray