MAPLE HEARTS | PBF

Nie zatrzymał się.
Nie obejrzał się przez ramię.
Nie zawahał się choćby na ułamek sekundy, nie dał jej nawet tej jednej, kruchej chwili, w której mogłaby uwierzyć, że to wszystko miało jeszcze s e n s. Minął ją tak, jakby była jedynie fragmentem przestrzeni, przeszkodą, którą należało ominąć, a nie kimś, kto jeszcze chwilę wcześniej trzymał jego twarz w dłoniach i obiecywał mu świat. Dźwięk zamykających się drzwi przeciął powietrze brutalnie, ostatecznie, pozostawiając po sobie ciszę, która nie była spokojem, a pustką.
Stała w niej przez chwilę nieruchomo, jakby jej ciało nie nadążało za tym, co właśnie się wydarzyło. Myśli rozbijały się o siebie chaotycznie, nie tworząc żadnej spójnej całości, a jedynie pogłębiając uczucie, które zaciskało się wokół jej klatki piersiowej coraz mocniej. Panika nie przyszła nagle, rozlewała się powoli, podstępnie, jak trucizna, która najpierw otępia, a dopiero później odbiera oddech.
Wraz z nią pojawiło się coś jeszcze, coś, czego nienawidziła najbardziej - wstyd.
Sięgnęła po telefon niemal odruchowo, wciskając jego numer raz, potem drugi, potem kolejny, jakby uporczywość mogła coś zmienić, jakby mogła zmusić go do odebrania. Cisza po drugiej stronie była jednak nieugięta, chłodna i absolutna. Nie odpowiedział ani razu. Każdy sygnał urwany w pustce wbijał się w nią głębiej, podważając wszystko, co jeszcze próbowała w sobie utrzymać w całości.
Nie wiedziała ile czasu spędziła w tym stanie. Minuty rozciągały się w coś nienaturalnego, godziny przestawały mieć znaczenie. W którymś momencie w jej dłoniach pojawił się kubek kawy, potem kolejny, a każda była równie gorzka i równie nieskuteczna. Nie przynosiły ukojenia, nie porządkowały myśli, jedynie podtrzymywały ją w tej dziwnej, napiętej przytomności, która nie pozwalała się załamać. Jeszcze nie teraz.
W końcu wstała, a ten ruch był gwałtowny, pozbawiony planu, jakby ciało przejęło kontrolę nad wszystkim, czego umysł nie potrafił już udźwignąć. Narzuciła na siebie pierwsze rzeczy, które znalazły się w zasięgu dłoni, nie dbając o to, jak wyglądała, jak się prezentowała, czy pasowała do miejsca, do którego jechała. Dżinsy, których nigdy nie zakładała do pracy, luźna bluza, włosy związane niedbale, nic nie miało znaczenia.
Komisariat przywitał ją znajomym hałasem, który tego dnia wydawał się obcy, jakby dochodził zza grubej warstwy szkła. Nie było go tam, a świadomość uderzyła szybciej, niż zdążyła zapytać kogokolwiek, szybciej, niż zdążyła się przygotować na tę odpowiedź.
Właśnie wtedy wróciło w s z y s t k o.
Każda jedna wątpliwość, każdy moment zawahania, każda rysa, którą wcześniej ignorowała, tłumaczyła, spychała gdzieś na bok, by nie burzyć tego, co między nimi było. Teraz nie były już cichym szeptem na granicy świadomości. Stały naprzeciw niej, oślepiające, brutalne, nie do zignorowania.
Sięgnęła do jego biurka bez wahania. Dokumenty, które wcześniej wydawały się nieistotne, teraz nabrały ciężaru. Przejrzała je szybko, mechanicznie i zabierając je ze sobą, nie oglądała się za siebie. Wiadomość, którą do niego wysłała, była krótka, pozbawiona emocji, niemal urzędowa, informowała w niej, że jedzie do niego, i na tę również nie odpowiedział.
Drzwi jego mieszkania przyjęły jej pięści głuchym dźwiękiem; cisza po drugiej stronie była nie do zniesienia. Klucz w jej dłoni ciążył bardziej, niż powinien, a jednak przekręciła go w zamku. Weszła do środka, czując, jak chłód tego miejsca wślizguje się pod jej skórę natychmiast, jakby nigdy nie należała tu naprawdę.
Rzuciła teczkę na stolik, rozglądając się po wnętrzu z rosnącym napięciem. Naiwność kazała jej jeszcze zajrzeć do sypialni, jakby mogła go tam znaleźć, jakby wszystko mogło okazać się pomyłką.
Podając się kolejnemu impulsowi w pełni, bez walki i bez oporu, otworzyła szufladę, tę najniżej, tę, którą p a m i ę t a ł a. Papier za papierem, zdjęcie za zdjęciem, notatki, których nie powinna widzieć, nazwiska, które nie powinny się tam znaleźć. Było tam wszystko, Moretti, Ventresca, zapisy zeznań, które nie były dostępne dla nich.
Była też broń, był telefon. Ten sam typ, który dawała świadkom, ten którego nie dało się namierzyć.
Z każdą kolejną rzeczą jej oddech stawał się płytszy, nierówny. Drżenie zaczęło się w dłoniach, potem przeszło na całe ciało. Żołądek ścisnął się boleśnie, a chłód rozlał się po kręgosłupie, choć policzki płonęły.
Tym razem świadomość nie była jej sprzymierzeńcem; wpełzła pod skórę i zaczęła ją rozrywać od środka. Nie rozumiała jeszcze wszystkiego, nie potrafiła połączyć wszystkich punktów, ale wiedziała wystarczająco.
O s z u k a ł ją.
W chwili, gdy dotarła do tego punktu, drzwi przed nią się otworzyły, ale ona nie drgnęła. Siedziała pochylona nad stolikiem, jej broda drżała, a ciało walczyło z mdłościami. Patrzyła na rozrzucone dokumenty, jakby widziała w nich coś więcej niż tylko litery i zdjęcia. - Masz jedną szansę, żeby to wytłumaczyć - jej głos przeciął ciszę nisko, chłodno, bez śladu wcześniejszej miękkości. - Co to, kurwa, jest? - dopiero wtedy uniosła głowę, ale nie spojrzała na niego, patrzyła prosto na ścianę, bojąc się, że tego nie udźwignie; bała się że pęknie wraz z usłyszanym oddechem, z pierwszym dźwiękiem, który wypowie, z pierwszym spojrzeniem, które jej pośle.
Nie ufała sobie, własnej naiwności, która targała nią w imię tej fałszywej miłości.

Rhys Madden

Pierwszy adres był wyłącznie zabezpieczeniem.
Stojąc przed drzwiami prowadzącymi do któregoś z licznych biznesów prowadzonych przez Carbone'a, spodziewał się zastać go w środku - zamiast tego otrzymał kolejne instrukcje. Podążając od punktu do punkt, marnował czas przecinając miasto, wabiony w tej grze w kotka i myszkę, w której stojący na czele Ventresci mafiozo bawił się doskonale. Niemal co równe piętnaście minut na telefonie Maddena pojawiało się nowe zdjęcie znajomej twarzy. Margo wyciągnięta z policyjnych akt, młodsza, pozująca w mundurze do oficjalnego zdjęcia. Margo na przyjęciu rodzinnym, zdjęcie pobrane z mediów społecznościowych, na którym ojciec trzymał ją w swoich ramionach jakby nie różniła ich przepaść poglądów.
Margo idąca do jego samochodu, z kubkiem kawy w dłoni - zdjęcie zrobione po tym, gdy odwiedzili Rinaldi'ego, przez kogoś, kto już wtedy ich śledził.
Nie był naiwny - nie zakładał, że Carbone dawał mu zupełnie wolą rękę, ale przez ostatnie lata ich współpracy rzadko kiedy Sergio czuł potrzebę sprawdzania jego ruchów. Działali w pewnym niechętnym porozumieniu, w którym Madden zaciskał zęby i wykonywał to, co mu zlecono, okazyjnie wypluwając z siebie nienawistne słowa komentarzy.
Musieli obserwować Rinaldiego. Musieli dowiedzieć się zawczasu, że odwiedzili mężczyznę w jego kryjówce w małym miasteczku. Świadomość tego, że od tamtej chwili miał na swoich plecach wzrok mafii sprawiał, że mocniej zaciskał dłonie na kierownicy. Carbone wiedział - ale pragnął poznać cel ich małego śledztwa, dlatego zaczekał aż do chwili, w której wtargnęli do Mimmo's.
Gdy wreszcie stanął naprzeciw niego, do Toronto nadchodził świt.
Zatęchłe wnętrze opuszczonego magazynu nie dzieliło nadmorskiego powietrza portu, w którym był ulokowany. Szarość poranka wdzierała się przez sporadyczne okna umieszczone w suficie, jednak większość światła generowały rozstawione wokół, budowlane lampy. W rogach pomieszczenia widział kontenery - z pewnością pełne nielegalnego uzbrojenia lub narkotyków, którymi obracał w mieście.
Poza nim, wewnątrz tkwiła wyłącznie garstka osób. Ich bronie nie były schowane, tkwiły dumnie wsunięte za paski, łatwo dostępne dla spoglądających na niego ponuro właścicieli. Wkraczając do środka zdawał sobie sprawę z tego, że w tym odosobnionym miejscu, równie dobrze mógł maszerować na własną egzekucję. Nikt nie wiedział o jego położeniu, ale czy było to w jakikolwiek sposób inne od tysięcy poprzednich razy?
Mimmo's było fasadą, wesołą, kolorową, oferującą darmowe drinki i pogawędki z barmanem. Brudny magazyn i uzbrojeni gangsterzy witający go w jego wnętrzu stanowili prawdziwe oblicze Ventresci, wcześniej pieczołowicie schowane dla spokoju ducha wszystkich zaangażowanych.
Wkraczając w krąg światła, dostrzegł ruch przy pobliskim kontenerze gdy jeden z prywatnych ochroniarzy Carbone'a ruszył w jego kierunku. Obca dłoń gwałtownie zacisnęła się na ramieniu detektywa, natychmiast pobudzając krążącą w żyłach adrenalinę. Widział ten ruch wielokrotnie wcześniej - widział mężczyzn przychodzących do Carbone'a, których ręce wykręcano w tył, których ciała padały zrzucone kopniakiem na kolana, uniżając się przed stojącym na szczycie mafiozem.
I nie zamierzał być jednym z n i c h.
Jego ręka wystrzeliła naprzód w odwecie, zwinięta w pięść dłoń uderzyła w szczękę stojącego obok ochroniarza, z którego ust wydobył się głośny warkot wypowiadający słowo, którego nie musiał rozumieć by pojąć jego znaczenie. Napastnik chwycił jego ramię w swoje palce, usiłując wykręcić mu bark, wyginając kończynę na samą krawędź odczuwalnego bólu gdy Madden okręcił się, wymykając z jego uścisku, gotowy do kontrataku.
- Dość - znużony głos Sergio przebił się przez ich szamotaninę, uświadamiając ochroniarzowi, że jego dłoń od jakiegoś czasu była uniesiona w górę. - Jesteśmy cywilizowani, Marco.
Ochroniarz odsunął się, z wyraźną niechęcią. W jego oczach błyszczała nienawiść, zbyt szczera i zbyt żywa, by jej paliwem była wyłącznie posiadana przez Rhysa odznaka. Musiał wiedzieć o tym, co zaszło w Mimmo's.
- Trzymaj swoje psy przy sobie - warknął, nie okazując wdzięczności, której w jego sercu nie znalazło się ani pół grama. Otrząsnął się, poprawiając swój płaszcz, jakby palce Marco zostawiły na nim fizyczny ślad, wgniecenie, którego pragnął się pozbyć.
Diabeł miał niepozorne oblicze w postaci Sergio Carbone'a. Szpakowate włosy i wyraźnie zarysowane zmarszczki na jego twarzy wskazywały na mężczyznę po pięćdziesiątce. Jego sylwetka była wyprostowana, pierś wypięta dumnie pomimo stosunkowo chudej budowy ciała. Jako jedyny ze wszystkich miał na sobie garnitur, skrojony wyłącznie na niego, wyprasowany i wyglądający świeżo pomimo tej piekielnej pory.
Jego twarz zdradzała jednak prawdziwą naturę.
Była w niej ostrość, pewien rodzaj bezwzględności, który zostawał w rysach, niczym inna forma zmarszczek. Jego oczy były zimne - nawet gdy usta rozciągały się w uśmiechu, ten nigdy ich nie sięgał. Widział go przez laty zarówno w furii, jak i szczęściu, ale te cholerne oczy zawsze wyglądały dokładnie tak samo.
- Chyba powinienem - zgodził się, bawiąc małym nożykiem, który Rhys dopiero teraz dostrzegł w jego dłoni. - Biorąc pod uwagę to, że część z nich dzisiaj zamknąłeś, Madden.
Jego ton brzmiał niemal formalnie, obojętnie - na pozór spokojnie, choć wiedział, że była to wyłącznie ułuda. W jego głębi chowała się złość, jeszcze podszyta pozorem cywilizowanej rozmowy w miejscu, które wydawało się przeznaczone do wszystkiego poza rozmową.
Milczał, patrząc jak Carbone krąży, wykonując kilka kroków w jedną stronę po to, by zaraz wrócić. Jego podwładni tkwili wokół nich, pieprzony krąg nieruchomych figur, których jedynie oczy reagowały na otoczenie - utkwione na przemian w przełożonym i stojącym przed nim policjancie.
- A może powinienem tę zasługę przypisać twojej partnerce? - kącik ust mężczyzny uniósł się w górę w złośliwym uśmiechu, od którego krew w żyłach detektywa zawrzała. - Aktywna z niej policjantka, jak na tak młody staż.
- Nie ma z tym nic wspólnego - warknął w odpowiedzi, słowa wyrwały się z jego ust nim zdołał je dokładnie przemyśleć. Jego nogi poniosły go o jeden krok w przód, w stronę mężczyzny i wyczuł, jak jego figury ożywiają się, ich dłonie sięgają do schowanych broni. - Przeliczyłeś się, Carbone - wycedził, ignorując ten ruch, ignorując pień mózgu podpowiadający mu, że znalazł się w sytuacji z a g r o ż e n i a. - Skończyłem z tym gównem. Skończyłem z tobą. - pistolet ciążył w jego kaburze gdy wyczuł za sobą ruch Marco, zbliżającego się, czekającego na jeden sygnał ze strony mafioza by ruszyć d ataku. Jeszcze jeden krok posłał go naprzód, bliżej - figury zareagowały, zacieśniając kręg wokół nich. - Upublicznij wszystko, jeśli chcesz - prowokował, wściekłość w jego sercu tworzyła doskonałe paliwo. - Zobaczymy, ilu z twoich ludzi zabiorę ze sobą. Ilu wspólników, ile spraw, które dla ciebie pogrzebałem, a które ujrzą światło dnia. - przez spokojną mimikę mafioza przebiegła pierwsza iskra wściekłości, czy też oburzenia na taką bezczelność. - Gdziekolwiek wyląduję, możesz być kurwa pewny tego, że zabiorę cię ze sobą.
Z bliska dostrzegał niuanse jego oszczędnej mimiki. Delikatnie drgającą powiekę prawego oka. Lewą brew zmarszczoną subtelnie, usta wygięte w uśmiechu lecz ich kąciki skierowane w dół. Sekundy płynęły w nieskończoność gdy mierzyli się spojrzeniem w ciszy, która oblepiała wnętrze magazynu jak smoła.
- Ostrożnie, Madden. - ciche słowa zabrzmiały jak uderzenie pioruna, w ich tonie rozpoznał posiadaną przez niego przewagę. - Nie jesteś już tym samym człowiekiem, który przypełzł do mnie w przeszłości nie mając nic do stracenia.
Pazury zacisnęły się na jego sercu gdy wyczuł ruch - jedna z figur wyciągnęła trzymane w dłoni fotografie, podając je stojącemu obok mafiozowi. Nie musiał nawet patrzeć, by w i e d z i e ć. By jego serce uniosło się aż do gardła, dławiąc go słowami Carbone'a, które jeszcze nie zostały przez niego wypowiedziane.
- Znasz parę nazwisk, parę miejsc. Może zanim zgniłbyś za kratami udałoby ci się uszczknąć to czy owo z mojego przedsiębiorstwa - westchnął, odbierając plik i udając, że przygląda się temu, co musiał już wcześniej widzieć. Niespodziewanie wyjął jedno ze zdjęć i uniósł w górę, obracając je w stronę tkwiącego przed nim detektywa. - Powiedz, czy detektyw Mercer odwiedzałaby cię w więzieniu? Czy nie jesteście tak blisko?
Jego wzrok uparcie spoglądał ponad zdjęciem, wpatrywał się w pełne satysfakcji, zimne oczy, byle tylko nie widzieć tego, co było pod nimi. Rozświetlonej latarniami ulicy Toronto, w której rozpoznał jej dzielnicę. Swojego zaparkowanego samochodu, opartej o niego sylwetkę, w której dostrzegł własne plecy.
I jej ramion, zarzuconych na niego gdy przylgnęła do niego w pocałunku.
- Nie waż się jej tknąć - pełne wściekłości słowa wymsknęły się z jego ust, znów zbyt szybko, by był w stanie je powstrzymać. Jego noga przesunęła się do przodu, dłoń sięgnęła do kabury schowanej pod płaszczem, w tym wściekłym, gwałtownym i prymitywnym geście, za którym nie chowała się logika ani dalsze planowanie. - Jeśli coś jej się stanie...
- To co? - zadrwił, ale w jego oczach pojawił się ogień, pasja, podsycana wyłącznie przez posiadaną przez niego przewagę. - Z a b i j e s z mnie? - Krąg jego popleczników zacieśnił się - gdzieś między jednym krokiem a drugim, w rogu jego pola widzenia pojawił się charakterystyczny błysk broni. Gdy Carbone nachylił się do przodu, skracając dystans między nimi by zrównać się z nim jak z przeciwnikiem, Rhys wyczuł chłód pistoletu na swojej skroni. - Tęskniłem za tym Maddenem.
Mafiozo wyprostował się, cofając o pół kroku. Fotografie wyleciały z jego ręki, wyrzucone na ziemię z brakiem zainteresowania. Dziesiątki, jeśli nie setki ujęć z różnych miejsc, różnych godzin. Każde z nich wypalało się w jego podświadomości.
- Nie pasuje ci ta odznaka, Rhys - westchnął przeciągle, wracając do bawienia się małym nożykiem w jego dłoniach. - Znacznie lepszy z ciebie wściekły pies. Pomyśl tylko, co moglibyśmy osiągnąć gdybyśmy stali po tej samej stronie. Gdybyś nie marnował czasu, odgrywając nędznego glinę za te groszowe pieniądze, które wam płacą.
Zaciśnięta szczęka zaczynała go boleć, pięści sztywniały gdy spoglądał przed siebie - tym razem nie na mafioza, nie na tego, który ku niemu mówił, ani nawet nie na wycelowaną w jego stronę broń.
Patrzył na zdjęcia, na jej twarz, rozciągniętą w uśmiechu, piękną, ł a g o d n ą.
- Nasz układ obowiązuje. - władczy ton zasygnalizował ofertę nim ta została rzucona na stół. - Chcę Morettiego. Wyciągnij go z tego a porozmawiamy o zmianie warunków - rzucił, zatrzymując się parę kroków dalej, jakby stracił już zainteresowanie tą rozmową, ale był zmuszony dokończyć swoją myśl. - Jeśli zawiedziesz, uwolnię cię od ciężaru więziennego widzenia ze swoją partnerką - kącik jego ust znów się uniósł w górę, w ten podły sposób, który cementował każdą groźbę. - Pozbawię ją wszelkich zmartwień, jakie mógłbyś stworzyć.

Ta piękna, łagodna twarz była wykrzywiona w wyrazie, w którym nie widział jej nigdy wcześniej.
Stał wewnątrz własnego mieszkania, z drzwiami wciąż uchylonymi na klatkę schodową. Tkwił w miejscu, jak jedna z figur otaczająca Carbone'a, jakby znów czuł na swojej skroni chłód przyłożonego do niej metalu.
Deszcz ustał, a jednak burza wreszcie dotarła do jego progu.
Powiódł spojrzeniem po tym wszystkim, co wyciągnęła - po aktach rozłożonych na stole, po nierejestrowanej broni rzuconej na kredens, z którego ją wyjęła. Po p r a w d z i e, rozsypanej jak skomplikowane puzzle, które usiłowała poskładać.
Zmusił się do reakcji, ale jego ciało nie chciało go słuchać. Ramię - bolesne po sprzeczce z rana - z ociąganiem zamknęło za nim drzwi. Nogi niechętnie poniosły go w stronę salonu, w butach, w kurtce, jakby to on był tutaj intruzem, a nie kobieta, która wzięła jego klucze i weszła do środka.
W poszukiwaniu prawdy.
- Akta. - krótka odpowiedź, wypowiedziana wyzutym z emocji głosem była niczym uderzenie w policzek, nawet dla tego, który ją sformułował. Ale w tej nagłej chwili, wciąż zawieszony między jej zdjęciami rozrzuconymi na podłodze a aktami, nad którymi stała pochylona, zamarł, zmrożony dopadającymi go konsekwencjami.
Jakby jego umysł chciał wcisnąć przycisk pauzy, jakby ciało przestało się ruszać, napięło w oczekiwaniu na uderzenie sztormu, niosącego k o n i e c.
- Co tutaj robisz, Margo? - westchnął, ciężko, sięgając do swojej kurtki, jakby prowadzili n o r m a l n ą konwersację, jakby cokolwiek w tej scenie dało się wytłumaczyć za pomocą logiki. Materiał jego odzieży wciąż śmierdział zatęchłym powietrzem z magazynu, tym razem jednak nie czuł się mężczyzną tkwiącym jedną nogą w jednym świecie, drugą w drugim.
Tym razem odznaka nie ciążyła w jego kieszeni, ponieważ nie czuł jej w o g ó l e.
Być może Carbone miał rację. Może wściekły pies był obliczem, które pasowało mu bardziej niż glina, którym od dawna nie był z przekonania - wyłącznie z obowiązku. Ponieważ gdy patrzył na akta, które wyciągnęła, nie potrafił wyzbyć się widoku jej zdjęć, rzuconych na ziemię. Nie potrafił zapomnieć o tej wściekłości, gorącej, spalającej go od środka f u r i i, która wciąż wrzała w jego żyłach, w jego mięśniach i kościach na samą myśl o tym, że Carbone mógłby jej zagrozić.
Powiódł wzrokiem - niemal pozbawionym zainteresowania - po jej znaleziskach. Po notatkach, wydrukowanych dokumentach, pozyskanych legalnie lub nie - wszystkich dotyczących Morettiego. Tego, który powinien zostać w więzieniu gdzie jego miejsce. Tego, którego Carbone potrzebował - który był jego kartą przetargową.
Prawa ręka Ventresci w zamian za piękną twarz, której teraz daleko było do łagodnej.
- Czego szukasz w moich rzeczach? - kontynuował, odrzucając kurtkę na jedno z krzeseł, ignorując wszystko to, co rozrzuciła na jego stole. Odwrócił się, ruszając do szafki, która w jego mieszkaniu pełniła rolę barku. Uchylił jej drzwiczki, wydobywając ze środka napoczętą butelkę złej whisky. Patrząc po zawartości mebla, miał jej zdecydowanie więcej niż jakichkolwiek dobrych.
Odstawił butelkę na blat, wciąż zwrócony do niej tyłem. Tyłem do jej furii, która zaraz miała się na niego wylać. Tyłem do szoku, który błyszczał w jej szklistych oczach. Tyłem do z a w o d u, który niechybnie czekał w kolejce, schowany gdzieś w głębi piwnego spojrzenia, pogrzebany wszystkimi innymi emocjami unoszącymi się na powierzchni.
Sięgnął po szklankę. Smród magazynu unosił się wokół niego jak papierosowy dym, wsiąknął w jego włosy, w jego ubrania, które wcześniej pachniały n i ą. Jej mieszkaniem, jej bliskością.
Nim i jej stopy odnalazły krawędź, z której on runął już wcześniej.
I choć wiedział, że to wszystko się tak potoczy, wyobrażał to sobie tysiące razy, to nic nie było w stanie go na to przygotować. I w pierwszej reakcji, zmęczonego ciała i umysłu zaślepionego jej twarzą wydrukowaną w setkach egzemplarzy, wycofał się z powrotem za ten mur, który służył mu przez wszystkie lata. Ignorując wszystkie jego szczeliny i spękania, skupił się na nalaniu niezdrowej porcji bursztynowego alkoholu do szklanki.
I dopiero z nim w dłoni odwrócił się, plecami opierając o blat kuchenny i przenosząc na nią swoje spojrzenie.


margo mercer

Cienkie jak włos rysy przekształciły się w pęknięcia, a te przestały być subtelne. Rozeszły się gwałtownie, rozdarły to, co budowała tak uparcie, odsłaniając wszystko, co znajdowało się pod spodem. Niepokój zamienił się w ciężar nie do udźwignięcia, gniew zapłonął pełnym ogniem, a wraz z nim pojawiło się coś jeszcze - coś ostrzejszego, bardziej bolesnego, czego nie potrafiła nazwać ani zagłuszyć.
Nie mogła tego zasypać, nie mogła tego zignorować. To już nie były drobne rysy na powierzchni. To było pęknięcie biegnące przez całość, przez fundament, przez wszystko, co miało być niewzruszone.
Dopiero jego głos wyrwał ją z bezruchu, w którym tkwiła od momentu, gdy przekroczył próg mieszkania. Do tej pory nie podniosła na niego wzroku ani razu, jakby jego obecność nie miała znaczenia, jakby nie istniał. Jej spojrzenie wbijało się w pustą ścianę przed sobą, w biel, która nagle wydawała się bezpieczniejsza niż on. Nie szukała go wzrokiem, nie reagowała na jego kroki, nie śledziła każdego ruchu tak, jak robiła to zawsze. W jej oczach nie zapaliło się to znajome światło, które pojawiało się przy nim odruchowo, bez kontroli.
Nie było ciepła, nie było miękkości, nie było tej cichej radości, która rozlewała się w jej tęczówkach na sam jego widok.
Była c i s z a. Pusta, chłodna i ciężka.
Z każdą kolejną sekundą czuła, jak napięcie rozlewało się po jej ciele, obejmując mięśnie, ściskając żołądek, utrudniając oddech. Wcześniej potrafiła tłumaczyć wszystko, co budziło wątpliwości. Znajdowała usprawiedliwienia, budowała wersje wydarzeń, które pozwalały jej dalej wierzyć. Zaciskała powieki i odpychała to, co niewygodne. Dawała mu przestrzeń, pozwalała milczeć, przyjmowała niedopowiedzenia jak coś naturalnego, jak część jego, której nie musiała rozumieć.
Tym razem nie potrafiła. Tym razem nie znalazła w sobie ani odrobiny tej cierpliwości, która wcześniej trzymała ich razem. Miała dość chodzenia wokół tematów, które omijał, dość ciszy, która zawsze należała do niego, a którą ona miała obowiązek szanować.
O g i e ń zapłonął w niej gwałtownie, gdy usłyszała jego odpowiedź. Uniosła głowę, a spojrzenie wystrzeliło w jego stronę jak ostrze. On odwracał wzrok, unikał jej, jakby nie był w stanie znieść ciężaru tego, co między nimi zawisło, a ona wwiercała się w jego twarz bez litości, bez zawahania, bez śladu tego, czym kiedyś było jej spojrzenie. - Masz mnie za idiotkę? - wyrzuciła z siebie ostro, a jej głos przeciął powietrze jak rozładowanie napięcia. - Myślałeś, że ile czasu zajmie mi połapanie się, że coś nie gra? - nie odpowiedziała na jego pytanie, nie zamierzała nawet udawać, że prowadzą rozmowę. Przeszła do ataku, bo tylko to jej zostało.
Pchnęła teczkę w jego stronę, papier uderzył o blat z głuchym dźwiękiem, rozsypując część zawartości. - Jeszcze raz pytam, co to jest? - jej dłoń zawisła nad dokumentami dotyczącymi Morettiego, a każde nazwisko, każdy zapis zdawał się teraz palić ją pod skórą. - Czego szukasz w tej sprawie? - w jej głosie nie było miejsca na wątpliwość, tylko na żądanie odpowiedzi.
Jego spokój działał na nią jak iskra rzucona na rozlaną benzynę. Każdy gest, każde milczenie, każdy ruch wykonywany tak, jakby n i c się nie działo, podsycał jej gniew. Widziała, jak sięga po alkohol, jak odwraca się od niej, jakby była tylko hałasem w tle. W tej jednej chwili coś w niej pękło całkowicie.
Wstała gwałtownie i w kilku krokach znalazła się przy nim. Złapała szklankę z jego dłoni i z impetem odstawiła ją na blat za jego plecami. Szkło uderzyło głośno, bursztynowa ciecz rozlała się na powierzchni, spływając na podłogę, ale nie zwróciła na to najmniejszej uwagi. - Mówię do ciebie, kurwa - warknęła, a jej głos był niski, napięty, pełen furii.
Twarz nie przypominała tej, którą znał. Nie było w niej nic z kobiety, która przed kilkoma godzinami szeptała mu do ucha, która patrzyła na niego jak na cały swój świat. Została tylko twardość, zimno i gniew, który palił w jej oczach. - Po co ci niezarejestrowana broń? - wyrzuciła kolejne pytanie, czując, jak słowa drapią ją od środka. - Co cię łączy z Morettim? - to zdanie przeszło przez jej gardło ciężko, jakby musiała je z siebie wyrwać, jakby pragnęła, by prychnął i powiedział jej, że postradała zmysły.
Zrobiła jeszcze j e d e n krok do przodu, skracając dystans między nimi do minimum. Odebrała mu przestrzeń, odebrała możliwość wycofania się, zmusiła go do konfrontacji. - Widziałam cię w Mimmo’s - dodała ciszej, ale w tym tonie kryło się coś znacznie groźniejszego niż krzyk. - Widziałam, jak Bianchi na ciebie patrzył. Myślisz, że jestem ślepa? - jej dłoń zacisnęła się w pięść przy jego boku, a oddech przyspieszył, płytki i nierówny.
Stała tak blisko, że czuła jego ciepło; znała ten zapach, każdy szczegół, który był dla niej domem, bezpieczną przystanią, miejscem, w którym mogła schować się przed światem. Teraz wszystko to stało się obce, w jednej chwili, w jednym ułamku sekundy.
Patrzyła na niego, zmuszając go, by odwzajemnił spojrzenie, choć w głębi wiedziała, że to właśnie ono zaboli najbardziej; że to, co zobaczy w jego oczach, rozbije ją ostatecznie. Mimo to nie cofnęła się ani o krok. - Powiedz mi prawdę - wyszeptała już ciszej, a za tym kryła się groźba. Wiedział, że miała krótki lont, że była choleryczką, że wystarczył jeden impuls, aby wybuchła. Musiał zdawać sobie sprawę, że w złości była tak impulsywna, by spalić na swej drodze wszystko. W i e d z i a ł, że jeśli jej nie powie - wyjdzie stąd i zdobędzie te informacje sama, nie zważając na konsekwencje.
- Teraz.


Rhys Madden

O g i e ń był tak blisko, że niemal czuł na swojej twarzy żar - tak, jak czuł jej zapach, infiltrujący powietrze, którym oddychał. Jej bliskość, która zwykle działała na niego jak magnes, sprawiając, że pragnął więcej, pragnął t e r a z, w tej chwili była jego przekleństwem.
Ponieważ choć stała obok, chociaż była na wyciągnięcie jego ręki, ziemia już rozstąpiła się pod ich stopami, ujawniając dzielący ich dystans. Odległość, stworzona rzuconymi w jego stronę aktami, bronią, której nie powinno być, telefonem, którego używał jeszcze rok temu nim przestał o to dbać i zaczął przyjmować połączenia na osobistym.
Huk szklanki odstawianej na blat rozległ się w pomieszczeniu jak wystrzał z pistoletu. Jej wściekłość rozlewała się wokół, sączyła z niej jak atrament z rozbitego kałamarza i niemal widział jej ciemne wstęgi, sięgające ku niemu w powietrzu. Nigdy wcześniej nie widział jej w ten sposób.
A ona nigdy wcześniej nie widziała j e g o, w prawdziwej, najczystszej postaci, w której niektóre elementy nie wpadały na swoje miejsca układanki, innych zaś kompletnie brakowało.
Dla ochrony, cisnęło się na jego usta, kolejne, obłudne kłamstwo obleczone w prawdę. Nic mnie z nim nie łączy, następne niedopowiedzenie - bo poza paroma zdaniami i wymienionymi spojrzeniami, nie miał nigdy z nim bezpośrednio do czynienia, Moretti był zwyczajnie prawą ręką tego, który trzymał w dłoniach smycz. Ale te wszystkie słowa mogły do niej trafić gdyby wypowiedział je wcześniej, zanim instynkt zawiódł ją do jego mieszkania, zanim wyciągnął wszystkie te podejrzane rzeczy i doszukiwał się prawdy, sączącej przez szczeliny w jego mimice.
Widziałam cię w Mimmo's.
Odwrócił się, targany mieszanką złości i głęboko schowanej r o z p a c z y. Zawsze wierzył, że wyobrażając sobie dany scenariusz, uda mu się w jakikolwiek sposób na niego przygotować, jednak nic nie mogło przygotować go na t o.
Na wizję tego, że miał ją s t r a c i ć.
- Co sugerujesz, Margo? - odpowiedział chłodno, cicho, ponieważ w ten pragmatyczny sposób wiedział, że poza aktami, których nie powinien posiadać i bronią, która nie była zarejestrowana, nie miała żadnych dowodów.
Wściekłość rodząca się w jego sercu odnajdywała swoje ujście w kobiecie stojącej naprzeciw, choć przecież jej źródłem był on sam. Mimo tego odwrócił się, odrywając od kuchennego blatu, zwrócił w jej stronę i wykonał to pół kroku naprzód, skracając dystans między nimi, który już wcześniej był kompletnie nieistotny.
Z bliska widział zarys własnej sylwetki, odbitej w jej piwnych oczach. Obraz był zniekształcony świetlnymi refleksami i czymś innym, znacznie gorszym - z a w o d e m.
- Prawdę? - prychnął, pochylając się bliżej, zbliżając do tej twarzy, która pałała do niego nienawiścią, a która kilka godzin wcześniej emanowała dla niego miłością. - Wydaje mi się, że już sobie wszystko poukładałaś, włamując do mojego mieszkania i dochodząc do własnych wniosków.
Jego szorstki ton zdradzał buzującą w nim złość, lecz w głębi spojrzenia chował się smutek - gdzieś głęboko schowany pod wszystkimi innymi, szalejącymi w nim emocjami.
- Powiedz to głośno. - słowa będące niemal w y z w a n i e m przecięły ciszę między nimi gdy mierzył kobietę spojrzeniem, pragnąc usłyszeć wszystkie oskarżenia, które widział w jej oczach, wypowiedziane na głos.

margo mercer