MAPLE HEARTS | PBF

002
Lilian Davenport

Silnik starego pickupa zawarczał ciszej, kiedy Max skręcił w wąską drogę prowadzącą do pensjonatu. Żwir chrzęścił pod kołami, a on sam zwolnił odruchowo, przesuwając spojrzeniem po budynku, który wyrósł tu stosunkowo niedawno. Pamiętał moment, kiedy zaczęto go stawiać — nowy, ambitny projekt w miejscu, które wcześniej świeciło pustką. Przez jakiś czas naprawdę robił wrażenie. Teraz jednak wystarczyło jedno spojrzenie, żeby zauważyć, że coś poszło nie tak.
Max zwolnił, przesuwając wzrokiem po elewacji, która miejscami zaczynała tracić swój pierwotny wygląd, ogrodzenie było krzywo poprawiane, a wokół widać było ślady prowizorycznych napraw. To nie była kwestia lat — raczej braku czasu, pieniędzy albo rąk do pracy. Max zmarszczył lekko brwi, analizując wszystko niemal automatycznie.
— Nowe rzeczy psują się szybciej niż stare…. — mruknął bardziej do siebie niż do kogokolwiek.
Zatrzymał samochód przed wejściem i przez chwilę jeszcze siedział w środku, opierając dłonie o kierownicę. Wiedział, że pensjonat należy do tej samej rodziny od pokoleń — słyszał o tym nieraz, głównie od sąsiadów. Kojarzył też starszą właścicielkę, upartą na tyle, żeby trzymać się swojego mimo wszystko. Nie miał jednak pojęcia, że w całym tym obrazie pojawił się ktoś jeszcze.
Zgasił silnik, a cisza, która po nim zapadła, była niemal uderzająca. Wysiadł, zatrzaskując drzwi i od razu poprawił rękawy bluzy, jakby już podświadomie szykował się do pracy. Jego spojrzenie jeszcze raz przebiegło po budynku — szybka ocena, lista rzeczy do zrobienia zaczynała układać się sama.
Kiedy ruszył w stronę wejścia, jego spojrzenie na moment zatrzymało się na drzwiach. Coś było… inne. Może to tylko wrażenie, a może zwykła ciekawość, która pojawiła się nagle i bez powodu.
Zapukał, krótko, ale zdecydowanie.
— Max Korhonen — rzucił, unosząc lekko głos, jakby ktoś już był po drugiej stronie. — Podobno ktoś tutaj potrzebuje złotej rączki.

Od samego rana Lilian chodziła nerwowa jak pszczoła i spoglądała na babcię spod ciężko ściągniętych brwi. Niemniej nie miała odwagi powiedzieć jej wprost, o co chodziło, dlatego jedynie mruczała pod nosem i pomstowała w myślach na jej absurdalny pomysł wezwania fachowca.
Dolores od dawna widziała problem w naprawach wnuczki, jednak początkowo starała się puszczać płazem niedokręcone śrubki i luźne barierki. Dopiero gdy problem zaczął się pogłębiać, dosyć konserwatywna kobieta zdecydowała się zareagować. Matka absolutnie popierała pomysł wezwania pomocy, co próbowała usilnie wyperswadować córce, której duma wprost wyła z rozpaczy.
Z tego właśnie powodu, gdy Lilian usłyszała klekot starej furgonetki, natychmiast zbiegła na parter, a następnie stanęła pod drzwiami, które nerwowo zamknęła na dwa zamki. Następnie ukradkiem obserwowała, jak wysoki blondyn najpierw przez dłuższą chwilę coś kontemplował w środku pojazdu, a następnie wyszedł i wspiął się po stopniach. Wówczas Lilian zniknęła z okna i, stanąwszy pod drzwiami, dodatkowo chwyciła za klamkę.
Dygnęła, gdy rozległo się pukanie.
— Nikt cię tu nie zapraszał. Moja babcia ma Alzheimera — rzuciła bezczelnie i dla pewności przekręciła trzeci, ostatni zamek.
Na Lilian mocno odcisnęły się czasy, gdy zbliżyli się do bankructwa. Wówczas sprzedali hostel w Oaksville i przenieśli się do Toronto, gdzie od trzech lat prowadzą Willow Heaven. Bywa różnie, ale przyzwyczajona do oszczędzania dziewczyna dotychczas sama zajmowała się drobnymi naprawami i uważała, że radziła sobie z nimi całkiem dobrze. To nic, że jej fuszerka miejscami źle odbijała się na pensjonacie. Ważne, że było tanio.
— Czyś ty rozum postradała, moja młoda damo! — huk obwieścił przybycie babci Dolores. Lilian natychmiast poczuła, jak lodowaty dreszcz przemyka po jej plecach i sprawia, że momentalnie tężeje. Kobieta miała na nią dziwny wpływ. Budziła jednocześnie respekt i strach, który zakorzenił się w niej naprawdę głęboko. Czuła się zależna od decyzji Dolores; chorobliwie podporządkowana.
Lilian mimowolnie osunęła się od drzwi, gdy babka nerwowo otwierała zamek po zamku, a następnie wpuściła do środka niejakiego Maxa. Uradowana, nadgorliwie oburącz ścisnęła mu w podzięce dłoń, po czym zakomunikowała, że właśnie wybiera się do urzędu i musi zostawić chłopaka z wnuczką. Na ten sygnał Lilian intuicyjnie spięła ramiona i rozdziawiła usta, bo jej niechęć względem pojawienia się złotej rączki była na tyle namacalna, że sam Max mógł ją wyczuć.
— Nie mam ci nic do pokazania — powiedziała buńczucznie w tej głupiej chwili odwagi, gdy tylko Dolores zniknęła najpierw za drzwiami, a potem za kierownicą Fiata Punto.

Max Korhonen

Korhonen nie zdawał sobie sprawy, jak wiele - negatywnych - emocji wywołuje sama myśl o jego osobie. Nie był świadomy nerwowości, którą od rana odznaczała się najmłodsza z rodu Davenport; mruczenie pod nosem czy pomstowanie w myślach jego postaci mógł jedynie odczuć podświadomie, jako dziwne, mrowiące uczucie, towarzyszące mu od momentu, gdy wysiadł ze swojego starego pickupa - ostatecznie je zignorował.
Dla Maxa było to kolejne zlecenie zaczynające się od oporu, niechęci i zbyt dużej dumy. Objawiło się szczękiem zamykanego zamka i wątpliwymi w prawdzie słowami, na dźwięk których uniósł delikatnie prawą brew, a wraz z nią mimowolnie ku górze powędrowały kąciki ust, w nikłym, trwającymi ułamek sekundy uśmiechu.
Nie znał historii postaci stojącej po drugiej stronie drzwi. Nie wiedział ile kosztowało ją utrzymanie tego miejsca ani jak bardzo kurczowo trzymała się przekonania, iż musi poradzić sobie sama. Widząc jej reakcję mógł jedynie powierzchownie odczytać chłód, bunt i wyraźną niechęć, nie mając świadomości, że pod tym wszystkim kryje się coś znacznie głębszego. Dla niego to była zwykła sytuacja; dla niej coś, co uderzało zdecydowanie mocniej, niż powinno.
Zatrzaśnięcie drzwi przez Dolores odbiło się echem gdzieś w korytarzu, ale Max nawet nie drgnął. Stał przez chwilę w progu, jakby sam fakt przekroczenia tej niewidzialnej granicy, stworzonej przez postawę znajdującej się przed nim brunetki wymagał krótkiego zawahania — nie dlatego, że nie wiedział, co robić, a raczej dlatego, że zbyt dobrze wiedział, w co właśnie się pakuje, widząc postawę panny Davenport.
Cisza, która zapadła po odjeździe samochodu Dolores, była ciężka. Gęsta od emocji, które nie potrzebowały słów, żeby stać się aż nadto wyczuwalne. Max powoli uniósł spojrzenie. Nie od razu skupił je na Lilian. Najpierw niebieskie oczy omiotały wnętrze — szybkie, niemal instynktowne skanowanie przestrzeni. Niedoskonałości raziły bardziej niż powinny w miejscu, które wciąż próbowało uchodzić za nowe. Krzywo osadzona listwa. Napięcie w drewnie przy schodach. Detale, które zdradzały więcej, niż ich właścicielka pewnie by chciała.
Dopiero potem spojrzał na nią.
Postawa dziewczyny mówiła więcej niż niewypowiedziane, wiszące w gęstym powietrzu słowa. Spięte ramiona, uniesiona broda, ten charakterystyczny rodzaj oporu, który nie wynikał tylko z uporu — to było coś głębszego. Coś, co Max znał aż za dobrze, nawet jeśli nigdy nie nazwał tego na głos.
Przesunął językiem po wewnętrznej stronie policzka, jakby powstrzymywał komentarz, który pierwszy cisnął się na usta.— Mhm — mruknął w końcu cicho, bardziej do siebie niż do niej. Zsunął z ramienia plecak i odstawił go przy ścianie, bez pośpiechu, jakby jej słowa nie miały większego znaczenia. Jakby decyzja o tym, że tu zostaje, zapadła już dawno — jeszcze zanim zapukał do drzwi.
Na ogół nie był arogancki, wśród sąsiadów uchodził za miłego, aczkolwiek skrytego chłopaka, z nutą tajemniczości w lazurowo-niebieskich oczach. Jednak Lilian mogła zupełnie inaczej odebrać jego zachowanie, kiedy to palce przesunęły się po krawędzi jednej z listew znajdujących się tuż przy drzwiach. Lekki nacisk. Drewno drgnęło wypełniając ciszę charakterystycznym dźwiękiem. Jedna brew Maxa uniosła się minimalnie, ale nie skomentował tego od razu. Zamiast tego odsunął dłoń, jakby nie chciał jej bardziej prowokować, niż było to konieczne. — Czyli to wszystko tak… samo się trzyma? — rzucił w końcu, spokojnie, bez cienia złośliwości, choć gdzieś pod powierzchnią czaiła się nuta ironii. Odwrócił się w stronę brunetki, opierając się lekko o ścianę, ręce wsunął do kieszeni.Przez chwilę nic nie mówił.
Po prostu patrzył. Nie w sposób nachalny, nie oceniający — raczej analizujący. Jakby próbował zrozumieć, gdzie kończy się jej duma, a zaczyna coś, czego sama nie chce pokazać.— Wiesz— odezwał się w końcu — ludzie zwykle nie zamykają drzwi na trzy zamki, jeśli wszystko mają pod kontrolą. - Zamilkł. Krótka pauza. Wziął oddech. — Ale spoko — dodał po chwili, odrywając się od ściany i robiąc kilka kroków w głąb pomieszczenia. — Nie musisz mi nic pokazywać. - zatrzymał się przy schodach, zerkając na ich konstrukcję, jakby rozmowa toczyła się gdzieś obok.— Wystarczy, że coś się rozpadnie. Prędzej czy później i tak do mnie zadzwonisz. - kącik jego ust drgnął niemal niezauważalnie.— Pytanie tylko, czy wtedy będzie jeszcze co ratować, hm? - czyżby wygrał tę dziwną potyczkę?


Lilian Davenport