MAPLE HEARTS | PBF

Od progu uderzył go jakiś dziwny zapach, jakby... coś skisłego, okropnego. Autentycznie Doniego w pewnym momencie cofnęło, ale jeśli u nich w kuchni wybuchła jakaś łajnobomba, to chyba powinien to sprawdzić?
A może Kristi to sprawdzi?
Albo Archie?
Nawet zerknął w kierunku schodów prowadzących na górę, ale cisza. Może nikogo nie było w chacie, a ten smród to po prostu... Nie, Bowen nawet nie chciał gdybać. Bo przychodziły mu do głowy jakieś absurdalne pomysły, łącznie z tym, że lodówka im się zesrała, ale jakoś bardziej dosłownie niż to, że się zepsuła.
Zrzucił buty gdzieś w korytarzu, wcale nie na półce, którą wyznaczyła mu Kristin Wyatt . Kurtkę dał na wieszak, a to już jakiś postęp i powoli skierował się do kuchni. Już w korytarzu słyszał jakieś jęki, ale jakoś nie mógł dojść do tego, co one oznaczają i dopiero jak stanął w drzwiach.
Jak zielone oczy zatrzymały się na Archiem, który wyglądał... No właściwie to trochę tak jakby lodówka się na niego sfajdała, to Bowen parsknął śmiechem.
Śmiał się głośno i długo, nie mógł wcale przestać. Opierając się przy tym o framugę i zginając w pół.
- O stary, ale jebie... - z włosów Millera spływało zsiadłe, skisłe mleko, które musiało wybuchnąć, kiedy wziął z lodówki karton z liścikiem, który sam tam przykleił przecież...
- Dobrze mówiłeś, że to mleko ma duszę. Teraz wyglądasz jakby cię kurwa opętała - znowu parsknął śmiechem. Bo przecież z dziesięć razy mu mówił, żeby wyrzucił to mleko, bo w końcu jebnie. I jebło.
Zaciapana była cała kuchnia, w tym słodki fartuszek Kristi w kwiatki. I...
- O ja pierdolę - Bowen wyrwał się do przodu uważając, żeby nie wleźć skarpetą w to zepsute mleko - o Archie miałem tu zapisany numer... - na takiej karteczce na lodówce, która też oberwała strzałem. Nie nadawała się do niczego, więc Donnie ją po prostu zmiął i wyrzucił, a zaraz powąchał sobie rękę i się skrzywił - ale to wali, zaraz się zrzygam - starał się nie oddychać przez nos, ale i tak czasem się zaciągnął i zaraz go cofało - nie no idę stąd... - rzucił, ale Archie, który wbijał w niego te niebieskie ślepka... No jak on miał go zostawić? Ale najlepiej to jakby była Kristi i im jednak pomogła, bo akurat Donnie to w sprzątanie był mocno średni, żeby nie powiedzieć, że tragiczny.
Tragiczny był.

o bracie, ale jebło... ˗ˏˋ ༘*⚝ᗷᴏᴏᗰ.ᐟ.ᐟˎˊ˗

Spoiler

Dzień zapowiadał się całkiem…spoko, prawdę mówiąc. Nie musiał iść do Ubisoftu, choć to akurat nie było dla niego nigdy problemem, a czystą przyjemnością, bo jednak zgarnianie hajsu za granie w gry było całkiem miłą perspektywą. Wieczorem nie musiał iść na zmianę do baru, a tym bardziej szlajać się z turystami po mieście opowiadając raz bardziej, a raz mniej prawdopodobne historie. Miał więc sporo czasu, ale na pewno nie planował wielkiego sprzątania, jak to w zwyczaju miała jego mama, gdy trafiał się jej luźniejszy dzień i wtedy mobilizowała wszystkich Millerów do działania.
Plan był prosty: kanapa, resztki pizzy i brak jakiejkolwiek produktywności. Niestety w chwili, kiedy zamierzał sięgnąć do lodówki po coś do zjedzenia, karton z mlekiem spojrzał na niego wymownie… serio, był napuchnięty do granic możliwości. Tykająca bomba biologiczna. Te bakterie w kartonie to musiały urządzić sobie tam orgie wszechczasów rozmnażając się szybciej niż zające w Nowej Zelandii, a biedny karton ledwie to dźwigał. Miller wiedział, że jeśli teraz tego nie zrobi to następne otwarcie lodówki może okazać się katastrofą. Postanowił zostać saperem, ale podczas próby wyniesienia bomby z lodówki pod naciskiem jego palców rozległo się głośne...

B U M

Spoiler

...a zaraz po tym ciche syczenie, a on tak stał ociekając tym mlekiem w kuchni, która wyglądała jak tani plan zdjęciowy z jakiegoś mlecznego horroru. Były już krwiożercze pomidory, może przyszedł czas na zabójcze mleko? Gdyby wiedział, że kontent wybuchającego mleka ma swoich fanów to może w ten sposób rozkręciły swoje konto na instagramie, ale jakby to ująć… mleko się wylało! Dosłownie, nie było już czego nagrywać.
— No i co rżysz Bowen? Cieszę się, że na ciebie nie trafiło — zawołał trochę miotając się pomiędzy tym czy wyrzygać wszystko co w nim drzemało i uznać to za wisienkę na torcie tego armagedonu, czy jednak się powstrzymać, zacisnąć wszelkie zwieracze i wziąć Bowena na litość?
Czując jak zsiadłe mleko skapuje mu z nosa na podłogę raczej nie bardzo przejmował się karteczką przyjaciela. Zamrugał kilka razy by pozbyć się mleka z rzęs i spojrzał na Donniego miętolącego kartkę papieru. — E tam jakiś numer! Pewnie nawet byś nie zadzwonił — stwierdził przekręcając wymownie oczami i westchnął bezradnie. — Ostrzegałem, że mleko ma duszę. Nie sądziłem że postanowi opętać właśnie mnie… ale wiem jedno, gdyby opętało ciebie to odprawiłbym egzorcyzmy, a nie spierdzielał w podskokach — zapewnił kładąc swoją mleczna dłoń na mokrej piersi i posłał Donniemu rozbrajające spojrzenie.
— Stary, no weź…nie idź. Nie zostawia się rannego na polu bitwy — jęknął grając kartą litości, a skoro i tak cały był w mleku to było mu już wszystko jedno, dlatego dla podkręcenia dramatyzmu upadł do tej kałuży z zsiadłego mleka.
— Przecież jak Kristin zobaczy ten swój fartuszek to zrobi o nas jakiś reportaż… Patologie Toronto: Ludzie którzy przegrali z kartonami — a warto zaznaczyć, że i tak nie wyszedł w tym starciu tak tragicznie jak Hanka Mostowiak. Może dlatego, że on walczył z jednym kartonem i nie zdążył jeszcze rozpędzić się do kosza. Teraz wyciągnął przed siebie dłoń w kierunku przyjaciela, a z niej prysnęło zsiadłe mleko osadzając się prosto na jego stopach.
— Pomóż mi to ogarnąć zanim ten zapach przeżre się przez ściany albo do wnętrza mojej duszy, wtedy to dopiero będziecie mieć przesrane… albo chociaż zapodaj jakiś ręcznik papierowy i piwo… dla odkażenia? — dodał już nieco żartobliwie podnosząc się z tego mleka i raz jeszcze skanując wzrokiem całe pomieszczenie, by ocenić straty. Może powinien najpierw siebie ogarnąć, był jednym wielkim chodzącym brudem i smrodem teraz.

Donnie A. Bowen