MAPLE HEARTS | PBF

#3 [Memories are not fixed or frozen, but are transformed, disassembled,
reassembled and recategorized with every act of recollection.]

Światło dnia dogorywało powoli, rozciągnięte nisko nad linią dachów jak coś, czego nikt nie miał siły zgasić jednym ruchem. Nie było już złote — raczej przybrudzone, przepuszczone przez kurz i smog, osiadające ciężko na wszystkim, co znalazło się na jego drodze.
Parking przed Ho-Oh wyglądał w tym świetle gorzej niż zwykle. Kałuże przy krawężnikach nie odbijały nieba — tylko jego resztki, rozmazane przez tłuste plamy i pływające w nich niedopałki. Filtry nasiąknięte wodą puchły, jakby próbowały jeszcze coś z siebie wycisnąć. Plastikowe kubki, kapsle, strzępy papieru — wszystko dryfowało bez celu, jakby zatrzymało się dokładnie w tym miejscu, bo nigdzie dalej nie było już po co iść. Neon nad wejściem jeszcze milczał. Bez niego Ho-Oh wyglądał niemal uczciwie. Albo jak coś, co mogło być kiedyś normalne, zanim przestało.
Renley stała przy metalowej barierce, lekko o nią oparta, jakby potrzebowała tylko minimalnego punktu zaczepienia, żeby nie odpłynąć gdzieś dalej. Miała na sobie za dużą, białą koszulkę — taką, która wyglądała, jakby została zdjęta z kogoś wyższego, cięższego, albo po prostu z innego życia. Materiał opadał luźno, marszczył się przy ramionach, odsłaniał fragment obojczyka, kiedy przechylała głowę. Do tego workowate spodnie, zbyt szerokie w pasie, przytrzymywane byle jak, jakby nie miało znaczenia, czy będą się trzymać same. Całość sprawiała wrażenie przypadkowej albo dokładnie przemyślanej w swojej bylejakości.
Papieros tkwił między jej palcami, dopalając się powoli, niemal zapomniany. Dym był widoczny w tym świetle — cieńszy, bardziej przejrzysty. Unosił się leniwie, rozmywając kontur jej sylwetki, jakby i on nie był pewien, czy powinien ją tu zostawić w całości. Nie patrzyła ani na wejście, ani na ulicę. Jej wzrok zahaczał o rzeczy przypadkowo — o kałużę, o odprysk farby na barierce, o kawałek szkła przy bucie — ale nie zatrzymywał się na żadnej z nich na tyle długo, żeby miały znaczenie.
Drzwi za jej plecami były uchylone. Z wnętrza sączył się przytłumiony hałas — rozmowy w pięciu azjatyckich smakach (chińskim, wietnamskim, koreańskim, japońskim i wulgarnym wspólnym), śmiech, coś spadającego na podłogę. Zwykłe dźwięki miejsca, które nigdy nie było naprawdę ciche.
Ren ich nie słuchała. Cisza była gdzie indziej. Coś zmieniło się najpierw w świetle — subtelnie. Nie ruch, nie dźwięk — raczej inny sposób, w jaki promienie odbiły się od czegoś, co nie pasowało do reszty. Blond. Jej wzrok przesunął się powoli, bez pośpiechu, jakby nie miało znaczenia, co znajdzie na końcu tego ruchu, i zatrzymał się. Kolor był zbyt czysty, jak na to miejsce. Zbyt świadomy. Nie pasował do China Center w Missisaudze. Nie pasował do tego parkingu, do tych kałuż, do tej godziny dnia. Na uniwersytecie też nie pasował, choć nie w ten sposób. Ren pamiętała to bez wysiłku, ale nie twarz ani nie głos, tylko włosy.
Nikt inny nie miał takiej mieszanki. Jasne, rozjaśnione pasma na rysach, które nie powinny ich nosić tak naturalnie. Ludzie się oglądali — nie zawsze z zachwytu. Czasem z ciekawości. Czasem z irytacji. Zawsze zapamiętywali i Ren nie była wyjątkiem.
Stała teraz kilka kroków dalej, w tym dogasającym świetle, które łapało się jej włosów i odbijało od nich jak od szkła. Nie pasowała tu jeszcze bardziej niż wtedy, wśród studenckiej śmietanki towarzyskiej.
Ren patrzyła dłużej, niż powinna. Coś powinno się pojawić. Nazwisko. Sytuacja. Kontekst. Cokolwiek, co zamknęłoby tę twarz w czymś konkretnym. Nic nie przyszło. Zostało tylko to dziwne uczucie — znajomość bez punktu zaczepienia. Jak echo czegoś, co kiedyś było wyraźne, a teraz zostało rozmyte przez czas albo przez coś znacznie cięższego.
Zaciągnęła się papierosem. Materiał koszulki poruszył się lekko przy tym ruchu, jakby nawet on reagował z opóźnieniem. Dym wszedł płytko. Wyszedł tak samo prosto. Kiedyś zareagowałaby inaczej. Podejście, komentarz, coś szybkiego, ostrego — sprawdzenie, kim ta osoba jest teraz i czy warto ją w ogóle pamiętać — lecz teraz tylko stała. Papieros dopalił się prawie do filtra. Popiół osunął się sam, spadając w stronę kałuży. Zgasł, zanim dotknął powierzchni.
Ren nie odprowadziła go wzrokiem.
— Zamknięte — rzuciła w końcu a głos miała niski, zdarty, jakby przechodził przez zbyt długą ciszę, zanim znalazł wyjście. Drzwi za nią były uchylone. Spojrzenie wróciło na blond. Na coś, co powinno znaczyć więcej, ale nie znaczyło. — Albo otwarte.
Jak poprawka bez znaczenia.
Jakby sama nie była pewna, po co to mówi.
Odwróciła się powoli, materiał koszulki przesunął się po jej plecach, i pchnęła drzwi barkiem. Skrzypnęły, ustępując jej bez oporu. W środku światło było inne — sztuczne, przygaszone, gęstsze. Zniknęła w nim bez oglądania się za siebie, jakby nie miało znaczenia, czy ktoś pójdzie za nią... Jakby wszystko, co było ważne, i tak już się wydarzyło gdzieś wcześniej — i zostało tam na zawsze.

Harley Hwang