MAPLE HEARTS | PBF

mniej wyuzdany outfit, żeby Dominic za bardzo się nie napalił przy znajomych


Skye bez wątpienia określiłaby ich pierwszy, wspólny weekend za miastem jako najpiękniejsze wspomnienie w jej życiu. Mimo drobnej kłótni na początku i następnie nieco ciężkiej rozmowy w jacuzzi, najwidoczniej było im to potrzebne, aby ruszyć naprzód. Samo to, że potrafili wtedy bez problemu dojść do porozumienia i skupić się na tym co najlepsze tu i teraz, wiele świadczyło o ich relacji. A przede wszystkim to, że pierwszy raz wyznali sobie miłość. Brunetka mogłaby słuchać tych dwóch słów bez przerwy. Z jego ust brzmiały jak najpiękniejsza muzyka dla jej uszu, więc z przyjemnością spędziła cały weekend w jego ramionach, słuchając tych miłych słów wypowiadanych do ucha, a ona z kolei dorzucała dodatkowo od siebie dźwięki rozkoszy, gdy kochali się namiętnie enty raz.
Niestety koniec weekendu musiał nadejść, a więc i powrót do Toronto, a także do pracy. Rozstanie po wspólnie spędzonych trzech dniach było na tyle ciężkie, że Skye została na noc w niedzielę, a kolejnego dnia czekało ją bardzo ważne zadanie - wręczyć wypowiedzenie swojemu szefowi. Plus był taki, że wiedziała, że miał on bardzo przyjemną noc i dosyć aktywny poranek, więc liczyła na to, że złagodzi to nadchodzące wydarzenie w biurze. Było jej ciężko odchodzić z Forward Interiors, bo to tutaj wszystko się zaczęło. To tutaj zakochała się w Dominicu. To tutaj stawała się architektem. Zdobywała pierwsze doświadczenie i znajomości, ale wiedziała, że to jest dobra decyzja o zmianie firmy. Będąc związana z szefem, nie poprawi to żadnych relacji - ani między ich dwójką, a już tym bardziej między nimi, a współpracownikami.
Całe szczęście Murray dosyć szybko znalazła drugą pracę, więc zanim się obejrzeli, a zniknęła z korytarzy Forward Interiors i zawitała w siedzibie jednej z największych firm architektonicznych w Toronto, co było dla niej niezwykłą szansą do wykorzystania. Musiała dać z siebie wszystko i pokazać się z jak najlepszej strony, dlatego znowu siedziała po godzinach, jak to robiła jeszcze niedawno w poprzedniej firmie. Wspólny czas z Dominicem się znacznie skrócił, ale wiedziała, że to chwilowe - potrzebowała po prostu kilku tygodni, aby się wykazać, tak jak on potrzebował pokazać zarządowi, że również sobie świetnie radzi. Wszystko miało być jednak chwilowe, prawda? Wszystko miało się zaraz ustabilizować.
Jednak maj był miesiącem, kiedy jej ukochany obchodził urodziny i chciała wykorzystać ten moment, aby pokazać mu jak bardzo jej na nim zależy, bo przecież kochała go. Kochała go tak bardzo, że z bólem serca wracała do domu po spotkaniu z nim i coraz częściej zostawała u niego na noc, aż pewnego dnia na wszelki wypadek dostała od niego zestaw własnych kluczy do jego apartamentu. To pozwoliło jej zaplanować dla niego niespodziankę urodzinową. Skontaktowała się z jego przyjaciółmi, w tym także z Loganem i zaprosiła ich na przyjęcie z okazji urodzin Reyesa. Postanowiła być jeszcze ponad wszystko, bo skoro jej były chłopak był w stanie bez większych problemów przejść nad wszystkim do porządku dziennego, to ona uznała, że nawet Sydney zaprosi. Oczywiście nikt nie mógł się wygadać przez blondynem.
W dniu urodzin specjalnie zadzwoniła do niego z samego rana z życzeniami i od razu ostrzegła go, że będzie musiała dzisiaj zostać znacznie dłużej w pracy przez konieczność oddania projektu jak najszybciej. Obiecała jednak, że na pewno się spotkają, bo przecież to ważny dzień! Prawda jednak była taka, że Skye urwała się jeszcze wcześniej z pracy, aby wszystko przygotować - w mieszkaniu napompowała balony rozwieszając je po całym salonie. Odebrała także zamówiony catering i tort. Starała się wszystko dopiąć na ostatni guzik, jednocześnie pozostając w kontakcie smsowym z nim, aby nie wzbudzać żadnych podejrzeń. Podejrzewała, że skoro Dominic sądził, że ona będzie dłużej siedzieć w biurze, to skorzysta i również popracuje dłużej, dzięki czemu wszyscy zaproszeni goście mogli przyjść na miejsce przed dotarciem gościa honorowego.
Kiedy Dominic otwierał drzwi do swojego mieszkania, światła były standardowo zgaszone, a w środku panowała cisza. W momencie włączenia oświetlenia, w powietrzu wybuchło konfetti i rozszedł się szczęśliwy głos zaproszonych. - Niespodzianka!- Skye podskoczyła razem z nimi i krzycząc w niebogłosy. Włączyła też od razu muzykę i podbiegła do blondyna z kartonową czapeczką w ręku, ale zanim mu ją nałożyła, pocałowała go. Namiętnie acz krótko. - Wszystkiego najlepszego- dodała już nieco ciszej, a następnie ubrała mu czapeczkę urodzinową. Było widać, że była wszystkim podekscytowana i miała nadzieję, że on też.



Dominic Reyes

Pierwszy wspólny wyjazd Dominica i Skye był wyjątkowy nie tylko ze względu na ten pierwszy raz, ale także przez staniem się początkiem ich oficjalnego związku. Sądząc po sposobie, w jaki przebiegł pierwszy z dwóch wieczorów w Niagara Falls, najwyraźniej oboje potrzebowali szczerej rozmowy, dzięki której wreszcie wyjawili sobie miłość oraz wyjaśnili pewne sprawy, stając się lżejszymi w obawach.
Choć czy rzeczywiście? Po powrocie z pełnego wrażeń wypadu za miasto oboje musieli wrócić do rzeczywistości i stawić czoła decyzji, którą podjęli wspólnie - zmianie pracy Skye. Dominic, podpisując jej wypowiedzenie, z trudem wypuszczał dziewczynę z rąk, dobrze wiedząc, jak bardzo będzie tęsknił za częstszym widywaniem jej w pracy. Chciał mieć ją przy sobie, pracować z nią tak, jak do tej pory, spotykać się na wspólnych lunchach, ale zdawał sobie sprawę, jakich trudności przysporzyłby im ich związek w biurze. Szczerze mówiąc, miał w głębokim poważaniu, co ludzie myśleli na jego temat, ale nie mógł być egoistą wobec Skye. Zależało mu na tym, żeby rozwijała się w zawodzie i dobrze czuła się w swoim środowisku pracy, nie mógł więc narazić ją na żadne nieprzyjemności w relacjach między współpracownikami. Musiał pozwolić jej odejść.
Z tym, że nie zdawał sobie sprawy z tego, że obietnic, które sobie złożyli na wyjeździe, tak ciężko będzie dotrzymać. Rozumiał fakt, że Skye musiała się wykazać w nowej firmie, choć delikatnie zwrócił jej uwagę raz, czy dwa, że przepracowywała się, spędzając tam czas dłużej, niż powinna, ale w końcu odpuścił, wykorzystując czas w pełni, kiedy w końcu udawało im się spotkać. Dlatego zależało mu na tym, żeby swoje własne urodziny spędzić z nią. Niczego więcej do szczęścia nie potrzebował.
Trzydzieste urodziny. Słyszał na ich temat wiele pogróżek o przekraczaniu pewnego progu dorosłości i wchodzenia w nowy etap życia, ale nic sobie z tego nie robił, bo wizualnie nic przecież się w nim nie zmieniało. Nadal czuł się jak dwudziestokilkulatek. Jedyne, co ulegało zmianie, to jego mentalność. A działo się to wyłącznie za sprawą Skye, bo to ona zaczynała nadawać jego życiu kierunek. Wcześniej zapewne ten dzień spędziłby hucznie na imprezie do białego rana, ale teraz w zasadzie nie potrzebował fanfar i zabawy, a jedynie towarzystwa osoby, na której zależało mu, jak na nikim innym.
Tęsknił za nią. Delikatny zawód pojawił się na jego twarzy, gdy tego poranka zadzwoniła do niego z życzeniami i informacją, że dziś też musiała zostać dłużej w pracy. Nie protestował, po raz kolejny uznając dobro ukochanej osoby ponad własne i decydując się na pozostanie w pustym biurze dłużej, niż powinien.
Nie spodziewał się przyjęcia niespodzianki, co dało się zauważyć po jego kompletnie zaskoczonej minie, kiedy otworzył drzwi i zapalił światło, a z nienacka rozległ się huk i głośne okrzyki gości. W pierwszym momencie aż cofnął się o krok, a serce załomotało mu w piersi.
— Oh my God, chcecie, żebym już na zawał padł? - rzucił, zanim zdążył pomyśleć o czymkolwiek innym, a wraz z udawanym wyrzutem na koniec w jego głosie pojawił się cień rozbawienia. Popatrzył po wszystkich zgromadzonych, przez chwilę wmurowany, czując jeszcze nieznaczne odrętwienie od nieprzyjemnych ciarek na plecach. Ale widząc podbiegającą do niego Skye, na jego twarzy pojawił się cieplejszy uśmiech. Bez namysłu otoczył ją ramionami i oddał jej pocałunek, dopiero teraz rozumiejąc, ile wysiłku musiała włożyć w organizację tej imprezy. Imprezy, której nie potrzebował, ale którą teraz przyjmował z uśmiechem na ustach, mimo zmęczenia po całym tygodniu pracy i instynktowną potrzebą spokoju u boku swojej dziewczyny.
— Dziękuję, Słońce - mruknął, spoglądając na nią z łagodnym uśmiechem, ale kiedy zaczęła mu zakładać czapeczkę, zrobił minę kapryśnego dziecka. - Naprawdę muszę? - zapytał, ale widząc, że nie odpuszczała, pokornie zgodził się na tę czapkę, kręcąc przy tym głową i patrząc na nią spod przymrużonych żartobliwie powiek, bo na pewno wyglądał komicznie. Po chwili, nadal trochę oszołomiony, zaczął się ze wszystkimi po kolei witać.
— Dobra, dajcie mi chwilę, muszę się ogarnąć - klepnął w końcu w ramię Logana, po czym wziął za rękę Skye. - Musisz mi pomóc - rzucił znacząco w jej stronę, a kącik jego ust poszerzył się w nieco łobuzerskim uśmiechu, po czym bez wahania zaciągnął ją do swojej sypialni.

Skye Murray

Dominic z jednej strony rozumiał, dlaczego Skye poświęcała swoje nadgodziny w nowej pracy. Była tak samo jak on ambitna, a z racji bycia tą nową dodatkowo potrzebowała ustabilizować swoją pozycję. Z drugiej strony miał wrażenie, że ich grafik spotkań uległ drastycznym zmianom i o ile naprawdę się starał, tak miał problemy z dostosowaniem się do nowej rzeczywistości.
Wydawało mu się, że wcześniej potrafili być bardziej spontaniczni i tę spontaniczność obiecali sobie podczas wyjazdu. Mimo delikatnego szumu wina w głowie doskonale pamiętał, jak wspominał o przesiadywaniu długimi wieczorami w pracy i kto miał temu zapobiegać oraz w jaki sposób. Ten temat wyszedł nie bez powodu, bo już wtedy w jego umyśle czaiły się takie właśnie obawy. Niestety, te plany nie przekładały się tak na rzeczywistość, jak przypuszczał. Wiedział, że nie powinien być o to zły, więc zaciskał zęby i czekał, aż nadejdzie na to odpowiednia pora. Bo niedługo miało być lżej, prawda?
Dlatego sam pozwalał się wciągać w wir pracy tak, jak zwykle miał to w swoim zwyczaju, w końcu była to idealna forma, by przestać myśleć o trapiących go sprawach. Co prawda, sytuacja w Forward Interiors wydawała się już normować, ale znalezienie sobie zajęcia nigdy nie stanowiło dla niego problemu. Nawet w swoje urodziny, które wolał świętować w intymnym zaciszu domu z ukochaną u boku. Po całym tygodniu pracy, bez widywania jej codziennie, wydało mu się to najbardziej właściwe, a już na pewno najbardziej wyczekiwane.
Impreza niespodzianka z pewnością nie należała do listy rzeczy do odhaczenia na ten dzień. Nigdy nie lubił robić z urodzin wielkiego dealu nawet, jeśli chodziło o okrągłą rocznicę. Jeśli już świętował to w męskim gronie, po prostu wychodząc gdzieś na miasto. Ale dla Skye postanowił robić dobrą minę do złej gry. Widział, jak się postarała, przygotowując jego mieszkanie oraz zgarniając wszystkich w jedno miejsce, co wbrew pozorom wcale nie było takie łatwe. Niemniej, naprawdę potrzebował chwili dla siebie. Chwili dla nich, we dwójkę.
Kiedy znaleźli się w sypialni, a Skye przyciągnęła go do siebie, rękami obejmując go w talii, instynktownie jego dłonie również powędrowały na jej plecy. Ten krótki pocałunek, którym go obdarzyła zaraz potem, był dla niego zdecydowanie za krótki.
— Samo rozbieranie się akurat w naszym tempie mogłoby zająć pięć, góra dziesięć sekund - zauważył żartobliwie, odwzajemniając jej uśmieszek. Dopiero nieco pochylając się w jej stronę i spoglądając w jej oczy przypomniał sobie o założonej przez nią czapeczce. - Zacznę od tego. Sądzę, że goście powinni wiedzieć, do kogo przyszli bez potrzeby stosowania dodatkowych oznaczeń - stwierdził lekkim tonem, zdejmując z siebie tę czapkę i odkładając ją na komodę. Tak poczuł się od razu lepiej, co próbował ukryć w obawie, by jej nie urazić lub nie zasmucić. Zaraz jego dłonie ponownie znalazły się na talii Skye. - Poza tym… skłamałem - przyznał w końcu bez ogródek, a jego usta rozszerzyły się w odrobinę zawadiackim uśmiechu. - Nie potrzebuję od Ciebie pomocy. Tylko Ciebie, Słońce - wyznał ciszej, niż zamierzał, poszerzając kąciki ust i obejmując dziewczynę mocniej. Naprawdę się za nią stęsknił, co odbijało się w błękicie jego oczu, gdy na nią patrzył. - Chciałem Ci powiedzieć, że cudownie wyglądasz - powiedział, pochylając się do jej ucha, bo według niego wyglądała perfekcyjnie, właściwie nie tylko dziś, nie tylko w tej czarnej sukience podkreślającej wszystkie jej atuty. - I że stęskniłem się - mruknął ostatecznie, powracając do jej ust, żeby złożyć na nich krótki, czuły pocałunek. Czując na sobie smak jej ust zrozumiał, że zdecydowanie chciał więcej, ale z tyłu głowy miał tych wszystkich gości, którzy świętowali tuż za ścianą i czekali, aż do nich dołączą. Dlatego ostatecznie oparł się czołem o Skye.
— Dziękuję Ci za urządzenie przyjęcia. Wiesz, że wcale nie musiałaś tego robić? - zapytał, czując wobec niej wdzięczność, ale i majaczące gdzieś w głębi siebie zmieszanie, które teraz za wszelką cenę próbował w sobie stłumić. Chciał być zadowolony z prezentu w pełni, ale jednocześnie nie mógł pozbyć się tej odrobiny zawodu, która nie pozwalała mu cieszyć się tym, co miał.

Skye Murray

Wzmianka o pięciu czy dziesięciu minutach brzmiała bardzo zachęcająco. Podobnie, jak jej zadziorny uśmiech i ciało, które przylgnęło do niego, działało na niego bardziej, niż by chciał, aż w duchu musiał przyznać, że to, co z nim wyprawiała, raczej nigdy nie ulegnie zmianie.
— Może nikt by nie zauważył. Pod warunkiem, że tym razem zostawiłabyś świeży ślad po sobie nieco niżej - kącik jego ust wyraźnie się rozszerzył, kiedy tylko przypomniał sobie, jak niemal za każdym razem, gdy zbliżała się ta chwila, chowała się w zagłębieniu jego szyi, by zdusić w niej własny okrzyk, zbyt często oznaczając go niczym swoją własność. W tym momencie, za ścianą z gośćmi, musieliby być wyjątkowo dyskretni.
Bez względu na niesforne myśli, które chwilę temu przebiegały po jego głowie, niezmiennie za nią tęsknił. Dlatego potrzebował chwili na osobności, jej ciepła, bliskości i zapachu perfum, które przypominały mu, w czyich ramionach znajdowało się jego należyte miejsce.
Zwłaszcza, że wśród znajomych powinni nieco oszczędzać się w dawanych sobie czułościach. Tak naprawdę było to pierwsze oficjalne spotkanie ze znajomymi jako para i czuł w kościach wszystkie te teksty i pełne uznania spojrzenia dla wejścia w związek. Nikt z jego bliskich nie spodziewał się, że kiedyś dojdzie do tego, że Dominic wejdzie w coś poważnego. I to ze Skye. Ten przewrót zrobił wrażenie na wielu. Najważniejsze było jednak to, że Logan zdążył się już z tym oswoić, by przyjść i świętować ten czas wspólnie. To też było jednym z powodów, przez które blondyn miał mieszane uczucia względem tej imprezy. Na szczęście, obecnie trzymał ciemnowłosą w swoich ramionach i nic więcej dla niego się nie liczyło.
— Tak, ale moje priorytety ostatnio nieco uległy zmianie - przyznał cieplejszym tonem, a przez jego twarz przebiegł cień łobuzerskiego uśmiechu. Częściowo wiedział, że miała rację. Weekendy spędzał na imprezowaniu, ale tylko dlatego, że nie miał jej. Bawił się, szukając szczęścia, gdziekolwiek go poniosło. Teraz wszystko, chcąc nie chcąc, zaczynało się zmieniać. Teraz znalazł swoje szczęście i niczego więcej nie potrzebował. Ale kiedy usłyszał słowa następne słowa - my jeszcze będziemy mieć szansę poświętować tylko we dwoje - poczuł się odrobinę lepiej. Zanim jednak zdążył się odezwać, na jego ustach spoczęły jej wargi, które dopełniły słów, dając mu potrzebne ukojenie i spokój. — Obiecujesz? - szepnął cicho, delikatnie unosząc kąciki ust, kiedy Skye znów nieco się od niego odsunęła. Chciał karmić się nadzieją, że tak będzie. Teoretycznie mieli jeszcze dwa dni weekendu, prawda? Na wspomnienie o prezencie mimowolnie uśmiechnął się szerzej i uniósł dłoń, żeby ująć nią jej brodę, przysuwając swoje usta.
— Wystarczyłabyś mi Ty jako prezent. Najlepiej w samej czerwonej kokardzie - wyszeptał, drażniąc jej usta własnymi, zanim nieco je rozchylił, żeby ją pocałować, tym razem nieco intensywniej, jakby porwały go jego własne myśli. Zdecydowanie testował własne granice silnej woli. I choć jej usta smakowały zbyt dobrze, by tak po prostu się teraz odsunąć, a własne dłonie mocniej zacisnęły się na jej drobnym ciele, by poczuć ją jeszcze bliżej siebie, usłyszał dobiegający zza drzwi gromki śmiech, który skutecznie go zatrzymał przed kompletnym zatraceniem się w Skye. - Jesteś pewna, że nie chcesz mi pomóc? - uśmiechnął się do niej łobuzersko, zanim w końcu ją puścił, żeby zdjąć z siebie marynarkę, którą rzucił na fotel, i poluźnić krawat, który wylądował zaraz obok.
— Jak się czujesz? Jak towarzystwo? - zapytał z troską, rozpinając koszulę. Jego myśli powędrowały w stronę ich pierwszego wspólnego wyjścia i trochę niepokoiło go, jak radziła sobie z reakcją na ich związek.


Skye Murray