MAPLE HEARTS | PBF

Keep it together in the family
They're a reminder of your history
Brothers and sisters, they hold the key
To your heart and your soul
Don't forget that your family is gold

Z rodziną najlepiej wychodzi się na zdjęciu — wyświechtana fraza absurdu, powtarzana przez ludzi z ironicznym rozbawieniem, jakby świadomość własnej hipokryzji automatycznie czyniła ją mniej żałosną. A przecież zdjęcia naprawdę były najlepszą wersją rodziny: nieruchomą, milczącą, zamkniętą w bezpiecznej ramie sekundy, podczas gdy rzeczywistość przypominała raczej organizm próbujący pożreć własne kończyny i nadal udawać przed światem harmonijną całość. Z rodziną najpiękniej smażyło się więc skórę na wakacjach w Las Palmas — pod słońcem tak intensywnym, że ludzkie twarze wydawały się wygładzone światłem, pozbawione wad, mniej prawdziwe. Matka wyglądała wtedy młodziej, ojciec spokojniej, a oni wszyscy razem tworzyli obrazek niemal podręcznikowy: eleganckie okulary przeciwsłoneczne, drogie drinki bez krztyny promili, śmiech rozciągnięty nad hotelowym basenem niczym reklama szczęścia klasy średniej aspirującej wyżej.
Idealna fotografia.
Idealne kłamstwo.
Poza kadrem zawsze czaiło się coś więcej — drobne komentarze o przyszłości, sugestie dotyczące odpowiednich decyzji, wszystkie miękkie manipulacje owinięte w troskę, które z czasem obrastają człowiekowi wokół kręgosłupa jak dodatkowy szkielet.
I może właśnie dlatego wyjechała wtedy do Paryża.
Nie dla sztuki nawet.
Nie dla marzeń.
Tylko po to, by pierwszy raz usłyszeć własne myśli bez głosu matki wiszącego nad nimi jak ciężki żyrandol. Szkoła aktorska była bardziej buntem niż pasją — gwałtownym ruchem organizmu próbującego wyrwać się spod kontroli starszego, silniejszego drapieżnika. Mogła przecież zostać tutaj, pójść drogą „rozsądną”, elegancką, zatwierdzoną przez rodzinę i ludzi, których opinie od dzieciństwa traktowano niemal jak prawo natury.
Bo co ludzie powiedzą.
Ach, ludzie.
Ludzi miała już dawno gdzieś; ich konserwatywne wartości, ich małe moralności i święte oburzenia leżały dla niej gdzieś pomiędzy niedopałkami papierosów a rachunkami do zapłacenia. Problem polegał jednak na tym, że nawet uciekając od cudzych zasad, nadal nosiła je pod skórą. To właśnie było najgorsze; można zmienić kraj, zawód, czy nazwisko na afiszu. Ale trudniej pozbyć się odruchu posłuszeństwa wbitego w ciało tak głęboko, że staje się sposobem poruszania.
Nadal bywała sztywna.
Nadal instynktownie uginała się pod „lewe dyktando”, choć przecież od lat żyła po swojemu. Nawet teraz siedziała odrobinę zbyt prosto, z tą samą elegancją wyuczoną jeszcze przy rodzinnych kolacjach, podczas których każde źle dobrane słowo mogło zostać zapamiętane na lata. Westchnęła cicho. Butelka taniego piwa obróciła się leniwie między jej palcami; chłodna, wilgotna od skroplonej pary, groteskowo niepasująca do całego obrazu kobiety, którą próbowano z niej ulepić. Mało renomowany alkohol dla córki ludzi przywiązanych do renomy niemal religijnie.
Prawie zabawne.
— Potrzebuję Twojej opinii, jakby nie zabrzmiała źle, okej...? — Spojrzenie przesunęło się ku Lowen. Młodsza siostra wydawała się przy niej dziwnie lekka — mniej połamana od środka albo po prostu lepiej maskująca pęknięcia. Młodość miała przecież tę przewagę, że jeszcze potrafiła udawać nieskończoność możliwości. Chciała wiedzieć, co zjadało ją od środka — chciała dać znać, że będzie zawsze po jej stronie. Nadrobić utracone lata. — Gdyby ktoś z Twojego otoczenia wszech wobec oświadczył, że jest z związku nie z jednym facetem... — Nie jest to o mnie, jak coś! Brawo Franscesca, bywasz idealnym przykładem kiepskiej komedii; zażenowanie chwilowo wspięło ramiona, zaraz puszczając westchnienie w eter. Rozbawienie wymsknęło się z warg, paznokieć zarył o klej i sponiewieraną etykietę. — Chyba każdy zasługuje na szczęście, nie?
Trzydziestka osiadała na niej powoli, nie tyle starząc ciało, co usztywniając psychikę; czyniąc ją bardziej świadomą własnych kompromisów. Coraz częściej łapała się na tym, że brzmi jak rodzice, których próbowała od siebie odciąć.
To dopiero było obrzydliwe.
Unosząc butelkę do ust, zmrużyła lekko oczy: — Bywasz zamyślona... Czemu? — Może nudziła Lowen. Może rzeczywiście zaczynała przypominać jedną z tych kobiet, które za dużo analizują, za mało żyją i z wiekiem zamieniają własne rozczarowania w osobowość.
(Myśl była nieprzyjemnie prawdopodobna.)

Lowen Graves

Wiatr poruszał włosami Lowen, ale w jej głowie panowała dziwna cisza. Patrząc na Francescę, złapała się na tym, że myślami znowu wraca do domu, który nigdy tak naprawdę domem nie był.
Jeszcze jakiś czas temu sama myśl o rodzicach wywoływała w niej czystą, duszącą złość. Pamiętała chłodny głos ojca i obsesję matki na punkcie pozorów - tego, żeby wszystko wyglądało idealnie, nawet jeśli po drodze trzeba było zamieść pod dywan własne dziecko. Kiedy medialny szum ucichł, a proces dobiegł końca, zrobili dokładnie to, co robili zawsze. Pozbyli się problemu. Kazali jej spakować rzeczy, zniknąć i przestać zachowywać się tak, jakby nadal należała do ich świata. Wtedy wydawało jej się, że to koniec wszystkiego. Czuła się rozbita, upokorzona i kompletnie sama.
W tym momencie jednak nie czuła już nawet gniewu. Bardziej ulgę. To życie, które miało być karą, okazało się czymś znacznie lepszym niż wszystko, co zostawiła za sobą. Naprawdę polubiła swoją codzienność. Ciszę oraz fakt, że nikt nie kontrolował każdego jej kroku i nie oczekiwał od niej perfekcji. Dawniej pewnie uznałaby takie życie za smutne albo żałosne, ale tamta wersja jej samej już właściwie nie istniała. Zmieniła się bardziej, niż była gotowa przyznać.
Praca w domu opieki przewartościowała w niej wiele rzeczy. Codziennie patrzyła na ludzi, którym powoli kończył się czas, i właśnie tam dotarło do niej, jak niewiele znaczą pieniądze, nazwisko czy wszystkie te luksusy, których dawniej sama kurczowo się trzymała. Przy łóżkach pacjentów, podczas nocnych dyżurów i rozmów, których nikt poza nią nie chciał już słuchać, pierwszy raz od dawna czuła się naprawdę potrzebna. Nie jako Graves. Po prostu jako Lowen. I może właśnie dlatego tak bardzo bała się, że wszystko znowu się rozsypie. W końcu Francesca była częścią świata, od którego próbowała uciec. Żywym przypomnieniem o przeszłości, której nigdy nie dało się całkowicie wymazać.
Milczała przez chwilę, obracając butelkę między palcami, zastanawiając się nad odpowiedzią. Pytanie nieco ją zaskoczyło, ale nie z powodu samej treści. Bardziej przez to, że siostra naprawdę chciała znać jej zdanie.
- Myślę, że ludzie za bardzo komplikują sobie szczęście - odezwała się w końcu. - Jeśli nikt nikogo nie krzywdzi i wszyscy wiedzą, na czym stoją, to co za problem? - wzruszyła ramionami, ucinając w zarodku myśli, które znów niebezpiecznie dryfowały w stronę przeszłości - ku romansowi, który był początkiem jej końca. Nie mogła tam wrócić. - Skąd w ogóle to pytanie? Powinnam o czymś wiedzieć? - zacisnęła palce na szyjce butelki i uważnie przyjrzała się siostrze. Nie przyznałaby tego na głos, ale trochę łudziła się, że nie była jedyną, która dopuściła się czegoś mało chwalebnego.
Wraz z kolejnym pytaniem odwróciła wzrok, jak gdyby zapytano ją o coś krępującego, a przynajmniej mało stosownego.
- Po prostu lubię sobie dramatyzować przy ładnych widokach. Ty tak nie masz? - zażartowała, bo tak było łatwiej.


Francesca de Villiers

Zestresowała się — doprawdy żałośnie łatwo, co uderzyło ją niemal równie mocno, jak świadomość własnej szczerości. Kto by pomyślał, że właśnie dziś, właśnie przy niej, wystrzeli z ukrywanymi latami niepewnościami tak gwałtownie, jakby pękła gdzieś cienka błona budowanej mozolnie kontroli. Przez krótką chwilę wyglądała wręcz młodziej; zwyczajnie zagubiona kobieta, która powiedziała o kilka słów za dużo. Zaraz jednak pochwyciła winogronko z opakowania, wsuwając je między wargi — byle tylko zasklepić usta przed dalszą głupotą. Słodycz owocu pękła na języku ciężko i lepko, lecz nie zagłuszyła gonitwy myśli. Doskonale wiedziała, jak wyglądałby grymas obrzydzenia na twarzach ludzi z ich środowiska, gdyby poznali prawdę. Tam akceptowano wyłącznie bezpieczne konstrukcje: mężczyzna, kobieta, odpowiedni status, odpowiednie nazwisko, odpowiednio zaplanowane życie. Wszystko inne traktowano niczym społeczną deformację, chorobę roznoszoną po salonach pod płaszczykiem nowoczesności. Miłość poli? Doprawdy, równie dobrze mogłaby przyznać się przed nimi do noszenia średniowiecznego trądu.
— Lubię pytać bliskich mi ludzi o opinię... Rodzice udają wielce modnych, a w rzeczywistości to konserwy. Francja pozbawiła mnie skrupułów milczenia — Chciała, by ktoś wiedział. Choć jedna osoba. Najbliższa jej przyjaciółka — najważniejsza z rodzeństwa siostra — zasługiwała na prawdę o tym, na jaki kołek nadziała się z własnej, całkowicie świadomej woli. Bo właśnie to było w tym wszystkim najbardziej przerażające: nie żałowała. Ani trochę. Nawet jeśli rozsądek od miesięcy szeptał jej do ucha, że igra z ogniem zdolnym spalić doszczętnie reputację, rodzinę oraz resztki społecznego spokoju, Fran wciąż wracała ku temu uczuciu z niepokojącą ochotą, świadomie wkładając dłoń między szczęki bestii wyłącznie po to, by raz jeszcze poczuć dreszcz. — Nie krzywdzimy, Low... Chyba jestem szczęśliwa bardziej niż kiedykolwiek — uśmiechnęła się blado, wiejący od lądu wiatr niemalże zagłuszył jej szept. Będziesz mi wsparciem? — nigdy nie pytała jej wprost, zawsze przysłaniając możność swych racji otoczką pójścia drogą okrężną. Bywał jednak czas, że miała dość ukrywania prawdy; miewała dość skrzętnego korygowania tego nie można, tam zobaczą nas — bywające udręką przeinaczanie, bywało najbardziej rujnujące. — Tadam! Jesteś pierwszą osobą w rodzinie, która się dowiedziała — mam dwóch partnerów, wiesz?
Leciutko szturchnęła jej ramię własnym — bardziej zaczepnie niż ostrożnie, wyrywając z bagna myśli, w które zapadła się zdecydowanie za głęboko. Dawała jej w ten sposób coś prostszego od wszystkich wielkich słów: obecność. Swoją uwagę. Gotowość wysłuchania wszystkiego, nawet jeśli prawda miałaby okazać się niewygodna albo zwyczajnie cholernie smutna. Chciała znać jej myśli oraz uczucia naprawdę, nie w tej ugrzecznionej wersji, którą ludzie sprzedawali sobie na rodzinnych spotkaniach przy kieliszkach alkoholu i zmęczonych uśmiechach.
Wyjazd do Francji rozwalił pomiędzy nimi znacznie więcej niż tylko regularność kontaktu. Ucieczka w edukację była przecież również ucieczką od życia rozrysowanego jej wcześniej przez rodziców grubą kreską ambicji. Tam zaczęła układać siebie po swojemu — trochę chaotycznie, trochę egoistycznie, ale wreszcie szczerze. Francja wyciągnęła z niej pragnienia, które wcześniej kisiły się pod skórą niczym coś wstydliwego; pozwoliła jej w końcu robić rzeczy dlatego, że sama tego chciała, nie dlatego, że dobrze wyglądały w oczach rodziny albo znajomych rodziców. I może właśnie dlatego wróciła odmieniona w sposób, którego nikt do końca nie potrafił nazwać.
— Dawno się tak nie stresowałam... — przyznała nareszcie, odrzucając wszelkie majaki powściągliwości — nareszcie otwierając się bardziej, jak było to przed lat pięciu. Co prawda obiło jej się o uszy coś o wypadku. Grubszej sprawie, którą rodzice wyjątkowo sprawnie uciszyli, zanim zdążyła rozlać się szerzej po otoczeniu. Wiedziała jednak niewiele, bo wszystko zamknięto szybko i szczelnie, jakby samą ciszą można było unieważnić problem. — Dramatyzuję codziennie w teatrze, godna cecha artystów... Wydajesz się osowiała, mało uśmiechnięta, jak bywało to kiedyś — zastanowiła się przez chwilę, ale tak, bywała największą marudą w środowisku pracy. Niedola artystów, jak nazwała ją jedna z dziennikarek w artykule, druga, że jest upierdliwością młodego pokolenia. Zaraz się jednak zaśmiała, przypominając sobie głupią anegdotkę: — Dramatycznie to musiałam inscenizować emocje gumy do żucia podczas spożywania na zaliczeniu drugiego semestru... Dziwne mamy hobby, Low.

Lowen Graves

Wiatr był chłodny i nieprzyjemny, ale nawet nie próbowała się przed nim bronić. Siedziała obok siostry i myślała o tym, jak bardzo obie się zmieniły. Zwłaszcza ona sama.
Jeszcze kilkanaście miesięcy temu wyśmiałaby każdego, kto powiedziałby jej, że skończy pracując w domu opieki. Tamta Lowen żyła przecież zupełnie inaczej. Drogie przyjęcia, idealnie dobrane sukienki, alkohol lejący się bez końca i rozmowy, które w większości kręciły się wokół cudzych problemów. Uwielbiała plotki. Cudze romanse, skandale i potknięcia były dla niej formą rozrywki. Potrafiła godzinami analizować życie innych przy drinku z przyjaciółkami albo podczas rozmów z jedną z sióstr.
Teraz ją to męczyło. Praca w domu opieki zmieniła ją bardziej, niż chciała przyznać. Każdego dnia spotykała ludzi z historiami dużo cięższymi niż wszystko, czym kiedyś ekscytowała się dla zabawy. Choroby, samotność, żal, stracone lata. Słuchając ich, nauczyła się jednej rzeczy - przestała tak łatwo oceniać innych. Zrozumiała, że każdy nosi w sobie coś, czego nie widać na pierwszy rzut oka. Oczywiście wiedziała też, skąd tak naprawdę wzięła się ta zmiana. To nie była nagła dojrzałość ani olśnienie. Powodem był romans, który wymknął się spod kontroli. Kłótnia, porzucenie, rozżalenie i w końcu wypadek - choć wciąż nie była pewna, czy miała prawo nazywać to tylko wypadkiem. W tamtej chwili była wściekła i doskonale pamiętała moment, w którym nacisnęła gaz. Świadomość, że mogła skończyć w więzieniu, wywróciła jej życie do góry nogami. Wszystko, co wcześniej wydawało się ważne, nagle straciło znaczenie. I może właśnie dlatego teraz była innym człowiekiem. Lepszym? Tego nie potrafiła ocenić, bo sama była ostatnią osobą, która powinna wydawać takie wyroki.
Przez moment tylko na nią patrzyła. Nie spodziewała się takiego wyznania i krótkie zaskoczenie musiało odbić się gdzieś w jej spojrzeniu, zanim zdążyła je ukryć. To zdecydowanie nie było coś, co słyszało się na co dzień. Szybko jednak dotarło do niej, że Francesca nie mówiła tego prowokacyjnie ani w ramach szukania akceptacji. Po prostu mówiła o swoim życiu i wyglądała przy tym na autentycznie szczęśliwą.
- Okej - odpowiedziała spokojnie, bez cienia kpiny czy napięcia. - Nie spodziewałam się tego, ale… jeśli naprawdę jesteś szczęśliwa, to chyba tylko to ma znaczenie - dodała, palcami prawej dłoni skubiąc mokrą etykietę na butelce piwa. - Chociaż przyznaję, potrzebuję chwili, żeby sobie wyobrazić logistykę tego układu - powiedziała bardziej żartem, o czym mogły świadczyć unoszące się kąciki ust. - Jak w ogóle do tego doszło? - zainteresowała się, ciekawa tego, jak rodzice na to zareagują. Wiedziała, że nie przyjmą tego zbyt dobrze, nie miała jednak pewności jak daleko byli w stanie się posunąć.
Kolejne słowa siostry zmyły z jej twarzy cień uśmiechu. Nie była pewna, jak wiele Francesca wiedziała o jej sytuacji. Nie wiedziała również, czy była gotowa o wszystkim jej opowiedzieć. Nie dlatego, że jej nie ufała, a raczej z powodu ran, które wciąż nie zdążyły się zabliźnić.
- Kiedy wróciłaś? - zapytała, chcąc wyciągnąć własne wnioski odnośnie tego, czy miała czas na rozmowę z rodzicami bądź którymkolwiek z rodzeństwa. Mogła zapytać wprost, w końcu dawniej nie miały przed sobą tajemnic. Niestety nie była już tą samą osobą, a Fran nie było przy niej wtedy, gdy najbardziej jej potrzebowała. - I ludzie jeszcze mają czelność pytać, czemu artyści są dziwni - zażartowała, tym samym próbując odwrócić uwagę siostry od własnej osoby. To nie tak, że nie chciała opowiedzieć jej o własnych przeżyciach. Potrzebowała czasu i oswojenia się z tą myślą. Nie miała pojęcia jak Fran zareagowałaby na to co jej się przytrafiło, a raczej co sama sobie zgotowała. Nie była jednak w stanie wyobrazić sobie, że najbliższa z sióstr odwróci się od niej i stanie po stronie rodziców. Na to właśnie nie była gotowa.

Francesca de Villiers