Strona 1 z 1

So those two little assholes found themselves a new home

: wt maja 19, 2026 5:35 pm
autor: Felix Carlson
Znalezienie odpowiednich części do komputera było niczym maraton. Człowiek musiał się sporo nabiegać (co nie u każdego było wskazane, ale hej, zero ograniczeń), wykorzystując ponadprzeciętne zdolności, by ostatecznie dorwać upragnione elementy, z których miało powstać prawdziwe arcydzieło.
Każdy wysiłek był tego wart, a tych kilka przystanków, by złapać oddech, było niczym w porównaniu z radością rozpierającą ciało. Uzależniające uczucie, którego doświadczyli jedynie poszukiwacze zaginionych skarbów.

Lub zgubionych kluczy.
Tego dnia Felix miał do załatwienia naprawde wiele spraw. Kiedy obudził się rano doznał olśnienia - potrzebował nowego komputera ze znacznie szybszym procesorem. Kupno gotowego nie wchodziło w grę, za to samodzielne złożenia? Zero problemu. Coś jak puzzle dla dorosłych.
Miotał się od komisu do komisu, przeglądając pokaźny zasób elektronicznych urządzeń, Był wybredny, nie zadowalając się byle czym. Trzeba było mieć chociaż trochę wybredny gust, by ludzie nie sądzili, że było się łatwym.
Dziwne przemyślenia.
Niemal zaśmiał się z radością, kiedy w jego ręce wpadł odpowiedni procesor. Wydawał się być w bardzo dobrym stanie i szybkie oględziny potwierdziły przypuszczenia młodego mężczyzny.
Element odhaczony z listy, którą miał w głowie.
Uiścił opłatę, która była trochę śmieszna; przecież za coś takiego można było wyciągnąć więcej. Jego szczęście, że zaoszczędził. Dzięki temu kolejna część będzie mogła być lepszej jakości. Nie miał wielu oszczędności i chociaż mógłby poprosić swoich rodziców o pomoc, nie chciał nadużywać ich dobroci. Wystarczająco wiele dla niego poświęcili, by jeszcze się martwić, że nie poradzi sobie sam. Chciał im udowodnić, że nie muszą się o niego tak śmiertelnie bać.
Raz wystarczy.
Zrobił chwilę przerwy w bieganinie, wstępując do sklepu zoologicznego, by kupić karmę dla kotów. Wybredne mendy zadowalały się tylko jednym rodzajem, którego nie mógł zamówić przez internet. Subtelnie zmuszano go do ruszania tyłka sprzed komputera.
Przepraszając uroczą dziewczynę, którą niechcący potrącił, ruszył na dalszy ciąg łowów. Zostało tak niewiele i chciał mieć pewność, że nic nie zostanie na jutro. Nie miał aż tyle wolnego czasu.
Kilka godzin później, obładowany do granic możliwości, ale szczęśliwy, wrócił do mieszkania.
-Dzieci, wróciłem! - krzyknął licząc, że ferajna go zaatakuje. Zawsze tak było, gdy przynosił żarcie; koty wiedziały.
Z tym, że tego dnia kotów nie było.
Stan ten nie zmienił się przez kolejny tydzień, w czasie trwania którego Carlson szukał, nawoływał i nawet wywiesił ogłoszenia, które co prawda zaraz zostawały zamazane lub zrywane przez pomocnych mieszkańców okolicy, ale napawały nadzieją, że ktoś mu powie, co się stało z jego zwierzakami.
Nie powiedział nikt i do zrozpaczonego Felixa docierała przerażająca prawda - ktoś zwyczajnie w świecie postanowił porwać Lazarusa i Ruby.

Ricky O'Hara

So those two little assholes found themselves a new home

: śr paź 28, 2026 11:47 pm
autor: Ricky O'Hara
jakiś numer, który kiedyś ogarnę
Odkąd O'Hara zaczął pracę w torontońskiej policji, żaden z jego dni nie był podobny do poprzedniego — a przy jego skłonności do nudzenia się absolutnie wszystkim to nawet całkiem dobrze się składało. W poniedziałek wlepiał mandaty, by we wtorek obstawiać z kolegami miejsce zbrodni. W środę wzywano go do awantury domowej na obrzeżach miasta, z kolei w czwartek zajmował się głównie jedzeniem pączków na parkingu niedaleko miejskiego parku, bo akurat miał odbyć się tam jakiś protest i trzeba było zostać w pogotowiu. Krótko mówiąc — każdego dnia czekały na niego inne wyzwania, o równie zróżnicowanym poziomie trudności.
O ile jednak na wyzwania w pracy Ricky mógł się jakoś mentalnie przygotować, tak zupełnie nie był gotowy na to, co zobaczył na swojej wycieraczce pewnego wczesnego ranka, gdy wracał z nocnego patrolu.
Pod drzwiami jego mieszkania siedziały dwie puszyste kuleczki szczęścia, w języku normalnych ludzi zwane kotami.
I to nie były byle jakie kotki! Puchate, czyste i ewidentnie dobrze odżywione. Miały starannie obcięte pazurki, były bardzo grzeczne i milusie, nie było na nich nawet śladu pcheł... i generalnie wyglądały jak koty, które dosłownie urwały się z jakiegoś bardzo kochającego domu.
— Ale co was tutaj poniosło, co? — spytał wtedy Ricky, biorąc się pod boki i kucając przy kociakach. Ruda kotka momentalnie otarła się o jego kolana, a potem do połowy wlazła do torby z zakupami, które O'Hara zrobił na szybko w całodobowym sklepie. — No pewnie, od razu garniesz do żarcia... ale ja nie mam nic, co mogłoby robić za kocią karmę...
Trochę nie wiedział, co zrobić. Była szósta trzydzieści rano, drzwi do sąsiadów były pozamykane, przepalająca się żarówka na korytarzu posykiwała cicho, a na jego progu stały dwie biedne kocie sierotki. Mógł podjąć tylko jedną decyzję.
Czterdzieści minut później kotki siedziały grzecznie na dwóch poduszkach, a O'Hara uwijał się przy kuchence. Nie sądził, że przyprawa kebab-gyros będzie dobrym pomysłem dla kociego podniebienia, więc upiekł swoją pierś z kurczaka bez żadnych przypraw w airfryerze. Zdecydowanie nie chciało mu się iść teraz po karmę, a coś musiał położyć tym biedakom na talerz. Tak na niego patrzyły...
Przez kolejny tydzień zaopatrzył się już nieco lepiej. Obsikany dywan nauczył go, że powinien trzymać gdzieś chociaż prowizoryczną kuwetę, a jeśli chodzi o karmę, to w ciągu tych kilku dni przetestował cztery rodzaje karmy i żadna nie smakowała małym paniczykom tak, jak pieczony kurczak. Zaczął przyzwyczajać się już do myśli, że oto system dystrybucji kotów go pobłogosławił i przewidziane dla niego jest, by zostać kocim tatą. Dziwny wybór, ale O'Hara nie zamierzał się kłócić z wyrokami niebios.
Któregoś dnia, kiedy wracał z pracy i już myślał tylko o tym, żeby położyć się przed telewizorem i zacząć głaskać swoich przypadkowych podopiecznych, coś niezwykłego przykuło jego wzrok.
Otóż chłopak, którego Ricky kojarzył tylko z widzenia, majstrował coś przy tablicy ogłoszeń. Ta zawalona była jakimiś ulotkami okolicznych knajp z dowozem, ofertami pożyczek na wysoki procent i odręcznymi notatkami z gatunku "ej paro spod trujki, ruchajcie się ciszej!". A wśród tych wszystkich świstków... jego sąsiad właśnie wywieszał wizerunek bardzo znajomych kotów.
— Bardzo przepraszam, ale skąd masz zdjęcie moich kotów? — palnął Ricky, trafiony nagłym bezmózgowiem.

Felix 😾

So those two little assholes found themselves a new home

: ndz lis 01, 2026 12:49 am
autor: Felix Carlson
Tych siedem dni, które minęło od dnia, w którym zniknęły jego koty, było najdłuższymi dniami niemal w całym życiu Felixa, nie licząc okresu zaraz po wypadku, w którym stracił najlepszego przyjaciela. Tam jednak sytuacja była zgoła inna, bo czas dłuzył mu się nieubłagania, a zarazem dni zlewały się w jedność, pozbawione nadziei, że kiedykolwiek spojrzy na życie inaczej. Bez Briana jego rzeczywistość nie była już taka sama, podobnie jak nie była taka bez Lazarusa i Ruby. Oba zwierzaki były jego przyjaciółmi, takimi od serduszka, którym poświęcał naprawdę dużo czasu, mogąc im się wyżalić bez obawy, że go wyśmieją. Ba, mógł się wypłakać w ich futerka, kiedy miał zły dzień, chociaż w przypadku Ruby mogło się to skończyć śladami pazurów na twarzy.
Nic dziwnego, że poświęcał się bez reszty poszukiwaniom (mógł je prowadzić tylko po pracy, ale zawsze coś) starając się na wszystkie sposoby dowiedzieć na co komu jego zwierzaki. Miał nadzieję, że nie był to jakiś głupi płytki żart, albo groźba w wykonaniu osiedlowego gangu, który uwielbiał uprzykrzać życie Carlsonowi. Nie pozwalał pesymistycznym myślom nawiedzać jego głowy w obawie, że znowu się załamie. Raz już kogoś stracił, nie chciał tego powtarzać.
Kiedy kolejnego dnia poszukiwania nie przyniosły rezultatów, a wywieszanie kolejnych ulotek mijało się z celem, Felix wrócił do domu zwyczajnie zrezygnowany. Rzucił się na kanapę uświadamiając sobie jak bez miauczenia w mieszkaniu było cicho. Czasami denerwowało go, kiedy oba koty ganiały się niczym opętane po wszystkich pomieszczeniach, ale teraz pozwoliłby nawet im się podrapać. Może powinien zgłosić ich porwanie na policję? Stawiał, że nie uciekły - znały drogę do domu, chociaż nie często z niego wychodziły. Niemniej wiedziały, gdzie mają miski i spanie.
Westchnął i rozciągnął się na kanapie. Czuł się dziwnie przybity w tej otaczającej go ciszy i spokoju, którego wcale nie lubił. Jak miał teraz znosić kolejne dni w domu, skoro nawet po powrocie nikt go nie witał? Nikt nie skakał mu na nogi, wbijając boleśnie pazury w skórę. Nikt nie marudził, że nie ma jedzenia w misce, chociaż zawsze były pełne?
-No nie, muszę je znaleźć! - zawyrokował, podnosząc się z mebla. Zgarnął przy tym kilka ulotek, które pewnie i tak szybko stracą swój żywot i po raz kolejny udał się na dół, by ja przypiąć do tablicy ogłoszeń oraz okolicznych słupów. Może akurat jakaś się zachowa i ktoś dostrzeże zdjęcie jego pupili!
Słysząc obok siebie głos w pierwszej kolejności podskoczył pewien, że to ktoś z okolicznego gangu! Jeszcze tego brakowało, żeby zaraz mu łomot spuścili. Obrócił się gwałtownie, chcąc chronić twarz, ale zamiast nieprzyjemnych twarzy ujrzał tę należącą do jednego z sąsiadów, z którym jakoś nigdy nie miał okazji rozmawiać. Jego słowa zaraz sprawiły, że zesztywniał.
-Zaraz, co? Jak to TWOICH kotów?! To są zdjęcia MOICH zwierzaków - wyrzucił z siebie, marszcząc brwi. Początkowo pomyślał, że może mężczyzna też zgubił swoje kociaki i zaraz okaże się, że w okolicy grasuje jakaś szajka, co porywa pupile, ale z racji tego, że felix miał raczej analityczny umysł, coś szybko przestało mi pasować. - UKRADŁEŚ JE?! - oskarżył go momentalnie, bo to wydało mu się jedynym rozwiązaniem.

Ricky O'Hara

So those two little assholes found themselves a new home

: pn lis 09, 2026 2:41 am
autor: Ricky O'Hara
Tego było doprawdy za wiele, a dopiero przecież zaczęli rozmawiać!
— Ukradłem?! — oburzył się natychmiast Ricky, biorąc się pod boki i nadymając jak rozdymka. — Jakie ukradłem! Pojawiły się na moim progu, zabiedzone i głodne, spragnione ludzkiej uwagi i czułej opieki! — oświadczył, troszeczkę koloryzując tę historię, bo żaden z kotów nie wydawał się przesadnie zabiedzony albo głodny, ale sąsiad nie musiał tego wiedzieć. — Po prostu je przygarnąłem i dałem im schronienie!
Nie musiał od razu się przyznawać do tego, że tak naprawdę to wcale nie planował mieć kotów. No ale system dystrybucji go wybrał, a on naprawdę nie zamierzał się sprzeciwiać boskim wyrokom. Co prawda nawet przez tydzień zdążył się zorientować, że były bardzo drogie w utrzymaniu, zwłaszcza te wybredne, ale wynagradzały to mruczeniem, słodkim wyglądem i mięciutkim futerkiem.
— Jak mi udowodnisz, że to twoje koty, co? — zapytał Ricky bardzo pewny siebie, ale po chwili mina mu zrzedła, bo przecież dowód miał tuż przed sobą. Na ogłoszeniu doskonale widać było zdjęcia jego kradzionych kotów, których on sam nie miał, więc musiały należeć do prawowitego właściciela. — No dobra, to może inaczej. Jak to się stało, że one uciekły i czekały na mojej wycieraczce? Co za nieodpowiedzialny właściciel gubi od razu dwa koty i potem tydzień mu zajmuje przygotowanie ulotek, co? Nie widziałem żadnych ogłoszeń, żadnych! A kociaki są u mnie już tyle czasu… i nic. Skoro cię nie interesował tyle czasu ich los, to może lepiej, że trafiły w końcu na kogoś kochającego i odpowiedzialnego… — moralizował O’Hara, coraz bardziej wchodząc w rolę. Tak naprawdę to spadł mu kamień z serca, że znalazł się prawowity właściciel, ale to nie oznaczało, że nie należy go najpierw trochę posprawdzać.
— Także, wracając jeszcze do twoich BEZPODSTAWNYCH oskarżeń, to nie, nie ukradłem ich, tylko zabezpieczyłem przed śmiercią z głodu i wychłodzenia! — oświadczył dobitnie, krzyżując ramiona na piersi. Samo sugerowanie, że on — policjant, stróż prawa i porządku — mógłby popełnić takie wykroczenie było po prostu śmieszne. Nie zamierzał jeszcze świecić odznaką. Póki co jego rozmówca był w miarę grzeczny, ale w razie czego, to blacha była w pogotowiu.

Felix Carlson

So those two little assholes found themselves a new home

: śr lis 11, 2026 3:04 pm
autor: Felix Carlson
Patrzył uważnie na mężczyznę, nie rozumiejąc jego oburzenia. Jeśli ktoś tutaj miał czuć się poszkodowany, to z całą pewnością był to właśnie Felix. Ostatecznie to jemu postanowiono ukraść koty, przywłaszczając je sobie bez zgody. Przecież to nie tak, że ich nie szukał. On niemal każdy wolny dzień spędzał na tym, żeby odszukać chociaż najmniejszy trop, a teraz okazywało się, że cały czas miał je tleniony blondyn z jego bloku. Na dodatek chyba mieszkający na tym samym piętrze, bo chociaż nie mieli ze sobą wiele styczności, tak wystarczająco dobrze go kojarzył.
-Z całą pewnością nie były zagłodzone, bo te mendy jedzą więcej niż przeciętny tygrys, a nadal są chude - obruszył się, bo nikt nie będzie sugerował, że mógłby nie dbać o swoje koty. Kochał je, rozpieszczał i niemal umarł z tęsknoty, kiedy postanowiły zwiać. Niby koty kanapowe, a do przygód to je ciągnęło.
-Czipem ci udowodnię. Sprawdzałeś ty je w ogóle? No jasne, że nie bo postanowiłeś je zatrzymać, chociaż gdzieś tam ktoś na nie czekał, ubolewając każdego dnia nad stratą. Jak można być tak okrutnym człowiekiem i nawet się nie zainteresować, skąd w ogóle takie piękności mogły przyjść? - westchnął, przeczesując włosy. No aż mu się ciśnienie podniosło, a to wszystko dlatego, że zeszła adrenalina i odczuł ulgę, że koniec końców wiedział, gdzie przebywała Ruby z Lazarusem. - Zwiały bo potrzebowały najwidoczniej przygody! Albo sam je wyniosłeś z mojego mieszkania, skąd mam wiedzieć, że tak nie było?! - żachnął się, no bo czasami zdarzało mu się tych cholernych drzwi nie zamkną właściwie, więc kiedy grał albo zalegał przed komputerem, każdy mógł mu do mieszkania wparować i pewnie zanim by się Felix zorientował, połowy zawartości juz by nie było.
-Uderzyłeś się w głowę?! Rozwieszałem pełno ulotek! Po prostu ktoś je zrywał. Patrz, tam jest nawet kawałek jednej z nich - wskazał dłonią ścianę, na której faktycznie coś było wcześniej przyklejone, ale teraz pomazane i poszarpane nie przedstawiało konkretnej treści. jedynie co dało się zauważyć, to kawałek ucha Ruby. - Nie są bezpodstawne, każdy prawnik ci to powie. I wiesz, w internecie też ich szukałem, może jakbyś tam czasami zajrzał - skrzywił się, bo jakoś tak mężczyzna zaczynał mu na nerwy działać z tym swoim pyskowaniem. Mały, a tak się rzucał. - Oddaj mi je, a ja nie wniosę oskarżenia - rzucił, co wydawało mu się fair propozycją.

Ricky O'Hara