MAPLE HEARTS | PBF

Wystarczająco długo odkładał tę przeklętą wizytę u psychiatry.
Nie miał zamiaru znowu słuchać, jak starsza siostra wyrzuca mu, że nie bierze na poważnie tego, co do niego mówi. Zwłaszcza że przecież posprzeczali się ostatnio, bo Marshall w żadnym wypadku nie zgadzał się na pomaganie ich ojcu. Nie obchodziło go to, że dał im sukces, majątek, lepszy start. Taki, który nie był dany innym osobom w ich wieku. Ta gnida odebrała dostęp do jakiegokolwiek wsparcia ich młodszej siostrze, Chmurce, przez co? Przez to, że ich matka przypomniała sobie za późno, za kogo wyszła? Chociaż nawet jej nie potrafił obwiniać. Po tym, jak ojciec się zachowywał, naprawdę nie dziwił się, że w końcu nie wytrzymała. Dziwił się raczej temu, że nie zrobiła tego wcześniej. A sam fakt, że w jego żyłach płynęła ta sama krew co w żyłach jego ojca, tylko go dobijał.

Koszmary się nad nim pastwiły.
Nie mógł spać, cierpiał na bezsenność, a w dodatku dziewczyna, w której zaczynał się zakochiwać… no właśnie. Nie wiedział, co miał o tym wszystkim myśleć. Nie potrafił sobie wybaczyć tego, co zrobił tamtej nocy. Miał chronić Elenę, a prawie sam dokonał czynu, który mógł odebrać jej ostatni dech. Gdyby nie zorientował się w porę, że tak naprawdę, zawieszony między snem a jawą, ją atakował, nie wiedział, jakby się to skończyło. Był przerażony samym sobą. Brzydził się własnej osoby. Może rozmowa z psychiatrą wybraną przez siostrę faktycznie mogła mu w czymś pomóc. Może. Nie wiedział. W tym momencie nie był już pewien kompletnie niczego. Doczłapał się do gabinetu, gdzie w recepcji powiedziano mu, do którego pokoju ma się zgłosić. Panna Lakefield. Kobieta. Oczywiście, że kobieta, niczego innego nie mógł się spodziewać. Cherry lubiła otaczać się osobami, które coś znaczyły, więc z jednej strony nie musiał się martwić, że trafi do kogoś bez renomy w swoim zawodzie.

Zacisnął dłoń na uchwycie laski i powoli wszedł do środka. - Dzień dobry - burknął pod nosem, kierując się w stronę kozetki. Zerknął na osobę siedzącą w fotelu i dosłownie stanął w miejscu. Nie wierzył, kogo właśnie zobaczył. Tę samą rudowłosą atrakcyjną kobietę, z którą przespał się kilka tygodni wcześniej. Pannę Smith, for fuck’s sake. Pierwszy raz od dawna nie wiedział, co powiedzieć. No po prostu go zatkało. Jak to właściwie miało wyglądać? Jeszcze kilka tygodni temu dosłownie wiła się pod nim, robiła wszystko, co jej rozkazał, a teraz on miał wykonywać jej polecenia jak jakiś pieprzony piesek?
Usiadł na kozetce tak, by w dalszym ciągu na nią patrzeć. - To są jakieś żarty, tak? - parsknął pod nosem z niedowierzaniem. - Jakaś chora zemsta za to, że nie dałem ci mojego numeru? - Przejechał palcami po włosach i przymknął oczy, próbując jakoś się uspokoić, bo nie wiedział, jak miał na to zareagować. - Czy moja siostra to ukartowała za to, że nie popieram jej pomocy ojcu? - wbił w nią swoje brązowookie spojrzenie. - Czy może tak bardzo chciałaś, żebym znowu cię przeleciał, że nie mogłaś doczekać się kolejnego spotkania? - Wiedział, że to, co mówił, nie było ani miłe, ani profesjonalne, ale poczuł się tak, jakby ktoś wbił go w kąt bez żadnego wyjścia. Jakby nagle odebrano mu resztki kontroli. Ściany zaczęły zamykać się wokół niego, powietrze stało się cięższe, a on…

On czuł, jakby po prostu przestawał oddychać.

is this a fucking joke?