MAPLE HEARTS | PBF

1 | Impreza...



Russell od dobrych kilkunastu minut miał wrażenie, że znalazł się w najgłośniejszym miejscu na świecie. Muzyka dudniła gdzieś z salonu, ktoś śmiał się zbyt głośno przy schodach, a dwóch jego znajomych właśnie próbowało przekonać stojącą lampę, że jest doskonałym słuchaczem. Jeszcze kilka lat temu pewnie siedziałby obok nich z butelką w ręku, śmiejąc się z tych samych idiotyzmów. Dzisiaj jednak było inaczej. Dziś jakoś wyjątkowo mu to wszystko przeszkadzało, a impreza totalnie odbiegała od jego oczekiwań. Od dłuższego już czasu nie pił alkoholu. Nie dlatego, że musiał. Po prostu pewnego dnia uznał, że ma dość budzenia się z urwanymi wspomnieniami i głową ciężką od błędów. Początkowo wydawało mu się, że nic się nie zmieni. Że nadal będzie potrafił odnaleźć się na takich imprezach. Tymczasem z każdą kolejną godziną coraz bardziej czuł się jak obserwator, a nie uczestnik. Właśnie dlatego jego wzrok po raz kolejny powędrował w stronę kuchni. Stała tam sama. Opierała się biodrem o blat, obracając w dłoniach szklankę z czymś, co wyglądało bardziej na sok niż drinka. Nie rozmawiała z nikim. Nie sprawiała też wrażenia osoby, która świetnie się bawi. A mimo to od momentu, gdy pojawiła się na imprezie, trudno było mu oderwać od niej wzrok. Doskonale ją kojarzył. Był u niej kiedyś na kontroli przeciwpożarowej i od tamtego czasu zapadła mu w pamięci.
Przez chwilę wahał się, po czym ruszył w jej stronę — Coven, prawda? Jeśli też liczysz minuty do końca tej imprezy, to mam świetną wiadomość. Właśnie znalazłem drugą osobę, która wygląda na równie znudzoną jak ja — zakomunikował, a kącik jego ust uniósł się lekko ku górze. Może i nie była znudzona, ale gdyby świetnie się bawiła to nie stałaby tutaj sama, prawda? Oparł się ramieniem o szafkę obok, zostawiając jej wystarczająco dużo przestrzeni. Spojrzał na brunetkę z rozbawieniem, ale bez nachalności — Chociaż przyznam, że istnieje też druga możliwość. Może po prostu wszyscy tutaj są strasznie nudni, a tylko ty wyglądasz interesująco — duknął z siebie, totalnie w swoim stylu. Nie miał w zwyczaju nie podchodzić do pięknych kobiet i nie próbować zwrócić na siebie ich uwagi. Tym razem uśmiechnął się szerzej obracając kubkiem z gazowanym napojem w dłoni.

coven bremers

Kochała imprezy! Kto ich nie kochał? Bremers zdecydowanie zaliczała się do imprezowych świrów i przyjmowała każde zaproszenie, z których zawsze korzystała. Jeśli nie pojawiała się na jakiejś domówce, to tylko dlatego, że była obłożnie chora albo musiała o świcie stawić się w second handzie, żeby odebrać poranną dostawę. A ile razy stawiała się w pracy na kacu, tego nawet nie była w stanie zliczyć. Młodość rządziła się własnymi prawami. I właśnie dlatego nikt nie był szczególnie zaskoczony, kiedy pojawiała się w sklepie z włosami w nieładzie i zamglonym spojrzeniem. Pani Wilson patrzyła na nią wtedy tym swoim wymownym spojrzeniem, ale nigdy nic nie mówiła. W końcu Coven i tak robiła swoje, tylko może trochę wolniej i z większą ilością kawy.
Bawiła się wyśmienicie, ale zaraz została zawołana na szota do kuchni, stąd w jej rękach coś, co przypominało sok. To był sok pomarańczowy, którym chwilę wcześniej przepijała wódkę. Uniosła wysoko brwi, słysząc swoje imię. Odwróciła się i dojrzała młodego chłopaka. Twarz to mu chyba Michał Anioł dłutem haratał. Nic dziwnego, że oczy Bremers zaczęły się świecić jak miliony monet, a świat zamigotał tysiącem barw.
— Cześć — wyszczerzyła się jak głupi do sera. — Tak jest, wszystko się zgadza — przytaknęła energicznym skinieniem głowy. — Czekaj, a ty to... — znał jej imię, więc musieli się już gdzieś widzieć, prawda? Tylko gdzie? I tutaj zaczynała się prawdziwa zagwozdka. Nie byłaby w stanie zapomnieć tak ładnej buźki. — Czy przypadkiem nie sprawdzałeś instalacji i zabezpieczeń przeciwpożarowych w lumpie? Tego w West End? — umówmy się, to był totalnie ślepy strzał. Niby miała pewność, że gdzieś się już widzieli, ale nie potrafiła przypasować tej boskiej twarzy i jeszcze bardziej boskiego ciała do miejsca i sytuacji. O imieniu już nie wspominając.
Wyglądała na znudzoną? O nie! Wyprostowała się natychmiast, napinając jak struna, żeby nie zostać uznaną za kompletną nudziarę, bo przecież wcale taka nie była! Była wesoła i skora do zabawy. Może w jego oczach wyglądała na jakąś biedną i zagubioną dziewczynkę, która stała samotnie w kuchni, bo ludzie, z którymi przed momentem gadała, wyszli na papierosa.
— Właściwie bawię się wyśmienicie. Może tego nie widać na pierwszy rzut oka, ale naprawdę tak jest. Przed chwilą tańczyłam w salonie! Szkoda tylko, że nie z tobą, ale to chyba jest do naprawienia? — puściła do niego oko i zamoczyła usta w soku. Skrzywiła się jednak ostentacyjnie, przypominając sobie, że to nawet nie był drink. — Nie mów tylko, że nie tańczysz — wydęła usta w podkówkę, zawiedziona samą możliwością, że tak może być. Zawsze robiło jej się smutno, kiedy okazywało się, że faceci mieli dwie lewe nogi. No dobrze, niech sobie mają, ale żeby przynajmniej czuli jakiś rytm! Plus był taki, że chłopak uznał ją za interesującą. Chyba? Nie no, na pewno! Inaczej by do niej nie zagadał!

Russell Decker

Przyglądała się uważnie temu gościowi od instalacji i zabezpieczeń przeciwpożarowych, jakby próbowała wygrzebać jego imię z odległych odmętów własnego umysłu. Dumała i dumała, jednak nic konkretnego nie przychodziło jej do głowy. Na pewno był jakimś Ronem. Albo Rossem? Coś w ten deseń. Na pewno na R, bo takie inicjały widniały na jego plakietce na mundurze.
— Pamiętam, bo musiałam was pilnować, zamiast pracować — odparła, bo kto nie lubił mieć fajrantu od pracy na poczet innych, ważnych obowiązków wyznaczonych przez szefostwo? Zawsze to była jakaś odmiana od przerzucania sterty ubrań. — Pamiętam też, że byliście we trzech i jeden twój kolega miał skarpetki nie do pary — dodała z cichym parsknięciem. Może i Coven nie miała łba do imion, ale za to tak nieistotne szczegóły zapamiętywała bardzo dobrze! Inni nawet nie zwróciliby uwagi na to, co wystawało strażakowi spod nogawek munduru, ale Bremers nie zdołała tego przeoczyć. Strasznie raziły ją takie detale. No bo kto nosił skarpetki nie do pary? Ta moda odeszła do lamusa dawno temu!
Czy naprawdę chłopak twierdził, że mogłaby się tutaj źle bawić, kiedy w rzeczywistości była w swoim żywiole i czuła się jak lew salonowy? Fakt, że stała w kuchni całkiem sama, mógł być trochę mylący. Nie chciała być jednak wzięta za totalną nudziarę, co mocno gryzło się z jej naturą.
— Mama nie uczyła cię, żeby nie oceniać książki po okładce? — zażartowała, spoglądając na niego znad szklanki z sokiem. Zdecydowanie powinna wlać do środka jakąś wkładkę, żeby podkręcić smak. Tylko czy skąpy strój Coven świadczył o tym, że była szarą myszką? Też niekoniecznie. No i jej matka akurat niczego jej nie nauczyła, bo dała nogę z jakimś facetem zaraz po jej ósmych urodzinach, więc nie mogła tak z góry zakładać, że chłopak pochodził z pełnej rodziny. Może jego rodzicielka również odwaliła coś podobnego?
— No to na co czekasz? — uniosła wymownie brwi i wolną ręką wykonała zamaszysty gest ręką, jakby chciała go zachęcić do działania. — Poproś mnie do tańca — dodała pewnie, dostawiając szklankę na kuchenny blat. — Masz w ogóle jakieś imię? Na pewno masz. Każdy jakieś ma — stwierdziła, już przestając udawać, że doskonale wie, z kim rozmawia. To znaczy, od początku wiedziała, tylko jego imię wyleciało jej z głowy. A może w ogóle nigdy go nie poznała? Strażacy, którzy przybywali na interwencję, raczej nie mieli w zwyczaju się przedstawiać. Wykonywali swoją robotę i tyle. A Coven też nie pomyślała, żeby zagadać. Była zbyt zaoferowana tym, żeby sprawdzanie instalacji poszło sprawnie i żeby panowie niczego nie spierdolili. Pani Wilson byłaby wściekła i już nigdy nie powierzyłaby jej tak odpowiedzialnego zadania. A Bremers bardzo chciała jej udowodnić, że nadawała się do czegoś więcej, niż tylko do odbierania towaru i rozwieszania ubrań. Nawet, jeśli prawda była zupełnie inna i nadawała się dokładnie tylko do tego.

Russell Decker

Nie rozumiała, skąd to całe zaskoczenie. Dla niej parowanie skarpetek było sprawą absolutnie fundamentalną. Nawet podczas wywieszania prania Coven zawsze starała się, żeby każda para trafiała obok siebie na suszarkę. I nie ze względu na bycie perfekcjonistką, bo koło perfekcjonizmu to ona nigdy nawet nie stała. To po prostu naprawdę bardzo ułatwiało życie, a Bremers nie lubiła go sobie na siłę komplikować. Zdecydowanie wolała chodzić na skróty. Wtedy przynajmniej istniała pewność, że nie zrobi niczego durnego.
— No tak — odparła, wzruszając przy tym ramionami. — Jedna była zielona, a druga czerwona. Przekaż koledze, że powinien poprosić o większy mundur, bo jeszcze poparzy sobie kostki — dodała, bo przecież bezpieczeństwo w tak ryzykowanej pracy było najważniejsze. Chociaż z drugiej strony, może wtedy te paskudne skarpety sfajczyłyby mu się na stopach i Coven nie musiałaby więcej o tym myśleć? To nie tak, że tylko tyle zapamiętała z tamtego dnia! Pamiętała, że sprawdzanie instalacji przebiegło bezproblemowo, inaczej pani Wilson chodziłaby wściekła i wymyślała jej jakieś zadania totalnie od czapy.
— Też patrzyłbyś na szklankę soku z rozczarowaniem, gdybyś miał w niej tylko sok — zauważyła, zresztą całkiem słusznie. Kto normalny pił na imprezie bezalkoholowe drinki. — Tak dla jasności, przepijałam szota i zrobiło mi się smutno, że nikt nie polał mi na drugą nóżkę — powiedziała, teraz zgrywając wielce rozczarowaną. Mogła napić się sama, ale przecież nie wypada pić do lustra, bo to już objawy alkoholizmu, a Bremers piła tylko od święta. Czyli w każdy weekend i zawsze, gdy ktoś zaprosił ją na imprezę. Albo postawił jej drinka.
Zacisnęła usta w wąską linię, czując jego usta przy swoim uchu. Musiała bardzo się postarać, żeby nie parsknąć śmiechem. Przynajmniej w końcu poznała jego imię. Wiedziała, że to było coś na R! Ujęła jego dłoń i uścisnęła ją pewnym ruchem, a nie jak jakaś pizda. Miała dwóch braci, którzy zadbali o to, żeby umiała się porządnie przywitać.
— Russell Tajemniczy — spojrzała mu w oczy tuż po tym, jak się od niej odsunął. — Taki z ciebie bajerant? Sprawdźmy, czy równie dobrze radzisz sobie na parkiecie — oznajmiła i nie czekając na jego reakcję, złapała go za dłoń i pociągnęła do salonu, gdzie z Cher w swojej piosence śpiewała, czy wierzy się w życie po miłości. Utwór miał prawie trzydzieści lat, a dalej porywał tłumy. — Pokaż, na co cię stać. Tylko poudawaj niedostępnego i nie pozwól, żebym w jeden wieczór owinęła cię wokół małego plauszka — uśmiechnęła się łobuzersko, przyciskając palec wskazujący do jego klatki piersiowej. A potem wkradła się rękami pod jego koszulkę i zbliżyła swoje do usta, ale tylko na krótki moment, bo zaraz wykonała energiczny piruet i odskoczyła na taką odległość, żeby nie mógł jej dosięgnąć. Bardzo chciałoby się powiedzieć, że Coven wcale nie była taka łatwa. Sęk w tym, że była, ale musiała zachować jakieś pozory.

Russell Decker

Russell z pewnością miał większe szanse, żeby ją zdobyć niż jego koledzy. Przynajmniej nosił skarpetki do pary. Chyba. Coven dla pewności zerknęła w dół, próbując ocenić sytuację. Wszystko wydawało się w porządku - dwie takie same skarpetki i żadnych rażących odstępstw od normy. Przynajmniej na pierwszy rzut oka. Kto wie, co dokładnie kryło się w butach, ale to już była zagadka na później. Poza tym, umówmy się, zdobycie Bremers nie wydawało się jakimś szczególnym wyzwaniem. Świadczył o tym choćby fakt, że wystarczył jej ktoś, kto potrafił się w miarę sensownie ubrać i zachować, a już uznawała to za wystarczający powód, żeby zwrócić na niego uwagę. Łatwo przyszło, szybko poszło.
W jej głowie Russell Tajemniczy bardziej przypominał postać z kreskówki. Trochę jak Doug Zabawny. Albo Martin Tajemniczy. W sumie istniał już taki bohater, więc nic oryginalnego nie wymyśliła. Kreatywność nigdy nie była jej najmocniejszą stroną. Podobnie jak kilka innych rzeczy, o których wolała nie myśleć zbyt długo. Ale miała też swoje zalety i było ich całkiem sporo! Na przykład świetnie kołysała biodrami, co strażak mógł właśnie mieć okazję zauważyć.
— Żadne z nas nie jest zbyt wymagające — stwierdziła z zawadiackim uśmiechem. Może to i dobrze. Nie potrzebowali skomplikowanych zasad ani wielkich deklaracji. Wystarczyło, że między nimi pojawiła się chemia i żadne z nich nie próbowało jej na siłę zagłuszyć. A właściwie, to dlaczego mieliby? Byli na imprezie, muzyka sprzed trzech dekad brzmiała zaskakująco dobrze, a oni byli młodzi, w miarę beztroscy i zdecydowanie nie nastawieni na ponoszenie konsekwencji. Naprawdę wyglądało to tak, jakby ten wieczór naprawdę nie mógł potoczyć się lepiej.
— Nigdzie nie uciekam — zastrzegła natychmiast, unosząc ręce w obronnym geście. I kiedy tylko je podniosła, to poczuła, jak chłopak obejmuje ją w pasie i przyciąga bliżej. — Widzisz? Jestem cały czas. I to całkiem blisko — puściła do niego oko, opierając swoje czoło o jego. Zajrzała mu głęboko w brązowe tęczówki i stanęła na palcach, chcąc sięgnąć rozchylonymi wargami jego ust, które tak strasznie ją kusiły, ale ostatecznie nie skradła mu pocałunku. Zamiast tego znów wykonała obrót wokół własnej osi, ciągnąc go za materiał koszulki, żeby jeszcze bardziej go rozruszać. Niech się chłopak trochę nagimnastykuje, jeśli chciał dzisiaj zaliczyć!
— Chyba w straży nie ma zbyt wiele kobiet, z którymi można tak powywijać, co? — zagaiła, bo straż pożarna wydawała jej się typowo męskim zawodem. Nie dlatego, że kobiety nie nadawały się do tej pracy, bo przecież była feministką, nawet kiedy trzeba było wnieść lodówkę na czwarte piętro bez windy i w ogóle girls power, ale ta praca wydawała się dosyć ciężka. Oprócz odporności na stres trzeba było mieć siłę, dźwigać ciężki sprzęt i mieć porządną parę w łapie. Coven zupełnie by się do tego nie nadawała. Prędzej sama wyrządziłaby sobie jakąś krzywdę niż faktycznie komuś uratowała życie.

Russell Decker

Zdawała sobie sprawę z tego, jak działała na ludzi. Widziała ich reakcje, choć przez długi czas naiwnie wierzyła, że każdy jest dla niej po prostu miły, bo na to zasługuje. Bo była fajna i sympatyczna. Dopiero z czasem zaczęła dostrzegać, że dużą rolę odgrywała jej uroda. Najpierw były dłuższe spojrzenia i nagłe uprzejmości, a potem drobne ustępstwa, które nie zawsze miały logiczne uzasadnienie. W końcu zrozumiała, że ludzie często reagują nie na to, kim ktoś jest, ale na to, jak wygląda. Coven zaczęła świadomie korzystać z tego, co wcześniej było tylko przypadkowym atutem i od tamtej pory była ładna i cwana.
— Aha, czyli szybko nudzisz się dziewczynami. Nie dość, że tajemniczy, to jeszcze wielki Casanova — parsknęła pod nosem. Czy się z niego nabijała? Trochę tak. I tak naprawdę nie spodziewała się po tym żadnej wielkiej historii. Ani tym bardziej wielkiej miłości. Bremers lubiła flirt, lubiła tę grę spojrzeń i słów, ale nie do końca widziała siebie u boku któregoś z mężczyzn na dłużej. Jeśli już miałaby się kiedyś w coś zaangażować, to z kobietą, która potrafiłaby ją zaskoczyć, wciągnąć bez reszty i zamieszać jej w głowie. Chłopy to jednak były jełopy. Dobrze się ruchali, ale nic poza tym.
— Znasz mnie jakieś piętnaście minut. Jestem naprawdę prostą dziewczyną — spojrzała na Russella, nawet nie starając się ukryć swojego rozbawienia. Niby jak chciał ją rozgryźć w trakcie tak krótkiej znajomości? Z drugiej strony, to nie powinno być aż takie skomplikowane! Z Coven można było czytać jak z otwartej książki, właśnie przez wspomnianą szczerość. Zwykle nikt nie bywał od razu tak beztroski i naiwny. Jeśli chłopak liczył na to, że kryje się w niej jakaś ogromna tajemnica, to mocno się rozczaruje.
— Nie interesuje cię już impreza? — zapytała, ponownie wpadając w jego ramiona. Bliskość była przyjemna. W gruncie rzeczy prosta i niewymagająca. Można było być tak blisko z każdym, kogo akurat się spotkało na swojej drodze. Bo dlaczego nie? Bremers nigdy nie przywiązywała do tego większej filozofii. Jeśli coś działało, nie szukało się w tym ukrytych znaczeń. — Szkoda, bo mnie interesuje bardzo. I zamierzam się świetnie bawić. Z tobą albo bez ciebie — dodała, żeby zaznaczyć, po co tutaj przyszła. Nie zamierzała go odepchnąć, tylko żeby dać mu do zrozumienia, że jej wieczór nie kręci się wokół jednej osoby. Jej świat kręcił się sam w sobie, trochę od ilości wypitego alkoholu, a trochę od obracania się w tańcu. Może jeszcze odrobinę od zapachu perfum Russella, ale nie do tego stopnia, żeby nagle wszystko dla niego porzucić. Czy on nie zauważył jeszcze, jak doskonale czuła się w tańcu i odnajdowała w towarzystwie? Na tej domówce było jeszcze mnóstwo osób, z którymi chciałaby się pobujać do starych numerów.

Russell Decker