MAPLE HEARTS | PBF

Sprawą zajmowały się już od dłuższego czasu. Niektórzy mogliby zażartować, że pracowały nad nią tak długo, że zdążyły się ze sobą ożenić przed złapaniem sprawcy. Nie ich winą było to, że ten wpasował się ze swoimi działaniami akurat w okres, gdy przygotowywały się do ceremonii. Niemniej z pewnością śledztwo ciągnęło się niemiłosiernie, a dowodów i poszlak było ciągle brak lub były też na tyle mało konkretne, że nie dawały im nic. Wciąż czekały na pojawienie się czegoś decydującego.
Było koło południa, gdy Swanson przekroczyła próg prosektorium, w którym jej żona stała nad jednym ze stołów. Na nogach była już od jakiś ośmiu godzin, bo postanowiła wstać razem z koronerką wezwaną około czwartej do jakiegoś przypadku, który najpewniej był samobójstwem. Wolała przyjechać na komendę i zacząć wcześniej niż planowała pracę niż zostać w łóżku. Zresztą Zaylee obudziła ją, wymykając się z pościeli, a detektywka poczuła, że nie będzie mogła po tym zasnąć.
- Właśnie dostałam to z wydziału parków i rekreacji - oświadczyła na wstępie, odpuszczając sobie chwilowo jakiekolwiek powitania, które aktualnie wydawały jej się zbędne.
Po tym jak utknęły w częściowo martwym punkcie, Evina postanowiła skupić się tym razem nie na ofiarach i samej zbrodni, a na miejscach, gdzie znaleziono ciała. Chciała się bliżej przyjrzeć parkom i dowiedzieć się czemu były one tak interesującym oraz dogodnym miejscem do porzucenia zwłok. W pewnym momencie zaczęła coś dostrzegać.
- Porównaj daty. Dni morderstw pokrywają się z dniami, gdy sprzątane były poszczególne parki… Zgadnij jakim pojazdem poruszają się ekipy sprzątające - powiedziała, a Miller mogła przekonać się, że w jej tonie i postawie znajduje się ta znajoma nerwowa energia, która pojawiała się tam za każdym razem, gdy tylko detektywka dokonywała jakiegoś odkrycia.
Wydawało jej się, że nareszcie robią jakiś krok w odpowiednim kierunku. Mieli coś konkretnego do zbadania i ludzi do przesłuchania. Nawet jeśli faktycznie wśród pracowników krzątających się wtedy w parkach nie było mordercy to przynajmniej zdobyły nowych potencjalnych świadków. Zwłaszcza, że to oni pracowali o wczesnych godzinach, aby nie zakłócać wypoczynku osobom decydującym się na spędzenie czasu w parku.

zaylee miller

Szybko zdążyła zapomnieć o własnym ślubie. Nie dlatego, że ten dzień nie miał znaczenia. Po prostu nie była osobą, która przywiązuje wagę do takich wydarzeń w sposób sentymentalny. Traktowała go jak zamknięty etap, do którego nie miała potrzeby wracać. Nie była też pewna, czy później będzie pamiętać o rocznicach. W natłoku obowiązków wydawało się to mało realne. Praca zawsze brała pierwszeństwo, a tej nie brakowało. Sprawa seryjnego mordercy małoletnich zajmowała większość jej uwagi, ale nie była jedyną. Prosektorium nie przestało nagle funkcjonować, a ludzie nie przestali umierać w bardziej lub mniej dziwnych okolicznościach.
Tym razem trafił się samobójca. Wisielce - przynajmniej z jej punktu widzenia - byli prostsi w ocenie niż topielcy. Mniej tu było niejednoznaczności, mniej śladów mogących sugerować udział osób trzecich albo maskowanie innej przyczyny śmierci. Już przy wstępnym oględzinach miejsca i późniejszym stwierdzaniu zgonu miała dość dużą pewność, że nikt nie ingerował w przebieg zdarzenia. Układ ciała i brak dodatkowych obrażeń typowych dla obrony nie budziły większych wątpliwości. Oczywiście formalności i tak należało dopełnić - sekcja zwłok miała potwierdzić wszystko w sposób niepodważalny - ale na tym etapie sprawa nie wyglądała na skomplikowaną.
Kiedy drzwi do prosektorium otworzyły się, spojrzała z ukosa na Swanson, która wparowała jak do siebie. Zaylee z czasem do tego przywykła, chociaż początki bywały trudne. Detektywka dobrze wiedziała, jak nie znosiła, kiedy ktoś przeszkadzał jej w autopsjach. Najwyraźniej jednak uznawała, że czas jest ważniejszy niż komfort pracy patologa. Miller w końcu przestała to komentować. Zamiast tego ograniczała się do krótkiego spojrzenia, które zwykle wystarczało, żeby przypomnieć, że nie jest to dobry moment.
— Może jakieś dzień dobry? — upomniała ją, jednocześnie zsuwając z oczu gogle. Ściągnęła również ubabrane rękawiczki, którymi cisnęła na srebrną tacę. Przejęła od żony dokumenty i przyjrzała im się uważnie.
Faktycznie daty morderstw i daty rutynowych sprzątań parków pokrywały się co do dnia i godziny. Przez chwilę wpatrywała się w ciąg liczb, jakby próbowała znaleźć w nim nieścisłości, które pozwoliłby odrzucić tę zależność jako przypadek. Nic takiego jednak się nie pojawiło. Kiedy Evina zadała pytanie o samochód, uniosła lekko brwi, nie odrywając jeszcze wzroku od zestawienia.
— To jakaś podchwytliwa zagadka? — zapytała, choć dobrze wiedziała, co Evina miała na myśli, ale potrzebowała chwili, żeby to sobie uporządkować. — Myślisz, że to ktoś z ekipy sprzątającej? Albo nawet cała ekipa? — przesunęła palcem po kolejnym wierszu danych. Im dłużej na to patrzyła, tym mniej podobało jej się to, co widziała. — Do tej pory zakładałyśmy jednego sprawcę — przypomniała, ale nie mogła wykluczyć, że od początku były w błędzie.
Odsunęła kartkę i oparła się biodrem o stół, krzyżując ręce na piersiach i spojrzała z powrotem na Swanson.
— Kontaktowałaś się już z firmą, którą miasto zatrudnia do sprzątania? — dopytała, choć sposób, w jaki Evina przyniosła jej te dane, sugerował odpowiedź. Chciała jak najszybciej podzielić się swoim odkryciem, dlatego najpierw przyszła do tutaj, żeby mogły wspólnie przyjrzeć się zestawieniu i wysnuć sensowne wnioski.

Evina J. Swanson

Prawda była taka, że dopadła ich szybko zwyczajna codzienność, z której nie mogły się szybko wyrwać. Przynajmniej nie dopóki nie uda im się złapać tego seryjnego mordercę, którym zajmowały się od dłuższego czasu. Dopiero wtedy będą mogły wziąć urlop, wyjechać w podróż poślubną i nareszcie nacieszyć się swoim małżeńskim życiem. Należało im się to po prostu jak psu buda.
Dawno już nauczyła się wchodzić do prosektorium jak do siebie. Kiedyś był to jej sposób na doprowadzenie Zaylee do furii i próba ustanowienia dominacji na terenie należącym do koronerki. Na tym etapie jednak był to bardziej przejaw tego, że między nimi nie istniały większe granice. Czuła się jakby naprawdę miała prawo do tego, aby pojawiać się w podobnych miejscach bez zapowiedzi.
- Dzień dobry, kochanie - przywitała się na to upomnienie i przysunęła się jeszcze bliżej, aby musnąć wargami policzek małżonki.
Czy krył się w tym jakiś sarkazm? No jasne. Chociaż teraz, gdy tylko zaprezentowała swoje odkrycie to mogła poświęcić kilka sekund na to krótkie dzień dobry i drobną czułość, która zdecydowanie wykraczała poza granice profesjonalizmu.
Dała jej chwilę na to, aby zaznajomiła się z przyniesionymi przez nią dokumentami. Powiedzenie czegoś to jedno, ale pokazanie na to dowodów było czymś zupełnie innym. Niech ta myśl jeszcze przez chwilę zakwitnie w głowie Zaylee nim żona zacznie snuć swoją dalszą opowieść.
- Może i zagadka. Jeśli obstawiałaś, że jeżdżą takim samym wozem jak ten, którym poruszał się nas potencjalny sprawca to masz rację - podpowiedziała po czym przysiadła na brzegu stołu sekcyjnego jak robiła to już dziesiątki razy w czasie rozmów z Miller. - Może ktoś z ekipy... Albo ktoś się pod nich podszywa. Parki są na tyle duże, że ktoś mógłby zaparkować w innym jego punkcie i dla osób postronnych wyglądać jak ktoś z ekipy. Na takich ludzi nikt nigdy nie zwraca uwagi.
Trudno było jej teraz cokolwiek stwierdzić w momencie, gdy jeszcze nie udało jej się niczego konkretnie zbadać. Wciąż była to świeżyzna, ale wyglądała na niezwykle obiecującą.
- Owszem. Mają mi dostarczyć listy pracowników oddelegowanych do sprzątania tych konkretnych parków w decydujące dni - odpowiedziała, bo przynajmniej udało jej się skontaktować z osobami decyzyjnymi. - Muszę też wziąć od prokuratora nakaz na przeszukanie terenu firmy i ich pojazdów.
Miała nadzieję, że faktycznie uda jej się to wszystko załatwić naprawdę sprawnie. Biurokracja potrafiła być naprawdę uciążliwa i przeszkadzała niekiedy w prowadzeniu śledztwa. Zwłaszcza jeśli potencjalny sprawca mógł zwęszyć, że ktoś już znajdował się na jego tropie.

zaylee miller

Już dawno przestała wierzyć, że kiedykolwiek będą miały okazję naprawdę nacieszyć się małżeństwem. Sam ślub niewiele zmienił. Wciąż żyły w tym samym rytmie, wyznaczanym przez telefony o nietypowych porach i nadgodziny. Jeśli do tej pory nie potrafiły znaleźć dla siebie czasu, trudno było zakładać, że nagle coś się zmieni. Zresztą doskonale wiedziała, jak wygląda ich rzeczywistość. Gdy jedna sprawa dobiegała końca, natychmiast pojawiała się kolejna. Jeśli akurat nie było zabójstwa, które elektryzowało całe miasto, zawsze czekały dziesiątki innych obowiązków. Łatwiej było zaakceptować, że ich wspólne życie będzie wyglądało w ten sposób, niż nieustannie czekać na spokojniejszy okres, który prawdopodobnie nigdy nie nadejdzie. Zawsze znajdzie się następna sprawa. Następne ciało. Następny trop, który okaże się ślepą uliczką. I kolejny seryjny morderca, wystarczająco ostrożny, żeby przez długi czas pozostawać nieuchwytnym.
Zaylee nie miała o to do nikogo pretensji. To był wybór, którego obie dokonały lata temu, jeszcze zanim ich drogi splotły się na dobre. Żadna z nich nie potrafiłaby odwrócić się od prowadzonego śledztwa tylko dlatego, że od dawna planowany wspólny wieczór albo wyjazd.
Zmrużyła oczy, czując pocałunek złożony na swoim policzku. Miała zamiar ostentacyjnie nimi wywrócić, dla zasady pokazując swoje niezadowolenie, ale zamiast tego kąciki jej ust uniosły się w lekkim zauważalnym uśmiechu. No proszę. Jednak dobrze wychowała sobie kobietę. Oczywiście Evina od czasu do czasu wciąż potrzebowała drobnych upomnień, ale zdarzały się chwile takie jak ta, kiedy potrafiła bezbłędnie wyczuć moment i jednym prostym gestem rozpuścić irytację Miller. Dlatego zamiast kąśliwej uwagi, którą miała już przygotowaną na końcu języka, pozwoliła sobie jedynie na ciche prychnięcie, starannie udając, że ten pocałunek wcale nie zrobił na niej żadnego wrażenia. Obie jednak wiedziały, że było dokładnie odwrotnie.
— Wow, naprawdę? — udała ogromne zdziwienie, kręcąc głową z równie udawanym niedowierzaniem. W życiu nie wpadłaby na to, że sprawca poruszał się tym samym autem! — Nieprawdopodobne — tym razem, to ona ewidentnie ironizowała. — Czyli istnieje ewentualość, że to jednak nikt z ekipy sprzątającej, a ktoś, kto ma taki sam samochód, który dla niepoznaki został oklejony banerami reklamowymi? Sprytnie — tym razem skinęła głową. Nie doceniała pomysłowości sprawcy. Chyba niesłusznie, bo przecież miały już trzy ofiary. — Kiedy dostarczą ci listę pracowników? — dopytała, licząc, że stanie się to jak najszybciej. Najlepiej dzisiaj. A jeszcze lepiej, gdyby wydarzyło się to w ciągu najbliższych pięciu minut. Niestety doświadczenie podpowiadało jej, że biurokracja rzadko działała z taką prędkością.
Zaylee nigdy nie była cierpliwa. Zwłaszcza gdy gdzieś po mieście chodził człowiek odpowiedzialny za śmierć trójki dzieci, a one wreszcie trafili na trop, który wyglądał na coś więcej niż kolejny zbieg okoliczności. Teraz powinny za nim iść, zanim zdąży ostygnąć.
— Jak długo potrwa załatwianie nakazu w trybie pilnym? — jeszcze raz rzuciła okiem na dokumentację, której przyglądała się chwilę wcześniej. Dobrze byłoby, jeśli prokurator potraktuję sprawę równie poważnie, co one i nie będzie z tym zwlekał w nieskończoność.

Evina J. Swanson

Zmiana nie była szczególnie odczuwalna przez to, że od dawna żyły już razem w znajomym rytmie. Ślub był niczym innym jak miłym wspomnieniem oraz zmianą stanu cywilnego. Niemniej, gdy tylko uporają się z obecną sprawą to na pewno zasłużą sobie na to, aby odpowiednio wypocząć i nacieszyć się odrobiną wolnego czasu po niezwykle intensywnym okresie w swoim życiu.
Wiedziały na co się pisały. Odpowiadał im ten cały układ, bo inaczej z pewnością by się w to wszystko nie pakowały. Na pewno wiele ułatwiał fakt, że były pracoholiczkami, które uwielbiały swoją własną pracę. Rozumiały się idealnie i to był klucz do sukcesu ich związku. Zero wyrzutów, a zamiast tego jedynie próby czerpania jak najwięcej z tych momentów, które mogły spędzić razem.
Wiedziała doskonale, co działało na jej żonę. Jasne było też, że Zaylee nawet w momencie, gdy nieco zmiękło jej serce to nie da po sobie tego poznać. W końcu kto jak kto, ale poważna koronerka nie mogła tak po prostu ulegać prostym gestom, które miały na celu udobruchanie jej. Chociaż w tym wypadku była to raczej nieco sarkastyczna odpowiedź na wytknięcie detektywce braku manier.
- Wiem, że to nieprawdopodobne. Nie udzieliłaś jednak poprawnej odpowiedzi na czas i straciłaś nagrodę, talon na kurwę i balon - dopowiedziała jeszcze, robiąc kolejny użytek ze swojego niewątpliwie ciętego humoru.
Opcje były naprawdę różne i wszystko musiały wziąć pod uwagę. Nie miały pełnego obrazu pojazdu z kamer. Ciężko zatem było ustalić czy na pewno miał on na sobie jakieś charakterystyczne elementy. Najważniejsze jednak było skupienie się na tym, co obecnie było przed nimi.
- Niezwłocznie jak tylko wyciągną to z kadr... Cokolwiek to znaczy - prychnęła, bo nie była to precyzyjna odpowiedź na jaką oczekiwała. - Mam nadzieję, że dostarczą je w ciągu kilku godzin. Chciałabym porównać listy i zobaczyć czy jakiekolwiek nazwiska się powtarzają.
Nie miała pojęcia w jakich zespołach służby sprzątające jeździły i czy była tam jakakolwiek rotacja. Niemniej liczyła na to, że do czegoś ją to wszystko doprowadzi. Na razie musiała jakoś wyszarpać informacje z firmy i jakoś je przeanalizować.
- Mam nadzieję, że będzie to kwestia najwyżej godzin. Myślałam, żeby może od razu do nich pojechać i zobaczyć ile uda mi się wskórać na miejscu... Oraz czy będą chcieli współpracować. W najlepszym wypadku dadzą nam pracować na miejscu, a w najgorszym... Ktoś wpadnie z nakazem tak prędko jak to możliwe - odpowiedziała, zdając sobie sprawę, że prokurator był świadom medialności tej sprawy i dlatego traktował ją równie priorytetowo, co sama Swanson.
Im szybciej będzie mógł oskarżyć sprawcę tym lepiej także dla niego, więc wszyscy powinni być zadowolenie z szybkiego rozwoju całej tej sytuacji.

zaylee miller

Kurwa i balon brzmiały całkiem zachęcająco. Nie doczekała się porządnego wieczoru panieńskiego, więc mogłaby potraktować to jako formę rekompensaty. Na razie miały jednak ważniejsze rzeczy na głowie. Sprawca sam się przecież nie złapie. O swoją nagrodę mogła upomnieć się później.
— Niezwłocznie, czyli jeszcze trochę sobie na to poczekamy — mruknęła. Doskonale wiedziała, jak działały takie rzeczy. Wszędzie obowiązywały procedury, formularze i ludzie, którzy musieli postawić odpowiedni podpis w odpowiednim miejscu, zanim ktokolwiek raczył przesłać potrzebne dokumenty. Nie dostaną niczego od ręki. Nieważne, że gdzieś po mieście chodził człowiek odpowiedzialny za śmierć trójki dzieci. I nieważne, że każda kolejna godzina mogła działać na ich niekorzyść.
Tak naprawdę sprawca i tak wykazywał się sporą cierpliwością. Od ostatniego morderstwa minęło już trochę czasu, a on nie zaatakował ponownie. Co więcej, łaskawie pozwolił im nawet wziąć ślub bez żadnych niespodzianek. Zaylee wcale nie zdziwiłaby się, gdyby w trakcie ceremonii zadzwoniły służbowe telefony, a one musiały zostawić gości i niezwłocznie pojechać na kolejne miejsce zbrodni. Taki scenariusz pasował do ich życia znacznie bardziej niż spokojna uroczystość zakończona wspólnym wieczorem. A jednak nic takiego się nie wydarzyło. Na razie nie znaleziono kolejnego ciała. Żadne następne dziecko nie zginęło. I choć rozsądek podpowiadał jej, że to dobra wiadomość, gdzieś z tyłu głowy nie potrafiła pozbyć się wrażenia, że była to jedynie cisza przed burzą.
— Nazwiska na pewno będą się powtarzać. Podejrzewam, że pracują zmianowo. Nie ma szans, żeby za każdym razem wysyłali zupełnie inną ekipę. To byłby organizacyjny koszmar — zmarszczyła lekko brwi, analizując kolejne możliwości. — Jeśli dostaniemy harmonogramy z kilku ostatnich miesięcy, powinnyśmy szybko wyłapać osoby, które regularnie pojawiały się przy wszystkich albo większości tych zleceń — zamilkła na chwilę, układając sobie w głowie kolejne elementy tej teorii. — To wcale nie musi być szeregowy pracownik. Przyjrzałabym się też kierownikom i brygadzistom — stwierdziła i im dłużej o tym myślała, tym mniej była przekonana, że powinny skupiać się wyłącznie na ludziach wykonujących najprostszą pracę.
Łatwo było założyć, że sprawca ukrywa się wśród pracowników porządkowych, bo to oni fizycznie pojawiali się w parkach. Byli widoczni. Rzucali się w oczy. A przecież ktoś przecież ustalał harmonogramy. Ktoś wiedział z wyprzedzeniem, które tereny zostaną objęte pracami i kiedy dokładnie pojawią się tam ekipy. Taka wiedza nie była powszechnie dostępna. Trzeba było mieć do niej dostęp albo przynajmniej znać kogoś, kto ten dostęp posiadał.
Miller przesunęła spojrzeniem po leżących przed nimi dokumentach. Nie potrafiła jeszcze powiedzieć, czy faktycznie trafiły na coś istotnego, ale po raz pierwszy od dawna miała wrażenie, że patrzą coś w końcu nabiera kształtu. Jeżeli daty rzeczywiście się pokrywały, sprawca mógł wykorzystywać harmonogram sprzątań na swoją korzyść. Wiedział, kiedy w parku pojawi się więcej ludzi i sprzętu. Wiedział, kiedy określone miejsca zostaną dokładnie przeszukane. Być może nawet liczył na to, że zwłoki zostaną odnalezione właśnie wtedy.
— Jedźmy tam od razu — zadecydowała, przenosząc spojrzenie na Swanson. — Najwyżej nic nie wskóramy, ale przynajmniej nie będziemy tkwiły w przeświadczeniu, że tracimy czas. Daj mi tylko kwadrans, żebym mogła zamknąć tego gagatka — wskazała głową na leżące na stole zwłoki wisielca. Już go tak rozpieprzyła, że nie mogła go teraz tak po prostu zostawić.

Evina J. Swanson

Miller mogła jedynie żałować, że tak cudna nagroda przeszła jej koło nosa. Najważniejsze jednak było to, że nie miały już żadnych wątpliwości jeśli chodziło o kwestie związane z pojazdem, który mógł równie dobrze należeć do ekipy sprzątającej jak i wielu innych. To był popularny model z dużą przestrzenią ładunkową, więc znalazł zastosowanie u wielu przedsiębiorców.
- Znając życie zapewne tak będzie - przytaknęła, bo obie wiedziały doskonale jak opieszali i niechętni do współpracy byli pracownicy firm czy urzędów.
Dlatego też liczyła, że jej obecność na miejscu coś zmieni. Na niektórych działał wyraźnie oddech, który czuli na karku i widok odznaki. Co prawda miała wtedy poczucie, że marnuje czas nadzorując taką bandę patałachów, którym należy każdą informację wyciągnąć z gardła, ale lepiej tak niż czekać na dokumenty w nieskończoność.
Przynajmniej miały odrobinę oddechu po ostatnim morderstwie. Zapewne ze względu na to ryzykowne zagranie ze strony mordercy, który skontaktował się z Brenną Langford. Wiedział, że dostarczył im nowych dowodów i wolał nie wychylać się przynajmniej przez jakiś czas, aby nie przykuć do siebie większej uwagi.
- Nie mam pojęcia jak oni funkcjonują. Równie dobrze kompletnie inne ekipy mogły zajmować się tymi parkami. Dlatego musimy to sprawdzić - stwierdziła jeszcze w kwestii organizacji, a potem przytaknęła. - Nikogo nie zostawiamy poza podejrzeniem.
Cieszyło ją to, że miały tak podobne zdanie. Nie bez powodu tworzyły w pracy tak zgrany duet. Nawet jeśli przez pierwsze kilka lat ich charaktery sprawiały, że ciągle ścierały się ze sobą w bezsensownych walkach.
Wiedziały już, że mają się na czym skupić. Czekało je naprawdę sporo pracy z przejrzeniem tego wszystkiego i przesłuchaniem odpowiednich ludzi, aby wydobyć z nich dalsze informacje. Przynajmniej dzięki temu Swanson uzyska przeświadczenie, że nie stoją w miejscu. Nienawidziła tego uczucia, gdy wydawało jej się, że nie ma już niczego innego do zbadania niż dobrze już znane fakty, które zdołała wyryć na pamięć.
- My? - zapytała, ale wiedziała doskonale, że nie uda jej się odwieść żony od postanowienia, aby udać się razem z nią. - Dobra. Poczekam na ciebie. Przedzwonię jeszcze do prokuratora, aby go pogonić.
Mogła się zgodzić na taki układ. Zwłaszcza, że jednak koronerka nie wystawiała się na zbytnie niebezpieczeństwo w miejscu, gdzie miały jedynie zbierać informacje.

zaylee miller

Jeśli harmonogramy sprzątania parków rzeczywiście były tak zmienne, jak sugerowała Evina, oznaczałoby to, że nie mogły oprzeć się na prostym założeniu, że te same osoby wracają w te same miejsca. Zamiast stabilnego schematu dostawałyby układ rotacyjny, w którym każda zmiana mogła wyglądać inaczej, a pracownicy pojawiali się w różnych konfiguracjach, zależnie od bieżących potrzeb, braków kadrowych czy decyzji kierownictwa. To z kolei oznaczało, że każdy park i każda zmiana mogły obejmować zupełnie inne zestawy ludzi, a ich lista nie tylko nie ulegała zawężeniu, ale wręcz zaczynała się rozrastać z każdą kolejną warstwą danych. Im więcej harmonogramów brały pod uwagę, tym więcej nazwisk pojawiało się w obiegu, a proste korelacje między datami morderstw a konkretnymi osobami zaczynały się rozmywać.
To było oczywiste, że zamiast zbliżać się do jednego punktu, wchodziły w coraz szerszy obszar, w którym każdy trop prowadził do kolejnych wariantów, a nie do konkretnego rozwiązania. Im więcej danych zbierały, tym mniej rzeczy układało się w spójną całość. Ale to nie było nic nowego. Już niejednokrotnie udowadniały sobie, że potrafią działać również w takich warunkach. W patowych sytuacjach, gdzie brakowało jednego, wyraźnego kierunku, a jedyną opcją było systematyczne przeczesywanie wszystkiego po kolei. Tworzyły zgrany duet, choć Zaylee miała szczerą nadzieję, że po zamknięciu sprawy seryjnego mordercy małoletnich nie będzie już musiała ganiać po mieście za religijnymi fanatykami ani innymi ludźmi, którzy z jakiegoś powodu uznali, że zabijanie jest formą odpowiedzi na własne przekonania.
— No my — przytaknęła i spojrzała na Swanson tak, jakby zobaczyła ją pierwszy raz w życiu. — Z tego, co pamiętam, to nadal razem pracujemy nad tą sprawą — przypomniała, unosząc lekko brwi. — Chyba że coś się zmieniło, kiedy byłam zajęta innymi autopsjami? — sięgnęła po gogle i wsunęła je na oczy. Nie miała pojęcia, co dokładnie tak zaskoczyło Evinę. Jeśli coś faktycznie miało ulec modyfikacji w statusie śledztwa, to raczej nie powinno odbywać się bez wiedzy Miller.
Zaylee nie przeciągała sekcji dłużej, niż było to konieczne. W przypadku wisielca procedura była dość standardowa i na tym etapie nie wskazywała na nic nietypowego. Wstępne oględziny potwierdzały mechanizm zgonu, a brak obrażeń obronnych i dodatkowych urazów sugerował samobójstwo bez udziału osób trzecich. Gdy miała pewność, że wszystkie niezbędne informacje zostały zebrane, dokończyła badanie i zamknęła etap sekcji. Sprawa nie wymagała dalszych działań na miejscu.
Zdjęła rękawice, wyrzuciła je do odpadów medycznych i odłożyła używany sprzęt na miejsce. Jednorazowy fartuch trafił do kontenera przeznaczonego do dekontaminacji, a gogle zostały odłożone obok pozostałych narzędzi. Tym sposobem w ciągu dokładnie piętnastu minut była gotowa do wyjścia.

Evina J. Swanson

Na razie nie miały pojęcia jak się przedstawiała sprawa jeśli chodziło o harmonogramy i organizację pracy w firmie, która zajmowała się sprzątaniem miejskich parków. Całe szczęście było to też jedno przedsiębiorstwo, a nie kilka różnych, bo to jeszcze bardziej by im to utrudniło sprawę. Przynajmniej musiały przeanalizować dane z jednego punktu.
O tym jak to wyglądało przekonają się zapewne dopiero na miejscu. O ile tylko wywalczą już sobie dostęp do tych wszystkich dokumentów. Na pewno chciałyby również wykonać kopie, które zgarnęłyby ze sobą do wglądu. Na pewno coś podobnego by im się przydało. Najlepiej w wersji cyfrowej oraz fizycznej, bo zupełnie inaczej korzystało się z tych wszystkich rzeczy zależnie od rodzaju nośnika.
Wcześniej nie miały nic. Teraz miały przynajmniej coś. Była to na pewno pocieszająca perspektywa po tych wszystkich tygodniach, gdy zwyczajnie tkwiły w miejscu i nie potrafiły się uporać ze swoim zadaniem. To wszystko, co teraz otrzymały było niczym obietnica, a z braku innych perspektyw, Swanson była skłonna grzebać w tym wszystkim tak długo jak tylko będzie trzeba.
- Nie sądziłam, że będziesz tak chętna do babrania się w tej dokumentacji - stwierdziła, ale chyba powinna to wszystko przewidzieć.
W końcu od dawna Zaylee angażowała się w te wszystkie wspólne sprawy o wiele bardziej niż powinna jako zwyczajna koronerka. Nie inaczej mogło być w tym przypadku. To było dla nich w zasadzie niemal osobiste. Nic dziwnego, że Miller chciała mieć pewność, że wszystko było jak trzeba i uczestniczyć w dalszym rozwoju całej tej sprawy.
Cierpliwie zaczekała na nią te piętnaście minut. Dała tylko znać, że będzie czekała przy wyjściu koło parkingu. Musiała rozmówić się z prokuratorem, a domyślała się, że po tym wszystkim będzie potrzebowała zapalić.
Wciąż jeszcze intensywnie pachniała dymem ze zgaszonego chwilę temu papierosa, gdy drzwi otworzyły się i obok niej nareszcie stanęła koronerka: tym razem bez swojego roboczego stroju.
- Prokurator wkurwiony, ale będzie się uwijał - zapewniła ją, co oznaczało, że w najlepszym wypadku nakaz uzyska w ciągu godziny, a w najgorszym w kilka.
Niemal natychmiast przeszła do swojego auta, wstukując jeszcze po drodze w telefonie adres, pod którym znajdowała się siedziba firmy, w której miały się znaleźć.

zaylee miller

Miała nadzieję, że to będzie ostatnia sprawa, w którą zaangażowała się aż tak bardzo. Nie miała już ani siły, ani szczególnej ochoty, żeby zajmować się podobnymi przypadkami. Każde kolejne śledztwo tego typu oznaczało dla niej przede wszystkim więcej pracy, a tej i tak nigdy nie brakowało. Prosektorium funkcjonowało niezależnie od tego, ile spraw akurat było w toku. Zawsze trafiały się nowe sekcje, które wymagały dokładnej analizy. Znowu jedna, konkretna sprawa zaczęła wykraczać poza standardowy zakres obowiązków. I znów pojawiały się kolejne elementy, które trzeba było sprawdzać, porównywać i łączyć ze sobą. To wydłużało pracę i wymagało większego skupienia, a jednocześnie utrudniało odcięcie się od niej po godzinach. A chociaż współpraca ze Swanson układała się sprawnie i obie tworzyły zgrany zespół, Zaylee miała świadomość, że taki tryb pracy nie wpływa dobrze na ich relację poza zawodową.
Kochała dokumentację. Według niej, jeśli coś nie zostało opisane, to nie istnieje. Ciała, obrażenia, okoliczności zgonu - wszystko mogło być interpretowane na różne sposoby, ale dopiero zapisanie tego w konkretny, uporządkowany sposób nadawało temu formę, z którą dało się pracować dalej. Kiedy tylko wyszła z komisariatu, odpaliła papierosa, ale zdążyła zaciągnąć się nim tylko kilka razy. Najpierw obowiązki, potem przyjemności. Najwyżej zapali, jak już dojadą na miejsce.
— Wkurwiony, bo musi wykonać robotę, która może pomóc nam schwytanie seryjnego mordercy? Wow — parsknęła pod nosem, szczerze zdumiona takim podejściem. Jako profesjonalistka, nie była w stanie pojąć takiego podejścia. Ale miała okazję pracować z różnymi l ludźmi. Również z takimi, którzy mieli swoje obowiązki gdzieś.
Miller wsiadła na miejsce pasażera i zapięła pas, czekając aż Swanson odpali silnik i ruszy we wskazanym przez nawigację kierunku.
— A co, jeśli nie będą chcieli z nami współpracować? — zapytała z myślą o firmie sprzątającej, do której właśnie zmierzały. — Będziemy czekać na nakaz? Czy masz zamiar postraszyć ich gnatem? — zażartowała i posłała żonie rozbawione spojrzenie. — Mogę ich pobić, jak coś. Mam wprawę — przypomniała sytuację, w której poczęstowała dziennikarkę pięścią.
Brenna Langford zdecydowanie zasłużyła wtedy na reakcję, która nie była ani profesjonalna, ani szczególnie dyplomatyczna. I chociaż formalnie nie powinno się takich rzeczy robić, Zaylee nie żałowała tego ani przez sekundę. Zakładała jednak, że tym razem obejdzie się bez rękoczynów. Chyba. Firmy sprzątające zwykle nie mają aż tak silnej potrzeby testowania cierpliwości policjantów i koronerów, jak pismaki. No chyba, że napatoczy się ktoś, kto równie mocno zadziała Miller na uzębienie i jednak znów będzie musiała zedrzeć sobie knykcie. Teraz miała wzmocnienie w postaci obrączki na palcu.

Evina J. Swanson