MAPLE HEARTS | PBF

Rozpiętość wieczoru spisała trzeźwość Milesa na straty,
jakby miarą dzisiejszych jego działań nie była precyzja, towarzysząca mu przez większość życia, a niedbałość w liczeniu kolejek. Podczas spotkania z kolegami wypił o jedną lub dwie szklanki z whisky za dużo i choć dla jednych brak limitów w piciu świadczył ledwie o powszedniości wieczoru, to dla Howarda, który po alkohol sięgał rzadziej niż jego towarzysze, decyzja ta stała się pułapką i niebezpieczną zapadnią, rozpoczynająca sekwencję dalszych błędów. Kiedy tylko wszyscy się rozeszli, okazało się bowiem, że jego wyjście stanęło pod znakiem zapytania.
— Nie planuję prowadzić. Potrzebuję tylko kluczyków, żeby móc wsiąść do samochodu! — upierał się, najwyraźniej nie dostrzegając tego, że rzucone przez niego wyjaśnienie nie rozwiewało żadnych wątpliwości co do dalszych jego planów, i wprowadziło jedynie barmana w stan gwałtownie podwyższonej nieufności. W efekcie, pracownik zamiast oddać Milesowi kluczyki do auta, schował je do kieszeni własnych spodni.
— Muszę dostać się do schowka, zostawiłem w nim pager.
Dodana wypowiedź nie uratowała Milesa absolutnie przed niczym. Wcześniejsza koślawość wypowiedzi wżarła się zbyt dotkliwie w schrypnięty nieco przez alkohol głos lekarza, niepotrzebnie odkrywając nietrzeźwy stan umysłu i wzbudzając w barmanie zbyt dużo podejrzeń.
— Zadzwoń po kogoś, kto Cię odbierze. Oddam mu kluczyki.
Kontra pracownika była solidnym przypomnieniem o tym, kto dziś rozdawał karty. Rozwiązanie wydawało się jednocześnie całkiem proste i zasadne, nie wymagało więcej, niż odrobiny oczekiwania, co zważywszy na impas, w jakim się znaleźli, stanowiło zdrową alternatywę dla braku pagera (na co dr Howard nie mógł sobie pozwolić, wiedząc, że jutro po wytrzeźwieniu będzie go potrzebował przed popołudniowym dyżurem). Rzecz w tym, że Miles nie lubił polegać na innych. Nadwrażliwa bezbłędność, wtłoczona niemal natrętnie w jego krwiobieg i w świadomość perfekcjonisty wytrącała z niego spokój za każdym razem, gdy zmuszony był miniaturę własnego życia wręczyć komuś innemu w dłonie.
Oprzeć się na cudzej
– zamiast na własnej – odpowiedzialności. Oszczędność w wykorzystywaniu swoich znajomości, a nawet przyjaźni, jasno wskazywała na to, jak niechętnie oddawał komuś pałeczkę decyzji. Oparł więc twardo ramię o blat baru, by nachylić się do barmana z większą niż wcześniej determinacją.
— Nie chcę wracać autem, wrócę taksówką, naprawdę — przekonywał.
Wdzierająca się cal po calu bezsilność wobec nieuprzejmego chaosu w głowie, jak gęsto ścielone osty wyrośnięte na ścieżce tej krótkiej rozmowy, nie dała się jednak objąć w kleszcze rozsądku, gdy pomimo próby dogadania się z pracownikiem lokalu, najwyraźniej nie potrafił mu lepiej niż dotychczas, niczego wyjaśnić.
Wreszcie, widząc opór barmana, westchnął bezradnie, rzucając telefon pomiędzy nimi na blat.
— Dobra, wygrałeś. Zadzwoń, do kogo chcesz.
Szorstkie dźwięki wetknęły swe głoski w wymuszoną zgodę, kiedy nie czekając na własną porażkę negocjacji, wstał z krzesełka, udając się w tym czasie do łazienki.
Przetarł twarz zimną wodą i z wilgotnego od potu karku ściągnął gorąc ściskających go za żołądek emocji, by dopiero pogodzony z następstwami bieżącej sytuacji, powrócić do baru nieco spokojniejszym. Kłębek niezadowolonych w nim nerwów rozprostował się tym samym w charakterystyczną linię powściągliwości, gdy popijając tym razem już samą wodę, oczekiwał na ratunek.
Nastrój tylko do czasu pozostawał wyciszony, bo wystarczył ledwie ruch znajomej sylwetki przy progu baru i delikatna kanciastość cudzego kroku (niedostrzegalna dla innych, ale znajoma dla niego), charakterystyczna dla protezy, by Miles w ostatnich sekundach przed spotkaniem nerwowo sięgnął po telefon, sprawdzając desperacko ostatnie połączenie.
Oleander Everhart.
Ze wszystkich znanych mu osób, właśnie do niego musiał zadzwonić barman.
Ciało napięło się w nagłym rauszu buzujących w nim emocji (głównie wstydu), a pod szczelną maską spokoju zapiekły policzki. Duszność i wilgoć powietrza jeszcze chwilę temu zupełnie mu nie przeszkadzały, teraz natomiast miał wrażenie, że bar zabiera z niego resztki oddechu. Poruszył się na krześle odrobinę bardziej gwałtownie, niż planował, odwracając się w kierunku pacjenta z nieukrywaną dekoncentracją.
— Przepraszam... nie wiedziałem, że zadzwoni do Ciebie.
Torpeda krótkich, ale kluczowych wyjaśnień zastąpiła powitanie.

oleander everhart

Telefon wibrujący w tylnej kieszeni jeansów o tej porze dnia nocy mógł być zwiastunem wielu rzeczy, i najpewniej - zważywszy na fakt, że Ollie nie miał dziś żadnych planów - nie miały być to rzeczy szczególnie łatwe i przyjemne, a raczej zwyczajne problemy.
Mogło, na przykład, chodzić o jednego z jego braci, i brunetowi pozostawało tylko modlić się o to, by sprawa nie tyczyła się tego najstarszego, pełniącego dziś strażacki dyżur. Mogło, równie dobrze, rozchodzić się o awarię bojlera w mieszkaniu August lub inne, równie praktyczne tarapaty w których znalazł się ktoś z jego znajomych. Mniej oczywistą, ale nadal nie nieprawdopodobną była opcja, że o Everharta upominał się któryś z jego akademickich przełożonych, pragnąc chłopakowi pilnie podrzucić jakąś interesującą lekturę lub pomysł na badania czy artykuł naukowy.
Ostatnim, czego Oleander się jednak dzisiejszego wieczora spodziewał, był głos majaczący w barowym gwarze po drugiej stronie słuchawki, należący do mężczyzny przedstawiającego się jako barman z lokalu w Distillery District.
I, w ramach wisienki na tym chaotycznym torcie, na pewno już nie przyszłoby mu do głowy, że za chwilę usłyszy od rozmówcy to, co moment później przebiło się przez mechaniczny szmer połączenia.
- Howard? - Nazwisko lekarza miało być chyba stwierdzeniem, a mimo to nadal zabrzmiało jak pytanie. Jakby barman sam nie był pewien, czy dobrze odczytał dane znalezione, Ollie mógł się co najwyżej domyślać, w dokumentach albo telefonie samego chirurga - Brunet, koło czterdziestki? Tak. Jest tutaj. W łazience. Upierał się, że będzie prowadził, ale chyba zmienił w końcu zdanie...
Przez pierwszych kilka następnych sekund, Ollie był święcie przekonany, że musiał się przesłyszeć. Potem, elektryzującym dreszczem rozchodzącym się po linii barków, przyszła konsternacja.
A zaraz po niej coś jeszcze dziwniejszego. Niepokój.
Uczucie wzbierające mu gdzieś na wysokości splotu słonecznego prędko, choć przecież bez większego sensu. Nie byli w końcu rodziną. Nie byli przyjaciółmi. Nie byli nawet jakoś szczególnie blisko w układzie pacjent-lekarz, do którego sprowadzały się wszystkie ich dotychczasowe interakcje. To prawda: ich relacja przez ostatnie lata trwała w osobliwym zawieszeniu pomiędzy wdzięcznością, żalem i poczuciem długu. Ważne było jednak to, że mimo wszystkich możliwych niedopowiedzeniem, właśnie tam miała przecież już na zawsze pozostać. W limbo bez ciągu dalszego. W co by było gdyby, które kończy się wielokropkiem, a nie jakimkolwiek nagłym zwrotem akcji.

Dlaczego więc, wysiadając z tramwaju kilka przecznic od Woody's and Sailor, Oleander Everhart czuł się dokładnie tak, jakby właśnie znajdował się na granicy dwóch rozdziałów?
Ze świadomością, w dodatku, że każdy kolejny krok - podejmowany zbyt szybko jak na pozorną obojętność, którą sobie zarówno obiecywał, jak i wmawiał - coraz bardziej oddala go od możliwości powrotu do tego, jak dynamika jego znajomości z Howardem wyglądała w przeszłości.

Był to ewidentnie jeden z tych wieczorów, podczas których Toronto, niczym wyjątkowo krnąbrne dziecko, nie chciało zasnąć nawet po zmroku. Powidok czerwcowej duchoty wypełniającej miasto w ciągu dnia, skraplał się teraz pod materiałem oleandrowej koszulki, spływając rynienkami jego lędźwi w formie kropelek potu. Ulice pulsowały światłami restauracyjnych ogródków, muzyką sączącą się z otwartych okien i śmiechem ludzi rozemocjonowanych faktem, że lato dopiero się zaczyna.
Może łatwiej byłoby zostać tu, na zewnątrz. Wykazać się zdrowszym rozsądkiem. Może lepiej byłoby odwrócić się na pięcie i zniknąć, nie sięgnąwszy po klamkę barowych drzwi, za którymi krył się specyficzny, szarawy półmrok.
Ciało, jak to miało w zwyczaju, zdecydowało jednak za Everharta - i nim brunet mógłby się przeciwko jego decyzji zbuntować, znalazł się przy linii barowej lady, raptem parę kroków od sylwetki mężczyzny, którego nigdy w życiu nie planował ratować z kłopotów, bo stało to przecież w kompletnej kontrze względem porządkowi świata.

A jednak czy los nie miał tego właśnie do siebie, że czasem po prostu lubił odwracać role?

Doktor Howard -
Miles nie wyglądał tragicznie. Nie wyglądał nawet na szczególnie pijanego - ubrany nadal schludnie, na granicy z atrakcyjnością, której Ollie zwyczajnie nie chciał zauważyć; siedząc na krześle nie tyle chwiejnie, co może odrobinę niestabilnie, bynajmniej jednak nie w sposób, który kojarzyłby się z totalną nietrzeźwością. Mimika jego twarzy także nie zdradzała pijaństwa, z brwiami, powiekami i linią warg poruszającymi się w konkretnej sekwencji gdy lekarz odwrócił się, i jego wzrok padł wreszcie na Everharta.
Coś jednak było nie tak w sposobie, w jaki opierał przedramię o blat. W usztywnieniu jego ramion.
W kolorze jego cery, kojarzącym się teraz Oleandrowi wyłącznie z ognistym płomieniem ukrytym pod taflą lodu.
Miles był w tym, przede wszystkim, po prostu boleśnie ludzki, i to właśnie w odbiorze Oleandra nie pasowało do niego najbardziej. — Przepraszam... nie wiedziałem, że zadzwoni do ciebie.

Ku własnemu zaskoczeniu, Oleander parsknął cicho w odpowiedzi. Nie pierwszy raz od odebrania telefonu od barmana, ale pierwszy przy Howardzie.
— Uwierz mi, ja też nie — Wyrwało mu się na fali rwącego się z piersi oddechu. Podszedł na tyle blisko, by przyuważyć telefon leżący na blacie koło howardowej dłoni, szklankę z wodą, i wymowny brak kluczyków, zapewne nadal przebywających w impromptu areszcie zgotowanym im przez barmana. W innych okolicznościach pewnie to wszystko wydałoby się Olliemu zwyczajnie zabawnym. Problem leżał w tym, że Miles Howard nie był jego przyjacielem albo kolegą ze studiów. Nie był nawet kimś z jego rodzeństwa, w układzie, w którym ratunek z miejskiego baru Oleander mógłby tej drugiej stronie żartobliwie wypominać do końca życia. Był jego lekarzem prowadzącym. Człowiekiem, który - bądź co bądź - uratował mu życie. - Wszystko...? Uh. Wszystko w porządku?
Imię mężczyzny ugrzęzło mu w gardle razem z lekarskim tytułem naukowym; w efekcie więc Ollie zamilkł głupio, ze wzrokiem ciężkim od pytań wbitym w Howarda.

Miles Howard