MAPLE HEARTS | PBF

10 lat wcześniej, lotnisko, Toronto

- Reid, upewnij się, że załatwimy naszej kolekcji miejsce na pokazie w Cannes, do cholery! - rzucił zdenerwowany ojciec, który zamiast po imieniu, zwracał się do Calluma po nazwisku. Pieprzony staruch. Tak wielkie miał mniemanie o sobie, że nawet własnego syna nie potrafił nazwać jak należało. Jakby Callum nie był człowiekiem... tylko kolejnym trybikiem w tej chorej, modowej machinie, która od lat kręciła się dokładnie tak, jak chciał jego ojciec. - czego ty ode mnie chcesz, człowieku? Nie wiem, czemu odwołali te cholerne loty! - wyrzucił z siebie zirytowany, po czym rozłączył się, zanim zdążył usłyszeć kolejną pretensję. Stanął naprzeciwko tablic odlotów, na których czerwone komunikaty tylko potwierdzały, że faktycznie coś dzisiaj poszło w diabły. Większość lotów została tak po prostu, z dupy, wykreślona z planu...

No ale nic.
Wzruszył tylko ramionami i zerknął na godzinę. Miał być na miejscu za jakieś szesnaście godzin. Jeżeli tak dalej pójdzie, to będzie błagał sponsorów przez kamerkę, żeby jednak rozważyli kolekcję zaprojektowaną przez jego ojca. Bo co jak co, człowiekiem był chujowym, ale gust modowy miał. Tego Callum nie mógł mu odmówić, chociaż czasami naprawdę bardzo by chciał. Przejechał dłonią po twarzy i skierował się w stronę baru. Skoro wszechświat postanowił zatrzymać go na lotnisku, to przynajmniej mógł zrobić to w towarzystwie alkoholu. Rozsiadł się wygodnie przy ladzie i zamówił whisky. Bez lodu. Potem wyciągnął laptopa i zaczął przeglądać najbliższe możliwe połączenia, by mimo wszystko wyrobić się na czas. Oczywiście wszystko było albo w pełni zarezerwowane, albo odwołane.

To naprawdę nie był jego dzień.
Może to był jakiś znak od niebios, że powinien w końcu odejść z firmy ojca i założyć coś swojego? Może powinien nakłonić Charlesa, swojego najlepszego przyjaciela, żeby zrobili to razem. Żeby dać mu do zrozumienia, że byli czymś więcej niż tylko owocami nasienia swoich starych, jakkolwiek obrzydliwie by to nie brzmiało. A może to było po prostu kolejne przypomnienie, że do niczego się nie nadawał. Nie miał na siebie żadnego planu. Był zagubiony. Chciałby któregoś dnia obudzić się, spojrzeć w lustro i powiedzieć sobie fuck it, I made it. Tylko że na razie był dwudziestoletnim gówniarzem, który ledwo zaznał życia.
Czego on tak naprawdę chciał?
No właśnie.
Popijając alkohol, zerknął na dziewczynę, która usiadła obok niego. Oliwkowa cera, długie ciemne włosy i oczy jak węgielki od razu przykuły jego uwagę. Przesunął spojrzeniem po jej sylwetce, ale nie po to, żeby oceniać krągłości. Bardziej zainteresowało go to, co miała na sobie. Chyba pewne zboczenia zostawały w człowieku, kiedy od dziecka siedziało się w takim rodzinnym biznesie. Callum wiedział, że był przystojny. Nie udawał fałszywej skromności i nie wstydził się pewności siebie. Oparł więc ramię o ladę, odwrócił się lekko w jej stronę i posłał jej szarmancki uśmiech,- Gdybyś mogła wybrać jedno miejsce na ziemi i nie byłoby to to, do którego miałaś polecieć… co by to było? - zapytał, unosząc brew. No co? Był ciekawy.

stranger

Nie był typem mężczyzny, który roztrwaniał swoje pieniądze. Z drugiej strony, trochę jednak był. Czemu? Bo jeżeli chodziło o szastanie pieniędzmi swojego ojczulka, to nie miał z tym najmniejszych skrupułów. Reid, pomimo tego, że nie znosił swojego ojca, zwłaszcza za sposób, w jaki traktował jego matkę, wciąż chciał mu coś udowodnić. Może chciał też udowodnić coś samemu sobie. Że jednak był czegoś wart. Że nazwisko, które nosił jak metkę przyszytą do własnego imienia, nie będzie tylko ciężarem, ale czymś, dzięki czemu pewnego dnia wybije się jako własna osoba. Nie jako ten chłopak, który całe życie spędzał w cieniu ambitnego, zadufanego ojca.
Nie był pewien niczego.
I chyba właśnie to najbardziej go wkurwiało. Bo z zewnątrz przecież wyglądał jak ktoś, kto miał wszystko. Drogie ubrania, dobre nazwisko, kontakty, pieniądze, dostęp do miejsc, o których inni mogli tylko czytać w magazynach albo oglądać na cudzych relacjach. Ludzie patrzyli na niego i widzieli przywilej jak i łatwe życie podane na srebrnej tacy. Nikt nie widział tego, że czasami miał ochotę rzucić to wszystko w cholerę tylko po to, żeby sprawdzić, czy bez nazwiska Reid w ogóle ktoś by na niego spojrzał. Czy zostałoby z niego cokolwiek, gdyby odciąć go od ojcowskich pieniędzy, pokazów i tej całej piepzronej spuścizny... Czuł w środku jakąś cholerną pustkę, którą od lat próbował wypełnić imprezami, wyjazdami i sporadycznymi romansami z kobietami. Problem polegał na tym, że nic nigdy nie wywołało w nim takiego uśmiechu ani takiego dziwnego ciepła, jak moment, w którym nieznajoma kobieta przysiadła się do niego na tym cholernie przetłoczonym lotnisku.

Kiedy zdecydowała się odezwać, przekrzywił lekko głowę i skupił na niej całą uwagę. Nie tylko dlatego, że była piękna. Bardziej dlatego, że miała w sobie coś, czego nie potrafił od razu dokładnie opisać... Hmm... Lekkość? Pewność? Z drugiej strony... nie dziwił się wcale. Ktoś taki jak ona zbytnio nie musiał ubiegać się o uwage. Parsknął śmiechem na jej pytanie, po czym poprawił się na krześle i odstawił szklankę na blat. Nie przerwał jej, chociaż normalnie pewnie rzuciłby jakimś głupim komentarzem tylko po to, żeby sprawdzić reakcję. Tym razem jednak siedział, patrzył na nią i słuchał do końca, a całe to pieprzone lotnisko na moment zeszło gdzieś na dalszy plan. Okay. Fair. Miał przed sobą kobietę, która najwyraźniej lubiła pomarzyć. Noted. Podobało mu się to. Było czymś, z czym na co dzień raczej nie miał styczności. U niego wszystko musiało być czarno na białym. Bez miejsca na bazgranie po marginesach, bez dodatkowego pola do kolorowania. To nigdy nie leżało w jego gestii.

A jednak teraz, tkwiąc na tym przeklętym lotnisku, zdecydował się puścić wodze fantazji. - A czemu od razu twierdzisz, że to ograniczanie się? - zapytał, unosząc brew, zanim przysunął się do niej trochę bardziej i nachylił w jej stronę. - Powiem ci sekret - wyszeptał jej do ucha. - Może skupiając się na odhaczeniu jednej destynacji z listy, od razu będziesz mogła skupić się na tej drugiej, hm? - Dokończył dokładnie w tym samym momencie, w którym dotarło do niego, jak obłędnie pachniały jej perfumy. Cholera. Wyprostował się powoli, zerknął na barmana, a potem znów spojrzał na nią. - Chciałabyś się czegoś napić? - zapytał, zerkając jeszcze przelotnie na zegarek. - Podobno mam wylot za sześć godzin. Przydałoby mi się towarzystwo do zabicia czasu, jeżeli chciałabyś dołączyć. - Posłał jej szelmowski uśmiech, nie mogąc przestać wpatrywać się w te cholernie prześliczne tęczówki.

Zaczynał się właśnie przekonywać na własnej skórze, że ten delay może jednak faktycznie był jakimś cudem zesłanym mu przez los. No bo ile razy mogła przydarzyć się okazja, żeby utknąć na przeogromnym lotnisku, takim jak to w Toronto, i spotkać kobietę, przez którą człowiek choćby przez moment mógłby uwierzyć w coś tak niedorzecznego jak miłość od pierwszego wejrzenia?

𝐜𝐮𝐭𝐞 𝐬𝐭𝐫𝐚𝐧𝐠𝐞𝐫