MAPLE HEARTS | PBF

3:14 w nocy.
Telefon zadzwonił raz, zanim w słuchawce dało się usłyszeć mrukliwe, choć niekoniecznie poirytowane: “Gdzie?” Nie było potrzeby pytać kto, po co, dlaczego. Telefony o tej godzinie oznaczały tylko jedno.
— Muskoka — odpowiedział głos po drugiej stronie.
Gardner przetarł oczy i podniósł się do siadu, opierając o zagłówek łóżka. Było metalowe i niewygodne, ale już dawno zdążył się przyzwyczaić do tych zimnych szczebelków, by je jakkolwiek zakrywać poduszkami. Zresztą — w chwilach takich, jak ta, gdy zostawał brutalnie wybudzany z i tak kiepskiego snu, każdy czynnik wpływający na szybszą pobudkę był na wagę złota.
— Kurwa — rzucił tylko, dopowiadając sobie resztę. Spekulując. Szacując.
— No, kurwa.
Słowa kolegi tylko go utwierdziły, że pierwsze podejrzenia były słuszne.
Rozłączył się, rzucił telefon z powrotem na szafkę nocną i zaczął wstawać, jedynie przelotnie spoglądając na drugą stronę łóżka. Nie powiedział nic, nie zrobił nic. Jak zawsze. Jak, cholera, zawsze.

* * *
Wynajęty domek nad Muskoka Lakes miał być obietnicą nieskończonej zabawy, hucznym rozpoczęciem długich tygodni beztroski i braku nauki. Grupa licealistów nie przewidziała, bo nie mogła przewidzieć, że ten dzień, ta feralna noc, zmieni w nich coś już na zawsze. Że dosięgnie ich głęboko na dnie ludzkiej psychiki, gdzie formują się traumy i osiądzie tam, żerując na ich naiwności, poczuciu bezpieczeństwa i na tym durnym przeświadczeniu, że zło dzieje się tylko z boku, z dala od nas.
A potem zostawili torby w przedsionku domku i rzucili się biegiem na prywatne molo. Zrzucili po drodze buty, ubrania i stres. Dwójka od razu wskoczyła do wody. Trójka została na drewnianej konstrukcji i to właśnie ta trójka pierwsza poczuła, że rześkie, leśne powietrze przecina gęsta, mdła słodycz. Zaczynała się jak woń przejrzałych, gnijących w słońcu brzoskwiń, by po chwili uderzyć w tylną ścianę gardła ciężką, miedzianą nutą psującego się mięsa. Latarki z telefonów migały po okolicy, śmiech ucichł, zastąpiony grymasem niezadowolenia. Przecież nie po to zapłacili niemałą kwotę, żeby w krzakach ktoś zostawił im coś w niespodziance. Ktoś zażartował, że to może martwa łania. Ktoś udawał, że wymiotuje. Dziewczyny zasłoniły usta dłońmi, a jeden z chłopaków odsłonił zarośla i zastygł zgięty wpół, nachylając się nad tym, co właśnie oświetlał snop światła z jego iphone’a. Jego mózg potrzebował trzech sekund, by zrozumieć, co widzi. Chwilę potem naprawdę zwrócił zawartość żołądka.

* * *
— Myśleli, że to może martwy jeleń — zaczął Hayes, idąc przez molo jako pierwszy. Okolica oświetlona była już rozstawionymi reflektorami i wszędzie kręcili się technicy kryminalistyczni: dwóch w woderach w wodzie, dwóch w wysokich kaloszach na płyciźnie po drugiej stronie zarośli, dwóch dookoła molo. — Dopóki nie zobaczyli ludzkich stóp.
Francis szedł zaraz za nim, mając już na sobie ochraniacze, które wręczył mu inny policjant — jakiś naburmuszony szczyl z Ontario Provincial Police — zanim pozwolił mu przejść przez żółtą taśmę. Gardner przesunął spojrzeniem po liściach paproci, a potem ostatni raz spojrzał za siebie, w stronę domku, grupy piątki dzieciaków, które przerażone kryły się w cieniu wozu policyjnego... w stronę swojego Jeepa i innych samochodów. Nie miał pojęcia po kogo centrala posłała, ale złapał się na tym, że myśli o jednym, konkretnym nazwisku.
Mimowolnie sięgnął po telefon, na ekran blokady. Prawie przesunął kciukiem i prawie wybrał ikonkę aplikacji z wiadomościami. Nie zrobił tego tylko dlatego, że głos Hayesa dosięgnął jego uszu szybciej, niż jego paluch się ruszył.
— To tutaj. Wiem, że wolicie oględziny in situ, więc czekaliśmy, aż ktoś z was przyjedzie. Nikt jej nie ruszał.
Gardner zszedł z desek po drewnianych schodkach i zatrzymał się tuż przy niższym, starszym koledze. Zapach czuł już wcześniej i mógł jedynie domyślać się widoku, jaki zastanie, ale nawet jego brew drgnęła, kiedy błękitne oczy powiodły między liście i spoczęły na drobnym ciele.

Leżała w płytkiej wodzie, na styku jeziora i gęsto porośniętego brzegu, uwięziona w splątanych korzeniach wierzb. Jej rude włosy falowały w łagodnym nurcie, kontrastując z jej własnym ciałem, bielą przemoczonej letniej, prostej sukienki i zielonym otoczeniem. Miała związane kostki i nadgarstki, a jej dłonie był ułożone na piersi, jak w geście jakiejś pobożności, tylko spod palców wystawały łodygi miejscowych lilii wodnych, których jasne płatki leżały na jej obojczykach. Skóra przybrała już sinawy odcień, a twarz, choć niewątpliwie dziecięca, była obrzmiała i pozbawiona faktycznych rysów — zmiany gazowe zaczynały podnosić tkanki, co najbardziej widoczne było po policzkach, które zdążyły nabrać woskowatego, napiętego połysku.
— Przypomina trochę spaczoną wersję Ofelii, co?
Nie odpowiedział. Trochę dlatego, że nie musiał, bo Hayes miał rację, trochę dlatego, że nie lubił szukać symboliki bez dokładnego obejrzenia zwłok i miejsca zbrodni. Bez wątpliwości pozostawało jednak to, że morderca ją ułożył. Może traktował scenę jak płótno i stąd ta cała dziwna, groteskowa harmonia. Może uważał się za artystę.
I może, tylko może, zapomniał, że biologia i rozkład zawsze odbiera sztuce jej piękno.
Skóra na jej dłoniach, obmywana przez chłodne prądy jeziora, nie tylko zbladła, ale pomarszczyła się, a naskórek zaczął nieznacznie oddzielać od skóry właściwej, jak zbyt luźna, przezroczysta rękawiczka. To samo było na stopach.
Ale woda nie tylko zniszczyła tę makabryczną aranżację. Zniszczyła też ślady zostawione przez sprawcę.
— Wiadomo już kim jest nasza Jane Doe? — zagaił wreszcie, nie odrywając od niej wzroku. Od miejsca, gdzie jej ramiona opierały się o wystające z dna kamienie i widać już było wyraźne plamy opadowe, które zamiast purpury, piękniły się szaro-różowym odcieniem. Pewnie przez wodę.
— Nie. Dzieciaki mówią, że jej nie znają, ale w takim stanie rozkładu mogłyby mieć trudność z rozpoznaniem nawet znajomej ze szkoły. Policjanci z OPP robią obchód po okolicznych domkach, sprawdzimy też czy nie ma gdzieś kamer.
Hayes przeszedł na bok, najwyraźniej mając dość widoku. Francis nie ruszył się o krok.
— Poza tym, niewiele też możemy powiedzieć o niej samej. Wciąż czekamy na koronera.
Dopiero teraz się ruszył. Nieznacznie, ledwo o krok. Ścisnął w jednej dłoni gumowe rękawiczki i drugą wyciągnął telefon. Tym razem odblokował. Tym razem wszedł w smsy. I tym razem się nie wahał, gdy wybierał Miller z kontaktów i gdy wystukiwał wiadomość.

Nie przyjeżdżaj tu.
Bo to młode, brutalnie przerwane życie, które już nigdy miało nie zobaczyć jesieni, miało też już nigdy nie mieć -nastu lat.

zaylee miller

Nie przyjeżdżaj tu.
Wiadomość odczytała dopiero wtedy, gdy była już mniej więcej w połowie drogi do Muskoka Lakes. Pewnie zrobiłaby to wcześniej, gdyby po wyjściu z domu choć raz spojrzała w powiadomienia. Teraz miała już jednak pewność, że sytuacja jest znacznie poważniejsza, niż początkowo przypuszczała. Nie bez powodu ktoś wyciągnął ją z łóżka w środku nocy. Powinna właśnie przewracać się na drugi bok i próbować odespać poprzedni dzień. Do późna przeprowadzała autopsję samobójcy, a po powrocie do domu udało jej się złapać zaledwie kilka godzin płytkiego, niespokojnego snu. Kiedy się obudziła, Eviny nie było już w łóżku. Najpewniej od świtu siedziała nad kolejnym śledztwem. Tak właśnie wyglądało ich życie. Zaylee nigdy nie miała co do tego złudzeń. Wiedziała, na co się pisze, kiedy przyjmowała oświadczyny kobiety, która tak samo jak ona potrafiła poświęcić wszystko dla pracy. Przez długi czas taki układ im odpowiadał, ale od kilku miesięcy samo zrozumienie przestało wystarczać. Coraz częściej mijały się nie tylko w drzwiach, ale i we własnym małżeństwie.
Szklane ściany wieżowców stopniowo ustępowały miejsca niskiej zabudowie przedmieść, a później szerokim pasom lasów i skalistym wzgórzom Tarczy Kanadyjskiej. Im dalej na północ prowadziła autostrada 400, tym mniej było samochodów. Reklamy przy drodze znikały jedna po drugiej, zastępowane tablicami informującymi o parkach prowincjonalnych, polach namiotowych i niewielkich miejscowościach, których nazwy niewiele mówiły komuś spoza Ontario. Słońce od czasu do czasu przebijało się przez chmury, rozświetlając tafle jezior rozsianych pomiędzy lasami. Było ich dziesiątki. Małe, praktycznie idealnie okrągłe, albo długie i poszarpane, wciskające się głęboko między granitowe brzegi. Muskoka nie bez powodu nazywana była krainą jezior.
Mijała kolejne zjazdy prowadzące do prywatnych posesji ukrytych wśród sosen. Gdzieś w oddali przeleciało stado kanadyjskich gęsi, znikając za linią drzew. Ostatni odcinek prowadził już wąską drogą przecinającą gęsty las. Drzewa tutaj rosły tak blisko pobocza, że ich gałęzie prawie stykały się nad jezdnią, tworząc zielony tunel. W końcu asfalt ustąpił miejsca ubitej, szutrowej drodze. Kamienie uderzały o podwozie samochodu, a unoszący się spod kół pył mieszał się z wilgocią zalegającą w powietrzu. Pachniało mokrą ziemią, żywicą i wodą. Trochę też śmiercią. W takich miejscach zawsze było czuć swąd śmierci.
Telefon zadzwonił dokładnie w chwili, gdy skręcała na prowizoryczny parking wyznaczony przez policyjne pachołki. Spojrzała na wyświetlacz. Mama. Przez sekundę zastanawiała się, czy po prostu nie odrzucić połączenia. O tej porze matka nigdy nie dzwoniła bez powodu. Wiedziała jednak, że jeśli nie odbierze, za kilka minut telefon zadzwoni ponownie. Nacisnęła przycisk na kierownicy. W głośnikach rozległ się krótki sygnał.
— Cześć, kochanie — głos Dorothy rozebrzmiał w samochodzie.
— Cześć, mamo — rzuciła krótko, ściągając nogę z gazu.
— Obudziłam cię?
Zaylee parsknęła cicho pod nosem.
— Nie. Jestem w trasie.
— W trasie? Dokąd jedziesz?
Przesunęła samochód kilka metrów do przodu, zatrzymując się za nieoznakowanym SUV-em.
— Do pracy — odparła, dociskając sobie palce do nasady nosa. Musiała się rozbudzić. Potrzebowała czarnej jak smoła kawy, która pozwoli jej trzeźwo myśleć. Pluła sobie w brodę, że nie zadbała o to wcześniej.
— Znowu? — w głosie matki słychać było rezygnację.
— Tak.
Po drugiej stronie zapadła chwila ciszy. Miller spojrzała przez przednią szybę. Dwóch policjantów rozmawiało przy taśmie zabezpieczającej teren. Jeden z techników właśnie zakładał biały kombinezon.
— Naprawdę nie mogę teraz rozmawiać. Zadzwonię później — obiecała i rozłączyła się, zanim rozmowa zdążyła skręcić w stronę pytań, na które i tak nie mogła odpowiedzieć.
Zaylee zdjęła identyfikator z fotela pasażera, zawiesiła go na szyi i jeszcze raz spojrzała w stronę ścieżki prowadzącej nad jezioro. Dopiero teraz zgasiła silnik.
— Doktor Miller! — młody technik zmaterializował się przy samochodzie.
— Darujmy sobie te tytuły naukowe, Gus — rzuciła do ryżego chłopaka, który tylko pokiwał głową i od razu ruszył przodem, przytrzymując gałęzie, żeby mogła swobodnie przejść. Zaylee zarzuciła torbę na ramię i zamknęła samochód.
Ścieżka prowadząca w stronę jeziora była wąska i ledwo widoczna między drzewami. Mokra ziemia uginała się pod butami, a cienkie gałęzie sosen zahaczały o marynarkę. Gus szedł kilka kroków przed nią.
— Od jak dawna tu jesteście? — zapytała, przyglądając się jego nieco przygarbionej posturze.
— Detektyw Garnder przyjechał jakąś godzinę temu.
— Oczywiście, że przyjechał — prychnęła i już wiedziała, że musi chodzić o topielca. Dlatego nie chciał, żeby tu przyjeżdżała. Nie miała jednak jeszcze pojęcia, że to nie wszystko.
Młody technik przystanął na moment, robiąc jej miejsce. Zaylee założyła rękawiczki i zeszła jeszcze kilka kroków w dół, w stronę jeziora. Bliżej wody powietrze było chłodniejsze. Słyszała ciche rozmowy funkcjonariuszy, szelest foliowych kombinezonów i charakterystyczny dźwięk aparatu robiącego kolejne zdjęcia. Zatrzymała się przy granicy taśmy. I wtedy go zobaczyła. Francis stał kilka metrów dalej, z rękami wsuniętymi w kieszenie ciemnej kurtki, rozmawiając z funkcjonariuszem z lokalnego posterunku. W końcu ich spojrzenia spotkały się, a Miller skinęła głową i podeszła bliżej.
— Co mamy? — zapytała bez zbędnego przywitania. Konkrety. Oboje lubili konkrety. Zresztą kiedy się ostatnio widzieli? Przedwczoraj? Utkwiła w nim spojrzenie swoich ciemnych oczu. Wolała usłyszeć od niego, co na nią tutaj czeka. — Twoja wiadomość była... — urwała, ściągając nieznacznie brwi, jakby dostała nagłego olśnienia. I jednocześnie poczuła się, jakby dostała obuchem prosto w twarz. — To dziecko, prawda? — pytanie wypadło z jej ust, ale miała wrażenie, że wcale nie wypowiedziała tych słów na głos.

Francis Gardner

Patrzył jeszcze kilka sekund na ekran, na wysłaną wiadomość, na literki układające się w to jedno zdanie. Ni rozkaz, ni prośba. Tak, jakby miał prawo dyktować dorosłej kobiecie albo błagać o sprzeciwienie się górze.
Nie przyjeżdżaj tu.
Patrzył na tyle długo, by zalążek żałowania zakwitł, ale nie na tyle długo, by skasować wiadomość i udawać, że nigdy jej nie było. A przecież mógłby — mógłby wyłgać się, że to przez przypadek, że wysłal jej mema i w ostatniej chwili stwierdził, że jednak był denny, a ona by wtedy pewnie wcale nie uwierzyła.
Ostatni raz prześledził trzy słowa i wcisnął przycisk blokujący telefon. Chowając go z powrotem do kieszeni czarnych spodni, pozwolił sobie na spojrzenie w stronę domku. Na dzieciaki, oczywiście. Przeciż nie po to, żeby zobaczyć, czy na podjeździe pojawia się kolejne auto.
— Hayes — podjął, szybko odszukując mężczyznę wzrokiem. Jego siwiejąca już czupryna odwróciła się w jego kierunku, brwi podjechały ku górze w niemym pytaniu. Gardner powoli przesunął dłonią po kilkudniowej szczecinie na szczęce, chyba tylko po to, by zająć czymś łapsko. — Te dzieciaki. Ktoś już z nimi rozmawiał?
— Tylko standardowe procedury. Mają wynajęty domek na dane Daniela Scotta, ojca jednego z nich. Potwierdziliśmy to u właściciela, który i tak już tu jedzie. Zresztą, rodzice dzieciaków też są w drodze. — Hayes wyprostował się, zupełnie jakby naiwnie wierzył, że doda mu to kilku centymetrów i nie będzie musiał aż tak zadzierać brody, żeby w ogóle spojrzeć na twarz Gardnera. I tak musiał. Różnica tych trzydziestu centymetrów wydawała się znacznie większa, kiedy stali obok siebie.
— I co mówili?
— Że będą do godziny i że biorą ze sobą prawni-... — urwał, widząc minę Franka. Odkaszlnął pośpiesznie i kiedy kontynuował, przekartkowywał notes, który nagle wydobył spod pazuchy. — Przyjechali rozpocząć wakacje. Mieli być tu na tydzień, jutro miała dojechać jeszcze dwójka. Zameldowali się późnym wieczorem, bo po drodze zrobili sobie objazdowkę po okolicy. Palili trawkę, pili piwo, pewnie nie tylko to, ale z tym będziemy musieli poczekać na wyniki toksykologiczne.
— Aha.
— To nastolatkowie, Frank. W ich wieku nie byłeś lepszy.
Gardner tylko ze zwykłej kurtuazji nie przyznał się, że był znacznie gorszy.

Zanim przyjechała Zaylee, Mark Hayes opowiedział jeszcze co udało mu się wyciągnąć od dzieciaków. Nazywali się kolejno Mara Adamms, Paula Ortega, Caleb Scott, Liam Tremblay i Noah Martin. Dwójka rodzeństwa, która miała dopiero przyjechać — Olivia i Tom Campbell — do dzisiaj byli na obozie sportowym. Wszyscy byli z Toronto i uczyli się w jednym z tych prestiżowych liceum dla bananowej młodzieży, której Gardner nigdy nie tolerował i na której kiedyś żerował, bo najłatwiej się ich okradało. Cała piątka była jednakowo przerażona i nie nadawała się do rozmowy, dlatego kiedy przyjechali ich rodzice, od parkingu wygrażając się prawnikami za przetrzymywanie nieletnich w środowisku traumogennym i narażając ich na trwałe urazy na psychice, ktoś w końcu zdecydował, żeby wracali do siebie. Wrócili. Przesłuchania zostawiono na bardziej przystępną godzinę.

Gardner stał akurat z Hayesem z powrotem przy zwłokach, jak gdyby nigdy się stamtąd nie ruszyli, kiedy Zaylee mignęła mu w kącie oka. Odwrócił łeb i już tak patrzył, jak idzie w ich kierunku, a świadomość, że będzie musiała oglądać to, przed czym oglądaniem chciał ją uchronić, sprawiła, że wcisnął dłonie głębiej w kieszenie kurtki. Palce bezwiednie obróciły garść Kopiko, które zwinął z blatu w kuchni — marny substytut kofeiny i cukru, których jego organizm domagał się teraz z okrutną natarczywością.
To dziecko, prawda?
Poczuł, jak w mimowolnym odruchu zaciskają mu się szczęki. Zmusił się do rozluźnienia i wyciągnął dwa cukierki, jednego oferując jej. Drugiego otworzył sobie zębami i wsunął do gęby.
— Dziewczynka — odpowiedział, tak samo przechodząc do konkretów. Nie było tu miejsca na powitania, na bycie subtelnym czy na jakiekolwiek niezręczne napięcie. Nie, kiedy w wodzie leżało martwe dziecko. — Raczej nie ma więcej niż dziesięć lat, ale ciężko ocenić. Zmiany gazowe są już zaawansowane, więc trochę musiała tu leżeć.
Oboje z Hayesem odsunęli się, robiąc jej miejsce — starszy mężczyzna pierwszy, Gardner za to z ociąganiem, zastygając jeszcze na moment w połowie kroku.
— To nie był tragiczny wypadek, Miller. Ułożył ją — dodał, zanim jej umysł próbował szukać pozytywów w okrutnym zdarzeniu. Potem stanął przy Marku, który już nawet nie patrzył w kierunku zarośli. Odczekał stosowną chwilę, dając Zaylee wszelki potrzebny czas na zejście do zwłok, a Hayes w tym czasie sięgnął po telefon.
— Czekaliśmy z wyciągnięciem jej z wody, ale zespół jest gotowy — mruknął tylko i wszedł dalej na molo, nie mogąc już znieść tego zapachu. Francis poszedł za to za Miller, uważając, by nie zniszczyć zbyt wielu śladów, choć w głębi duszy wiedział, że woda i tak już zrobiła swoje. Zatrzymał się gdzieś obok niej, patrząc nie na ciało, ale na powierzchnię wody dookoła niego, szukając wzorów, nieoczywistości, puzzli układanki. Błędów.
— Co o niej myślisz?
Przysiągłby, że wiatr przybrał na sile dokładnie w chwili, w której zadał to pytanie, przynosząc ze sobą zapach wilgotnego mułu, gnijących alg i roślinności w rozkwicie, które i tak nie były w stanie stłumić tego specyficznego, słodkawego odoru. Spojrzał wreszcie w dół, na starannie ułożone lilie, na ich główki opierające się o kości obojczyków. Znowu zacisnął szczęki. Znowu sięgnął po cukierka.
zaylee miller

Dziewczynka.
To jedno słowo wystarczyło, żeby Zaylee poczuła, jak niekontrolowane napięcie zaciska jej kark. Dziewczynka. Nie dziewczyna. Nie młoda kobieta. Dziewczynka. Dziecko. Miller zaklęła w myślach. Nie po to wycofała się ze śledztwa seryjnego zabójcy małoletnich, żeby kilka dni później zostać oddelegowaną do Muskoki i znów stanąć nad ciałem kolejnego dziecka. To musiało być jakieś nieporozumienie. A jeśli nie było, to Charles Sloan, zastępca komendanta, najwyraźniej postanowił się na niej odegrać. Powinna była od razu wyczuć, że coś jest nie tak, kiedy nad ranem nazwał ją najlepszą koronerką w prowincji. Co prawda nie skłamał. Oboje doskonale wiedzieli, że właśnie tak było. Ale Charlie nigdy nie wypowiadał podobnych komplementów na głos.
Informacja, że dziewczynka miała nie więcej niż dziesięć lat, natychmiast przywołała w jej głowie obraz Sama - chłopca, którego wraz z Eviną chciały adoptować. Odkąd pojawił się w jej życiu, wszystkie sprawy dotyczące dzieci uderzały w nią ze zdwojoną siłą. Jeszcze do niedawna potrafiła oddzielić pracę od prywatności. Teraz granica między jednym a drugim coraz bardziej się zacierała. Mruknęła cicho pod nosem, zirytowana swoją postawą. Od kiedy zrobiła się taka wrażliwa? Przecież przez lata powtarzała wszystkim, że w prosektorium nie ma miejsca na emocje. Że lekarz medycyny sądowej powinien opierać się wyłącznie na faktach. Najwyraźniej dużo łatwiej było udzielać takich rad innym niż stosować je wobec samej siebie.
— Nie spodziewałam się tragicznego wypadku — odpowiedziała, odrobinę zaskoczona tym, jak neutralnie zabrzmiał jej własny głos. Jeszcze przed chwilą miała wrażenie, że wszystkie docierające do niej informacje są przytłumione, jakby to ona znajdowała się pod wodą, a nie dziesięcioletnia dziewczynka. Najwyraźniej lata pracy zrobiły swoje. Brzmiała rzeczowo, żeby nie powiedzieć beznamiętnie. Trochę jak sztuczna inteligencja, niewzruszona cudzymi emocjami i skupiona wyłącznie na wstępnych oględzinach zwłok. To była jedna z tych umiejętności, których nikt nie uczył na studiach. Przychodziła z czasem. Z każdym kolejnym ciałem i z każdą następną tragedią. — Nie byłoby mnie tutaj, gdyby to był tylko wypadek — dodała, podążając wzrokiem za Markiem Hayesem, którego zraziły nie tylko widoki, ale i zapachy.
Zaylee nie była wzywana do prostych spraw. Rzadko kiedy na jej stół trafiały ofiary zwykłych wypadków drogowych, w których wszystko można było wyjaśnić kilkoma zdjęciami z miejsca zdarzenia i policyjnym raportem. Prowadziła autopsje, które nieodłącznie wiązały się z makabrycznymi morderstwami. Sekcjonowała zwłoki ludzi, których śmierć od początku budziła szereg wątpliwości. Nawet samobójca, którego ciało badała poprzedniego dnia, ostatecznie wcale nie okazał się samobójcą. Sekcja wykazała, że do jego śmierci przyczyniły się osoby trzecie.
To, co ujrzała w płytkiej wodzie, nie było do końca tym, czego się spodziewała. Dziewczynka faktycznie miała co najwyżej dziesięć lat. Na ciele widoczne były plamy opadowe, a wilgoć i temperatura dodatkowo podkreślały marmurkowy wygląd skóry. Procesy zachodzące w organizmie po śmierci sprawiły, że nagromadzone bakterie zaczęły produkować gazy, które gromadziły się w tkankach i jamach ciała, powodując obrzęk - szczególnie widoczny w okolicach twarzy, brzucha i kończyn. Nasiąknięty wodą naskórek stał się miękki i pomarszczony, przypominając skórę na palcach po zbyt długiej kąpieli, tylko znacznie bardziej zmienioną. Długie przebywanie w wodzie osłabiło jego strukturę, przez co zewnętrzna warstwa skóry zaczęła tracić swoją spoistość i miejscami delikatnie oddzielać się od głębszych tkanek.
Zaylee w milczeniu przyglądała się całej scenerii.
— Niewinność skażona przez przemoc — odezwała się w końcu, wskazując podbródkiem na lilie. Nie musiała dodawać, że to właśnie ten element nie dawał jej spokoju. Zbyt starannie ułożone kwiaty. Zbyt przemyślany obraz. — Gdyby ciało znajdowało się w jeziorze tylko jeden dzień, nie miałoby jeszcze tak nasilonego obrzęku ani wyraźnych zmian rozkładowych. Twarz zachowałaby więcej naturalnych rysów. Minęło około pięciu dni, zanim... kto właściwie ją znalazł? — przeniosła spojrzenie na Franka.
Chciała zapytać, dlaczego dopiero teraz. Dlaczego nikt nie zauważył jej wcześniej. Ale przecież nie mieli żadnej wiedzy na ten temat. Równie dobrze ciało mogło dryfować w jeziorze jeszcze przez kolejne tygodnie.
— Wyjmiecie ją? — tym razem zwróciła się do Hayesa. Mężczyzna przytaknął i gestem dłoni przywołał techników, którzy zaczęli przygotowywać się do wydobycia zwłok.
Miller odsunęła się kilka kroków, robiąc im miejsce. Nie zauważyła jednak, że wilgotna ziemia pod jej butem zaczęła się osuwać. Noga poślizgnęła się i tylko dzięki szybkiej reakcji zdążyła złapać się przedramienia Gardner, który utrzymał ją w pionie. Przez krótką chwilę zaciskała palce na rękawie jego kurtki, zanim zorientowała się, że wciąż go trzyma.

Francis Gardner

Oczywiście, że nie spodziewała się tragicznego wypadku. Mimowolnie ściągnął brwi, rozważając, czy coś dodać, ale ostatecznie darował sobie jakikolwiek komentarz. Nie uzupełnił, że chodziło mu o nieumyślne spowodowanie śmierci, nieszczęśliwą zbrodnię, taki wypadek. Darował sobie, bo wiedział, że do takiego też by jej nie wezwano. Jego, zresztą, też nie.
Był w końcu tylko jeden rodzaj przestępstwa, który mógł przeciąć ich drogi na miejscu zbrodni i ani przypadek ani brak zamiaru nie wpisywały się w dynamikę tego czynu. Rzadko zajmował się tymi z afektu.
Niewinność skażona przez przemoc.
Zawiesił się chwilę nad tym, spojrzeniem wiodąc po obłej linii białych płatków, miejscami już pomarszczonej, zdradzającej, że kwiaty nie były dopiero co zerwane. Gardner nie był pewien, czy ten detal bardziej go uspokajał czy właściwie niepokoił. Z jednej strony wiedzieli, że sprawca do niej nie wrócił i nie udekorował jej świeżymi liliami. Z drugiej — gdyby wrócił, mieliby większe szanse na znalezienie jakiegokolwiek śladu po nim tutaj. A tak nie wiedzieli nawet czy od początku tu leżała czy przypłynęła wraz z prądem. Jeśli to drugie, musieli wezwać specjalistów do przeanalizowania ruchów wody. Jeśli to pierwsze: czemu nikt wcześniej jej nie znalazł?
Wiedział, że sprawy takie jak ta, rodziły więcej pytań niż odpowiedzi, a każdy kolejny dopasowany element układanki dawał następne trzy nie do pary. Wiedział to, ale i tak łapał się na tym, jak bardzo go to męczy i budzi gorycz, zamiast satysfakcji.
Słowa Miller jeszcze raz zadudniły mu w czaszce.
Niewinność skażona przez przemoc.
— Miejmy nadzieję, że poprzestał na tym — mruknął, odrywając wreszcie wzrok od kwiatów na jej dekolcie. Myśl, że sprawca mógł posunąć się do innej formy przemocy, tej uderzającej w ludzką godność i obdzierającej z absolutnej niewinności, wywołała w nim zimny, nieprzyjemny dreszcz, który przebiegł szybko wzdłuż kręgosłupa i osiadł z tyłu głowy, dręcząc i drażniąc łaskoczącą pulsacją. Potrzebował trzech solidnych sekund, żeby się opanować i nie pogrążyć się w tym uczuciu na dobre. Na szczęście, głos Miller przeszył ciszę w porę.
Spojrzał na nią tylko na ułamek sekundy zanim wrócił spojrzeniem do ofiary. Przesunął wzrokiem po jej dłoniach, po tej cienkiej, pomarszczonej skórze, która już się oddzielała od naskórka właściwego. Dzień — a może nawet nie — dłużej, a technicy zbieraliby jej odciski palców z własnych rąk, wkładając jej skórę jak rękawiczki. Groteska tego sposobu nigdy nie przestała go dziwić.
— Dzieciaki z Toronto — zaczął, kiwając głową w stronę domku. — Chciały zacząć wakacje, dostały darmową lekcję biologii i przyspieszone wizyty u psychiatry.
Wcale go to nie bawiło. W zasadzie — nawet im współczuł. Na tyle, na ile potrafił rezonować z pojęciem współczucia względem bananowej młodzieży, która myślała, że filmiki z darkneta przygotują ich na widok prawdziwej makabry. Fun fact: nie przygotowały.
W międzyczasie ekipa techników przywołana przez Hayesa zeszła do wody. Gardner też już się miał odsuwać, kiedy kątem oka dostrzegł nagłe poruszenie, a sekundę później poczuł ucisk na ramieniu. Jego drugie łapsko momentalnie ruszyło na pomoc, zanim impuls w ogóle dotarł do mózgu, ale Miller zdążyła złapać równowagę. Uniósł brew, patrząc w dół, prosto na nią. W normalnych okolicznościach zbrodni zapytałby ją, czy na niego leci. Zażartowałby, bo byłoby miejsce na żarty w obliczu śmierci, jak zawsze. Tyle, że to nie były normalne okoliczności ani normalna zbrodnia. To nie był zwykły topielec dorosłego człowieka, nad którego zwłokami mógłby sobie pozwolić na droczenie się i durne komentarze. To było dziecko, które — jak sama Miller słusznie zauważyła — ktoś skaził przemocą, a jego potylica wciąż pulsowała od powoli kumulującej się złości.
Dlatego Gardner odchylił się od niej i nim zdążyła zaprotestować, wsunął ręce pod jej ramiona i uniósł ponad powierzchnię. Jakby była elementem dekoracji.
— Zanim zniszczysz ślady — dodał, odkładając ją na bezpieczny, stabilny grunt. Sam wgramolił się zaraz za nią i zatrzymał wzrok na technikach, którzy ostrożnie przystępowali do pracy. Nie mogli tak po prostu podnieść zwłok — w tym stadium dekompozycji poruszenie jej mogłoby uszkodzić namoknięte tkanki. Ktoś rozwinął gruby, czarny worek z winylu. Ktoś pomógł położyć go na brzegu i zanurzyć w jeziorze, czekając, aż woda wleje się do środka. Dopiero wtedy kolejne dwie osoby dołączyły i zaczęłu ostrożnie wsuwać krawędź worka pod plecy dziewczynki, by ostatecznie całą czwórką podnieść ją razem z otaczającym ją środowiskiem i nie pozwolić żadnym luźnym dowodom odpłynąć wraz z poruszeniem. Woda była genialna w niszczeniu śladów, zmywaniu odcisków i wypłukiwaniu krwi, ale potrafiła też konserwować to, czego nie mogli dostrzec gołym okiem. Mikrobiolodzy przynajmniej będą mieć cząstkę frajdy z tą swoistą, biologiczną kapsułą ekosystemu. Gardner patrzył, jak z dna unosi się chmura brunatnego mułu, glonów i drobnego osadu, a wodne chrząszcze i cała zgraja innych żyjątek rozbiega się z przemoczonych fałd letniej sukienki.
— Uważajcie na dłonie — rzucił któryś z techników, gdy niszczyli artystyczną wizję mordercy. Zniknęła Ofelia, nie zniknęła skażona niewinność. Kiedy worek został w końcu wyciągnięty na brzeg i ułożony na folii zabezpieczającej, Francis ruszył w tamtym kierunku. Teraz, gdy mógł podejść bliżej niż od strony stóp, mógł z łatwością dostrzec dziesiątki larw kręcących się pod liliami i na linii dekoltu sukienki. Morderca bawił się formą, układając swoją ofiarę z kwiatami, ale zapomniał, że bakterie z układu pokarmowego, autoliza i flora wodna obrócą jego dzieło w obrzmiałą, cuchnącą i kompletnie rozpływającą się masę. Być może uważał się za artystę. Być może dziewczynka miała być jego dziełem wystawionym w jakiejś popieprzonej galerii sztuki dla patologicznych egocentryków. Dla natury był jednak tylko kimś, kto podrzucił jej darmowy posiłek.
I to, to chyba uderzało w Gardnera najbardziej. Że nie było tu już niewinności, dziecka, brutalnie utraconych lat. Była tylko tkanka, na której można było żerować.
Sekundę później jeden z techników, ten który nachylał się nad woskowatą, napiętą twarzą dziewczynki, drgnął nagle, jakby przerażony.
— Ja pier… — syknął jeszcze tylko, przytrzymując się z tyłu ręką. Gardner powiódł wzrokiem za spojrzeniem mężczyzny i musiał przyznać, że jego niedokończone słowa faktycznie dobrze oddawały sedno reakcji. Nie było na to fachowego określenia w kryminalistyce. Pojebana sytuacja nie mówiła wszystkiego o ruchu gałek ocznych ofiary.
Nie. Nie gałek. To, co do tej pory brał za wytrzeszcz spowodowany zaawansowaną rozedmą gnilną i naporem gazów z wnętrza czaszki, to nie były gałki oczne.
Sina powieka rozchyliła się pod naporem, a z pustego oczodołu wyślizgnął się żółtobrzeżek i zsunął się po policzku dziewczynki. Zaraz po nim wyszedł drugi. Trzeci, mniejszy. Lewe oko wciąż trwało zamknięte, ale ruch pod powieką sugerował, że nie na długo.
Gardner spojrzał na Zaylee. Już... już nie potrzebował kawy.
zaylee miller

Ich praca była okrutna. Okrutna w najbardziej przerażający sposób i pod każdym względem. Jej matka do tej pory nie potrafiła zrozumieć, jak Zaylee dawała sobie z tym radę i co właściwie kierowało nią, kiedy wybierała właśnie taką ścieżkę zawodową. Przecież mogła zostać lekarzem każdej specjalizacji. Neurochirurżką. Ortopedką. Reumatolożką. Chyba właśnie nad tą ostatnią najbardziej ubolewał jej ojciec, który sam zmagał się z problemami ze stawami. Ale nie. Miller uparła się na medycynę sądową i postanowiła zaglądać tam, gdzie większość ludzi odwróciłaby wzrok. Zajmowała się ciałami osób, którym za życia nikt nie zdążył już pomóc. Tylko że dla niej to również miało znaczenie. Czasami jedynym sposobem, żeby oddać komuś sprawiedliwość, było dowiedzieć się, co naprawdę się wydarzyło.
Miejmy nadzieję, że poprzestał na tym.
Wciągnęła gwałtownie powietrze przez nos. Nie chciała nawet dopuszczać do siebie tej myśli. A jednak doskonale wiedziała, że taki scenariusz był jak najbardziej możliwy. Przeprowadzała już autopsje wielu nieletnich, którzy padli ofiarą przemocy seksualnej. I za każdym razem czuła się tak samo podle. Nie dało się przywyknąć do tego rodzaju krzywdy. Pokręciła głową, dając Francisowi do zrozumienia, żeby darował sobie takie założenia. Nie chciała tego słuchać. I najlepiej, żeby nie wspominał o tym więcej ani słowem, dopóki nie będą mieli ku temu żadnych podstaw.
— Za rok będą wspominać koszmar minionego lata — mruknęła, odrywając wzrok od ciała dziewczynki dryfującego przy brzegu. — Są jeszcze na miejscu? Rozmawiałeś już z nimi? Mogę przy tym być? — zapytała, jak zwykle pchając się tam, gdzie formalnie wcale nie powinna. To nie była jej działka. Powinna poczekać, aż technicy zakończą pracę, a ciało trafi do prosektorium. Wiedziała jednak, że od wstępnych oględzin do przewiezienia zwłok minie jeszcze trochę czasu. Wystarczająco dużo, żeby spróbować dowiedzieć się... czego właściwie? Dzieciaki na pewno były wylęknione, a ich rodzice, których powiadomiono o zaistniałej sytuacji, będą strzec ich jak oka w głowie, pilnując, żeby nikt niesłusznie ich nie oskarżył. Tylko nikt nie zakładał odgórnie, że mieli z tym coś wspólnego. Nikt też nie wykluczał, że nie mieli.
Zdziwiła się szczerze, kiedy poczuła, jak unosi się kilka centymetrów nad ziemią. Frank po prostu wziął ją pod ramiona i przestawił na bok. Miller spojrzała na niego, kompletnie zbita z pantałyku. W innych okolicznościach parsknęłaby śmiechem i dźgnęła palcem pod żebra. Teraz nie było im jednak zbyt wesoło.
— To bardzo wspaniałomyślne z pana strony, detektywie Gardner — rzuciła cicho, tym razem całkowicie pozbawiona zwyczajowej ironii. Miał absolutną rację. Powinna zachować większą ostrożność. Wystarczył jeden nieprzemyślany krok, żeby zniszczyć ślad, którego później nie dałoby się już odzyskać.
To był zresztą jeden z powodów, dla których Zaylee tak nie znosiła spraw z topielcami. Woda zabierała dowody i potrafiła zmienić miejsce odnalezienia ciała w prawdziwą gehennę dla śledczych. Dla niej była równie bezlitosna. Rozkład postępował inaczej niż na lądzie, wpływał na stan tkanek i utrudniała ocenę tego, co wydarzyło się przed śmiercią, a co było jedynie skutkiem przebywania ciała w takim środowisku. Wszystko z automatu stawało się trzy razy trudniejsze. Siniaki powstały jeszcze za życia, czy były wynikiem działań nurtu? Czy głęboki ślad na skórze były dowodem przemocy, czy tylko kolejną rzeczą, którą trzeba było ostrożnie odrzucić po wielogodzinnej analizie?
Wyprostowała się, obserwując techników, którzy ostrożnie przygotowywali ciało do wydobycia z wody. Nie odwracała wzroku. To nie byłoby profesjonalne, ale przede wszystkim nie byłoby fair wobec dziewczynki. Podeszła bliżej, skupiając się na tym, co widziała, zamiast na pierwszej reakcji organizmu.
— Nie ruszaj — odezwała się, kiedy jeden z techników pochylił się nad ciałem i wykonał gest, jakby chciał strzepnąć z sinego policzka żółtobrzeżka. Mężczyzna spojrzał na nią, jakby oczekiwał wyjaśnień. — Gryzą — ostrzegła lojalnie. — I to boleśnie — dodała, a technik pospiesznie cofnął rękę.
— Ohyda — mruknął pod nosem, wzdrygając się niekontrolowanie, kiedy spod powiek wylazł jeszcze jeden owad. A potem kolejny. Zaczęły przemieszczać się po opuchniętej twarzy, ramionach i wilgotnym materiale sukienki, aż w końcu spadały na worek, na którym ułożono ciało. Dopiero wtedy Miller sięgnęła po swoją torbę i przykucnęła, żeby przyjrzeć się zwłok z bliska.
— Faktycznie może mieć co najwyżej dziesięć lat — zwróciła się do Franka, kiedy sprawdzała stan ubrania. Mokry materiał sukienki przylegał ciasno do skóry, miejscami zabrudzony osadem z jeziora i roślinnością, która zaczepiła się o tkaninę podczas przebywania w wodzie. Zaylee nie próbowała jej odrywać. Była pewna, że gdyby to zrobiła, odszedłby wraz z tkankami.
Przesunęła wzrok na związane nadgarstki i kostki. Przyjrzała się ułożeniu sznura, miejscu ucisku i widocznym pod nim pręgom.
— Ślady na rękach sugerują, że była krępowana wcześniej. Nie wygląda to tak, jakby ktoś związał ją dopiero przed wrzuceniem do wody — powiedziała i przeniosła wzrok na Gardnera. — Czy ktoś z okolic Muskoki zgłaszał w ostatnich dniach zaginięcie dziecka? — sięgnęła po nożyczki, nie czekając na odpowiedź. Materiał trzeba było rozciąć. Ostrożnie wsunęła ostrze pod nie ostrze i zaczęła przecinać sukienkę, starając się nie naruszyć tego, co znajdowało się pod spodem.

Francis Gardner