MAPLE HEARTS | PBF

Cyrus znowu wziął dwudziestoczterogodzinną zmianę. Och, no kto by się tego po nim spodziewał, co? Był prawdopodobnie jedynym rezydentem neurochirurgii, który brał na klatę dobówki bez zająknięcia, jakby jego życie prywatne praktycznie nie istniało. A przecież nie było najgorsze. Ostatnio widział się z Aaronem, który wpadł do szpitala, jakby od tego zależało jego życie — a przyszedł tylko poprzeszkadzać mu w nauce. A potem widział się z Callumem, któremu pieprzył o sensie życia, o pracy i o tym, jak znużony był już swoją codziennością, o którą kiedyś tak bardzo walczył. Blondyn zawsze powtarzał, że do szczęścia potrzebował jedynie świętego spokoju i ułożonego planu. A wystarczyło zaledwie parę lat, gdzie wszystko szło po jego myśli, żeby zaczął wariować. Może jednak nie nadawał się do tego perfekcjonizmu, który wpajano mu od najmłodszych lat? A może jego matka miała rację, że nie powinien iść w medycynę jak jego stary, bo w końcu sam się w niego zmieni? Kobieta zawsze miała na niego lepszy plan; chciała, żeby był biznesmenem, prowadzącym własną markę. Chciała, żeby zarabiał miliony zaledwie jednym pstryknięciem palca i nie byłoby to niemożliwe, gdyby nie chorobliwa potrzeba Lockharta, aby nad wszystkim panować. Miał obsesję na punkcie kontroli — na punkcie bawienia się w boga, a jedynie bycie chirurgiem mu to umożliwiało. Nie był do tego stopnia, jeszcze popieprzony, by krzywdzić innych ludzi, decydując o ich życiu, dlatego poczucie, że czyjaś przyszłość leży w jego rękach, bardzo go satysfakcjonowała. Chociaż przez chwilę mógł udawać, że to normalne.

Cy snuł się korytarzami szpitala; nie jadł nic od dwunastu godzin, chciało mu się palić i stawał się jeszcze trudniejszy w obyciu niż zwykle, przez co wszyscy jego współpracownicy, omijali go szerokim łukiem. Poza tym nadal nie opuszczała go ta dziwna chandra; po spotkaniu z Reidem poczuł się lepiej, ale nie na długo. Jego przyjaciel uświadomił go, że ta monotonia, w którą dobrowolnie się wkopał, wcale mu nie służyła. Jedynym problemem było to, że Cyrus Lockhart żył w konkretny sposób przez całe swoje życie i nie sądził, żeby potrafił inaczej. Bujał się więc w swoim ponurym nastroju od paru dni, dowalając sobie pracą, obowiązkami i bezustanną nauką. Ach, to testowanie granic do chwili, gdy wytrzymałość wisiała już na włosku; zawsze to samo.

Mężczyzna wszedł na socjal, początkowo nawet nie dostrzegając Jinx, która tam była. Rezydent był święcie przekonany, że to któryś z lekarzy przyszedł odpocząć. Był zbyt znużony, żeby kontaktować. Dopiero jej głos przywrócił go nieco do rzeczywistości, przez co przeniósł na nią zaskoczone i wyraźnie zmęczone spojrzenie. — Hm? — wymruczał, ciągnąc łagodnie za swój fartuch. Zaraz jednak parsknął pod nosem, zsuwając go ze swoich ramion, by rzucić nim lekko prosto w buzię dziewczyny. — Z tydzień temu — zażartował na wspomnienie o kąpieli, zdejmując swoją koszulkę, żeby wyszukać w szafce coś świeżego. — I dzień dobry, Hart. Ciebie też dobrze widzieć — wymruczał, zapinając swoją ulubioną, jasną, lnianą koszulę. — Przyszłaś do swojego frajera czy może to mi przypadł ten zaszczyt? — zapytał, w końcu na nią zerkając.

Jinx