MAPLE HEARTS | PBF

Emocje już nie tylko rozciągały się na deskach podłogi pod postacią pijanych, tańczących szalenie ludzi. W tym eleganckim, nieznanym mu domu intymność i kontrowersja zdawały się bowiem przybierać nowy, niebezpieczny kształt, daleki od standardów, które Miles znał z codzienności. Nigdy wcześniej nie był w takim miejscu, gdzie zachowania i nastroje zaproszonych gości wychodziły poza wszelkie granice rozsądku. Zupełnie nie tego się spodziewał, gdy Ethan – jego kolega jeszcze ze studiów – zaprosił go tutaj w ramach towarzystwa, sugerując mu, by ubrał się elegancko i modnie (nie powiedział przy tym, że na wejściu straci swoją ulubioną, aksamitną poszetkę, wyrwaną mu z kieszonki przez kolegę). Spoglądając pokątnie na nieznajomych, bezceremonialnie pieszczących się po udach i wpółnagich korpusach, wątpił teraz w wartość założonych ubrań. Pierwszy raz sam przed sobą musiał też przyznać, że biologia – w jej głęboko fizycznej odsłonie – ukazywała przed nim więcej, niż miał ochotę doświadczyć. Nagość nie była wprawdzie tematem tabu dla jego lekarskiego oka, ale cudze ręce: zachłanne, pożądliwe, niemal z agresywną niecierpliwością chwytające wszystko co się rusza (a takie mógł z łatwością wskazać wśród przynajmniej kilku nieznajomych)... budziły w nim rosnący niesmak, stemplem grymasu odbity na dojrzałej twarzy Howarda.
Krótka zmarszczka, jako pokłosie jego własnego nastroju, przecięła jego czoło, gdy ostatecznie, nie potrafiąc odnaleźć swojego kolegi wśród tłumu obecnych, oparł się zrezygnowany w losowym przejściu, które jak mu się wydawało, było rozsądnym punktem poszukiwań. Ethan prędzej czy później musiał tędy przejść, by wyjść z posiadłości.

Chaos był tu najdotkliwszą i najbardziej odczuwaną stałą nocy – wił swój własny kokon, zaciągając w ciepłe, kuszące pielesze większość zebranych w domu osób. Twarze gości tymczasem, nieskończenie nieprzytomne, przypominały zbiorowy portret grzeszności, a ich powyginane niekiedy ciała, wydarte z jakichkolwiek społecznych norm, pozostawiały za sobą nierozwiązane cienie zagadek i niejednoznaczności. Choćby chciał, nie potrafił wskazać choćby jednej osoby, która w tym miejscu kierowała się... prawdą.
Kłębowisko kłamstw i przewinień miało tutaj swój własny trakt, a na nim aż kurzyło się od nieprzyzwoitości. Nie był specjalnie pruderyjny (może nieco tylko sztywny), był jednak uparcie powściągliwy, gdy przy intensywności obrazów i udziwnień tego wieczoru szukał spokoju. Był nawet skłonny zignorować wpadkę z nieznajomym, wpychającym mu się wprost na ramię, gdyby nie to, że ten, zupełnie nieoczekiwanie, postanowił go zagadać.
— Hm?
W pierwszym momencie podniósł wzrok z podłogi na mężczyznę i wyrwany z marazmu chwili przyjrzał się jego oczom — W tym momencie chciałbym raczej wiedzieć jak skończy się ten wieczór... — przyznał szczerze, bezpośredniością i absolutną szczerością równoważąc wszystkie te bajki, które zdawali się opowiadać wokół siebie inni — ...i gdzie do diabła jest Ethan — dodał ciszej, do siebie, wzdychając bezradnie. Ręce, do tej pory skrzyżowane na ramionach, zostały przez niego opuszczone, gdy przetarł dłonią wierzch marynarki na barku, sprawdzając przy tym, czy kieliszek z zawartością szampana, nie pozostawił na nim śladu. Suchość pod palcami wskazywała jednak, że krople trunku wylądowały na parkiecie.
— Nie wierzę w m...
W gardle korytarza dobiegł niespodziewany pisk i dźwięk upadających elementów żyrandola (o czym przekonał się dopiero po wejściu do salonu), przerywając próbę odpowiedzi. Plecy Howarda niemal automatycznie oderwały się wtedy od drewnianej framugi, a on poruszył gwałtownie korpusem w kierunku dobiegającego zamieszania. Po kilku pierwszych tonach potrafił określić, że zgiełk ten wynikał z ogólnej paniki. Nie raz był tego świadkiem na oddziale w szpitalu. Teraz więc, czując się w obowiązku do pomocy – jako że w pomoc pijanych gości nie wierzył – pierwszy zaangażował się w działanie. Widząc na podłodze nieprzytomną sylwetkę, uderzony jednocześnie buchem gorąca po wejściu – wynikającym pewnie z ilości osób i z podkręconego przez kogoś niepotrzebnie ogrzewania, pierwsze co zrobił, to otworzył na oścież okno.
— Dajcie jej trochę przestrzeni! — rzucił krótko i stanowczo, przepychając się między ciekawskimi ciałami, by dotrzeć do nieprzytomnego ciała kobiety pośrodku salonu. Klękając na podłodze, linia spojrzenia Milesa przypadkowo i ponownie przecięła się z tęczówkami gospodarza, choć wciąż nie miał pojęcia, że to właśnie ten mężczyzna to legendarny Edward Wentworth, o którym niejednokrotnie słyszał już dzisiejszego wieczoru (dzisiejszej nocy?).
— Tyle zostało z nudy.
Niewątpliwie zwracał się do niego. Bliżej niezidentyfikowana nutka utkwiła mu wtedy na końcu języka, mogąc zarówno oznaczać pretensję, jak i odrobinę przekory. Nie rozwiązał przed Edwardem tej zagadki, gdy przerwał kontakt wzrokowy i pochylił się do kobiety, chwytając za nadgarstek celem zbadania jej pulsu.

Edward Wentworth

Na krótką chwilę cały dom wstrzymał oddech. Muzyka grała dalej, ale jakby z drugiego końca świata. Kilka osób odruchowo odsunęło się od kobiety leżącej na parkiecie. Inni, przeciwnie, podeszli bliżej, napędzani tą samą ciekawością, która od stuleci kazała ludziom zatrzymywać się przy wypadkach i płonących budynkach. Ktoś nerwowo się roześmiał. Ktoś inny zaproponował wodę, choć nikt nie wiedział komu. W powietrzu mieszał się zapach rozlanego burgunda, drogich perfum i wosku ze świec, które zdążyły już wypalić się do połowy.
Edward nawet nie drgnął. Stał z pustym kieliszkiem w dłoni, obserwując, jak nieznajomy jednym zdecydowanym ruchem przecina tłum. Ludzie rozstępowali się przed nim niemal odruchowo. Nie dlatego, że wiedzieli, kim był. Dlatego, że on wiedział, co robi. To było rzadkie. Większość osób obecnych tej nocy próbowała wyglądać interesująco. On jeden wyglądał, jakby interesowało go coś więcej niż własne odbicie w cudzych oczach.
Edward poczuł, że mimowolnie się uśmiecha.
- Ethan... - powtórzył cicho pod nosem, smakując obce imię, jakby mogło mu coś powiedzieć. Prawda była taka, że nigdy nie kontrolował listy gości. Nie pamiętał nawet imion wszystkich mijanych i witanych osób.
- Mam nadzieję, że istnieje. Byłoby przykro odkryć, że uciekasz przed wyimaginowanym przyjacielem. - Dopiero wtedy ruszył. Powoli. Może nawet przez moment poczuł drobne ukłucie zazdrości o nieznajomego Ethana.
Z tą samą niespieszną elegancją, z jaką kilka godzin wcześniej układał na mahoniowym stole cudze skarby. Minął kobietę płaczącą bardziej z przejęcia niż ze strachu, ominął chłopaka próbującego bezskutecznie zebrać rozsypane kryształki żyrandola i schylił się po jeden z nich. Maleńki, zimny od marmurowej posadzki pryzmat zatrzymał między palcami. Uniósł go pod światło. Przez chwilę obracał, obserwując jak świat rozpada się na drobne tęcze.
- Tyle zostało z nudy. - Zaśmiał się cicho.
- Nie. - pokręcił delikatnie głową. Odwrócił wzrok w stronę mężczyzny klęczącego przy kobiecie.
- Tyle zostało z grawitacji. - Schował kryształ do kieszeni marynarki, jakby właśnie znalazł kolejny eksponat do swojej kolekcji. W głowie słyszał cichy szum. To musiał być alkohol, może nawet pomieszany z narkotykami. Przez pewien czas zdawał się wręcz nie zauważać leżącej na podłodze kobiety.
- Wiesz, co jest zabawne? - Nie podniósł głosu. Nie było takiej potrzeby. Stał wystarczająco blisko, a zebrane dookoła osoby powoli traciły zainteresowanie.
- Miałem zamiar zaproponować ci coś znacznie mniej odpowiedzialnego. - Uniósł dłoń, gładząc kieszeń marynarki.
- Ale chyba właśnie zepsułeś mi plan. - Westchnął teatralnie.
- To okropnie niewygodne spotkać o drugiej w nocy jedynego człowieka w tym domu, który ma odruch ratowania innych. - Na jego twarzy znów pojawił się ten charakterystyczny uśmiech. Lekki. Trudny do rozszyfrowania.
- To prawie nieuczciwe. - Odwrócił głowę w stronę tłumu, który powoli odzyskiwał oddech.
- A ja tak bardzo lubię ludzi z pięknymi wadami. - ściągnął na moment wargi, gdy nagle z tłumu wypadły dwie młode dziewczyny. Obie trzymały szklanki z wodą. Zakołysały się, prawie trącąc równowagę. Jedna z nich wylała niemal połowę zawartości na perski, miękki dywan.
Za wysokimi oknami salonu noc zdawała się należeć do zupełnie innego świata. Taras pulsował ciepłym światłem lampionów, które kołysały się leniwie na letnim wietrze, rzucając złote plamy na biały kamień. Ktoś wspiął się na balustradę z kieliszkiem szampana uniesionym wysoko ponad głowę, jakby wygłaszał mowę do gwiazd, choć nikt już go nie słuchał. Dwie dziewczyny tańczyły boso na mokrych deskach, zostawiając za sobą ślady rozlanego prosecco, a kilku mężczyzn siedziało na krawędzi fontanny z nogami zanurzonymi w wodzie, przekazując sobie butelkę burgunda, papierosa i zdania urwane w połowie, jakby kończenie myśli było stratą czasu.
Jeszcze dalej, przy palenisku, płomienie odbijały się w kieliszkach niczym małe pożary zamknięte w krysztale. Co chwilę ktoś wybuchał śmiechem, ktoś obejmował pierwszą lepszą osobę, ktoś tańczył samotnie z zamkniętymi oczami. Alkohol nie był już napojem. Stał się częścią krajobrazu. Rozlewał się po marmurowych parapetach, błyszczał na poręczach schodów, spływał po nadgarstkach i szyjach, jakby tej nocy wszystko miało zostać ochrzczone szampanem.
Edward uwielbiał ten moment. Chwilę, w której przyjęcie przestawało być zbiorem ludzi, a stawało się jednym organizmem. Oddychało ciężko, nierówno i zachłannie. Z jednego pokoju dochodził śmiech, z drugiego muzyka, z trzeciego czyjś płacz. Wszystko działo się jednocześnie, nie przeszkadzając sobie nawzajem. Jakby dom przestał mieć ściany, a jedynie pulsujące serce.

Miles Howard