MAPLE HEARTS | PBF

001.

   Jebane słońce, zaklął z głową wtuloną w miękką i pachnącą poduszkę. Nie, nie była pachnąca. Śmierdziała kakofonią perfum, ludzkich ciał, dymu papierosowego i jego kokosową odżywką do włosów, której kiedyś okropnie nienawidził, ale ktoś powiedział mu, że pasuje mu do jego stylu, więc nauczył się lubić. No ale kto, kto pozwalał na palenie w sypialni? Już na samą myśl o tym robiło mu się niedobrze, a żołądek skręcał się, jakby tańczył walca z jelitami. Paskudnie, okropnie w chuj. Z twarzą ciągle wciśniętą w pościel, mlasnął językiem, przesuwając nim po podniebieniu i zębach, co w sumie nie było najlepszym pomysłem, bo niemal natychmiast zebrało mu się na wymioty.
   Miał kaca. Pierwszy raz od dłuższego czasu, był skacowany. Przeklął się w głowie. Nigdy, przenigdy, nie pozwalał sobie na to, by się upijać. Zazwyczaj kończyło się na jednym lub dwóch drinkach, które doprowadzały go do tej przyjemnej lekkości i dobrego humoru. Tutaj była jego granica, którą z jakiegoś powodu przekroczył i było mu tak cholernie głupio, bo powinien nad sobą panować. No chyba, że ktoś mu czegoś dosypał? Myśl ta sprawiła, że na moment wszystko się rozjaśniło. Zupełnie jakby otworzyły się przed nim wrota jasności i wyższy poziom świadomości. Na moment wytrzeźwiał, zapomniał o mdłościach i ściskaniu w żołądku. Zapomniał o Słońcu, które grzało go niemiłosiernie w plecy… Spiął się i…
   Otworzył oczy i uniósł niepewnie głowę. Znajdował się w znajomym pokoju, znajomej sypialni, jednak nie było to miejsce, w którym był poprzedniej nocy. Uspokoił się jednak. Odwracając się w prawo, natknął się na zbitą masę satynowej pościeli. Spod tej masy wystawało nagie ramię. Podążył wzrokiem po jego krzywiznach i wypukłościach, które w sumie znał już niemal na pamięć. Znał na pamięć ciała wszystkich mężczyzn, z którymi się spotykał. Odchylił pościel delikatnie, chcąc upewnić się, że się nie pomylił. Jego oczy natknęły się na niewinnie wyglądającą twarz, zawiniętą w poszewkę i wciśniętą w drugie ramię.
   On by niczego nie dosypał, odetchnął z ulgą. Przyjrzał się śpiącemu Edwardowi i delikatnie zsunął z łóżka, wysuwając z pościeli. Był w swojej bieliźnie i w skarpetkach. Reszty swoich rzeczy nie mógł znaleźć. Brak ubrań go nie zmartwił, ale nie wiedział, gdzie znajdowały się jego rzeczy – portfel, telefon i klucze. Już jebać portfel i klucze, potrzebował jednak telefonu. Pomartwi się tym jednak później.
   Rozprostował nogi, przeciągnął się tak, że coś strzeliło mu w plecach. Ziewnął. Bolał go brzuch, bolało go kolano i ramię, ale ból ten niknął przy pulsującym dudnieniu, które czuł w swojej głowie. Miał nadzieję, że było to wynikiem kaca i odwodnienia. Przeklinał ludzi, którzy lubili chlać w umór, przeklinał również tych, którzy go do tego namówili, jak również siebie, że im uległ. Musiał mieć jakieś granice.
   Znalazł nie swój podkoszulek, który przerzucił sobie przez ramię i poszedł do łazienki. Musiał się ogarnąć. Włączył prysznic i puścił zimną wodę. Zimno działo na niego lepiej niż kawa, bo nie tylko pobudzało go, ale również sprawiało, że jego skóra przyjemnie się napinała. Czuł się przez to i wyglądał młodziej, nawet jeśli tylko na chwilę. Nie miał t swoich rzeczy, którymi się smarował i dzięki którym wyglądał tak, jak wyglądał. W jego domu było bowiem mnóstwo kosmetyków do ciała i do twarzy, których tutaj brakowało. Zgarnął jednak jakiś żel i płyn do mycia twarzy. Edward na szczęście nie korzystał z jakiegoś badziewie, nie żeby Alfie kiedykolwiek go o to posądzał. Pogrzebał mu jednak w jego rzeczach, odnajdując kilka, których mógłby użyć, jednak koniec końców zdecydował się tylko na żel i płyn do twarzy.
   Ach, no i szampon do włosów. Musiał umyć głowę. Mokry, wyszedł spod prysznica, by znaleźć butelkę szamponu i ku jego ogromnemu zaskoczeniu znalazł ten sam, którego używał w domu. Specjalny, do włosów kręconych. Idealnie. Bez względu na to, jak będzie się prezentować jego skóra i ciało, jego włosy pozostaną skręcone tak, jak tego chciał.
   Nie wiedział, ile czasu spędził pod prysznicem. Nie był oszczędny, zwłaszcza jeśli to nie on musiał płacić za rachunki. Wyszedł jednak, wytarł się, ubrał na siebie podkoszulek i bieliznę. Włosom pozwolił wyschnąć na świeżym powietrzu. Znał ten dom niemal na pamięć. Przechodząc do sypialni rzucił okiem na śpiącego mężczyznę i zasunął okna, żeby pozwolić mu spać jeszcze trochę dłużej.
   Bo chociaż ciągnął od niego kasę, to nie był takim chamem, żeby go budzić.
   Zszedł do kuchni, która była aż do przesady duża. Zdecydowanie za dużo. No ale on nie był kucharzem, więc nie spędzał w kuchniach zbyt dużo swojego czasu. Gdy chciał to coś zamawiał albo po prostu wychodził zjeść coś na mieście. Nie znaczyło to jednak, że nie potrafił gotować. Jego żołądek wciąż jednak tańczył i na samą myśl o zjedzeniu czegoś, coś innego podchodziło mu do gardła. Zaparzył sobie kawę.
   Zaczął robić tosty, które następnie ładnie ułożył na talerzu.
   Zaparzył kolejną kawę.
   Skierował się ponownie do sypialni. Akurat usłyszał ciche odgłosy uginającej się podłogi. Jak widać niektórzy budzili się przed budzikiem, a inni na zapach kawy.
   Otworzył stopą drzwi, bo dłonie miał zajęte i wszedł do sypialni. Śmierdziało w niej papierosami i zapachem, który unosi się z wyziewów ludzi, którzy wypili zbyt dużo. Wiedział, że był to wydalany z organizmu aldehyd, w który metabolizowany był alkohol. Kiedyś chciał zostać chemikiem, wtedy gdy nie wiedział, że życie może być łatwe i przyjemne. Uśmiechnął się jakby miał być tu i teraz.
   – Dzień dobry Misiu –powiedział, podchodząc do mężczyzny i podając mu talerz z tostami i kubek kawy. Swój położył na stoliku nocnym obok niego. Wstał, zanim Edward zdążył coś powiedzieć. Podszedł do okna i otworzył każde, które mógł otworzyć. – Nie wiesz przypadkiem, gdzie są moje rzeczy? – zapytał, odwrócony do niego plecami i z przymkniętymi powiekami. Słońce dalej było jebane

Edward Wentworth

   Głowa nadal go bolała. Nie był to silny, rozdzierający ból, który uniemożliwiałby funkcjonowanie, ale ten irytujący, łupiący, przez który miało się wrażenie, że ktoś pompuje mózg krótkimi pulsami. Najgorszy z możliwych, bo taki, który nie wymagał użycia tabletki, ale jednocześnie prosił o to, by to zrobić. Musiał napić się czegoś i nawodnić… tak, woda z cytrynką i pływającymi w szklance listkami mięty. I z lodem, którego nie byłoby widać, bo zarówno lód, jak i woda mają ten sam współczynnik załamania światła, więc jedno znika w drugim. Pamiętał takie głupotki.
   W sumie wystarczyłaby sama woda. Albo elektrolity, które i tak były tylko kitem wciskanym ludziom. Potrzebował jednego albo drugiego, albo najlepiej obu w komplecie. Póki co miał jednak kawę i tosty, którymi musiał zadowolić swój żołądek. Nie był kucharzem, co już zostało wspomniane, więc tosty były w swojej najbardziej podstawowej wersji z odrobiną przypraw, które akurat udało mu się znaleźć, bo nawet on nie miał ochoty jeść podpiekanego chleba. Kawa jednak kusiła go bardzo. Musiał się jednak trochę poruszać zanim wleje w siebie tę gorzką ambrozję.
   Zaciągnął grube zasłony na okno, sprawiając, że zrobiło się tutaj ciemniej i przyjemniej. Lubił światło słoneczne, ale nie dzisiejszego poranka. Możliwe, że gdy już dojdzie do siebie, to przeprosi się ze Słońcem i wystawi do niego swoją rozpromienioną buźkę.
   Odwrócił się w stronę mężczyzny, który dalej zakopany był w pościeli. Aż zrobiło mu się gorąco na ten widok. Plusem było to, że wspólnie mogli się pocić w jedwabie, co zawsze powodowało, że coś tak bardzo pierwotnego i ludzkiego nabierało klasy. Przeciągnął się ponownie.
   – Nie chcesz być Misiem? – zapytał, przekrzywiając głowę. Nie czekał jednak na odpowiedź, bo niemal od razu rzucił się na poszukiwania swojego telefonu. Nie był uzależniony, nawet jeśli spora część jego życia zależała od social mediów. Był znany w Internecie. Ponad milion osób śledziło jego aktywność na Instagramie. Kilka nawet na YouTube, gdy mówił o książkach. Tak, nie było tego po nim widać, ale lubił czytać książki. Instagram i OnlyFans były jednak jego głównym źródłem dochodu. Oficjalnym. Musiał więc sprawdzić, jak biznes się kręci.
   – To miłe z twojej strony – odpowiedział, wyciągając telefon. Usiadł na podłodze. Pomimo tego, że niedawno wziął prysznic już czuł, jak jego ciało lepi się do wszystkiego. Włożył nogi pod materiał podkoszulka, jakby to miało sprawić, że nic się do niego nie przyklei. Szybko sprawdził wiadomości, ogarnął komentarze i odłożył telefon tam, skąd go wziął.
   Tak, czuł się tu, jak u siebie. Co więcej, wydawało mu się, że pasował tutaj lepiej niż inni sezonowi bywalcy tego przybytku. Odważyłby się nawet powiedzieć, że pasował tutaj lepiej niż Edward. Zupełnie jakby był zaginionym puzzlem układanki, który został włożony do innego pudełka. Przez przypadek. W kocu los zaliczał takie wpadki. Być może całe jego życie było próbą naprawienia tej pomyłki.
   – Coś sobie znajdę – powiedział, podnosząc się. Rankami nie potrafił zbyt długo usiedzieć na miejscu. Ranki były bowiem jedynym momentem w ciągu dnia, który miał tak naprawdę dla siebie, więc nie mógł ich marnować na siedzenie i gapienie się. Teraz jednak mógł się polenić, bo ranek nie należał do niego. Podszedł do łóżka i wślizgnął się na pościel. Jedwab był przyjemnie chłodny. W tej pozycji nie pozostał jednak długo, bo niemal natychmiast wyszukał ciało Edwarda. Zbliżył się do niego i usiadł mu na plecach wyszukując udami kształt jego bioder.
   – A chcesz żebym miał jakieś plany, czy nie? – zapytał, zaciskając dłonie na jego ramionach sunąc niebezpiecznie w kierunku jego karku i szyi.

Edward Wentworth

   Musiał przyznać, że rezydencja Edwarda była klimatyczna. Zdecydowanie pasowała do mężczyzny, no ale czy mógł się temu dziwić, skoro jego rodzina zajmowała to miejsce od pokoleń? Pomimo uroku brakowało mu jednak atmosfery europejskich posiadłości i dworków, w których zdarzało mu się przebywać. Tamto to był dopiero luksus, przy którym wszystko to, co widział tutaj nikło, niczym wyjęte z budżetówki albo filmu kostiumowego klasy B. Nie żeby umniejszał posiadłości, w której aktualnie był. Niemniej jednak Europa miała styl i co najważniejsze – lata.
   Nie pamiętał, kiedy przestał czuć się tutaj, jak gość. Nie wiedział, czy w ogóle kiedykolwiek się tak czuł. Prawdą było jednak to, że gdy mieszkało się w mieszkaniu, które należało do kogoś innego a było jedynie prezentem sprawiało, że miało się dwie możliwości – albo wszędzie czuło się jak gość, albo wszędzie się nim nie było. Alfie z wygody i własnego komfortu wybierał drugą opcję. I jak dotąd nigdy nikt nie miał z tym problemu. Lubił czuć się swobodnie i jak u siebie.
   – Jesteś wyjątkowo miękki – powiedział. Nie, żeby mówił, że Edward jest gruby ani nawet puszysty, ale po prostu wciąż większa część jego ciała zakopana była w miękkiej pościeli, więc to było oczywiste, że był wygodny. Uśmiechnął się pod nosem. Lubił obserwować mężczyzn z tej pozycji, gdy to on był u góry. Nie wiedział, o czym mogło to świadczyć, pewnie o czymś na pewno, ale nie był psychoanalitykiem i nie miał zamiaru się teraz zastanawiać nad tajnikami swojej własnej osobowości, bo akurat to było w tym momencie najmniej ważne.
   – A nie jestem? – zapytał go, przesuwając dłonie w dół na jego łopatki. Jeśli miałby odpowiadać i określać swoje preferencje, to uznałby, że łopatki były jego ulubionymi kośćmi w całym ludzkim szkielecie. Miał takich odpowiedzi mnóstwo, bo mężczyźni, z którymi się spotykał lubili zadawać mu najróżniejsze pytania. Wielokrotnie były one tak dziwne, że Alfie zastanawiał się, czy osoba, która je zadaje ma wszystko dobrze z głową. Niemniej jednak zawsze odpowiadał na te pytania. Nie pozwalał sobie na to, by coś go zszokowało lub zbiło z tropu. – Bo jeśli nie to potrzebowałbym więcej rzeczy niż szamponu i odzywki – zauważył, wbijając mu lekko kciuk między kręgi kręgosłupa. Tę część ciała też lubił i również nie był w stanie określić dlaczego. No ale co tu ukrywać… lubił męskie ciała w każdej postaci i pod każdym kątem. Lubił, jak skóra opinała mięśnie, lubił autostrady wystających żył, lubił znamiona i blizny… gdyby żył w renesansie, to pewnie byłby Michałem Aniołem i ciosał z marmuru męskie ciała, które wieczorami poznawałby w przypadkowych mężczyznach spotkanych na ulicy. Pewnie źle by na tym skończył, ale czy nie byłoby warto?
   Odczekał tę ciszę. Nie chciał jej przerywać, bo w przeciwieństwie do wielu innych, ta jednak nie była niekomfortowa i nieprzyjemna. Lubił przesiadywać w milczeniu w towarzystwie Edwarda. Z wieloma osobami miał tak, że odczuwał potrzebę mówienia albo inni ją odczuwali. Zupełnie jakby usta musiały pracować na okrągło.
   – Z Martą gramy w pokera gdy nie patrzysz – wyszeptał mu do ucha i lekko przygryzł jego płatek. Tak zaczepnie. Żeby przyspieszyć my tętno szybciej, niż zrobi to kofeina. Niemal od razu przypomniał sobie o swojej kawie, która leżała na stoliku, jednak zbyt daleko, by mógł po nią sięgnąć bez ruszania się ze swojego wygodnego miejsca. Wziął od niego kubek i wypił kilka łyków. Kawa była gorzka, jednak skutecznie zabijała nieprzyjemny posmak, który poprzednia noc pozostawiła w jego ustach. Położył ciepły kubek na plecach mężczyzny.
   – Jest zdecydowanie za późno dla osób takich jak ja i za wcześnie dla takich jak ty – mruknął, kręcąc palcami po brzegu kubka. Kawa pozostawiła na jego opuszku brązową plamę, którą szybko zlizał.
   – Jeśli chcesz mnie tak niespodziewanie do siebie zabierać, to musisz mi kupić kilka rzeczy… twoje kosmetyki mi nie służą – powiedział, wsuwając dłoń do jego włosów i lekko zaciskając, by odchylić nieco jego głowę.

Edward Wentworth

   Alfie nie był bezczelny, bo to wymagałoby na nim braku respektowania granic, a on uważnie się ich pilnował. Nie tylko czyichś, ale i swoich własnych. Bo to nie tak, że za pieniądze był w stanie zrobić absolutnie wszystko. Owszem, wiele robił i wiele mógł, jednak gdzieś musiał te granice postawić, a w szczególności wtedy, gdy naruszane zostawało jego bezpieczeństwo i zdrowie. Albo zdrowie innych. Nie miał jednak nic przeciwko temu, by brać od kogoś wszystko to, co dana osoba mu oferowała, szczególnie jeśli ktoś był skłonny oddać wszystko. I Edward właśnie do takich osób należał. Sprawiał wrażenie osoby skłonnej poświęcić wiele rzeczy. Był posłuszny i otwarty niemal tak szeroko, jak jego portfel. I początkowo Alfie faktycznie traktował go jak swoją prywatną skarbonkę, z której bez słowa mógł wyciągać pieniądze, ale z czasem polubił go, chociaż ich relacja nie była czysto przyjacielska.
   Zaśmiał się, słysząc jego słowa.
   – Bo wie, że tobie by to przeszkadzało – odpowiedział, spoglądając na niego z góry. Biedny, nieświadomy Edward, zamknięty w swojej bańce wygody i luksusu. Alfie dzielił z nim to życie, ale nie był w nim wychowany, więc wiedział doskonale, co siedziało w głowach osobom spoza ich środowiska. I nawet jeśli Alfie sam obracał się teraz w tym wszystkim – w luksusie, przesycie, nieprzyzwoitym bogactwie, to nie był jego częścią. Nie należał tutaj i chociaż świetnie się tu odnajdywał, to bliżej było mu do zwykłej sprzątaczki i kobiety, która przemykała z pokoju do pokoju starając się być niezauważoną. – Poza tym płacisz jej za sprzątanie – ścisnął go mocniej swoimi udami. Lubił jednak Martę. Nie wiedział o niej zbyt wiele. Nie wiedział, czym się zajmowała i jakie miała zdanie na różne tematy. Wiedział jednak, że chociaż w akcie własności figurował Edward, to cały dom należał do niej. A w takich ludziach trzeba było mieć przyjaciół, a nie wrogów. Dlatego też wiedział, że jego ubrania są w dobrych rękach i dostanie je z podobnym namaszczeniem, z jakim kobieta wręcza ubrania swoim dzieciom lub wnukom.
   – W głowie… pojedziesz ze mną na zakupy – powiedział, dopijając szybko jego kawę. Stoczył się na bok, odkładając kubek na ziemię. Przeciągnął się, prostując swoje ciało, jakby chciał, żeby życie wpłynęło w niego ponownie. Lubił takie wycieczki. Lubił mu mówić, że potrzebuje kilku konkretnych rzeczy tylko po to, by wyciągnąć go z domu i wrócić z naręczem innych rzeczy, których nie potrzebował, ale bardzo chciał. I najlepszym było to, że mężczyzna, który mu towarzyszył sprawiał wrażenie bardziej zadowolonego z każdą kolejną zakupioną rzeczą. Na pytanie o arkusz kalkulacyjny jedynie się uśmiechnął i odwrócił.
   – Wstawaj, musisz wziąć prysznic – powiedział. Nie to, że Edward śmierdział, jednak po pierwsze, zupełnie jak on, potrzebował się odświeżyć po nocy, którą wspólnie przeżyli. Po drugie lubił mówić mu, co miał robić, wiedząc że ten chętnie te polecenia spełni. Żeby jednak wymusić na nim podniesienie się z łóżka, wstał i pociągnął za sobą kołdrę, którą okrył swoje ramiona pozostawiając Edwarda odkrytego na łóżku. Nie spojrzał na niego, lecz poszedł na środek sypialni i tam zrzucił z siebie jedwabne okrycie.
   Skierował się w stronę komody, na której poustawiane były perfumy, które Edward kolekcjonował. Kilka z nich znał, większości z nich nie używał, bo nie pasowały do jego looku. Wszelkiego rodzaju piżma i ciężkie zapachy zdawały się odbierać jego młodzieńczemu urokowi. O dziwo najbardziej pasowały mu lekkie, kwiatowe zapachy. W swoim mieszkaniu miał jednak odpowiednią kolekcję najróżniejszych flakoników, które używał w zależności od okazji i osoby, z którą się spotykał.

Edward Wentworth

   Cóż… nie wiedział dokładnie, co o ich relacji sądził Edward. Nie czytał mu w myślach, nie dopytywał. Nie interesowało go to, bo tak długo, jak przebywali ze sobą i nie słyszał z ust mężczyzny, że ma spierdalać, to miał wrażenie, że jemu to pasowało. Zachowywał się więc bez żadnych hamulców, tak jakby wszystko co należało do Wentwortha należało też do niego. Zupełnie jakby wszystko należało do niego, a Edward był tutaj tylko gościem. W sumie dokładnie tak to wyglądało, bo to mężczyzna zachowywał się w tym domu w z większą dozą niepewności niż on. Była to zaskakująca dla niego obserwacja, bo większość mężczyzn, z którymi się spotykał i którzy prowadzili swoje życia na poziomo zbliżonym do Edwarda, traktowało swoje domy i mieszkania z większą obojętnością. Zupełnie tak, jakby nic nie znaczyły, nawet jeśli były warte więcej niż zarabiali rodzice Blooma w ciągu całego swojego życia. Nie było w tym sprawiedliwości i pewnie z tego właśnie względu, Edward był takim powiewem świeżości.
   Wydawanie poleceń przychodziło mu z łatwością równą tej, z jaką Edward je spełniał. Nie wynikało to z tego, że mężczyzna był posłuszny, ale dlatego, że lubił to robić. Z jakiegoś dziwnego powodu, którego Alfie nie był w stanie jeszcze rozgryźć, mężczyzna lubił, gdy jego życiem kierował ktoś inny. Być może było to wynikiem presji, jaką na sobie czuł i od czasu do czasu przyjemnie było oddać kontrolę komuś innemu… Czy nie z tego samego powodu ludzie zatrudniają menadżerów i asystentów, którzy planują, układają i kierują? Przestało mu się wydawać to aż takie dziwne.
   A Edward potrzebował prysznica. Jak każde ciało. Zwłaszcza jeśli mieli spędzić ze sobą trochę czasu lub cały dzień. Alfie nie wiedział, jak długo chciał tutaj zabawić. Póki co rzeczywiście nie miał planów, ale w każdej chwili mogło się to zmienić. I nie byłoby mu szkoda zostawić Edwarda samemu sobie. Tak właściwie to nie miałby nic przeciwko temu, by zostawić go tu i teraz. Ale cóż innego miałby robić?
   Były też zakupy.
   Obserwował w lustrze, jak Edward znika w łazience. Gdy został sam, poczuł się, jakby to wszystko, co tutaj było należało faktycznie do niego. Przedstawienie na chwilę można było przerwać. Schylił się i podniósł z podłogi kołdrę, którą delikatnie, niemal z namaszczeniem ułożył na łóżku. Nie złożył jej tak, jak powinna wyglądać, wciąż była dowodem na to, że ktoś pod nią spał. Nie chciał jednak, by Marta musiała się schylać i ją podnosić. Nie wiedział, ile kobieta mogła mieć lat, ale tak czy siak nie był potworem. Następnie podszedł do okien i mocnym pociągnięciem odsunął ciężkie zasłony, wpuszczając do pomieszczenia trochę słońca. Promienie tańczyły w jego wilgotnych włosach i muskały jego skórę. Zapowiadał się przyjemny dzień, nawet jeśli Słońce niemiłosiernie świeciło po oczach.
   Drzwi do sypialni się otworzyły. W progu stanęła kobieta. Przywitał się z Martą lekkim skinięciem głowy, na które i ona odpowiedziała.
   – Bierze prysznic – powiedział, bo kobieta ewidentnie nie oczekiwała, że to właśnie jego zastanie w tym pokoju. Nic nie odpowiedziała. Z dziwnego powodu poczuł się, jakby za nim nie przepadała. No ale cóż… bywa i tak. Nie każdy musiał go lubić i jakby nie było, to nie ona mu tutaj płaciła. – Dałoby radę znaleźć coś na ból głowy? – zapytał, podchodząc do niej bliżej. Nie była stara. Na oko dałby jej może koło pięćdziesiątki, a przy lepszym świetle pewnie nawet czterdzieści trzy lata. Nie interesowała go jednak tak, by o to zapytać. Skinęła głową, uśmiechając się lekko i wyszła z sypialni. Podszedł do komody, na krótej znalazł okulary przeciwsłoneczne, które niemal od razu ubrał, zasłaniając się przed promieniami słonecznymi.
   Dudnienie w głowie nieco zmalało.
   Oprócz okularów wziął z komody dwa losowe flakoniki perfum i pewnym krokiem wszedł do łazienki. Prysznic już dawno dobiegł końca, jednak para ciągle unosiła się w powietrzu i zaczęła skraplać się na suficie i ścianach. Uśmiechnął się odnajdując wycierającego się Edwarda, jednak nie podszedł od razu do niego. Opuścił jednak deskę klozetową i usiadł na niej. Zgarnął spod lustra buteleczkę kremu przeciwsłonecznego i nalał sobie sporą porcję, którą niemal od razu zaczął wcierać sobie w udo. Biały płyn nieco przygasił jego promienny koloryt. Normalnie używał bowiem chemicznych filtrów, które nie pozostawiały po sobie białego nalotu. Rozumiał jednak, że dla kogoś tak bladego, jak Edward było to jednak bez różnicy.
   – Zedrzesz sobie skórkę, Misiu – powiedział, nie odrywając wzroku od swojej czynności.

Edward Wentworth