MAPLE HEARTS | PBF

12.

Dom przypomina targ - jest barwny choć zamiast krzyków pulsuje wyłącznie szeptem, jest barwny, chociaż zamiast straganów wypełnia się giełdą twarzy, jest barwny, a on stojąc w jego komorach i przedsionkach, w osoczu bodźców napierających dosadnie na jego ciało ma dość, absurdalnie ma dość i przypomina tym wypuszczone z klatki zwierzę, warczące i niespokojne, niepewne nadejścia jutra. Gniew jest dotkliwym grzechem powiedział mu kiedyś kapłan gdy z trudem układał swoje dłonie do modlitwy bo nie miał się o co modlić, na pewno nie o zbawienie, jest grzechem głównym jest środkiem innych słabości wyzbądź się tego gniewu ściśnij go i wypatrosz, ale to niemożliwe ten gniew w nim jest, to jego gniew i nikt nie będzie mu w stanie go odebrać. Zrozumiał że gniew nie zniknął, a on sam już od dawna nie odwiedził świątyni bo bóg wydawał mu się pusty, utkany wyłącznie z marzeń. Westchnął, chcąc tylko jak najszybciej się wydostać, tłum jednak zaciskał na nim swoje szczęki podobnie jak obietnica, którą złożył jednemu ze znajomych. Nie podobało mu się to przyjęcie, było zbyt głośne, zbyt wystawne, jakby już z założenia przekonane o całej swojej świetności opiewanej w pogłoskach, wiele osób pragnęło się tutaj znaleźć a on wydawał się gardzić, niewdzięcznie, nieadekwatnie jak rozwydrzony dzieciak. Powiedział wcześniej, że sprawdzi jak to wszystko wygląda bo rzeczywiście był w tym momencie ciekawy całej imprezy oraz jej gospodarza, chociaż dla niego była to banda ćpunów, tych, u których wzorzyste skutki uboczne mógł oglądać w oddziale ratunkowym. Wierzył, że dokładnie w ten sposób miały w zwyczaju bawić się elity, zostawiając ich potem z bezdechami, zaburzeniami świadomości i wianuszkiem rodziny proszącej ich o ratunek. Z tego powodu gardził tym stylem życia, bo gdyby tego nie robił byłby zwyczajnym hipokrytą, dlatego udał się, głównie po to, żeby jedynie udowodnić swoją rację. To wszystko - było zbyt intensywne. Zaczynało go męczyć. Wszystko.

Jason, 40 lat. Zwyczajny pracownik biura, któremu nigdy nie udało się wspiąć wyżej po szczeblach korporacji. Zeszłej nocy zrobiłeś coś, o co nikt by cię nie posądzał. Próbujesz to teraz ukryć.

Spojrzał na swoją kartkę. Otrzymał ją tuż przy wejściu, zgodnie z nadesłanym mu wcześniej zaproszeniem. Czuł się, jakby ktoś chciał go umieścić w stworzonym przez siebie kapryśnym przedstawieniu, jakby był jedną z osób wystawionych na arenie ku uciesze…? Kogo? Ich samych? Organizatora? Zmiął w ustach ładunek przekleństw, których glina, ciężka, wilgotna, utknęła mu na języku. Tak bardzo chciał, pewnie też jak sam Jason, żeby inni zostawili go w spokoju. Uznał, że będzie musiał się rozejrzeć. Wędrował po pomieszczeniach jak pustelnik, nie zatrzymując na nikim wiązki spojrzenia dłużej niż jeden moment. Rozmowy niosły się cicho, spacerując szeptami, które łagodnie i wyrywkowo muskały jego świadomość. Ludzie, ludzie i ludzie. Wreszcie zdołał zatrzymać się w pokoju, który okazał się być najbardziej niecodzienny. Namiot oraz treść zaproszenia jaka wysuwała się co pewien czas niczym powiew pokusy, zwięzły i hipnotyczny. Ktoś zdążył nawet go popchnąć, bo stał zbyt blisko i nie chciał równocześnie skierować się do środka. Zgromił go wtedy wzrokiem, ale zrozumiał, że nie ma już innej opcji. Schylił się, niewygodnie, z uwagi na jego wyższy od przeciętnego wzrost.

- Co teraz? - zapytał cicho, kiedy już znalazł się naprzeciw, chociaż nie było to pytanie rzucone z ciekawością, prędzej jak pretekst, którego szukał, ukrywając się jak drapieżnik w owczej skórze. Balansował obecnie na cienkiej linii pomiędzy chęcią poznania a znudzeniem, nie obchodziła go w żadnym stopniu szkatułka, obchodziła go postać, która zarysowała się naprzeciw, obchodziły go skóra, oddech i namacalna pod dystansem obecność, w której chciał znaleźć powód, aby móc jeszcze dalej się zatrzymać.


Edward Wentworth