MAPLE HEARTS | PBF

Jeszcze gdzieś w Don Mills.

Alvin wielu pojęć nie miał w swoim słowniku. Nuda, stagnacja, nic-nie-robienie, letarg, monotonia. Nie istniało to w jego systemie, a w przypadku zderzenia się z rzeczoną anomalią, jego organizm buntował się i domagał natychmiastowego działania. Dzisiaj też tak było. Miał akurat wolne i w ciągu dnia robił chyba wszystko – poszedł pobiegać, wygonił Nellie z łóżka, zrobił śniadanie, był poskakać do jeziora z klifu, wymęczył napotkanego psa w parku, zaspamował Teddy, odwalił kawał dobrej roboty pomagając kumplowi budować domek dla lalek dla jeszcze-nie-narodzonego-dziecka, nażarł się pizzą jak świnia, wpadł do rodziców z niespodziewaną wizytą i bukietem żelek, a potem... potem wrócił do domu. Pustego domu. Nie było Nellie, nie było nawet ujadającego psa sąsiada, do którego mógłby się przejść i pogadać z nim przez drzwi. Seriali mu się nie chciało samemu oglądać, co do kogoś napisał, to okazywało się, że miał życie towarzyskie i nie odpisał w minutę. Chwilę jeszcze scrollował po reddicie, aż w końcu stwierdził, że no nie, nie może tak. Już go nogi bolały od takiego leżenia na kanapie i musiał coś zrobić. Wyjść. Gdzieś. Gdziekolwiek. Natentychmiast.
Nie był wielkim fanem samotnych przejażdżek motocyklem, ale padło właśnie na to. Zgarnął drugi kask, tak samo z dorobionymi uszami, jak jego własny – choć jego uszy miał psie, ten drugi kocie – i już siedział na maszynie. Droga poniosła go po wszystkich dzielnicach Toronto, aż wreszcie, chyba gnany podświadomością i wspomnieniami pewnej studentki astronautyki, zajechał w okolice Don Mills. Nie to, żeby miał zamiar jej się narzucać o 11 w nocy, ale... Dupa tam, taki właśnie miał zamiar. Od początku tak właśnie wyglądała ta relacja i zamierzał to z pełnym zaangażowaniem kontynuować. Tak jak wtedy w parku, miejskiej bibliotece, kociej kawiarni i całej masie innych miejsc, gdzie los ich przypadkiem na siebie (a w zasadzie jego na nią) zsyłał. Przeznaczenie to suka, jeśli miał być szczery. Prawie Yunie współczuł, że musiała się z nim użerać.
Tak prawie, że stanął gdzieś na poboczu i wyciągnął z kieszeni telefon, żeby do niej napisać.


Nie czekał na odpowiedź. Schował telefon z powrotem i już odpalał silnik, próbując sobie przypomnieć drogę do domu dziewczyny. Raz kiedyś ją przecież odwoził, to powinien był pamiętać. Miał nadzieję, że dobrze pamiętał, bo bardzo pewny siebie ruszył do przodu, z wcale nie takim niecnym planem porwania Yu na nocną wycieczkę krajopoznawczą. I nie, nie przyjmował do wiadomości – ani świadomości – odmowy. Był gotowy ją naprawdę porwać, jeśli trzeba by było. Wszystko w imię uratowania jej tragicznej duszy od nadmiaru nauki, swojej wynudzonej od samotności i swojego motocykla od zarośnięcia pajęczynami. Same dobre uczynki.
Co złego, to nie Alvin Fontaine.

twinkle twinkle
little star

Co ktoś taki jak Yuna może robić całe dnie. Oczywiście, że siedzieć z nosem w książkach. U niej nuda tak naprawdę nie istniała. W tygodniu czasami nawet nie miała dla siebie pięciu minut, chociaż powiedzmy sobie szczerze u niej relaksem jest czytanie o kosmosie, maszynach i bawienie się liczbami. Ogładała wszelkie programy, które chociaż odrobinę mogły ją przybliżyć do tego czym naprawdę chciała się zajmować. Dostanie pracy w NASA jako inżynier będzie zadaniem ogromnie trudnym, ale Yuna miała to do siebie, że stawiała sobie mało realne cele, które z upartością osła próbowała osiągnąć.
Dzisiaj też miała dość zajęty dzień i między wszelkimi zajęciami i obowiązkami była jeszcze pod wieczór pobiegać i postrzelać z łuku. Oczywiście dostała zjeby od rodziców i rodzeństwa za brak czasu dla znajomych. Nie była jakoś mocno popularna. Jasne, miała swoje grono znajomych, którzy chcieli z nią spędzać czas, ale też potrafiła ich kompletnie zaniedbywać całkowicie nieświadomie. Na szczęście jej urok i czar działał cuda i każdy po prostu ciężko wzdychał i wybaczał. Za każdym razem.
Siedziała z nosem w książkach o tej godzinie. W tle leciał jakiś podcast oczywiście związany z tematem jej studiów gdy całkowicie zapomniany telefon zawibrował gdzieś na biurku. Najpierw spojrzała na godzinę i dopiero wtedy sięgnęła po telefon spodziewając się, że któreś z rodzeństwa przechodziło obok jej pokoju i widziało światło, więc postanowiło ją zjebać za siedzenie do późna. Nie spodziewała się jednak wiadomości o tej godzinie od Alvina. Przewróciła teatralnie oczami i się uśmiechnęła pod nosem. Poznanie tego człowieka to był jeden wielki przypadek. Czasami miała wrażenie, że specjalnie pojawia się w miejscach, w których ona jest i postanawia się doczepić. Nigdy to jej nie przeszkadzało tak naprawdę. Może i była trochę inna i relacje międzyludzkie nie były jej najlepszą stroną, ale przyjemnie się spędzało czas z tym człowiekiem. Nawet jeśli czasami gadał za dużo i zachowywał się niczym króliczek Duracella. Był jej kompletnym przeciwieństwem, ale to dobrze. Może też dlatego wręcz lubiła z nim przebywać. Nie odpisała. Nie widziała potrzeby mu odpisywać. Schowała telefon do kieszeni dresów i zebrała się z pokoju. Miała wyjść na chwilę to wyjdzie co jej przecież szkodzi. Jak najciszej się dało opuściła dom należący do rodzinki Crowe i wyszła przed bramę.
-Nie możesz spać czy już Cię tak mocno nosi? - spytała podbiegając do motocyklu na którym siedział nikt inny jak Alvin. - Potrzebujesz czegoś? - spytała całkowicie poważnie. No bo dlaczego niby miałby wyciągać ją z domu o tej godzinie? Innego wyjaśnienia w tej swojej mądrej główce nie znalazła.

Alvin Fontaine