MAPLE HEARTS | PBF

Nadal nie potrafi wracać do siebie. Pierwsza doba za każdym razem jest dziwna.

Tym razem podczas tournée promocyjnego Ivy Sparrow brała udział w programie kulinarnym. Całkiem nieźle jej poszło – oczywiście większość jej sukcesu leżało w produkcji, sprytnych kątach kamery i montażu, a także cierpliwości szefa kuchni z Youtube'a, który był zupełnie nieodporny na mroźny błękit jej oczu. Dzięki temu jeszcze lepiej wypadła w wywiadzie. Z dobrą osobowością sceniczną można sprzedać nawet fantazję o tym, że Rena Herrera potrafi gotować –

i to jej samej.

Może to jet lag? Zawsze zrzuca to na jet lag.
Dziś, gdy tylko wstaje, odsyła kucharza, zupełnie przekonana, że będzie w stanie przygotować posiłki na cały tydzień. W końcu jest dobrą żoną narzeczoną i namiętną domatorką. Najwięcej poczucia sensu daje jej w życiu rodzina, którą tworzy – zawsze się tego trzymała w prasie. Domowe jedzenie i spędzanie czasu z bliskimi to jej ulubione rzeczy. Przygotowywanie ich razem i tak dalej. Szef kuchni z Youtube'a zupełnie nieświadomie pomógł jej opisać, jak by to wyglądało, gdyby było prawdą.

Fantazja okazuje się jednak dużo przyjemniejsza od faktycznej pracy w kuchni, w której Rena nawet nie wie, gdzie znajdują się wszystkie sprzęty i produkty, bo na codzień wchodzi tu tylko po to, by sięgnąć do lodówki po przygotowane do odgrzania, podpisane dania z wyliczonymi mikroelementami i kaloriami.

Pierdolona kuchenka gdzie kucharz trzyma zapałki? Rena pamięta, że w jednym filmie wstawiała czajnik na gaz, akcja co prawda miała miejsce w latach siedemdziesiątych, ale o ile mogła zmienić się technika gotowania wody przez pięćdziesiąt zasranych lat? W żadnym przepisie, nigdzie do kurwy nędzy nie było napisane, by najpierw wlać wodę do garnka, a później postawić go na ogniu?
Spędza kilka godzin jak w transie destruując kuchnię, zanim nie zmienia kursu działania na awaryjny. Gasi światło i zamyka drzwi do kuchni opryskanej mieszankami, o których zawartość lepiej nie pytać, pachnącej spalenizną i wypełnionej spiętrzonymi metalowymi misami. Z oczu i z serca, nie ma sensu dłużej o tym myśleć.

Zamawia w aplikacji cięte kwiaty. Cięte kwiaty wprowadzają ciepło do pomieszczeń. Gdy Architectural Digest przychodził kręcić materiał o tym, jak mieszka Ivy Sparrow, zamówiła florystę, ale jak trudne może być upchanie kwiatów w wazonach?
I gdzie dokładnie są te wazony?

Szczęk zamka przyłapuje ją, gdy krąży po mieszkaniu jak polująca puma. Słyszy go nawet z daleka, bo brzmi jak ulga.
Nie mieli dużo czasu na powitania po jej powrocie, bo samolot wylądował w środku nocy; wymienili jedynie kilka sennych słów i pocałunków.

Na jej twarz wpływa świetlisty uśmiech, gdy w drzwiach zjawia się znajoma sylwetka. Ivy Rena opiera się o łuk w foyer. — Witaj w domu — mówi, podchodząc, by odebrać futerał na skrzypce od Montgomery'ego. — Nie ma nic do jedzenia — informuje spokojnie, jakby to była norma w ich domostwie. — Napijesz się czegoś? — dalej dogrywa skrypt. W spojrzeniu, którym wodzi po złotych piegach narzeczonego, jest jednak prawdziwe ciepło. Tęskniła za nim.

montgomery morin

Niepozorne "nawzajem" prowokuje wargi do rozciągnięcia się w uśmiechu – wyjątkowo niewystudiowanym, naturalnym. Rzadkim. W innych ustach Rena uznałaby je za powierzchowną kurtuazję, ale u niego nawet w niefrasobliwej uprzejmości daje się wyczuć namysł. Tak jak i w sposobie, w jaki oferuje cenne skrzypce, które Herrera naturalnie dzierży jak skarb – jak przedłużenie samego Monty'ego. Z uwagą i troską.

Powoli zaczyna docierać do niej, że naprawdę jest w domu

...w którym nie ma nic do jedzenia.
— Nie ma — potwierdza spokojnie, jakby kilkanaście – albo kilkadziesiąt, nie jest pewna – minut temu nie rzuciła miską w ścianę z dokładnie tego samego powodu. Za chwilę spogląda na narzeczonego spod półprzymkniętych powiek, z przewrotnym uśmiechem – ten jest już starannie wykreowany, chociaż z pewnością także znajomy Montgomery'emu. Patrzyła na niego tak, jakby jej mały sekret był czymś ekscytującym, przewrotnym, jakby nie był przygniatającym uczuciem kompletnej bezużyteczności. Zbliża się do Monty'ego, palce wolnej dłoni odnajdują nadgarstek i przesuwają się miękko w dół, do wnętrza dłoni. — Nie do końca. — Przecież zapłaciła kucharzowi za stworzenie przestrzeni dla swojej deluzji eksploracji. Nadal więc dla niej pracuje... technicznie. Będzie musiała powiadomić go, że musi jutro koniecznie nadrobić stracony dzień. — Nie przejmuj się tym. Możemy coś zamówić — mówi, splatając ze sobą ich palce. Powoli, krok po kroku, odciąga go w głąb wschodniego skrzydła, z dala od kuchni. — Ile mamy czasu, zanim będziemy musieli wyjść na koncert? — pyta – w końcu jej asystentka zdobyła dla niej bilety, gdy tylko potwierdziły się wszystkie daty tournée promocyjnego. Nigdy nie opuszczała koncertów narzeczonego, jeśli nie musiała. Było niewiele rzeczy poruszających ją do tego stopnia, co jego muzyka – niezmiennie od dnia, w którym się poznali.

Poza, oczywiście, faktem, że posłuszna dobra partnerka zawsze wspiera swojego mężczyznę.

Zanim wrócą, kuchnia będzie już lśniła.
— Ach. — Dwa kroki za łukiem Rena zatrzymuje się raptownie, podnosząc wzrok na Monty'ego. — Nie zapomniałeś o czymś? — pyta.

montgomery morin

Kiedyś myślała, że dom to zwyczajnie, na logikę, nieruchomość. Kolejna willa, kolejne aktywa chronione przed inflacją – mądry sposób na zarządzanie kapitałem i optymalizację podatków. Majątkowe strategie poznała, nim weszła w okres dojrzewania – językiem miłości obojga rodziców były lekcje ekonomii, a jedyny dowód ich małżeńskiej przysięgi to przepisana w intercyzie na własność matki posiadłość w York Mills – nie tak daleko stąd – w której dorastała Rena. Ojciec początkowo mieszkał tam razem z nimi, ale jego obecność ulegała stopniowemu rallentando – jego prawdziwą miłością była firma, dla której był gotów w każdej chwili polecieć na drugi koniec świata. Nigdy nie obejmował podobnym poświęceniem żadnej ze swoich żon ani dzieci, których rolą było przedłużenie rodu i nieprzynoszenie w s t y d u. Jeśli Rena spełniła jego oczekiwania, czasami zasłużyła na pogładzenie czubka głowy ojcowską dłonią. Patricia zawsze patrzyła na to z zazdrością i chętnie przekazywała Romanowi wiadomości, które mogłyby oddalić najmłodszą Herrerę od jego uznania.

To plan filmowy nauczył ją, że dom może być czymś więcej, niż pustą strukturą, gotową odbijać echem niespełnione oczekiwania – że może być kreacją. Strategiczne oświetlenie, odpowiedni dobór rekwizytów i gamy kolorystycznej potrafiły stworzyć ciepło niemal odczuwalne. Pusta struktura domu mogła odbijać także starannie wykreowaną fantazję o bliskości, która przez wiele lat niezmiennie pozostawała w przestrzeni wyobrażenia.

Początkowo pojawienie się w jej świecie Monty'ego było dezorientujące. Ich bliskość była rzeczywista – a więc nieprzewidywalna. Jej poprzednie relacje zawsze przebiegały według tego samego schematu – Rena odgadywała, co druga osoba chce zobaczyć i stawała się wykalkulowanym mirażem uroku, seksapilu, oddania. W kontrakt zawsze wpisany był emocjonalny dystans, którego przekroczenie skutkowało szybkim zerwaniem umowy.

A Morin?

On przedzierał się przez jej miraż i zauważał autentyczną Renę, której nawet ona sama nie znała. Jego akceptacja była równie kojąca, co przerażająca.
Herrera odkrywała się przy nim zrywami. Momenty komfortu i bezpieczeństwa wymieniały się z wyjazdami, podczas których zawsze zapominała. Dzięki cierpliwości Marina, dzięki jego nienachalnej uwadze, za każdym razem przypominała sobie siebie coraz szybciej.

Nigdy jednak nie zapominała swojego narzeczonego. W końcu był centrum jej wszechświata.

Dlatego z łatwością wychwytuje jego kłamstwo. "Szczerze mówiąc" zazwyczaj właśnie to zapowiada. Rena nie ma zamiaru mu go wypominać; przygląda mu się jedynie wciąż z tym przewrotnym uśmiechem, przesuwając miękkim spojrzeniem po twarzy noszącej niepodważalne znamiona zmęczenia. Odkłada zmartwienie na później, wiedząc, że i tak nic nie wskóra. Szczególnie dlatego, że w domu nie ma nic do jedzenia. Brak możliwości spełnienia jednego z narzeczeńskich obowiązków wypiera tak samo, jak kuchenną apokalipsę.

— Hmm. Dwie godziny? — powtarza za nim, wyraźnie kalkulując, jak najoptymalniej wykorzystać ten czas. Zazwyczaj dokładnie tyle czasu zajęłoby jej wybranie sukienki, wykonanie odpowiedniego makijażu i przybranie maski Ivy Sparrow. Ale jeśli pojawi się dziś w filharmonii jako Rena, zyska przynajmniej pół godziny. Będą mieć też więcej spokoju po koncercie.
Morin jest dla niej ważniejszy nawet od publicznego wizerunku. Spojrzenie kobiety wyznacza wyuczoną trasę po jego czole, policzkach i brodzie, zanim skupia się na jego spojrzeniu. Próbuje odgadnąć jego pragnienia.

"Nie mam pojęcia o czym mówisz".
Kłamie – a jednak sprawnie odgaduje jej myśli, bo pochyla się w jej stronę. Uśmiech Reny rośnie, jakby usta instynktownie chciały znaleźć się bliżej trajektorii delikatnego muśnięcia jego warg.
— Czyżby? — pyta tonem, który sugeruje, że Herrera zna wszystkie tajemnice narzeczonego. Nawet nie zdaje sobie sprawy, że to już nie jest prawda. Puszcza jego dłoń, drugą wciąż odpowiedzialnie przytrzymując futerał ze skrzypcami. Palce muskają skroń, zanim nie zanurzają się we włosach pod pretekstem odgarnięcia ich z twarzy Morina, chociaż te są nienagannie ułożone; zaraz po tym geście dłoń osiada jak motyl tuż za jego uchem, a kciuk bada kość policzkową, chyba odrobinę mocniej zarysowaną, odkąd widziała go ostatnio. — Zapomniałeś chyba, jak dobrze cię znam — dodaje zadziornie, ale i słodko, subtelnie sugerując, że jest w stanie przejrzeć jego kłamstwa. Trąca nosem jego policzek. — I zapomniałeś mi powiedzieć, jak bardzo za mną tęskniłeś. — Zaborcza nuta wybrzmiewa w jej tonie, gdy z oddaniem spogląda w jego tęczówki.

montgomery morin

Być może sukces ich relacji leżał w braku oczekiwań – być może w naturalnym zrozumieniu, które płynęło z faktu, że oboje samych siebie traktowali w podobny sposób. Samoakceptacja Reny płynęła jedynie z pokonywania stawianych coraz wyżej poprzeczek i niekończących się oczekiwań. Opinia o samej sobie zależała od zadowolenia wszystkich wokół, a więc gdy zostawała sam na sam z Montgomerym, który akceptował ją niezależnie od wszystkiego, była... wystarczająca.
Jakże to było kiedyś dla niej obce, wyzwalające, a jednocześnie p r z e r a ż a j ą c e, jakby została pozbawiona celu, bo przecież to niemożliwe, że wystarczy istnieć. Paradoksalnie za to poczucie bezpieczeństwa próbowała odpłacić się stawianiem sobie poprzeczek i oczekiwań, których wszak Monty wcale nie miał. Być dobrą partnerką, narzeczoną, przyszłą ż o n ą i d e a l n ą. Bo Morin właśnie na to zasługuje – na najlepsze.
A więc ona musiała temu sprostać. Wyznaczenie sobie tego zadania dawało poczucie bezpieczeństwa, wcześniej zaburzone możliwością zbyt wielkiej swobody. Wolność jest koniec końców groźna, nieposkromiona i kategorycznie z a b r o n i o n a.
Wolność oznaczałaby, że musiałaby przyjrzeć się sobie w sposób, na jaki nie jest gotowa – szczery i nieoceniający. Musiałaby odkryć, kim jest poza skryptami, performensem i kreacją. Coś takiego kosztowałoby zbyt wiele.
Coś takiego mogłoby zaprzepaścić wszystko, co do tej pory osiągnęła.
Wystarczało jej, że to Monty podobnych odkryć dokonywał.

— Godzina-czterdzieści? — powtarza za nim znowu tym samym, kalkulującym tonem. — Na pewno zdążysz wypić swoje espresso? — pyta, jakby wcale nie miała zamiaru dopilnować, by wszystkie jego zachcianki zostały spełnione. Wszystko zależało jednak od jego priorytetów, które – tak podpowiadało jej przeczucie – pokrywały się akurat z jej własnymi pragnieniami bliskości z ukochanym.

"Znasz mnie najlepiej na świecie".
To szczere i stanowcze zapewnienie sprawia, że Rena czuje pęczniejącą pod mostkiem dumę; niniejszym spełnia dziś swoje oczekiwania, nawet jeśli nie ma czym go nakarmić. Uśmiecha się znowu w ten niewymuszony sposób, który tylko Morin potrafi wywołać kilka razy z rzędu. I czeka na dalsze zapewnienia, które dla niej są być może odpowiednikiem pokoncertowych owacji na stojąco czy też wzorowych recenzji donoszących o tym, że skrzypek z Toronto udowadnia, że wciąż jest coś nowego do odkrycia w Paganinim i von Westhoffie (tych, które zresztą jej asystentka skrupulatnie wycina i kolekcjonuje).
Jego śmiech brzmi, jakby poprosiła o zapewnienie, że Ziemia krąży wokół Słońca, a jednak ona wciąż wpatruje się wyczekująco w narzeczonego.
W pierwszej chwili, gdy jej stopy odrywają się od ziemi, wzdycha z przestrachem, że wypuści futerał z dłoni – w swej misji dbałości o przedłużenie Montgomery'ego, przeocza wszystkie możliwe subtelne oznaki jego cierpienia. Gdy tylko utwierdza się w pewności swojego chwytu, sama wybucha śmiechem. Jej wolne ramię owija się wokół karku Morina, uda wokół bioder, oddech wokół twarzy.
— Skądże, po prostu zauważam, że akurat dzisiaj je jak na razie pominąłeś... — stwierdza niewinnie, jakby od niechcenia; słowa zaraz płynnie przechodzą w ciche westchnienie, gdy plecy uderzają o delikatnie o tapicerkę kanapy. Kładzie futerał ze skrzypcami na sąsiedniej poduszce, a gdy już zyskuje pewność, że są bezpieczne i stabilne, wyciąga ręce do kołnierza Morina, by zachęcić go do przykrycia jej swoim ciężarem.
— Podczas tournée? Mało? Och, żebyś usłyszał wszystkie komplementy, które dostałam... — Buta w jej głosie jest wystudiowana i zaczepna; oboje wiedzą przecież, że te liczą się w inny sposób. — Wiedziałeś na przykład, że jestem współczesną Elizabeth Taylor? Albo że jestem inspiracją dla Nolana? Niektórzy nawet twierdzą, że jestem najseksowniejszą żyjącą kobietą — wylicza.

montgomery morin