MAPLE HEARTS | PBF

Czy wydanie nowego — albo dwóch? Nie była pewna, Valerie coś tam mówiła, ale Rosewood jej nie słuchała i wcale tego nie próbowała ukrywać — albumu Harry'ego Stylesa było odpowiednim wydarzeniem do celebracji? Albo, ten... Ariany Grande? Czy tam tego typa, który wyglądał jak wytatuowany twink, kręcił na scenie biodrami i miał ksywę wzór do naśladowania? W sumie — nieważne. S e r i o. Kto by się przejmował odpowiednim powodem (jak, na przykład, ostatni wygrany, mniejszy wyścig Lainey, d u h), kiedy w grę wchodziło potupanie nóżką, potrzęsienie cyckami i pośpiewanie, ale! Nader najważniejsze; alkohol. Procenty. Kolorowe drinki, cuchnące browary i wydębione pod klubem papieroski na piękny uśmiech, gdy wystarczające ilości szumiały już w głowie.
Szczerze? Lubiła to. Moment utracenia kontroli. Nie, że odcina — to było coś innego. Ten... lekki duch, o. Umysł, który podpowiadał, że fajnie jest zrobić coś głupiego i jutro nie czuć się z tym najlepiej, ale teraz mieć najlepszą noc w swoim życiu. Jedną z wielu, ale na d z i ś, najwspanialszą. A Lainey niemal desperacko potrzebowała odskoczni, alkoholu i może kilku przyjemnych finałów, ale o tym trochę później. Zbliżały się treningi, elminacje i pierwsze wyścigi, zatem cholernie gorący czas. Nie mogła się doczekać, ale zarazem, było to przecież kurewsko trudne. Nawet, jeśli jej ego podpowiadało, że wygra. Każdy ma w sobie nutkę niepewności, nieważne, jak wysokie posiada ego.
Zaczęła się już zastanawiać, czy może nie zacząć trenować na w ł a s n ą rękę, czego nie powinna robić, no ale Kira miała kontakty. Te same, za którą Lainey ciągle ją rugała, ale kto nie lubił lekkiej hipokryzji.
Nie przyszła do klubu w celu rozmyślań. Valerie była zaledwie krótkim towarzystwem, co było przykre, ale blondynce chyba wcale nie przeszkadzało, bo i tak była łasa na tę mniej piękną płeć. Wystarczyło, że sobą kogoś zainteresowały i mogły się bawić dalej, a Lainey nigdy nie miała problemu z odnalezieniem sobie kawałka podłogi na parkiecie. I teraz chyba było podobnie. Zdążyła przechylić ze trzy drinki i parę szotów — okej, s p o r o — ale nie czuła się pijana. Może lekko świeciły się jej oczy, gdy kręciła biodrami do rytmu piosenki — Madonna? — i unosiła ręce w górę, eksponując smukłe biodra, odkryty brzuch przez krótki top i jeansy, które zajebiście opinały wszystko to, co powinny. Kilku amantów próbowało dołączyć się do Rosewood, ale ona skutecznie to ignorowała, każdorazowo wysyłając takiego typa do piekła. Odrzuciła w końcu lekko spocone, kręcone włosy na plecy, mrużąc oczy, gdy jej uwaga mimowolnie skupiła się na jakiejś parze.
A raczej — nachalnym chłystku (serio, wysoki jak brzoza, głupi jak koza, bardzo pijany, bardzo szczupły i do dupy niepodobny) i... bardzo ładnej kobiecie, która miała pecha być jego ofiarą. Lainey była całkiem prosta w obsłudze, momentami jak facet; widziała ładne ciało, ładny uśmiech i speszone spojrzenie, więc naprężała swoje zbudowane plecy i barki, wyruszając na pomoc damie w opałach. Za nieznajomą znalazła się szybko; szybciej, niż dłoń mężczyzny wylądowała na jej biodrze, bo Lane ją odtrąciła i uśmiechnęła się sztucznie, stojąc przy boku Coven niczym strażnik.
— Woah! Sporo się nie widziałyśmy, ale chyba nie zmieniłaś typu na przychlastów, co? — zerknęła porozumiewawczo na ślicznotkę, tym samym próbując dać jej znać, że przyszła na p o m o c, więc ta powinna grać w jej grę. Że znały się z liceum. Z przedszkola. Z wesela u ciotki Mirandy. Cokolwiek. — obiecałam jej kiedyś drinka i, sam rozumiesz — machnęła lekceważąco ręką na gościa, któremu oczy zaświeciły się jak monety. — spierdalaj — dokończyła kulturalnie, wsuwając swoją dłoń zgrabnie w dłoń kobiety i pociągnęła ją za sobą w inny kąt parkietu, mrużąc oczy przez szalone światła.
— Jak się zapatrujesz na lepsze towarzystwo?
Odbijany? Czy tam — trafiony zatopiony?

coven bremers

Musiała być wszędzie, gdzie była dobra impreza. Nie, inaczej - po prostu musiała być wszędzie. Coven zawsze wiedziała, kiedy i co działo się na mieście, nawet jeśli to wyłącznie zwykła potupajka w klubie. Znajomi wiedzieli, że nie była tylko zodiakalnym Lwem, ale też lwem salonowym, więc przed każdym weekendem podsyłali jej posty w social mediach z lokalizacjami różnych wydarzeń. Tak było i tym razem.
Kiedy dostała wiadomość od Jezbel, która zaproponowała jej wspólne wyjście, zgodziła się jeszcze zanim zdążyła jej odpowiedzieć. Oczywiście w swojej głowie odpowiedziała od razu, a nie dopiero wtedy, kiedy Jez przypomniała o sobie setką powiadomień, ale to akurat najmniej istotne. Najważniejsze, że dotarły na miejsce, załapując się jeszcze na darmowy wstęp. To była część misternego planu. Jego drugą część obejmowało wyrwanie jakichś frajerów na darmowe drinki, co okazało się dziecinnie proste. Z takim dekoltem i w tak obcisłych jeansach? No błagam, bułka z masłem!
Bawiły się przednio, dopóki Jezbel nie postanowiła ulotnić się z jednym z tych typów, żeby obściskiwać się z nim na zapleczu za barem. Dobrze dla niej. Coven też by sobie poużywała, gdyby nie fakt, że jej trafił się jakiś straszny dziwak. Gdyby nie ilość wypitego alkoholu, pewnie nawet nie zawracałaby sobie nim głowy. Albo i tak, bo to on stawiał jej te wszystkie hektolitry szotów i drinków.
Tak oto już trzecią piosenkę z rzędu kołysała się na parkiecie przed gościem, którego imienia nawet nie pamiętała, z swoim pożal się boże wcale nie wesołym uśmiechem. Trzeba było jednak robić dobrą minę do złej gry. Seth - tak właśnie roboczo go nazwała - był pokraczny, nienaturalnie wysoki i wywijał swoimi witkami zupełnie nie w rytm Madonny. To był totalny brak szacunku dla królowej popu, ale czy Coven pozostało z uniesień coś innego niż uniesienie brwi, a ze wzruszeń - wzruszenie ramion? Niekoniecznie.
I wtedy pojawiła się ona. Wyrosła u jej boku znienacka, żeby... no właśnie, co? Bo chyba nie liczyła na to, że Coven wyłapie aluzję? Jeśli tak, to naprawdę źle trafiła, bo Bremers nie poznałaby aluzji, nawet gdyby stanęła z nią twarzą w twarz. No i właśnie stanęła.
— O, hej? — rzuciła w odpowiedzi, próbując sobie przypomnieć, skąd mogły się znać. Bo skądś musiały, prawda? Niestety z jej pamięcią złotej rybki było to absolutnie niemożliwe. — A drinka, no jasne! — ożywiła się od razu, bo wzmianka o alkoholu momentalnie odświeżyła jej pamięć.
Spojrzała na pogonionego chłoptasia, machając mu jeszcze na odchodne, po czym dała się za tę rękę pociągnąć na koniec parkietu. Przez chwilę patrzyła z zaciekawieniem na nieznajomą, ale nie wywęszyła żadnego podstępu. Trudno doszukiwać się czegokolwiek, kiedy miało się w sobie dziecięcą naiwność. Dziewczyna mogłaby wcisnąć jej każdy kit, a Coven łyknęłaby wszystko jak gęś kluski.
— Mam rozumieć, że to ty masz być tym lepszym towarzystwem? — upewniła się i tym razem zlustrowała ją wzrokiem od góry do dołu. W końcu pokiwała z aprobatą głową. Bardzo jej się ta opcja spodobała. Ale co tu dużo mówić - nieznajoma była prześliczna! — Dobra. Ale skoro spławiłaś mojego sponsora na ten wieczór, to serio jesteś mi winna drinka. I swoje imię — uśmiechnęła się łobuzersko. Gdyby nie to, że cały czas trzymały się za ręce, pewnie podałaby jej swoją, żeby się ładnie przywitać.

lainey rosewood

Relacja Lainey z emocjami była… trudna, ok? Nie lubiła siebie w skrajnych wersjach, to znaczy: ani, gdy była bardzo wkurwiona z ł a, ani gdy była za bardzo szczęśliwa. W zasadzie z łatwością można byłoby podsumować jej podejście do życia jako nie znoszę skrajności i tyle. Gdyby to było takie proste, jej życie zapewne byłoby łatwiejsze, lecz niestety; najmłodsza Rosewood miała ten problem, że tak samo mocno, jak nie potrafiła rozczytać swoich emocji (albo nie chciała), tak samo miewała trudności z poprawnym określaniem chwil, w których przyszło jej być świadkiem. Ktoś r a z (kilka razy, ostatnio coraz częściej) sugerował jej spektrum autyzmu, niemniej Lainey zbyła to podejście za pomocą machnięcia ręki, bo przecież nic jej nie dolegało. To ludzie byli po prostu skomplikowani, zamiast być prości do odczytania, duh.
Aktualną sytuację najwyraźniej też odczytała trochę ź l e. Z daleka wydawało jej się, że panienka natychmiastowo potrzebuje jej pomocy, bo gość był ultra dziwny, ale w zasadzie może szatynka lubiła taką dziwność. Nie jej oceniać, no nie? Lainey była jednak też całkiem prosta. Była p r z e k o n a n a, że śliczna dziewczyna bawiła się lepiej będzie z nią, toteż nie zastanawiała się dłużej nad niczym więcej. I czy zrobiło jej się jakkolwiek niezręcznie, gdy dziewczę ewidentnie — z początku — nie załapało aluzji? Ależ skąd. Uśmiechnęła się z drobnym rozbawieniem, przytrzymując swoje spojrzenie nieco dłużej na niezwykle pociesznej parze na tę noc.
Z początku planowała jeszcze potańczyć — muzyka była naprawdę niezła — ale pozostała przy typowym vibe’owaniu do muzyki, gdy skupiała więcej uwagi na nieznajomej.
— Tak. Lepiej się ruszam, niż tamten sztywniak i wiem, jak złapać kobietę za tyłek. Co to było za pożal się boże, widowisko? — prychnęła, unosząc brew, ale zaraz się roześmiała. Domyślała się, że nie było nic przyjemnego w mieleniu w palcach pośladków jak pieprzonego gniotka, a typ ewidentnie nie miał pojęcia, jak się to robi. Cóż, nowa koleżanka powinna jej zatem podziękować za ten akt dobroci! — Mogę ci postawić nawet zero siedem, niunia. Lainey — wyszczerzyła zęby w radosnym, całkiem urokliwym uśmiechu, gdy ścisnęła ich splecione palce i pociągnęła dziewczynę do baru. Cóż, na trzeźwo zdecydowanie nie była takim wesołym promyczkiem słońca, ale teraz alkohol (i dekolt Coven, jak się miała zaraz dowiedzieć) znacznie poprawiał jej humor.
Wsparła się o bar, kiwając głową, aby zawołać wydziaranego barmana.
— Dla mnie gin z tonikiem. A dla ciebie…? Poczekaj, strzelam. Sex on the beach na start, a potem weźmiemy wódkę, sok i resztę zrealizujemy same? — podniosła brew do góry, rozbawiona, acz zupełnie s z c z e r a. Machnęła kartą przy terminalu, by opłacić ich zamówienia. — To twój pierwszy raz tutaj? — dopytała, kiwając głową na c a ł o k s z t a ł t, bo miała na myśli ten konkretny klub.

coven bremers

Mogła dawać swoim zachowaniem mylne sygnały. Faktycznie nie bawiła się w towarzystwie tamtego kolesia wybitnie dobrze, ale nie było też aż tak źle. Ogólnie chujowo, ale stabilnie. Nic dziwnego, że jej postawa i uśmiech kota srającego na pustyni zostały źle odczytane. Ale czy Coven jakoś nad tym ubolewała? Ani trochę. Teraz miała przed sobą dziewczynę, na której widok aż zaświeciły jej się oczy, jakby ktoś wsadził jej w nie milion gwiazd. Czy drugi raz dałaby się odciągnąć od wysokiego typa bez krzty poczucia rytmu? Oczywiście, że tak. To nawet nie podlegało dyskusji. Poszłaby za nieznajomą w ciemno, gdziekolwiek tylko by ją zabrała. Może na początku trochę straciła rezon, ale hej - w końcu zadziałał opóźniony zapłon i dotarło do niej, że właśnie była podrywana!
— Jeszcze nie złapałaś mnie za tyłek, więc trudno mi ocenić — zauważyła, zresztą całkiem słusznie. Jak miała wydać werdykt, skoro jedyne za co się trzymały, to za ręce? — On próbował, ale poszło mu z marnym skutkiem. Poza tym chyba był bardziej zainteresowany swoim kolegą, który zwiał gdzieś z moją kumpelą, dlatego zabierał się do mnie jak pies do jeża — wyjaśniła i wcale nie chciała chłoptasia usprawiedliwiać. Po prostu Bremers była łatwa, a to on wyszedł na taką pizdę. Nie było wątpliwości co do tego, że nieznajomej pójdzie o wiele lepiej, poprzeczka była postawiona bardzo nisko. — Chcesz, żebym umarła, Lainey? — powtórzyła po niej, kiedy dziewczyna zapewniła, że może postawić nawet flaszkę. A tak naprawdę był to tylko pretekst, żeby zasmakować jej imię językiem.
Bez zająknięcia dała się pociągnąć w stronę baru i puściła rękę Lainey dopiero, jak w oczekiwaniu na drinka wskoczyła na wysoki stołek.
— Jak tak dobrze idzie ci zgadywanie, co lubię pić, to może moje imię też zgadniesz? — zaproponowała i wsparła głowę na dłoń, jednocześnie wpatrując się w dziewczynę jak w obrazek. — Bo na razie idzie ci nieźle. Lubię kwaśne drink. I seks na plaży też. Jesteś jakąś wróżką? — dopytała, jak na prawdziwą zodiakarę przystało. Kto wie, może Lainey miała jakieś niesamowite zdolności czytania w myślach?
Rozejrzała się po wnętrzu klubu, dostrzegając samotnie podrygującego gościa, z którego szponów została porwana.
— Nie, nie pierwszy. Zdarzało mi się tutaj już bywać. Ale twój chyba tak, bo nigdy cię nie widziałam — uśmiechnęła się niewinnie. Pamięć miała złotej rybki, jednak takiej twarzy się nie zapomina. Jeśli nawet miały okazję bawić się w tym samym miejscu, to najwyraźniej nie był ich czas. Wszechświat chciał inaczej i dopiero teraz wepchnął je w swoje ramiona. To znaczy, dopchał do baru, gdzie miały wypić po drinku, a potem zgarnąć alkohol i udać się w bardziej ustronne miejsce. Chyba? Oby! Coven miała ogromną nadzieję, że tak właśnie skończy się ten wieczór. Musiała tylko dać znać Jazbel, że spada, ale kumpela raczej nieszczególnie przejmie się tą informacją. Najpewniej sama puszczała się teraz na zapleczu za barem.

lainey rosewood

W ogólnym rozrachunku — bo na takich Lainey lubiła się skupiać i zwyczajowo dużo bardziej, niż przyczyna, interesował ją skutek — wszystko się udało. Rosewood zobaczyła w tłumie tańczących piękną laskę, od razu załapały całkiem f a j n y nastrój rozmowy, a dodatkowo najwyraźniej obydwie były chętne na zakończenie imprezy wspólnie, gdzieś poza klubem. Jeśli już wybiegać w przyszłość, rzecz jasna; o kolesiu, podrygującym jak ryba po wyrzuceniu z jeziora, już prawie zapomniała. Na większą ilość uwagi i tak w zasadzie nie zasługiwał, więc w myślach Rosewood wysłała go do diabła.
— Jeszcze to słowo klucz — zauważyła, unosząc kąciki ust do góry w wesołym uśmiechu. Była w końcu damą, w tym konkretnym przypadku damskim odpowiednikiem dżentelmena i za dupę łapała dopiero po minimum dziesięciu minutach rozmowy. — Typ przed nim zwiał, a on dalej tęskni? No cóż. Każdego szkoda — wzruszyła obojętnie ramionami, nie chcąc mu poświęcać swojej uwagi. Szkoda było tylko ślicznej nieznajomej, która nawet nie mogła poczuć się fajnie dotykana, ale nad tym popracować akurat zamierzała Lainey. Tuż po tym, jak wypiją drinka i może jeszcze trochę pokręcą tyłkami na parkiecie.
— Masz słabą głowę? — tym razem uśmiechnęła się nieco zadziornie, opierając się łokciem o wysoki blat, tuż obok hokera, na którym siedziała Coven. Odwróciła ją w swoją stronę, dość łatwo i zwinnie wślizgując się między jej nogi. Oparła dłonie o uda nowej koleżanki, przechylając głowę w bok. Milczała, sunąc ciemnym spojrzeniem po twarzy ślicznotki, jakby rzeczywiście próbowałą odgadnąć jej imię. — Rose to takie imię dla księżniczki, co? Ale z tym mogę sobie nie poradzić. Musisz mi dać jakąś podpowiedź. Może być na ucho — zasugerowała, pochylając się w przód, aby nadstawić dla niej ucho, jednak wprawdzie chodziło jej po prostu o muśnięcie nosem zaróżowionego policzka kobiety. Poczuła zapach jej perfum i szamponu do włosów, na co mruknęła z zadowoleniem, nim się nie odchyliła, aby przesunąć do nich zamówione drinki.
Owinęła ustami słomkę, pociągając spory łyk ginu z tonikiem i zwilżyła usta, nim się nie zaśmiała. Cóż, do wróżki było jej daleko, zdecydowanie bliżej do wiedźmy, ale o tym Coven miała się przekonać później. Albo nie, bo w zasadzie kto mógł wiedzieć, prawda?
— Być może. Uważaj, bo rzucę na ciebie urok — odparła, jedną dłoń dalej trzymając na jej udzie, które ścisnęła i zaraz postukała krótkimi paznokciami. — Bingo. Pierwszy. Moja znajoma mówiła, że grają tu spoko muzykę i nie ma tylu oblechów, co w większości miejsc. Chyba będę musiała zaglądać częściej, skoro są tu takie ładne panie — zaśmiała się, mrugając do Coven. Nie kryła się z prostym, może nawet odrobinę bezczelnym podrywaniem jej, ale cóż, Lane była zwyczajnie pewna siebie.
Wyprostowała się, mieszając słomką w drinku. W tle aktualnie grała Lady Gaga, więc ramiona Rosewood samoistnie lekko się ruszały do rytmu.
— Świętujesz coś? Czy po prostu przyszłaś się pobawić? — bo oprócz zaciągnięcia jej do łóżka, Lainey chętnie dowiedziałaby się czegoś więcej. Może jej urocza towarzyszka celebrowała po prostu ż y c i e, co już byłoby interesującą informacją.

coven bremers

W tak miłym towarzystwie Coven od razu zapomniała o istnieniu tamtego kolesia. Wyleciało jej również z głowy, że nie przyszła tutaj sama. Tak to już jest z pamięcią złotej rybki. Same plusy! Zdecydowanie wolałaby, żeby to Lainey łapała ją za tyłek, a nie jakiś fajfus z parkietu. Nic dziwnego, że cała się rozpromieniła, kiedy dziewczyna wspomniała o kluczowym słowie. Czyli wszystko przed nimi? Wspaniale! Chyba faktycznie będą musiały jeszcze trochę potańczyć, żeby zachęcić ją do tego, kręcąc biodrami. Chociaż z drugiej strony Lainey nie wyglądała na taką, która potrzebuje jakiejkolwiek motywacji.
— Przeciętną — odparła zgodnie z prawdą. — Zależy od dnia — dodała, bo bywały wieczory, kiedy potrafiła wlać w siebie hetktolitry alkoholu i nazajutrz obudzić się bez kaca. A były też takie, że wystarczyły trzy szoty i drink, żeby wsstarczająco zaszumiało jej w głowie. Teraz też jej szumiało, ale to chyba od bliskości Lainey, która wślizgnęła między jej nogi, zapierając się rękami na udach. — Chcesz mnie upić i wykorzystać? — zagadnęła z łobuzerskim uśmiechem. Czy powinna zdradzić jej nie tylko imię, ale również tajemnicę, w której wyjawia, że wcale nie potrzebowała procentów, żeby jej się oddać? Nie, chyba na razie lepiej z tym poczekać aż dziewczyna sama odkryje ten sekret.
Rose to bardzo ładne imię. Mogłaby takie nosić, gdyby nie dziwaczne wymysły jej matki. Najpierw nadawała jej imię, które oznaczało sabat, a potem postanowiła zniknąć. Niezła taktyka, trzeba przyznać.
Wzdrygnęła się niekontrolowanie, kiedy Lainey nachyliła się w jej stronę. Bremers wstrzymała oddech, ale zaraz otuliła jej twarz ciepłym oddechem.
— Zaczyna się na C, a kończy na N — powiedziała cicho. Podpowiedź była w porządku. Co prawda dalej istniało sto różnych wariantów od Carmen po Cameron przez Caitlin, ale i tak nie mogła dłużej trzymać jej w takiej niepewności. Nie, kiedy znajdowała się tak blisko. — Coven — wyszeptała wprost do jej ucha, którego płatek delikatnie musnęła ustami. Trudno było się powstrzymać od takiego gestu. Zresztą Lainey sama się o to prosiła!
Przyjrzała się uważnie, jak owija sobie słomkę wokół języka i pociąga przez nią kilka łyków drinka. Sama zrobiła to samo, nie spuszczając wzroku z jej oczu.
— Nadal tego nie zrobiłaś? Dziwne, bo dałabym słowo, że tak. A ja jestem bardzo podatna na uroki takich ślicznotek — wzruszyła lekko ramionami, nie ukrywając swojego zainteresowania. Nie będą przecież bawić się w kotka i myszkę, prawda? To znaczy, trochę mogły, ale też bez przesady. Po co udawać, że nic się między nimi nie działo, skoro ewidentnie się działo? Coven na początku nie wyłapała aluzji, ale szybko zrozumiała, jakie Lainey miała wobec niej zamiary. I bardzo jej się to podobało.
Nie mogła się z nią nie zgodzić, że lokal był całkiem fajny. Grali całkiem spoko muzykę i było na kimś zawiesić oko, chociaż Coven nie widziała teraz świata poza nową koleżanką.
— Czy weekend to coś, co można świętować tydzień w tydzień? Jak tak, to świętuję. A ty coś opijasz? — zapytała, bo akurat Lainey wyglądała na taką, która miała powody do świętowania. Jakie? Trudno stwierdzić, ale Bremers bardzo chętnie się tego dowie. Na razie nigdzie się nie wybierały. — I jeszcze jedno ważne pytanie — tym razem to ona nachyliła się, prawie stykając się ustami z rozchylonymi wargami dziewczyny. — Kiedy zamierzasz poprosić mnie do tańca i załapiesz za dupę? Bez tego podryw w klubie się nie liczy — stwierdziła i wydęła usta w podkówkę w udawanym smutku. Krótka piłka i kawa na ławę. Niech mają już za sobą te wszystkie grzeczności.

lainey rosewood

— A dziś jaki jest dzień? — zagadnęła łobuzersko, z jawnym rozbawieniem, bo sama miała już trochę w czubie, niemniej to wcale nie świadczyło, jakby nie widziała, iż Bremers także trochę już wypiła. Zabawa w stanie drobnego — albo większego — upojenia alkoholowego była niezwykle przyjemna. Języki się rozwiązywały, ciała rozluźniały, nogi rozchylały i inne, niezwykle przyjemne rzeczy. Lainey nie stroniła od dotyku. Nie zastanawiała się, kiedy przesuwała rękami po udach dziewczyny, ani, kiedy się nad nią bezczelnie pochylała. Dzięki temu mogła sobie potwierdzić w głowie, że Coven była nie tylko śliczna, ale i pięknie pachniała, a Lainey lubiła, jak jej dziewczyny uzależniały zapachem. — To nie wykorzystanie, kiedy tego chcesz, kochanie — zaśmiała się, puszczając jej oczko. W końcu nie interpretowała źle sytuacji; Coven była chętna, bo gdyby tak nie było, kazałaby jej zabrać ręce, albo w ogóle się odsunąć.
A przecież były już umówione na seks na plaży.
Zamruczała cicho, słysząc wskazówkę, chociaż zamiast się na niej skupić, bardziej zwróciła uwagę na ich bliskość. Niezwykle przyjemną, przez którą po plecach przemknął jej dreszcz, a wówczas odwróciła głowę w bok, aby spojrzeć prosto w oczy Coven.
— Urok rzucam językiem — rzuciła, nadal utrzymując z nią kontakt wzrokowy. Na wargi wpłynął jej niezwykle zadziorny uśmiech, gdy rzuciła tym n i e w y b r e d n y m komentarzem. Zawsze była dobra w metafory, no nie? Jakoś tak to szło. Gdyby jeszcze któraś z nich potrzebowała potwierdzenia, w jakim celu Lainey ją zaczepiła. Może było to całkiem płytkie, ale z drugiej strony nie było nic złego w zaspokojaniu swoich fizycznych potrzeb. Ot, normalna rzecz; a Lainey rzeczywiście miała co świętować. — Można. Ludzie dla tego żyją — wzruszyła ramionami z rozbawieniem, bo choć ona sama nie była uziemiona na etacie i weekend był dla niej najczęściej pracowity, tak nie urodziła się też wczoraj. — Wygrałam jakiś czas wyścig. Drobne przygotowania przed Grand Prixem — uniosła kąciki ust do góry, niemal dumnie wypinając pierś, zanim Coven się do niej nie pochyliła. Lainey od razu skupiła spojrzenie na kuszących, mokrych od alkoholu ustach i zaśmiała się, przenosząc jedną dłoń z jej ud, na włosy. Wplotła w nie palce, zanim nie przyciągnęła jej do siebie jeszcze bliżej, aby skraść ten pierwszy, słodki pocałunek tego wieczoru. Ten, w którym lekko pociągnęła za jej wargę, a następnie rozmasowała skalp, który zapewne poczuł to drobne szarpnięcie. — Uznaj to za zaproszenie — skomentowała, nim się nie odsunęła.
Właściwie niezwykle podobało jej się, że jej dzisiejsza randka nie próbowała specjalnie przedłużać. Lainey była w potrzebie. Na dodatek miała w rękach piękną kobietę, z którą była pewna, że bawić się będzie doskonale. I dlatego — jednym haustem dopiła drinka, zanim nie zaprosiła Coven na parkiet. Zrobiło się bardziej tłoczno i duszno, a z głośników poleciało Guess. Lainey parsknęła śmiechem, układając dłonie na biodrach Bremers i w momencie, w którym sama zaczęła ruszać swoimi, zamruczała, śpiewając pod nosem piosenkę i nie spuszczając wzroku z Coven.
— Różowe? — mruknęła, unosząc kącik ust do góry, gdy tym razem jej dłonie zgrabnie przesunęły się na kształne pośladki. Może i Lainey nie miała ogromnych dłoni, ale zdecydowanie wiedziała, jak nimi działać, gdy zacisnęła palce, a następnie nie szczędziła sobie drobnego klapsa. I pochylenia się, aby skorzystać z momentu szaleństwa na parkiecie i techno w piosence, by połączyć ich usta w pełnoprawnej pieszczocie.

coven bremers

Zamyśliła się na moment, rozważając, czy nie powinna stanąć na jednej nodze i nie zrobić jaskółki, żeby sprawdzić, czy była trzeźwa. Wypiła już kilka drinków, które postawił jej tamten fajfus, ale czy czy była aż tak pijana? Nie potykała się o własne stopy, nie spadła z hokera i nie chciało jej się rzygać. Była za to rozochocona i chętna na flirt. To wszystko chyba składało się na to, że miała całkiem niezły dzień do picia!
— Sobota? — zapytała i pewnie mogło to zabrzmieć jako żart, ale wcale żartem nie było. Dopiero po chwili skumała, co Lainey miała na myśli. Ach, czyli jednak była pijana. Nie, to nie alkohol, Coven nawet na trzeźwo miała problem z ogarnięciem otaczającej rzeczywistości. — W sumie myślę, że mogę wypić jeszcze drinka albo dwa i może nawet nie zacznę się zataczać — wyjaśniła dumnie, jakby to było jakimś ogromnym sukcesem. — Może to być też dzień, w którym później idziemy do mnie. Albo do ciebie — zreflektowała się z uroczym uśmiechem. O, to brzmiało o wiele lepiej! Nie mogła dawać się tak rozpraszać byle spojrzeniem! — Poczekaj, czyli mam zgrywać niedostępną, żebyś mogła mnie oficjalnie wykorzystać? Cholera, nie wiem, czy potrafię — wydała usta w podkówkę, trochę ubolewając nad faktem, że teraz dziewczyna może nie zechcieć tego zrobić. Bremers miała w zwyczaju myśleć trochę na okrętkę, przez co sprawiała wrażenie nieporadniej. Ale to chyba nie do końca wrażenie, ona była po prostu nieporadna. Wystarczyło, że ktoś wykazał jej trochę więcej zainteresowana i voila! Gdyby mogła, to już rozłożyłaby przed Lainey nogi.
Czy ona wiedziała, czym był Grand Prix? Niespecjalnie. Ale jakie to miało znaczenie na tle pocałunku, który skradła jej Lainey? Coven mruknęła w jej rozchylone usta, czując niespodziewane szarpnięcie. Nie bolało, ale była zaskoczona urokiem języka, który wkradł się między jej wargi. Cholera, dziewczyna wcale nie kłamała! Chyba naprawdę była jakąś czarodziejką!
— Wyścig? — powtórzyła później, mocno otumaniona smakiem jej ust. I nieco zawiedziona faktem, że Lainey odsunęła się tak szybko. — Taki samochodowy? Nie znam się na tym, ale to imponujące. Mam zrobić jakiś transparent, którym będę zagrzewać cię do boju? — podpytała, nie zdając sobie nawet sprawy, jak takie wyścigi wyglądają i gdzie się odbywają. Ale chyba na miejscu, skoro dostała zaproszenie.
Podążając śladem nowej koleżanki, dopiła swoje drinka i bez marudzenia dała się zaciągnąć na parkiet. O to jej właśnie chodziło, prawda? Miały się pobawić, lepiej poznać poprzez macanie po tyłkach, a potem ulotnić się na seks na plaży. Czy gdziekolwiek indziej. Nie ma sensu zgrywać niewiniątka. A jak będzie miło, to może Lainey umówi się z nią jeszcze raz? A potem kolejny? Chyba ten drink za bardzo uderzył jej do głowy, bo zaczęła za dużo sobie wyobrażać.
Przygryzła dolną wargę, kiedy poczuła jej rękę na swoim pośladku i uniosła figlarnie brew, do czego przyczynił się soczysty klaps.
— Pudło. Granatowe. Z koronką. Chcesz zobaczyć? — zapytała, zanim odwzajemniła żarliwy pocałunek. Sama przesunęła dłońmi wzdłuż jej ciała, zatrzymując się na wysokości piersi. Jedną z nich ścisnęła mocno, ale krótko. Zaraz objęła ją w pasie, pozostawiając po sobie lekki niedosyt. — Wyrywasz panny na szybkie samochody? — zapytała między jednym a kolejnym pocałunkiem. Wiedziała, że laski kręciły szybkie fury, ale Bremers na to nie leciała. Chyba. Nigdy nie spotykała się z nikim, kto jeździłby sportowym autem. Ona sama jeździła szesnastoletnim nissanem, to co ona mogła tam wiedzieć. Na to laski raczej nie polecą.

lainey rosewood

Och, ależ urokliwe dziewczę jej się trafiło! Wystarczyło te kilka minut zapoznania, aby Lainey błyskawicznie dostrzegła tę rozkoszną nieporadność Coven. W jej bliskim otoczeniu nie było za wiele osób, które łapały sugestie ze swego rodzaju o p ó ź n i e n i e m, niemniej Rosewood cechowała się cierpliwością. Czasem. Aktualnie była jednak chwilowo zauroczona piękną nie-aż-tak nieznajomą, która podsycona alkoholem i jej dotykiem, swobodnie plątała się w słowach i w rozumieniu przekazywanych komunikatów.
— Też — rzuciła rozbawiona, lekko kręcąc głową, przez co falowane włosy wygodnie opadły na jej plecy. Uniosła zaraz brew na dumne oświadczenie kobiety, zanim skinęła głową ze zrozumieniem. — W takim razie weźmiemy butelkę do ciebie — postanowiła. Cóż, to było egoistyczne z prostych pobudek; Lane chciała mieć kontrolę nad tym, kiedy spotkanie się zakończy. To ona była tą, która dawała nogę nad ranem, zostawiając po sobie tylko zapach perfum, seksu i przyjemne wspomnienia z nocy. Nie zostawiała numeru, kartki ani pożegnania; ucinała znajomości tak szybko, jak je rozpoczynała, na co dzień skupiona na czymś zupełnie innym, niż wiązaniu się z kimkolwiek. Szczególnie nie z kobietami. Rosewood lubiła uprawiać z nimi seks, lubiła się przytulać i mieć jednonocne, emocjonalne połączenie, ale nie dopuszczała do siebie żadnej wizji przyszłości. Tak już miała. Słodka Bremers nie wyglądała jednak na kogoś, kto snułby z nią plany o przyszłości.
Znaczy, chyba.
— To zależy, ja lubię, jak moje dziewczynki są gotowe i chętne. Chyba, że kręci cię udawanie niedostępnej i wstyd, gdy robię tak — urwała, zapewne wprawiając kobietę w konsternację. Ta jednak mozła pozbyć się jej równie szybko, bo lada moment Lane ponownie się nad nią pochylała i koniuszkiem języka sunęła przez wyeksponowany dekolt, finalnie składając krótkiego buziaka na zarysowanej piersi. Nie sądziła, aby Coven była szczególnie wstydliwa. I bardzo dobrze, bo wiedziały, po co tutaj dzisiaj przyszły.
Obserwowała reakcję dziewczyny na wzmiankę o wyścigu i roześmiała się wesoło. Była pod wrażeniem, jak chętna i zwyczajnie słodka była Coven. Cóż, z pewnością grzechem byłoby zrobić jej jakąkolwiek przykrość, kiedy tak patrzyła na te duże, iskrzące oczy i niewiele myśli w głowie. Albo po prostu wolniejszy ich przekrój. Lainey zdecydowanie potrzebowała kogoś takiego w swoim życiu, gdy sama mierzyła się z paskudnym overthinkingiem.
— Formuła 1. Nie musisz robić transparentu. Jest kilka innych sposobów, które zagrzewają mnie do boju — puściła jej oczko, zanim jeszcze skończyły na parkiecie. Lane nie szczędziła sobie żadnego dotyku, a ilekroć zmieniała pozycje dłoni, te przesuwały się z jej pośladków na biodra, zaraz w szlufki obcisłych jeansów, na plecy, również i we włosy. To do nich chyba miała całkiem sporą słabość. — Chcę. I ściągnąć — wymruczała, wypychając lekko klatkę piersiową w przód, prosto w dłonie Bremers. Połączyła ich języki ponownie, doprowadzając do braku tchu, nim nie odchyliła jej głowy, aby na szyi zostawić więcej mokrych buziaków. W połączeniu z językiem — na którym to czuła drobny smak jej potu i perfum — była to całkiem niezła mieszanka. Podobnie, jak gdy wcisnęła nogę między jej dwie na parkiecie, zachęcając ją do tańca w ten sposób. I do użycia kolana. — Mhm. Działa? Chcesz się ze mną kiedyś przejechać? — zaśmiała się. Może dlatego, że doskonale wiedziała, iż nic z tego nie będzie. A może dlatego, że na tylnym siedzeniu, bądź na masce bolidu, można było robić coś innego.
Kłamstwo — Lane była jednak paskudnie niecierpliwa. Na tyle, że gdy kolejna piosenka była w połowie, ona nie mogła się już doczekać nagiego ciała Coven w swoich rękach. I pewnie dlatego, zgodnie z obietnicą, pokierowała ją najpierw do baru po połówkę kolorowej wódki, a następnie do wyjścia z klubu, by złapać taksówkę.
— Palisz? — wychrypiala przy jej uchu, gdy chłodne powietrze już dmuchnęło w ich twarze, a taksówka potrzebowała kilku minut na przyjechanie. Lainey przy alkoholu uwielbiała zaciągnąć się fajką.

coven bremers

Lubiła przygodny seks i po wspólnie spędzonej nocy nie marzyła zbyt często o ślubie. Och, jak niezręcznie zrobiłoby się, gdyby teraz nagle Coven dowiedziała się, że sypia z przyjaciółką Lainey. A przecież przyjaźniły się z Milagros, prawda? Dobrze, że czego oczy nie widzą, tego sercu nie żal. Z drugiej strony Lane nie wyglądała na taką, której byłoby czegokolwiek żal. Może nawet była skłonna się podzielić? Albo przyklasnęłaby przyjaciółce w kolejnych podbojach? Nie musiały się jednak nad tym zastanawiać, bo przecież obie tkwiły sobie w błogiej nieświadomości.
Skinęła głową na znak, że później skoczą do jej mieszkania. Taki obrót spraw zdecydowanie odpowiadał Bremers. Co prawda nie mieszkała sama, ale jej współlokatorzy pewnie też balowali gdzieś na mieście. Poza tym miała drzwi zamykane na klucz, więc nikt nie powinien im przeszkadzać. A jeśli komuś będzie za głośno, zawsze może zainwestować w zatyczki do uszu.
— Jestem gotowa i chętna — odparowała natychmiast, jeszcze zanim dziewczyna zdążyła przesunąć językiem po jej skórze. No teraz to już w ogóle była gotowa! Wstydu za grosz nie miała. Trudno było wprawić ją w zakłopotanie, jeśli chodziło o flirt. Może na początku zdarzało jej się mieć drobny problem z wyłapywaniem aluzji, ale kiedy już załapała, o co chodzi, wszystko nabierało zawrotnego tempa. Ludzie nierzadko wykorzystywali naiwność Coven do swoich własnych, niecnych celów, ale ona niespecjalnie się tym przejmowała. Zazwyczaj i tak nie miała pojęcia, co konkretnie się dzieje, a kiedy już się dowiadywała, było dawno po fakcie. Czy to sprawiało, że stawała się mniej ufna? Nie ma opcji. A Lainey? Jej dałoby się wykorzystać bez mrugnięcia okiem.
— Czy kibice mogą świecić gołymi cyckami, czy to grozi mandatem? — poruszyła wymownie brwiami. Jeśli transparent nie wystarczał, może właśnie tak można było zagrzać dziewczynę do boju? Bremers była gotowa wypróbować kilka podsuniętych przez nią pomysłów i zaproponować coś dodatkowego od siebie. Skoro dostała zaproszenie na wyścig, to nie mogła przyjść z gołymi rękami. Co najwyżej z cyckami, hehe.
Dłonie Lainey idealnie pasowały do jej pośladków. Tak, jak jej piersi doskonale mieściły się w dłoniach Coven. A dotykiem, ustami i językiem doprowadzała ją do istnego szaleństwa. Miała wrażenie, że policzki płoną jej z podniecenia żywym ogniem. Jak pochodnia! Stęknęła cicho w rozchylone wargi dziewczyny, kiedy ta przerwała żarliwe pocałunki i rozchyliła jej uda swoją drogą. Bremers automatycznie przylgnęła do jej kolana.
— Mogę chcieć. Ale bez samochodu też na mnie działasz — stwierdziła zgodnie z prawdą. Nie potrzebowała szybkiej fury, żeby polecieć na Lane. Zakręciła jeszcze kilka razy biodrami i dała się poprowadzić do baru po butelkę alkoholu, a potem posłusznie wyszła na zewnątrz.
Na zewnątrz było o wiele chłodniej niż w dusznym klubie, ale wystarczająco ciepło, żeby nie zarzucać niczego na wierzch. Zmrużyła oczy, kiedy Lainey znów znalazła się blisko jej twarzy.
— Popalam, ale tylko czasami. Nie poratuję się papierosem, ale chętnie poczęstuję się twoim — uśmiechnęła się niewinnie w przekonaniu, że dziewczyna posiada swoje fajki. Jak nie, to zawsze będę mogły zatrzymać się na stacji i kupić, paczkę, którą wspólnie wypalają przez trwającą noc. — Mieszkam kilka przecznic stąd, równie dobrze możemy się przejść — zaproponowała, o ile którakolwiek z nich miała taką cierpliwość, bo chyba obie już najchętniej znalazłby się w mieszkaniu Bremers.

lainey rosewood