MAPLE HEARTS | PBF

003. | outfit


Nie miał wielkich planów na dzień dzisiejszy, prócz jednego - przepłynięcie się żaglówką, jak to lubił robić co roku w formie rekreacyjnej. I to nie tak, że niebywale świetnie mu to idzie czy jest to coś, co przekazywane było z pokolenia na pokolenie w rodzinie McCannów, więc postanowił to kontynuować, choć z pewnością nie przekaże tego dalej skoro nie posiada swoich dzieci. Zwyczajnie potrzebował choćby ten raz w roku odetchnąć kompletnie innym powietrzem, zobaczyć coś innego niż tylko ląd i to, co się dzieje na co dzień w jego życiu. No i oczywiście - przeżyć w pewnym stopniu przygodę. Naturalnie iż zdawał sobie sprawę z tego, że to nie będzie przeprawa jego życia, a on będzie musiał sobie radzić z nie wiadomo czym, jednakże czyż dla zwykłego, wiecznie spędzającego swój czas na ziemi człowieka nie jest to coś ciekawego i nietuzinkowego?
Dlatego też zagaił do znajomego, ogarniającego ów rejsy, aby zapisał go na najbliższy wolny termin, a dwa dni później dostał wiadomość z informacją kiedy i o jakiej godzinie to dokładnie ma mieć miejsce.
Na szczęście to dzień, kiedy miał wolne, więc nie musiał kombinować, żeby praca nie kolidowała mu z tym terminem, a co na pewno byłoby kłopotliwe, skoro jest jedynym kapitanem w swojej jednostce i niestety tylko czasem jest możliwość, aby mógł mieć ten dzień tylko dla siebie.
Rano nie spieszył się, jak to miał w zwyczaju. Wziął na spokojnie prysznic, wypił ciepłą kawę, sprawdził wiadomości na portalach i przejrzał to, co potrzebował na dany moment, w międzyczasie szykując sobie ciuchy na wyjście - znacznie luźniejsze i wygodniejsze, niż w jakich można go spotkać. Planowana godzina to 13:30, więc również nie miał powodu aby wyjeżdżać nie wiadomo o jak wczesnej porze, gdyż nie było wielkich korków, toteż w odpowiedniej godzinie wsiadł do auta, zabierając sobie lornetkę, napój i inne podręczne przedmioty, ruszając do ów miejsca. Podróż - jak przypuszczał - nie trwała długo, a on przeszedł na pomost - gdzie zrobiła się dziwna kolejna, której akurat nie przewidział kompletnie.
Nie wiedział o co chodziło, bowiem znalazł się tu w połowie toczącej się rozmowy, a i może nawet jakiegoś sporu, widząc iż głównie jego znajomy oraz dwójka nieznanych mu ludzi próbuje coś ustalić - w ramach podsłuchanej dyskusji dodał dwa do dwóch i zrozumiał, że chcieli się wepchnąć na łódkę, pomimo iż nie posiadali rezerwacji. Wiedział, że trzeba było wcześniej się umówić, to czemu Ci państwo nie potrafili tego zrozumieć i dostosować się do zasad tu panujących?
Wtedy został nieplanowanie wciągnięty w to zamieszanie, słysząc o swojej osobie jako kolejnym chętnym i umówionym na przepłynięcie żaglówką. Przez to wszystko nawet nie zwrócił uwagi zbytnio na kobietę znajdującą się przed nim, a gdy padła propozycja aby mieli razem trafić na wspólny pokład nawet nie wiedział jak powinien zareagować; nie chciał wyjść na niegrzecznego, nie chciał aby zrobiło się owej damie przykro, lecz naprawdę chciał być zwyczajnie… sam.
Gdy jednak Pani odwróciła się do niego, rozpoznał ją natychmiastowo, a jego niezbyt zadowolona mina od razu przemieniła się w rozradowaną - nie było to sztuczne czy wymuszone, a totalnie szczere i prawdziwe. Uśmiechnął się do Mary, chwilę się jej przypatrując, zupełnie jakby próbował sobie ponownie przypomnieć to wszystko, co wiązało się z ich ostatnim spotkaniem - tym szkolnym, bo to tam się poznali i utrzymywali bliższe kontakty. — Ależ ten świat mały, czyż nie? — dodał cwanie, jeszcze przez moment lustrując ją spojrzeniem, po czym podniósł oczy na mężczyznę który zasugerował aby wsiedli na jedną żaglówkę. Bez słowa komentarza przeniósł spojrzenie na znajomego. — Ricky, nie będzie to problem? — zagaił, chcąc się dowiedzieć co on w ogóle o tej sytuacji myśli. Bo tak naprawdę to on, jako osoba tu pracująca, ma ostatnie zdanie w tej kwestii. — Bo chyba mogę przyjąć, że nie jest to dla Ciebie kłopot? — dopowiedział na koniec, ponownie przesuwając tęczówki na kobietę, do jakiej ponownie się wyszczerzył przyjacielsko. Chyba jego reakcja, zachowanie oraz pytanie jakie zadał do kumpla dawało jednoznaczne stanowisko Jamesa.


Mara Lakefield

Pomimo, że on też chciał tą przeprawę żaglówką spędzić samotnie i nie przejmować się kimkolwiek, bo będzie tylko on i woda, to jednak ostatecznie wybranie się razem z Marą nie okazało się czymś strasznym, Ba - dosyć interesującym i ciekawym, skoro będzie miał możliwość porozmawiać z nią jak za dawnych czasów, dowiadując się paru nowości związanych z jej dorosłym życiem, nawet jeśli jako rzekomo dorośli rozstawali się we własne kierunki, rozwijając swoje pasje pod kątem zawodowym. Bo o tym byciu dorosłym wtedy to ciężko mówić, skoro byli tak naprawdę w dalszym ciągu gówniarzami z dowodami osobistymi oraz przeświadczeniem, że cały świat stoi przed nimi otworem.
Gdy Ricky potwierdził, że jeśli im pasuje, to on nie będzie robił problemów, zasugerował Marże że ma jeszcze jedną szansę na wycofanie się, bo potem może być to ciężkie do zrealizowania. Skoro jednak nie wykazywała się wrogim nastawieniem, mógł jedynie posłać jej zadowolony uśmiech - z dwojga złego, lepiej już płynąć z kimś znanym niż męczyć się z osobą, z jaką mogłaby mieć tylko same problemy, trudności oraz zmarnowany czas. A z nią - czuł, że tak nie będzie. — Musiałaś na wstępie mi to wypomnieć, co? — zagaił rozbawiony i pokręcił głową. — Zresztą, sama pozwalałaś na upewnienie się, czy dobrze rozwiązałem zadanie — bo przecież nie ściągał, tak? On nigdy by się tego nie dopuścił. On zwyczajnie chciał się upewnić, że nie popełnił gafy i znał odpowiedź w stu procentach, zanim oddałby kartkę do nauczycielki. To już nie było ściąganie, zdecydowanie.
Wskazał kobiecie, aby szła jako pierwsza na pokład, ale nie żeby ją obejrzeć - co to, to nie. Nie jest takiego typu facetem! No dobrze, może troszkę skorzystał z tej okazji, ale nie na tyle, aby ktoś zaraz uznał go za zboczeńca czy posiadającego niecne zamiary względem niej. Gdy sam znalazł się łajbie, dostrzegł jak jest przez nią obserwowany - i to nie w taki sposób, na jaki on sobie pozwolił wcześniej. Mierzyła go spojrzeniem, zdecydowanie oceniała, lustrowała tęczówkami. Czyżby źle wyglądał? Czyżby poczuła się zawiedziona tym, jak wydoroślał? A może zwyczajnie potrzebowała się trochę porozkoszować widokami, jakie miała przed sobą? No cóż - z nią to nigdy niczego nie wiedział tak do końca, odkąd tylko pamiętał! — No proszę, przyznajesz się tak szybko do porażki? To aż do Ciebie niepodobne — zażartował, zerkając na liny i upewniając się, że wszystko jest tak, jak powinno.
— Trochę Cię uspokoję. Nie jestem mistrzem żeglarstwa, ale co nieco wiem i co roku korzystam z nich, żeby tak właśnie sobie wypłynąć w samotny rejs dla zresetowania — przyznał, już nieco poważniej, żeby nie uznała tego wyznania Jamesa za dalsze pogrywanie sobie z tej sytuacji. — Więc nie miałem tak durnego pomysłu — spuentował, rozglądając się za czymś na początek. — Ale żebyś mi potem nie powiedziała, że nie dbam o Twoje bezpieczeństwo, zacznijmy od tego — dodał, przechodząc po kamizelki ratunkowe, jakie na pewno warto mieć na sobie tak na wszelki wypadek. Jedną z nich wziął dla siebie - drugą zaś dla Mary, którą podał po chwili. — Mam nadzieję, że z tym nie będziesz mieć kłopotu. Jakby jakiś wystąpił, to mów śmiało — chciał wyjść na odpowiedzialnego - jakim w sumie jest, skoro został obecnie Kapitanem jednostki strażackiej, co nie? Żeby jednak nie stać tak bezczynnie, zrobił szybkie rozeznanie na pokładzie, jeszcze raz upewniając się co do posiadania wszystkiego, co potrzebne na żaglówce. — Może to nie mój interes, ale przed czym próbujesz uciec, że potrzebujesz samotnego rejsu?


Mara Lakefield