MAPLE HEARTS | PBF

Nie sądził, że kiedykolwiek wyląduje na imprezie w nieznanym dla siebie miejscu, bez znajomych osób wokół, otulony jedynie swoją własną – od niedawna całkiem nieznośną – samotnością. Bo tak naprawdę nie zaprosił go nikt konkretny... żaden znajomy nie stanął naprzeciw z kopertą w ręku, żadna nowa wiadomość tekstowa z zaproszeniem nie pojawiła się na ekranie telefonu i nikt nie powiedział mu „przyjdź, będzie fajnie”. O jego pojawieniu się w domu Wentworthów zadecydował przypadek, nagły impuls, którego iskra sprawiła, że zapalił się lont, prowadzący do laski dynamitu.
Ktoś motyw przewodni imprezy potraktował chyba zbyt poważnie, bo treść inwitacji zamieścił w internecie, żeby na przyjęciu pojawiło się jak najwięcej losowych osób. I choć większości przeglądających portale społecznościowe mogła zapalić się w głowie ostrzegawcza lampka to Ayaan postanowił... zaryzykować. Bo kto nie ryzykuje ten nie pije szampana, a on bardzo lubił smak bąbelków.
Po powrocie do Toronto okazało się, że większość jego dawnych kontaktów zwyczajnie się rozjechała – jedni się wyprowadzili, z innymi nie było kontaktu, a część znajomych po prostu obrała w życiu inne ścieżki. Decyzja o pojawieniu się na imprezie w miejscu, którego kompletnie nie znał mogła być rozpaczliwą próbą poznania nowych osobistości. Zagłębienia się w nowe towarzystwo, w część Toronto, która kusiła go tym, że była tak nieodgadniona.

Posiadłość zrobiła na nim ogromne wrażenie – nie pamiętał kiedy ostatnio był w podobnym miejscu. Duże imprezy nigdy wcześniej nie były tymi, na których pojawiał się najchętniej. Zwykle wybierał spędzanie czasu w mniejszym gronie, kameralne posiadówki w dobrze znanym gronie dawały mu największy komfort i kontrolę nad sytuacją. Ale ten wieczór miał być inny – chciał utracić bezpieczny grunt pod stopami, wypłynąć dalej i zobaczyć co przyniesie nieznane.
Wzrokiem wodził po rozstawionych wszędzie świecach. Wydawało mu się, że pierwsze płomienie rozświetlające ciemności dostrzegł już w ogrodzie, w którym spędził dobrą chwilę, nim znalazł w sobie tyle odwagi, by wejść do środka zdecydowanym krokiem. Musiał się pokręcić, zobaczyć czy może kojarzy którąś z twarzy przemykających przez podwórze i wziąć kilka głębokich wdechów. Na całe szczęście dość szybko przestawił swoje myślenie, a wszelkie wątpliwości po prostu się rozmyły.
Pierwsze kroki zaprowadziły go w półmrok – domostwo było skąpo oświetlone, ale domyślił się, że to wszystko po to, by utrzymać odpowiednią atmosferę. Dlatego wiszące żyrandole nie atakowały swoim sztucznym światłem. Organizatorzy imprezy postawili na ciepłe płomienie, które nie wygrywały całkowicie nierównej walki z ciemnością. Może właśnie dlatego Ayaan poruszał się z wyczuciem, stawiając bardzo ostrożne kroki. Jakby jeden, nieuważny ruch mógł być początkiem katastrofy.
Natrafił na fortepian, na którym leżały kwiaty. Porzucone i niechciane, ale bardzo piękne. Zlitował się nad ich samotnością, bo chciał, by ktoś zlitował się również nad nim. Wyciągnął dłoń w kierunku gałęzi, ostrożnie chwytając za jedną z łodyg. Pod jednym z palców wyczuł kolec, ale na szczęście nie naparł na niego na tyle silnie, by trysnął szkarłat. Od razu zmienił chwyt, wyciągając w końcu jedną z uwięzionych róż. Przysunął pachnące płatki do twarzy. Ich aksamitnością musnął najpierw usta, później przysuwając je również do nosa, by zaciągnąć się ich zapachem.
Z kwiatem w ręce trafił do jadalni, w której mnogość przekąsem i dań go onieśmieliła. Nie wiedział na czym najpierw skupić spojrzenie. Powolnym krokiem zbliżył się do jednego ze stołów, przy którymś ktoś już stał. Mężczyznę początkowo dostrzegł przy ogromnym bochenku chleba. Nie chcąc mu przeszkadzać wyminął go wdzięcznie, kierując się w stronę owoców. Wolną dłoń wysunął w stronę kiści winogron. Udało mu się akurat namierzyć mniejszą gałązkę, którą zbliżył do ust, w które pochwycił pierwszy owoc. Kątem oka dostrzegł, że nieznajomy wyjmuje coś z marynarki. Uznał, że nie będzie wścibski i zaprzestanie dalszych obserwacji.
Ale znalazł się blisko tego mężczyzny ponownie, poszukując jakiegoś napoju. Niemal otarł się o niego barkiem, nie odzywając się jednak nawet słowem. Potraktował to jako nieplanowany przypadek. Jak wszystko tego wieczora.

Edward Wentworth