MAPLE HEARTS | PBF

Like a flower from a funeral wreath

   Lubił swoje życie na tyle, że czuł się naprawdę swobodnie, przemierzając ulice Toronto nawet samotnie. Jeszcze do niedawna autentycznie musiał ukrywać się i pilnować na każdym kroku, bo jego była asystentka okazała się psycholką i starała się za wszelką cenę zdominować cały jego świat. Odpuściła dopiero kilka miesięcy temu, kiedy otrzymała sądowy zakaz zbliżania się, ale Lenny odzyskał odrobinę pewności siebie dopiero po kilku tygodniach spokoju i chociaż jeszcze nie do końca ufał, że dziewczyna naprawdę się odczepiła, to czuł się coraz pewniej i swobodniej.
   Inaczej sprawa się miała odnośnie Brandona, który wyglądał z tym wieńcem pogrzebowym tak, jakby sam miał się wpakować zaraz do grobu. Lenny dostał jego wiadomość, która swoją droga była trochę dziwna, i postanowił odwołać spotkanie ze znajomymi z teatru i udać się na spotkanie z mężczyzną, do którego zaczynał czuć miętę. Po drodze kupił sobie rogalika, bo w pośpiechu zapomniał zjeść śniadania, a że rogalika należało czymś popić, to zatrzymał się jeszcze po kawę. Kiedy zobaczył już ten wieniec, a za nim Brana, właśnie otrzepywał czarny t-shirt z okruszków, zauważając przy tym rozwiązaną sznurówkę jednego z butów. Jednak widok kolegi zaabsorbował nagle całą jego uwagę więc zostawił cholerną sznurówkę i ruszył w jego stronę, przekrzywiając lekko głowę, jakby dalej nie był pewien czy widzi to, co widzi.
   一 Jak to ktoś ci to przysłał? To chyba bardziej creepy, niż miłosne listy tej wariatki, w których groziła, że na dowód swoich uczuć mogłaby mi przysłać serce gołębia. Do tej pory nie wiem po co 一 mruknął, wzruszając ramionami. Stęknął cicho, kiedy wieniec uderzył w niego gwałtownie i ledwo go złapał, zataczając się. Westchnął ciężko i oparł go na swojej klatce piersiowej, przytrzymując sztuczne gałązki. Przekręcił głowę i wychylił ją zza wieńca, aby spojrzeć na Brana, który zachowywał się, jakby miał manię prześladowczą i rozglądał się panicznie na wszystkie strony.
   一 Co chcesz z tym zrobić? 一 zapytał, wodząc wzrokiem za rozbieganym spojrzeniem chłopaka. 一 Szukasz czegoś? 一 zapytał zaraz po raz drugi. W końcu zaczął rozglądać się na własną rękę, jakby miał nadzieję, że jakoś pomoże, ale przecież nie miał pojęcia czego szukał, więc jak to się niby miało udać. Opuścił wzrok na sam wieniec, któremu nie zdążył się jeszcze dobrze przyjrzeć i musiał przyznać, że był całkiem ładny. Jak kiedyś by umarł i ktoś kupiłby mu taki na grób, to na pewno by się bardzo ucieszył.
   一 To naprawdę piękne kolory, wiesz że… 一 zaczął i już chciał opowiadać o symbolice koloru fioletowego, kiedy napotkał spojrzenie mężczyzny, które wcale nie było zbyt przystępne i wtedy zamilkł, po czym pokręcił głową, porzucając temat. Wydawało mu się, że coś jest bardzo, bardzo nie tak. Może jednak stało się naprawdę coś poważnego, a on sobie tutaj chciał rozprawiać o kolorach i kwiatkach. 一 Kto umarł? 一 zapytał w końcu grobowo poważnym tonem, mając nadzieję, że jednak nikt, kogo znał.

brandon leffingwell

Znalazłszy pod swoimi drzwiami wieniec, spędził kilka godzin w łóżku, trzęsąc się ze strachu. Nie miał pojęcia, kto był zdolny do czegoś takiego (a raczej o tym nie pomyślał), ale miał stuprocentową pewność, że nie można było mówić o pomyłce, bo na szarfie było jego nazwisko. Czyżby ktoś życzył mu śmierci? Tylko dlaczego?
Bodźcem zmuszającym go do wyjścia z łóżka była rozmowa z Epiphany; przyjaciółka doradziła mu, by się nie przejmował i tak też uczynił; napisawszy do Lenny’ego postanowił pozbyć się wieńca i wrócić do swojego życia. Bo może to był jedynie nietrafiony żart?
Gdy dostrzegł Evergrove’a, przyspieszył kroku i wkrótce znalazł się tuż obok niego.
一 Też chciałbym wiedzieć. Wracam do domu, widzę wieniec. Podchodzę bliżej i zauważam, że na wstęgach jest moje nazwisko. Koniec historii 一 wzdrygnął się, bowiem znów uderzyły w niego tamte uczucia. Emocje ściskały jego wnętrzności, a całe ciało drżało, nieustannie poszukując wyjaśnienia.
Kto wysłał ten wieniec? Dlaczego trafiło na niego?
Bo przecież...
Nawet nie chciał myśleć, że to groźba i ktoś chciał go zabić.
Oddychaj i wyrzuć to z głowy, przecież nikomu nic nie zrobiłeś.
Niecelowo zahaczył wieńcem o kumpla 一 jego planem było odwrócenie się i poprawienie chwytu, lecz skończyło się na tym, że potrącił Lennona. Ustał tylko dzięki szybkiej reakcji towarzysza, za co podziękował mu skinieniem głowy.
一 Chcę to wyjebać 一 powiedział, tachając wieniec. 一 Tylko nie mogę wyrzucić tego na śmietnik, bo jeszcze ktoś doda dwa do dwóch i będzie jeszcze większy problem 一 wyjawił, decydując się przekazać Lenny’emu jedynie szczątkowe informacje.
Nie miał pewności, kto był odpowiedzialny za wysłanie mu wieńca i co dokładnie mogło to oznaczać, lecz panikował i bał się przyszłości, w której ktoś mógłby kontynuować żart.
Przecież ludzie bywali nieobliczalni; przecież istniały potwory, które wykorzystywały każdą okazję i karmiły się strachem.
一 Nie chcę wiedzieć, Lenny 一 mruknął, skupiając wzrok na wieńcu. 一 Musisz mi pomóc. Weź ze mną to cholerstwo i zanieśmy to na cmentarz. Na pewno znajdziemy tam jakiś świeży grób, udamy, że jesteśmy jakimiś znajomymi i po sprawie. Nie wiem kto umarł, ale na pewno kogoś znajdziemy 一 zaproponował.
Wydawało mu się, że nie mógł wpaść na lepszy pomysł: dzięki przeniesieniu wieńca na cmentarz, osoba, która mu go wysłała, nie będzie wiedziała o tym, że się go pozbył.
No, chyba, że go śledziła, ale o tym nawet nie chciał myśleć.

Lennon Evergrove

   Sytuacja wydawała mu się wyjątkowo podejrzana, szczególnie kiedy Brandon powiedział, że nie chce wiedzieć kto umarł, jednocześnie taszcząc wieniec pogrzebowy. To stało się zagadką, w dodatku niepokojącą, która zagnieździła się w umyśle Lennona i nie chciała sobie z niego wyjść, uznając że całkiem jej tam wygodnie. To mu się zdecydowanie nie podobało. Chciał skupić się na swojej pracy i dążeniu do awansu, bo wiedział już, że to było jego powołanie. Nie chciał żeby coś, albo ktoś, mu to odebrał. Dlatego trochę obawiał się dziwnych i podejrzanych wydarzeń, które mogłyby popsuć jego reputację, bo co jeżeli nagle okaże się że to jakaś sprawa kryminalna i zostaną aresztowani?
  Właściwie może nawet lepiej, że Bran mu nie wytłumaczył dokładnie co się stało, bo inaczej zwolniłby po cichu, odwróciłby się, podczas gdy kolega dalej by coś mówił, i zwiał bez pożegnania, co może nie było zbyt uprzejme, ale za to bezpieczne. Stało się jednak inaczej i ostatecznie postanowił chłopaka wesprzeć, może nawet trochę pocieszyć, bo wyglądał na wyjątkowo zestresowanego.
  一 No dobrze. Dobrze. Na cmentarzu na pewno znajdziemy odpowiedni grób 一 mruknął, podchodząc bliżej i przytrzymując wieniec z jednej strony, Wyglądał na ciężki i na pewno drogi. Trochę dziwiły go tak duże ceny w tym interesie pogrzebowym, ale z drugiej strony niektórzy chcieli zarobić na wszystkim, a śmierć towarzyszyła każdemu czy tego chciał, czy nie. 一 Ciągle ktoś umiera 一 pocieszył go, chociaż tak ogólnie to wcale nie było wesołe stwierdzenie, nawet jeżeli prawdziwe i obecnie im na rękę.
  Szli przez jakiś czas w milczeniu, kierując się w stronę węższej uliczki, którą można było dojść szybciej na cmentarz, do bocznej bramy. Przypomniał sobie, że niedługo Halloween, więc w sumie nie musieli nawet szukać świeżego grobu. Mogli zostawić wieniec na jakimkolwiek, byle nie był zaniedbany. Już chciał wspomnieć o tym chłopakowi, kiedy zobaczył po swojej lewej przejeżdżające obok nich auto. Nie byłoby w tym nic dziwnego, gdyby nie to, że zarówno kierowca, jak i pasażer, patrzyli się na nich w taki sposób, jakby chcieli wyssać im dusze przez gałki oczne. Poza tym podejrzanie wolno jechali.
  一 W sumie możemy zostawić wieniec na jakimkolwiek zadbanym grobie… To dziwne 一 powiedział, zaczynając zdanie z animuszem, a kończąc je z nutką niepewności w głosie. Może Panowie w aucie chcieli zapytać o drogę, tylko czemu nie opuszczali już szyby? A może podziwiali wieniec, bo był naprawdę piękny.

brandon leffingwell

Ucieszył się, że Lenny zaakceptował jego plan i odetchnął z ulgą, gdy ten chwycił za wieniec. Wspólne niesienie wiązanki umożliwiło mu regenerację sił, które utracił podczas samotnej przechadzki.
Słowa bynajmniej nie podniosły go na duchu; choć Lennon starał się odwrócić uwagę Brandona i chciał go pocieszyć, otworzył szufladkę, która wręcz krzyczała: skoro ciągle ktoś umierał, ty możesz być następny.
一 Obyśmy nie byli to my 一 jęknął (zapytany, nie potrafiłby stwierdzić, czy Evergrove to usłyszał, bowiem powiedział to naprawdę cicho).
Trudno było mu wskazać choćby jedno, racjonalne wyjaśnienie sytuacji; wielokrotnie (choćby od Lenny’ego) słyszał o dziwnych pomysłach ale w i e n i e c?
一 Słyszałeś kiedyś, żeby ktoś komuś wysłał coś takiego w żartach? 一 jego kumpel był dziennikarzem, więc NA PEWNO musiał znać podobne sytuacje. Bran nie mógł być jedyną osobą, która zamiast bukietu róż dostała kwiaty stawiane na nagrobkach.
Nim usłyszał odpowiedź, zwrócił uwagę na jadący w pobliżu samochód.
Ś w i e t n i e.
一 Och, kurwa 一 jęknął, gwałtownie odwracając spojrzenie. 一 Lenny, wiej 一 Ziścił się najczarniejszy ze scenariuszy; jeszcze do niedawna Bran nie chciał o tym myśleć, ale teraz miał niemal stuprocentową pewność, że to jacyś prześladowcy, a może nawet seryjni mordercy. A co najgorsze, wciągnął we wszystko kumpla. 一 Zostaw ten pieprzony wieniec i uciekamy 一 kontynuował, chcąc uchronić Evergrove’a od poznania się z mężczyznami z auta. Jego rodzina już wcześniej czasami dostawała pogróżki, ale nigdy nie było tak źle.
Być może przesadzał i nadinterpretował sytuację, ale strach i wspomnienia okazały się silniejsze. Branowi towarzyszyło nieodparte wrażenie, że wszystko, co złe wydarzyło się zaledwie wczoraj; że szlag trafił terapię i że znów powracały ataki paniki ze szkoły średniej.
一 Albo nie, rzućmy nim w nich. Na trzy 一 zasugerował, licząc, że ruch na tyle zdezorientuje obserwujących ich mężczyzn, że uda się im uciec.
Nim jednak zaczęli odliczanie, jeszcze raz spojrzał na mężczyzn, a potem głośno przełknął ślinę. 一 Jak przeżyjemy, będziesz miał o czym opowiadać dzieciom 一 starał się zażartować, lecz w głosie wyraźnie było słychać rozpaczliwe wołanie o pomoc.

Lennon Evergrove