MAPLE HEARTS | PBF

Raphaelu,

tak powinnam się do Ciebie zwracać? Czy może lepiej – książę Valencourt?

Wiesz… próbowałam drogą lekko staromodną. Wysłałam list. Zaznaczyłam nawet, żeby przekazać do rąk własnych, ale pewnie na oczy go nie widziałeś. Tak to u Was działa, zgadza się? Milion kontroli, zanim cokolwiek do Ciebie trafi. Szkoda, bo dodałam do tego listu jeden mały szczegół, który miał Ci przypomnieć o pewnej nocy. Czerwoną wstążkę.

A jeśli jednak widziałeś ten list, w takim razie postanowiłeś go olać.

Tylko że mnie się nie olewa.

Dotrę do Ciebie na swój sposób, czy tego chcesz, czy nie. A Ty odpowiesz. Bo ja nie mam nic do stracenia, a Ty nie wiesz, czego faktycznie chcę.

Sarai Bell

Bell,

Groźby z Twojej strony mają szczególny wydźwięk. Śmiałbym powiedzieć, że podniecający.

Wiem, co robiliśmy tamtej nocy. Czego więc chcesz?


R. Valencourt

Raphaelu,

a to nie tak, że tajemnica, która przestaje być tajemnicą, traci swój urok?
Może chodzi o mnie, może o Ciebie… a może o nas oboje.

Spotkajmy się. W neutralnym miejscu.

Sarai Bell

Intrygujący dobór słów. Niech będzie. Podaj takie miejsce.


R. Valencourt

Raphaelu,

20 Victoria, chociażby? To nie budka z burgerami, ale też nie LOUIX LOUIS.
Dla Ciebie naturalne środowisko, ja z kolei nie będę udawać, że do niego należę. Oboje wiemy, że tak nie jest.

Kameralnie, prywatnie i wyrafinowanie. Czyli chyba wystarczająco po Twojemu. Znajdzie się też miejsce dla Twoich goryli, rzecz jasna, gdybyś obawiał się zostać ze mną sam na sam.

Ale przecież wiesz, że nie gryzę.

Sarai Bell

Bell,

15 września o 7:30 wieczorem. Dobrze wyglądałaś przy przygaszonym świetle. Na miejscu powołaj się na moje nazwisko.

I szkoda. Bylibyśmy kwita.


R. Valencourt