MAPLE HEARTS | PBF

— Bonnie zmarła wczoraj — odezwał się głos w słuchawce. Nie tej informacji spodziewał się, odbierając telefon od swojego byłego przełożonego. Widząc jego imię oraz zdjęcie na wyświetlaczu myślał, że przywita go radosnymi wieściami pokroju "hej, znalazło się dla ciebie miejsce" albo "hej, możesz już wracać" (bez określania czy do Stanów czy do Iraku. Henderson zdębiał, zamarł, zaniemówił, będąc kompletnie tym zaskoczony. Wiedział, że śmierć kobiety w tym wieku nie powinna być aż takim szokiem, a jednak. Dla niej to było za wcześnie, zdecydowanie za wcześnie.

Otrzymał od znajomego więcej informacji, chociaż tych też nie było zbyt wiele. Ustalił jedynie kiedy i gdzie miał odbyć się pogrzeb, bo to w sumie było najważniejsze. Jesse nie mógł nie odprowadzić swojej Bonnie w tę ostatnią podróż. Tyle, ile jej krwi napsuł (i vice versa) to chociaż w tych ostatnich chwilach mógł się jej odwdzięczyć. Henderson poinformował swoją jednostkę o konieczności wzięcia wolnego, a ci nie protestowali. Zdawali sobie sprawę, że w takich sytuacjach po prostu się wolnego nie odmawia - szczególnie, gdy cała ceremonia odbyć się miała poza granicami. Fakt, nie aż tak daleko, bo do większości miejscowości w Kanadzie było dalej z Toronto, niż do Rhinebeck, do którego Jesse miał się udać. Nie miało to jednak znaczenia.

Padało cały czas. Odkąd Jesse wysiadł na lotnisku w Nowym Jorku, aż nie dojechał do miejscowości docelowej jakimś busem. Niebo nie odpuszczało łez nawet na chwilę, dobijając już i tak przybitego całą sytuacją mężczyznę. Przyleciał sam. Żona nawet nie zaproponowała swojego towarzystwa, twierdząc, że to ktoś jemu bliski, o którym wcześniej nawet nie słyszała. A Jesse jej nie namawiał. Przeszło mu przez myśl, aby zapytać Iris, czy udałaby się wraz z nim, jednak obawiał się, że byłoby to zbyt duże przekraczanie granicy, którą i tak już wystarczająco naciągali. Zresztą, Henderson już niejedną żałobę sam przeżywał - kolejna nic by mu nie zmieniła. A przynajmniej takiego był zdania, pomijając fakt, że żadnej na dobrą sprawę jeszcze się nie wyleczył - standard.

Zatrzymał się w jakimś hotelu – jednym z niewielu w okolicy. Nie wyglądał zbytni zachęcająco, jednak innych opcji Jesse nie miał. Poza tym, w gorszych warunkach zdarzało mu się sypiać. Tu chociaż były materace, a przynajmniej obiecywali je na zdjęciach poglądowych. Zresztą, miał tu spędzić raptem dwie noce – i bez materaca by przeżył. Nazajutrz wstał razem z budzikiem, wystarczająco wcześnie, aby doprowadzić się do przyzwoitego wyglądu, jakiego wymagała ta sytuacja. Podciął krótko brodę, zaczesał włosy w sposób odpowiedni do stroju, by na koniec przywdziać galowy mundur – wymagany w takich sytuacjach. Przeglądając się w lustrze, poprawiał pomniejsze niedociągnięcia - Bonnie od razu by je wyłapała i sama skorygowała, przy okazji dając reprymendę żołnierzowi. Uśmiechnął się na to wspomnienie.

Pogoda dalej nie dopisywała. Równo o godzinie dwunastej stawił się w kaplicy. Już od wejścia dostrzegł przyjaciół z wojskowych baraków, których widok trochę go w tej sytuacji pocieszył. Podszedł do nich, by się przywitać krótko, a następnie do syna i wnuków Bonnie, którym złożył kondolencje. Zajął miejsce w ławce i chwilę później rozpoczęła się msza.

I jak na niego, dostrzegł Iris wyjątkowo późno. Wyhaczył ją swoim spojrzeniem dopiero w momencie, gdy wszyscy kierowali się już na cmentarz. Chmara ludzi, w większości ubrana w wojskowe mundury przyciągała wzrok niezaangażowanych w pogrzeb mieszkańców, dla których takie liczne pogrzeby nie były czymś codziennym. Podobnie jak on chyba, uznała, że miejsce z tyłu będzie bardziej odpowiednie. Nie mówiąc nic, stanął obok niej z rozłożonym parasolem, gdy dotarli do miejsca pochówku i w ciszy wytrwał do końca całej ceremonii.

— Nie mogło być chyba bardziej wymownej pogody do tej sytuacji — powiedział do Iris, widząc, że ludzie powoli zaczynali się już rozchodzić. — Chociaż Bonnie by się pewnie z takiej pogody cieszyła — zauważył, zwracając swoje spojrzenie w jej kierunku. — Nie musiałaby później kwiatów w ogrodzie podlewać — zauważył, wracając wspomnieniem do tych wszystkich historii o jej ogrodzie i susz, które zmuszały ją do latania z konewką. — Nie wiem jak ty, ale ja po tym wszystkim potrzebuję jakiegoś drinka.

Iris Valentine

Są takie informacje, których człowiek się nie spodziewa i które potrafią człowiekowi złamać serce. To była jedna z nich. Bonnie nauczyła ją prawdopodobnie wszystkiego, co dzisiaj umiała. Wykształcenie to jedno, ale prawdziwą szkołę życia przeszła dopiero na Bliskim Wschodzie i to Bonnie pokazała jej jak ją przetrwać. Jak nie dać się złamać. Była przyjaciółką i wzorem. Niewiele też osób o tym wiedziało, ale prawdopodobnie Bonnie uratowała jej życie…
A teraz sama przegrała walkę.
Nie musiała się zastanawiać, czy przylecieć na pogrzeb. Ta decyzja została podjęta właściwie w tym samym momencie, w którym odebrała telefon z informacją o śmierci kobiety. Pięć minut później kupiła bilet na samolot do Albany i zadzwoniła do swojej przełożonej, żeby zrobiła przetasowania grafikowe, bo potrzebowała paru dni urlopu. Na szczęście nikt nie miał z tym problemu. A ona działała trochę jak na autopilocie… musiała, żeby się nie rozpaść. Nie mogła. Jeszcze nie teraz.
W Albany wynajęła auto, żeby dostać się do niewielkiej miejscowości, o której pierwszy raz słyszała w życiu. Nic dziwnego, że Bonnie lubiła powtarzać, że jest z Nowego Jorku… to brzmiało zdecydowanie lepiej! No a może chodziło jej o stan? Też było to prawdopodobne… w końcu amerykanie są dziwni, prawda? Pomyślała o tym, gdy spojrzała na swoje odbicie w hotelowym lustrze. Jeszcze raz wygładziła materiał prostej czarnej sukienki, westchnęła i wyszła z pokoju, żeby w południe pojawić się w kaplicy. Trzymała się z tyłu. Z nikim nie rozmawiała. Z nikim się nie przywitała. I niewiele do niej docierało z tego wszystkiego, co działo się dookoła. Blada jak ściana wyglądała jakby sama była o krok do zejścia z tego świata. No cóż… niewiele brakowało. Gdyby nie Bonnie.
Drgnęła dopiero, gdy znajoma męska sylwetka pojawiła się obok niej. Jego obecność nie powinna być dla niej zaskoczeniem, a jednocześnie potrzebowała sekundy, żeby to zrozumieć. I docenić. Sama nie wiedziała, w którym momencie sięgnęła jego ramienia, żeby się na nim wesprzeć, gdy poczuła, że jeszcze chwila i nie utrzyma pionu. Był obok. Cały, zdrowy i bardzo żywy. Ten, o którego przynajmniej kilka razy pokłóciła się z Bonnie. Oczywiście, że miała rację… powinna się wtedy trzymać od niego z daleka, wybić go sobie z głowy. Teraz było już za późno.
Spojrzała na niego z lekkim niezrozumieniem, gdy przerwał panującą między nimi ciszę. Kwiatki? I wtedy sobie przypomniała… a na jej wargach pojawiło się coś, co odrobinę mogło przypominać uśmiech. Przelotny, bo przelotny ale uśmiech.
- Pod warunkiem, że będzie mocny… – co raczej nie było najmądrzejsze biorąc pod uwagę, że była przezroczysta, ale może alkohol w jakimś stopniu sprawi, że odzyska kolory. Uświadomiła sobie też, że ciągle zawzięcie wisiała na jego ramieniu… aż zrobiło jej się głupio i wyplątała się z tego – Przepraszam. – szepnęła speszona – Chodźmy. – tak, zdecydowanie lepiej było się stąd po prostu ewakuować.
Dlatego po paru chwilach skończyli w centrum tego niewielkiego miasteczka w niedużym, ale całkiem przyjemnym barze. Skórzane loże, przygaszone światło… i duży wybór alkoholu. Niczego więcej nie było im potrzeba.
- Byłaby zła… – rzuciła obserwując przez moment alkohol rozbijający się o krawędzi szklanki, gdy nią zakręciła – Że tu siedzimy. Razem. Wściekała się na mnie… że dałam ci się owinąć wokół palca, że byłam tak głupia i naiwna. – kącik ust drgnął jej w lekkim rozbawieniu, bo no cóż… nasłuchała się! – Ale myślę, że to dlatego, że była żoną. Więc w jakimś stopniu chciała być lojalna wobec tej twojej… – nie powinna lubić kochanki… a tu nie dosyć, że ją lubiła to jeszcze trochę traktowała jak własną córkę.


Jesse Henderson

Jesse niegdyś sądził, że nie było sytuacji, w których alkohol faktycznie byłby czymś potrzebnym, czymś bez czego nie dałoby się obejść. Potem jednak w jego życiu nadeszły takie momenty, w których odmówienie sobie procentów jedynie pogorszyłoby jego stan. Brzmiało to jak początek do alkoholizmu, jednak Hednerson miał w sobie na tyle samoświadomości i odpowiedzialności, żeby na szczęście wiedzieć, który kieliszek był jego ostatnim. Zastanawiał się jednak, czy tego wieczoru będzie w stanie to wyczuć. Czuł się strasznie dziwnie, pusto i niezrozumiale. A i tak miał wrażenie, patrząc na Iris, że znosił to w jakimś stopniu lepiej. I w sumie się nie dziwił. Ona z Bonnie współpracowała na co dzień, a nie tylko przy okazji jak chociażby Henderson. Wiedział, że był to inny rodzaj bólu, więc nawet nie protestował, gdy wsparła się jego ramieniem. Chociaż tak był w stanie ją wesprzeć. Gdyby tylko mógł, naprawdę zrobiłby więcej. — Naprawdę nie masz za co — mruknął krótko.

Z cmentarza nie było daleko do centrum miasta. Cóż, miejscowość ta była takiej wielkości, że praktycznie wszystko było blisko lub niedaleko. Lokal, na który się zdecydowali, pomimo wczesnej godziny miał już paru gości. Gdyby Jesse sam nie zamawiał o tej godzinie drinka to pewnie oceniająco spoglądałby na innych, którzy przed czternastą stołowali się w barze, bynajmniej by coś zjeść. Standardowo, jak dla niego, poprosił barmankę o klasycznego Jacka Daniel’sa, którego już pierwszy łyk lekko rozgrzał gardło. — Czyli nie tylko ja słuchałem tych monologów? — zapytał odkładając szklankę na stół. Poluźnił nieco swój krawat. — Ja słyszałem cały czas, że mącę ci w głowie — dodał, spoglądając w końcu na Iris z lekkim uśmiechem, chociaż do śmiechu było mu daleko. — Ale chwila, owinąłem cię wokół palca? Wydaje mi się, że to było kompletnie odwrotnie! — zauważył, z lekka nawet jakby rozbawiony, wspominając tamte sytuacje. I chociaż teraz żartobliwie przerzucali się “winą”, to Jesse wiedział, że była ona niczyja. To po prostu się stało. Nagle, znienacka, niespodziewanie – taki urok zauroczenia, a może nawet i czegoś więcej, do czego żadne z nich nie chciało się przyznać. Jeszcze jakiś czas temu ze smutkiem wracał do tego. Teraz jednak, mając Iris tuż przed sobą nie musiał na nimi rozpaczać, sądząc, że więcej jej nie spotka.

— Chociaż z drugiej strony, czy miałaby o co być zła? — rzucił nagle. — Tylko siedzimy i zapijamy jej pogrzeb — dodał, chwytając do ręki szklankę z alkoholem. — Ze wszystkich rzeczy, które robiliśmy ta jest chyba najmniej gorsząca — dorzucił jeszcze, unosząc na chwilę dosłownie brwi ku górze. — Zawsze się śmiałem, że pierwszą i drugą młodość ma już za sobą, jednak nie sądziłem, że tak szybko. . . — zaczął, aczkolwiek ciężko mu było dokończyć, dlatego po prostu upił trochę swojego trunku. Tym razem już mniej paliło. — Za takie rozpaczanie na pewno byłaby zła — stwierdził po chwili. — Wolałaby, żebyśmy wspominali te dobre chwile albo chociaż te które ona uważała za dobre — przy tych słowach aż zaśmiał się pod nosem. — Dużo wcześniej chciałem cię gdzieś zaprosić — zaczął, spuszczając spojrzenie na blat. Aż dziwnie się o tym mówiło po takim czasie. — Któregoś dnia przyszedłem na izbę z jakimiś kwiatami — Róże. Czerwone róże, najpiękniejsze w Iraku. — Jak mnie zobaczyła na korytarzu z nimi to od razu wiedziała, że szedłem do ciebie. Gdybyś ty wiedziała, jak mnie zrugała! Kwiaty sama wyrzuciła do kosza, a ja zostałem zmuszony do wyjścia. Dość dosadnie — mówił. Nasłuchał się wówczas, że “mąci młodej” w głowie i powinien dać jej spokój, a nawet się jej tam nie spodziewał o tej godzinie. I od tamtej pory Henderson swoje zaloty zaczął bardziej ukrywać. — Chyba myślała, że coś tym wówczas wskórała.

Iris Valentine

Godzina, o której siadali do drinka to była naprawdę ostatnia rzecz, o której myślała. I o którą się martwiła. Zresztą panujący w lokalu półmrok (i zacinający deszcz na zewnątrz) sprawiał, że wydawało się być później niż było w rzeczywistości. Plus nie miała żadnych innych planów. Przez ułamek sekundy zastanawiała się, czy Jesse nie wolałby spędzić tego popołudnia z dawnymi znajomymi, których spotkał na uroczystości, ale nie zaproponowała tego. Postanowiła być egoistką. Nie chciała spędzić reszty dnia w pustym pokoju hotelowym, nie chciała być sama ze swoimi myślami, bo nic dobrego nie mogło z nich wyniknąć. Potrzebowała go. Dokładnie tak samo jak na cmentarzu.
- Odwrotnie? – prychnęła, kręcąc lekko głową, bo oczywiście, że to on owinął ją sobie wokół palca… - Byłam młoda, głupia, niedoświadczona, samotna… byłam podatna! Nawet jeśli nie poszłam do wojska szukać męża. – którego zresztą i tak nie znalazła, bo musiała ulokować uczucia w zajętym mężczyźnie. Żenujące. Możliwe, że właśnie w ten sposób straciła swoją szansę… i może właśnie dlatego Bonnie się na nią wkurzała. Bo miała ich dookoła siebie mnóstwo, na pęczki, a i tak wybrała tego, którego wybierać nie powinna. Albo to raczej on wybrał ją… i owinął sobie wokół palca. Uśmiechnęła się pod nosem do tych wszystkich wspomnień. Dawno i nieprawda? Inny świat, inne życie… tak wiele po drodze się wydarzyło, a ona ciągle siedziała z nim przy barowym stole i chociaż wiedziała, że powinna trzymać się z daleka – nie potrafiła.
Kącik ust drgnął jej w lekkim uśmiechu, bo teoretycznie miał rację. Teoretycznie nie robili nic złego. Teoretycznie tylko pili po pogrzebie przyjaciółki… ale jednocześnie miała wrażenie, że przygląda mu się trochę zbyt długo i zbyt intensywnie.
- Zdobyłeś dla mnie kwiaty? Tam? – nawet nie próbowała ukryć zaskoczenia, bo oczywiście, że się nie spodziewała… to było prawdopodobnie ostatnie miejsce, w którym spodziewała się dostać kwiaty – W takim razie chyba powinnam się jednak trochę na nią obrazić. – że wyrzuciła je do śmieci, a ona już nigdy więcej nie dostała żadnych kwiatów. Zdała sobie sprawę, że nigdy nie dostała od żadnego mężczyzny kwiatów, więc naprawdę mogła mieć żal do przyjaciółki. Że też musiała być porządna! – Nie chciała, żeby ktoś skończył ze złamanym sercem… – ona. Nie chciała, żeby Iris skończyła ze złamanym sercem, gdy Henderson po przygodzie na pustyni po wszystkim wróci do żony i rodziny… tak podejrzewała. Takie romanse przecież zawsze kończyły się tak samo – Valentine dałaby sobie rękę uciąć, że Bonnie widziała tego na pęczki – Mam wrażenie, że czasem nie mogła się zdecydować, czy bardziej powinna mnie traktować jak podwładną, koleżankę z pracy czy córkę… i wychodziła jej bardzo skomplikowana mieszanka wszystkiego. Nigdy nie było wiadomo, na którą wersję danego dnia i o danej godzinie trafisz. – uśmiechnęła się pod nosem i zrobiła krótką przerwę, żeby upić kolejny łyk alkoholu. Gorzej, że nie potrafiła sobie przypomnieć kiedy ostatni raz coś jadła, więc nawet nie chciała myśleć o tym jak szybko uderzy jej do głowy… nie miało to większego znaczenia.
Zawiesiła wzrok w bliżej nieokreślonym punkcie przestrzeni, naturalnie spoważniała i tylko leniwie obrała w dłoniach szklankę. To wszystko tak dokładnie teraz do niej wracało.
- Zawdzięczam jej wszystko. Wszystko… – rzuciła cicho i upiła kolejny łyk alkoholu – Uratowała mi życie, po czym sama się poddała. To nie jest sprawiedliwe. – ani trochę nie było i Iris tego nie rozumiała. Jak mogła dać się wykończyć chorobie?


Jesse Henderson

— Dla chcącego nic trudnego — stwierdził, tak, jakby nie był to żaden wysiłek, by na żarzącej pustyni znaleźć kilkanaście róż w stanie jego zadowalającym. W końcu byle czego nie chciał jej dać. Nie wiedział wtedy na czym stoją, wiedział jednak, że zwykłymi znajomymi nie byli, a przynajmniej on czuł, że jest to coś więcej. I miał wrażenie, że ona myśli podobnie. Aby się upewnić, chciał jej dać dość prosty i wymowny sygnał w postaci kwiatów, które sprowadzał z innej wioski i przemycił na bazę z produktami, które przyjmowała kuchnia. I nawet jeżeli wylądowały one w koszu, to warto było. Bonnie myślała, że chciał jej tym bardziej namieszać w głowie i nie trafiały do niej argumenty, jakoby to właśnie miało wszystko uporządkować. Wypominała mu żonę, zapominając, że ta sama wniosła o rozwód, bo z żołnierzem dłużej wytrzymać nie mogła. Bonnie jednak miała taki charakter, z którym nawet zadziorny Jesse nie potrafił walczyć wystarczająco długo, żeby wygrać. — Ja chodziłem obrażony! — powiedział ze śmiechem, chociaż jego “obrażenie się” nie trwało chyba wystarczająco długo, aby było aż tak zauważalne. Skończyło się w momencie, w którym jego problemy ze snem wróciły, a Bonnie była jedyną, która miała na to rozwiązanie. Iris nie pochwalała jego zamiłowania do tabletek i nie chciał narażać się jej opinii, gdyby wówczas ją o to poprosił.

— Szkoda, że nie próbowała nawet założyć, że dobrze by się to mogło skończyć — dodał. Trochę oparcia w kimś ich relacja potrzebowała. Chyba nikt, kto o nich wiedział (a była dosłownie garstka tych osób) nie wróżył im dobrze. Sugerowali, aby zakończyć to zanim na dobre się rozwinie, dla dobra zarówno Iris jak i Jesse’a. Problem polegał na tym, że już było za późno. To wszystko rozpoczęło się wcześniej niż ktokolwiek by się spodziewał. Może gdyby po tym nieszczęsnym wypadku trafił na inną pielęgniarkę, to teraz nie dzieliliby tych wszystkich wspomnień. Chociaż znając ich szczęście i tak pewnie, w którymś momencie ich ścieżki by się połączyły. Tak działało to nieszczęsne przeznaczenie.

— Wydaję mi się, że wybierała kim dla niej będziesz w zależności od tego, co jej bardziej pasowało — stwierdził. Nie dało się ukryć, że Bonnie jako najbardziej wiekowa i doświadczona z całego składu często była im nie tylko zawodową mentorką, ale również po prostu pewnego rodzaju opiekunką. Po prostu dbała o swoich ludzi, a o niektórych wyjątkowo. Iris była pod jego szczególną pieczą. — Ale ze wszystkich jej córek byłaś z pewnością ulubioną — zauważył, wspominając, ile dobrego nasłuchał się o Iris właśnie od Bonnie, zanim ta dowiedziała się, że ich flirty nie są jedynie żartobliwe i przyjazne. — Tak dziwnie mówić o niej w czasie przeszłym — westchnął, chwytając ponownie za szklankę z alkoholem.

Dla Hendersona nie była to łatwa sytuacja, jednak dla Iris ewidentnie jeszcze gorsza. Aż ciężko mu było na nią w takim stanie patrzeć. Chciał być w stanie jakkolwiek jej pomóc, pocieszyć, zabrać tego smutku – jednak wiedział, że poza swoją obecnością i dobrym słowem nie mógł sobie na więcej pozwolić. Wtem, rzuciła dość enigmatyczne słowa, które wyjątkowo go zaciekawiły. — Na pewno wszystko? Ja rozumiem, że wiele ci przekazała i jeszcze więcej pokazała, ale nie powiedziałbym chyba, że wszystko — rzucił najpierw, nim Valentine dokończyła swoją wypowiedź. — Poddała? — powtórzył za nią, chociaż pytań co do jej wypowiedzi miał zdecydowanie więcej. — W jakim sensie poddała? — dodał, chociaż powoli zaczął się domyślać, że to nie starość zabrała z tego świata Bonnie. — Iris, o co chodzi?

Iris Valentine

Dla chcącego nic trudnego? Spojrzała na niego wymownie, bo przecież tam była i widziała jak to wyglądało. Nie przypominała sobie, żeby mijała kwiaciarnię na każdym rogu. Trudno było też o jakiegokolwiek dzikie kwiatki, gdy właściwie funkcjonowali na pustyni. Więc tak… zrobiło to na niej wrażenie. I chociaż same kwiaty nic nie zmieniały – nie miały żadnego wpływu na ich relację – żałowała, że nigdy ich nie dostała. Tak, była trochę zła na Bonnie, że zdecydowała za nią… i jeszcze bardziej żałowała, że nie mogła jej tego wytknąć. Nie mogła złapać za telefon i powiedzieć jej, co o tym myślała. Strata przyjaciółki znowu mocniej zabolała.
- A mogło? – spojrzała na niego wymownie, a brew drgnęła jej wymownie. Czy to, co było między nimi naprawdę mogło skończyć się dobrze? To był układ, w którym zawsze ktoś będzie poszkodowany… trójkąty nigdy nie przynoszą nic dobrego. A z perspektywy Valentine – jeśli ciągle nie rozwiódł się z żoną to znaczy, że jednak coś ich musiało łączyć. Nawet jeśli uparcie powtarzał, że było tego niewiele i nie wydawał się być najszczęśliwszym człowiekiem na świecie tkwiąc w tym małżeństwie. Nie odszedł. Więc jaką Iris miała pewność, że gdyby nie wyjechała, gdyby pozwoliła się tej relacji rozwijając i jeszcze bardziej w nim zakochiwać – że nie skończyłoby to się tak samo? Że ostatecznie nie wróciłby do żony? Wiedziała też, że to było nieodpowiednie pytanie. Nie ten czas, nie to miejsce – Nie odpowiadaj. – dodała więc, kręcąc lekko głową i sięgając po szklankę z rudym alkoholem. Palił w gardło i uderzał do głowy zdecydowanie szybciej niż powinien, ale tak przecież właśnie miało być.
Czy była ulubioną córką Bonnie? Tego nie wiedziała… czasami czuła, że tak. I cholernie to doceniała, bo przecież we własnym domu taką nie była. Jej rodzina pozostawiała wiele do życzenia, a od tej kobiety dostała więcej wsparcia, uwagi i troski niż od któregokolwiek z jej rodziców. Tych kilka lat w wojsku sprawiły, że uwierzyła w to, że rodzinę można sobie wybrać. I Bonnie na pewno do niej należała. W czasie przeszłym. Zdecydowanie nie tylko jemu dziwnie było tak mówić…
Na dodatek Valentine zdała sobie sprawę, że powiedziała za dużo. Skrzywiła się lekko, ale przeniosła wzrok na Hendersona, przez dobrą chwilę po prostu mu się przyglądając. Uważnie. Czujnie. Sunęła spojrzeniem po jego twarzy, skupiając się jednak na tęczówkach. Kilka uderzeń serca za długo.
- Miała raka. – rzuciła krótko i wreszcie odwróciła od niego spojrzenie. Opuściła je na szklankę z alkoholem, którą trzymała w dłoni – Nie wiem jakiego, nie chciała mi powiedzieć… zadzwoniła kilka tygodni temu. – doceniała, że chociaż się przyznała, ale jednocześnie szkoda, że zrobiła to tak późno. Tak jak zbyt późno rozpoczęła leczenie – Wiem tylko, że zdążył się rozsiać i dać przerzuty, więc zadzwoniła się pożegnać. Nie przyjęłam tego do wiadomości… miała walczyć. – co pewnie było głupie i bezskuteczne, więc prawdopodobnie przytaknęła tylko po to, żeby uspokoić Valentine, bo już dawno odpuściła. Chciała odejść w spokoju, otoczona przez bliskich. Kolejny łyk alkoholu, ale nadal nie podniosła wzroku, jakby bała się, że gdy teraz spojrzy mu w oczy – rozpadnie się – To Bonnie mnie odprawiła. Uparła się, że muszę wrócić do Kanady. I że nie mogę ci powiedzieć, bo to nie przyniesie nic dobrego… – rzuciła cicho, chyba nawet ciszej niż pierwotnie planowała. Nie przypuszczała, że to był ten dzień, w którym Henderson pozna prawdę, ale widocznie tak miało właśnie być… i tylko nie rozumiała dlaczego serce przy tym biło jej niebezpiecznie szybko – Poniekąd miała rację. I tak nic nie mógłbyś zrobić, a nie mogłeś też tam zostać i się martwić, bo musiałeś skupić się na pracy. – wzruszyła lekko ramionami – Nie wiem, czy to mnie jakkolwiek tłumaczy, ale nie powiedziałam nawet rodzinie. Póki nie okazało się, że leczenie działa nikt nawet nie wiedział, że wróciłam do kraju – była z tym zupełnie sama, musiała to zrobić po swojemu… trochę jak Bonnie teraz – Tylko ona była wtajemniczona. I biorąc pod uwagę jak na mnie teraz patrzysz… – kącik ust drgnął jej w lekkim rozbawieniu, nie mogła się powstrzymać – Była całkiem niezła w trzymaniu tajemnicy.


Jesse Henderson

Chociaż na głos tego nie przyznawał, Jesse poniekąd podejrzewał, że to choroba zabrała z tego świata Bonnie. Sam jej wiek oczywiście również mógł to sugerować, jednak każdy, kto znał tę kobietę wiedział, że “tak zwyczajnie” nie mogłaby odejść, że coś faktycznie było na rzeczy. Utrzymywali kontakt, jednak sporadyczny i głównie telefonicznie. Czasami też Jesse wysłał jej zdjęcie Nico, czasami ona swoich wnuków. Faktycznie w ostatnim czasie coraz dłużej zajmowało jej odpisywanie, jednak ani razu nie napomknęła, że zmaga się z chorobą. Gdy ostatni raz ją widział, też nic tego nie sugerowało. Chociaż to akurat nie powinno go dziwić - od ich spotkania minął prawie rok - odezwała się do niego, gdy sama wróciła i z przyjemnością opowiedziała, co działo się na bazie, gdy został zrotowany.

Niemniej jednak, informacja o chorobie trochę go zaintrygowała - nie tyle, co był on zaskoczony samą chorobą, a sposób, w jaki mówiła o tym Iris. Miał wrażenie, że uważnie ważyła słowa, czego nie był w stanie do końca zrozumieć, dlatego w ciszy czekał, aż powie coś więcej. I gdy myślał, że już skończyła, Valentine zaczęła temat, którego nawet nie mógł się spodziewał. I chociaż miał coś do powiedzenia, uznał, że milczenie w tym momencie będzie dla niego korzystniejsze, bo w końcu miał się dowiedzieć, dlaczego Iris tak nagle zniknęła.

Jego twarz poważniała z każdym jej słowem, nie do końca chyba jednak rozumiejąc, co do niego mówi. Uciekała od niego wzrokiem, a ten usilnie go w tym momencie szukał. — Jesteś. . . — zaczął, jednak zdążył się zreflektować: byłaś chora? — zapytał, poszukując w jej spojrzeniu zapewnienia, że mógł o tym mówić w czasie przeszłym. Jesse w swojej głowie przerobił dziesiątki scenariuszy, które miały mu wytłumaczyć, dlaczego dziewczyna postąpiła w taki, a nie inny sposób. Skłamałby mówiąc, że problemy zdrowotne nie przewinęły się raz czy dwa razy przez jego głowę, jednak najwidoczniej zdecydowanie zbyt prędko to odrzucał. Uważał jednak, że ich relacja była na tyle szczera, że Iris po prostu podzieliłaby się z nim tym wszystkim. Najwyraźniej jedynie on tak to postrzegał.

Swojego drinka do tej pory popijał spokojnie, bez pośpiechu. W tym momencie chwycił jednak szklankę do ręki i wypił całość. To i tak była za mała ilość jak na taką informację. — Nie rozumiem, naprawdę nie rozumiem — zaczął. — Nie chciałaś, abym się martwił twoją chorobą, dlatego zniknęłaś z dnia na dzień — powiedział, chcąc przedstawić najprościej jak tylko się dało, jak to wyglądało z jego perspektywy. — I dzięki temu zamartwiałem się jeszcze bardziej, i tak nie mogąc skupić się na pracy — prychnął. — Cholera Iris, ja poruszyłem niebo i ziemię, by dowiedzieć się, co się stało — dodał, opierając łokcie o blat stołu i schował twarz w swoje dłonie. Pytał wszystkich, sprawdzał wszystkie możliwości - nikt jednak nie był w stanie mu pomóc. U Bonnie też był nie raz, jednak ta ani razu nie pisnęła nawet słówkiem na ten temat. Zapierała się, że również nie wie, co się stało i dlaczego. Kłamała mu w żywe oczy. I gdy o tym myślał coraz więcej, zaczynał się zwyczajnie złościć. Cała ta sytuacja spędzała mu sen z powiek przez miesiące, a i nawet po powrocie do kraju męczyło go to, z czego możliwe, że Valentine nie zdawała sobie nawet sprawy. Domyślał się, że Bonnie nie wiedziała, jakim uczuciem darzył Iris i jak ważna dla niego było. Nie spodziewał się tego jednak po samej zainteresowanej. Nie mówili sobie “wielkich słów”, nie obiecywali niczego, czego nie byliby w stanie spełnić, nie silili się na wielkie gesty, jednak Jesse miał wrażenie, że nie było to konieczne, że pomimo tylu niedogodności i niesprzyjających okoliczności to co powinno - było klarowne. Najwyraźniej jednak się pomylił.

Jadąc na pogrzeb przytłoczony był żałobą i ogólnym smutkiem, nie sądził nawet, że znajdzie tu powodu do złości. A jednak, nie spodziewał się po sobie, że wykrzesze z siebie taką złość. Wstał z miejsca. Wyciągnął z kieszeni kilkadziesiąt dolarów i położył na stole, by zapłacić za drinki. I spojrzał jeszcze raz na Iris. Pomimo że w jego głowie była teraz burza słów, żadne nie opuściły jego ust. Ugryzł się po prostu w język. Chwycił za płaszcz, który przewieszony był przez oparcie i po prostu wyszedł. Bez słowa. Tak jak ona najwidoczniej miała w zwyczaju.

Zachował się dziecinnie. Wiedział to już w momencie, w którym wszedł do swojego hotelowego pokoju. Usiadł zrezygnowany na krawędzi łóżka, ponownie tego dnia chowając twarz w dłonie. Myślał, że ze śmiercią Bonnie nie będzie w stanie się pogodzić i zajmować to będzie jego myśli, jednak temat ten zszedł na inne tory. Musiał ustąpić miejsca Iris. Cały czas po jego głowie krążyły jej słowa. Z każdą chwilą jednak, zaczynał dostrzegać, że jego reakcja była “z lekka” przesadzona. Nie patrzył na to obiektywnie. Złościł się na to, że został pominięty w decyzjach, które wówczas podjęła, że nie dała mu znać, że nie uważała go za tyle ważnego i godnego zaufania. Kompletnie nie zwracając uwagi na to, co poniekąd ją do tego zmusiło. Była chora. Mogła umrzeć i Jesse mógłby się o tym nigdy nie dowiedzieć. Najpierw był zły na nią i na to wszystko, lecz z czasem przerzucił to na siebie i to jak ją potraktował. Jak na tak mądrego człowieka, podejmował bardzo głupie decyzje. Zbyt często ewidentnie dawał ponieść się emocjom.

Chwycił telefon do ręki i nawet już wybrał jej numer. Nie wiedział jednak po co, bo nie wpadł jeszcze nawet na to, co jej powiedzieć. Przeprosić? To na pewno, jednak jakich słów użyć? Teoretycznie najprostsze byłyby najlepsze, jednak czy w tym wypadku również? Po co było mu to wyższe wykształcenie i dziesiątki napisanych esejów, skoro teraz nie potrafił złożyć kilku sensownych zdań? Nie wiedział czy był bardziej sfrustrowany sytuacją czy sobą. Potrzebował świeżego powietrza, ruchu, wyłączenia. Aktywność fizyczna zawsze mu w takich momentach pomagała. Nie miał jednak nawet sportowego stroju, bo nie spodziewał się, że na te kilka dni mu się przyda. Spacer musiał więc wystarczyć. Zrzucił z siebie jedynie marynarkę i wyszedł z pokoju. Zszedł ze swojego piętra, ale nie dotarł na parter. Będąc na półpiętrze miał wrażenie, że mignęła mu sylwetka Valentine. Zatrzymał się w miejscu. Zaczął sobie wmawiać, że głowa już mu figle płata z uwagi na to, ile czasu poświęcił na myśleniu o niej i uznał, że powinien to po prostu zignorować. Niemniej jednak, wciąż z miejsca się nie ruszył. Walczył z sobą, spoglądając to na schody, to na piętro, na którym ją zobaczył. Aż w końcu podjął decyzję.

Nie wiedział, za którymi drzwiami zniknęła. Za wiele do wyboru nie miał, więc pukał do każdego po kolei. W pierwszych nikogo nie zastał; za drugimi była para, która chyba spodziewała się sprzątania; w trzecich otrzymał nieuprzejmą uwagę, że przeszkadza pomimo zawieszki “nie przeszkadzaj”; przed czwartymi zaczął już podejrzewać, że głowa mu faktycznie figla splotła, jednak zapukał z lekka zrezygnowany.

I otworzyła mu w końcu drzwi. Można było zauważyć, że oczy mu się lekko zaświeciły na jej widok. — Nie mają tu zbyt dużej oferty hotelowej — rzucił dość słuszną uwagą, bo nie wiedział jeszcze, co więcej mógłby jej powiedzieć. Łudził się chyba, że słowa same zaczną z niego lecieć. Problem polegał na tym, że w głowie miał nagłą pustkę. — Ja. . . — zaczął, obawiając się, że jeszcze chwila ciszy, a zamknie mu drzwi przed nosem. — Opowiedz mi o wszystkim, proszę. Od początku do końca.

Iris Valentine

Z jednej strony dobrze było to z siebie wyrzucić, Jesse miał prawo znać prawdę, ale z drugiej… pożałowała. Nie lubiła o tym mówić, nie lubiła do tego wracać, nie lubiła tego pełnego współczucia wyrazu twarzy, który pojawiał się zawsze u ludzi po tym jak mówiła, że miała raka. Na twarzy Hendersona jednak nie zauważyła współczucia, a coś zupełnie innego. Złość. Był na nią zły… i chociaż powinna się tego spodziewać – zaskoczył ją. Nie zdążyła nawet odpowiedzieć na jego pytanie, nie zdążyła się wytłumaczyć. Nie zdążyła go też zatrzymać. Wpatrywała się w niego i całkowicie ją sparaliżowało. Poczuła gulę w gardle, która uniemożliwiała jej wyrzucenie z siebie cokolwiek. Jednocześnie stało się coś, czego już po sobie się nie spodziewała. W momencie, gdy Jesse wstał bez słowa od stolika i sięgnął po płaszcz – poczuła jak do jej oczu napływają łzy. Walczyła jednak ze sobą, żeby się nie rozpłakać póki się nie odwróci i nie odejdzie. Zaciskała dłonie na krawędzi kanapy tak mocno, że zbielały jej kostki. Równie silnie zaciskała szczękę, ale nie zrobiła nic więcej. Nie mogła. Nie miała prawa.
Odszedł.
Dokładnie tak jak ona wtedy… bez słowa i obietnicy następnego spotkania. Czy to miał być koniec? Prawdziwy koniec? Wpatrywała się w miejsce, w którym jeszcze przed chwilą widziała jego sylwetkę. Jakaś jej część miała nadzieję, że wróci… nie wrócił. Nie wiedziała ile czasu minęło, aż wreszcie drgnęła. Wierzchem dłoni otarła policzek i wstała od stolika. Nawet nie dopiła swojego drinka, po prostu stąd wyszła.
Do hotelu wróciła okrężną drogą. Musiała się przewietrzyć, musiała zebrać myśli… przez chwilę wpatrywała się też w ekran telefonu, zastanawiając się, czy nie powinna do niego napisać albo zadzwonić. Tylko, co miała mu powiedzieć? Że przeprasza? Że jej przykro? Oczywiście, że było jej przykro… ale zrobiła to, co uważała w tamtym momencie za słuszne. Zamartwiał się, bo wyjechała, ale nie wiedział, co się stało i mimo wszystko nie brał pod uwagę najgorszych opcji. To miało sens. Zrobiła dobrze. Musiała to sobie powtarzać, żeby nie oszaleć, żeby nie postradać zmysłów od wyrzutów sumienia. I żalu przez utraconą szansę.
Czuła się fatalnie z powodu Bonnie, a teraz było jeszcze trudniej. Wróciła do hotelowego pokoju, zdjęła szpilki, zsunęła sukienkę i nawet się nie pofatygowała, żeby podnieść ją z ziemi. Opadła grzbietem na łóżko i ukryła twarz w dłoniach. A wtedy rozległo się pukanie… aż przeklęła pod nosem. Nie spodziewała się nikogo innego jak obsługi. Narzuciła na siebie szlafrok i po prostu otworzyła drzwi.
- Jesse… – szepnęła na widok mężczyzny po ich drugiej stronie, a serce zabiło jej mocniej. Jednak wrócił. Odsunęła się, zapraszając go do środka tego niewielkiego hotelowego pokoiku, a kiedy skorzystał z zaproszenia, zamknęła za nimi drzwi, oparła się o nie i wbiła spojrzenie w Hendersona – Naprawdę chcesz o tym słuchać? Czy to coś zmieni? Jesse… nie chciałam, żebyś tam został i myślał o tym, że mogę umrzeć. Nie wiedziałam jak to się skończy. Nic nie wiedziałam. Nie mogłam ci tego zrzucić na głowę, nie miałam prawa. – ona sobie nie dawała tego prawa, bo jego przecież nie pytała o zdanie. Czy wiedziała, że nie była mu obojętna? Oczywiście. Dokładnie tak jak on nie był obojętny jej, ale jednocześnie zupełnie nie wiedziała na czym stała. Była po prostu dziewczyną na pustyni? Jak miałoby to wyglądać? To, że ciągle się nie rozwiódł, a na jego palcu ciągle lśniła obrączka sugerowało jej, że mogła mieć rację, że po wszystkim przecież i tak nie byliby razem. Na końcu on i tak wróciłby do żony… tak przecież kończą się tego typu historie – Tęskniłam. – zaczęła jeszcze tego samego dnia, gdy siedziała w samolocie do kraju. I nigdy tak naprawdę nie przestała.



Jesse Henderson

Kobieta zdawała się był zaskoczona jego widokiem – nie wiedział jednak czy wynikało to z faktu, że znalazł się w tym samym hotelu, co ona, czy raczej tego, że postanowił jeszcze raz spróbować z nią porozmawiać. Odsunęła się nieco, by wpuścić go do środka. I nawet się nie zawahał, aczkolwiek niepewnie wszedł do pokoju. Miał wrażenie, że jeszcze nie do końca określił, co chciał i co powinien jej powiedzieć. Starał się tym jednak nie przejmować, wierząc, że emocje go nie poniosą i będą w stanie porozmawiać. Wiedział, że zależało to głównie od niego i jego opanowania, z którym ostatnimi czasami miewał problemy, których wcześniej nie było.

Odwrócił się w jej kierunku. Stała oparta o drzwi i spoglądała na niego tymi swoimi czekoladowymi oczami. Płakała. Aż ścisnęło go w gardle na myśl, że mógł być tego powodem. Ten widok i sama myśl o tym, ile musiała wcześniej przejść sprawiało, że dosłownie powstrzymywał się, by nie zamknąć jej w swoich ramionach. — Tak, chcę o tym słuchać — potwierdził, przytakując przy tym. — Iris, powinnaś mi to rzucić na głowę, miałaś takie prawo — dodał, wykorzystując jej słowa, jednakże na swoją korzyść. — Nie wiem jakbym się wtedy zachował, co by się z nami stało — zaczął, pozwalając sobie na trochą dłuższą wypowiedź. — nie dostałem okazji, żeby się przekonać. Ale nie to najbardziej mnie w tym wszystkim boli. Iris, naprawdę wolałaś przechodzić przez to wszystko sama? Naprawdę sądziłaś, że nie byłbym w stanie ci w żaden sposób pomóc? Ulżyć? — mówił. I chociaż nie zamierzał dawać ponieść się emocjom, to coraz ciężej było mu tego założenia się trzymać. Ciężko też był stać w miejscu, nawet nie zorientował się, gdy znalazł się blisko niej. — Dobija mnie myśl, przez co musiałaś przejść. Sama — powiedział i nawet nie ukrywał, że przy ostatnim słowie głos mu się lekko złamał. I tak dość dobrze się do tej pory trzymał.

Nie potrafił sobie wyobrazić jak to musiało wyglądać. Nie rozumiał, dlaczego musiało to spotkać akurat Iris. Jego Iris - kobietę, która zasługiwała na wszystko co najlepsze i którą, gdyby tylko mógł, uchroniłby od wszystkim co najgorsze. O ile oczywiście by mu na to pozwoliła. Wiedział, że była ona silna i przy tym bardzo niezależna, pokazywała to od samego początku ich znajomości. I też od praktycznie samego początku próbował jej wytłumaczyć, że nie musi wszystkiego brać na barki, a już przede wszystkim samej się z tym mierzyć. Miał wrażenie, że klarownie jej komunikował, że jest obok, że jest dla niej, że w nim może i powinna szukać potrzebnego oparcia – najwidoczniej jednak niewystarczająco.

Choroba, która ją dopadła, zabrała im również Bonnie. Jesse czuł strach na samą myśl, że i Iris mogłaby być jej ofiarą i żałował każdego słowa, które jakkolwiek sprawiło jej przykrość. Miała ona większe problemy niż jego humorki na poziomie rozżalonego nastolatka. Powinien się domyślić, że coś więcej za jej zachowaniem stało, że to wszystko musiało mieć drugie dno. Za bardzo jednak dbał o swoje własne odczucia, by chwilę więcej poświęcić tym, co ona mogła przeżywać.

I spoglądał teraz na nią z żalem. Nie wobec niej, jednak wobec swojego własnego zachowania. Henderson był już wystarczająco blisko, miał ją na wyciągnięcie ręki, z czego skorzystał. Ujął dłonią jej policzek i przesunął po nim delikatnie swoim kciukiem. — Przepraszam — powiedział, po czym nachylił się, aby po prostu ją objąć. Zamknął ją w swoich objęciach tak jak powinien od samego początku. — Za dzisiaj, za to jak się zachowywałem wcześniej, za wszystko — mówił, nie zamierzając nawet odsuwać się od niej na milimetr.

Iris Valentine

Ona nie tylko wydawała się być zaskoczona jego widokiem. Ona była zaskoczona jego widokiem – w końcu byli w hotelu w mieście, którego żadne z nich nie znało i szanse na to, że zobaczy go na progu swojego pokoju były znikome. Właściwie żadne. Prawdę powiedziawszy była przekonana, że równie dobrze mogą się nigdy więcej nie zobaczyć, co przecież wcale nie byłoby takie trudne. Toronto było dużym miastem, łatwo było w nim o anonimowość. Wiedziała przecież, że Jesse byłby w stanie zmienić miejsce rehabilitacji, żeby jej nie oglądać. Gdyby tylko tego chciał.
Nie chciał. Był tutaj. Przyszedł do niej. Chciał z nią rozmawiać i chciał słuchać tego, co miała do powiedzenia. Nawet jeśli ona chyba nie do końca była na to gotowa. Tylko, czy kiedykolwiek będzie? Nie lubiła o tym mówić, nie lubiła przyznawać się do tej słabości, bo tak… swoją chorobę traktowała jako słabość. A przecież nie mogła sobie pozwalać na bycie słabą. Henderson jednak zasługiwał na prawdę… na jakiekolwiek wyjaśnienia i jej szczerość. Bo miał rację w jednym – nie byli sobie obojętni. Ani wtedy, ani teraz… i każde kolejne spotkanie z nim tylko ją w tym upewniało.
- Oczywiście, że nie mógłbyś mi pomóc, Jesse. – bo niby jak? Jak mógłby to zrobić? – Zostałbyś tam, na pustyni… dziesięć tysięcy kilometrów dalej, w innej strefie czasowej i bez dostępu do telefonu na zawołanie. Bez kontaktu i bez informacji, co się dzieje. I tak… teraz też jej nie miałeś, ale jednocześnie nie miałeś z tyłu głowy tego, że właśnie siedzę w szpitalu, wypluwam zawartość żołądka albo nie mam siły wstać z łóżka. Byłeś na mnie wściekły, ale się nie bałeś. Mogłeś dalej skupić się na pracy, a ja nie musiałam się martwić, że jesteś przez to rozkojarzony i coś ci się stanie. Jakbym ci powiedziała nadal przechodziłabym przez to sama tylko byłoby to jeszcze trudniejsze. – bo przecież nie mógłby rzucić służby i wrócić z nią do Kanady. Przecież to tak nie działało. Podjęła decyzję, która wydawała jej się słuszna… nawet jeśli obojgu im złamała serca. Jej na pewno. A teraz łamała je sobie drugi raz, gdy na niego patrzyła. Ale przede wszystkim, gdy on patrzył na nią w ten sposób…
Znalazł się blisko. Tak blisko, że musiała podnieść głowę, żeby na niego spojrzeć, a serce zabiło jej szybciej. Skóra na policzku parzyła pod wpływem jego dotyku, a męskie przepraszam przez moment rozbijało się z tyłu jej świadomości. W pierwszej chwili nie zrozumiała, ale nawet nie miała czasu się nad tym zastanowić. Całkowicie zlikwidował dystans między nimi, objął ją a ona nie zaprotestowała. Dała się zamknąć w męskich ramionach, zniknęła w nich i na tych kilka głębszych oddechów, kilka uderzeń serca – niczego więcej nie potrzebowała. Świat się skurczył do tu i teraz. Serce zaczęło bić jej jeszcze szybciej i jednocześnie czuła, że nie jest w tym sama.
- Nie chcę, żebyś mi współczuł. – nie chciała, żeby było mu jej żal. Przeszła przez to, było minęło… dała sobie radę. A teraz znowu podniosła wzrok do twarzy Hendersona, jednocześnie zaciskając palce na jego koszuli - Nie potrzebuję tego, nie zniosę tego. Mogę ci opowiedzieć wszystko, o czym będziesz chciał słuchać, odpowiem na każde twoje pytanie, ale nie możesz na mnie patrzeć jak na coś słabego i kruchego, coś co mogłoby się w każdej chwili rozpaść. Nie ty. – nie chciała być w jego oczach słaba i chora. Nie była, już nie.



Jesse Henderson