Strona 1 z 1

Let’s make a bad decision

: czw wrz 24, 2026 9:39 am
autor: Isobel Cameron
#
VIII.
Let’s make a bad decision

Decyzję podjęła niemalże od razu. Właściwie w jej przypadku samo słowo decyzja brzmiało zbyt poważnie, jakby wybór miejsca spotkania wymagał jakiejkolwiek głębszej analizy. Nie była przecież osobą, która godzinami rozważała wszystkie możliwości, zastanawiając się, która z nich okaże się najbardziej rozsądna. Rozsądek od dawna znajdował się gdzieś na końcu jej listy priorytetów, a jeśli los podsuwał jej kilka drzwi, zazwyczaj wybierała te, na których wisiała tabliczka z napisem nie wchodzić. Robiła na przekór tym, którzy uważali się za ważnych na tyle, by dyktować innym warunki i mówić, jak mają żyć. Nie było kurwa nawet takiej opcji. Zbyt wiele razy próbowano na nią wpłynąć i przekonać ją do zmiany podjętej decyzji — Isobel była nieokrzesana, nie pozwoliłaby się podporządkować. Musiała mieć ostatnie zdanie, którego zawsze broniła.
Warehouse rave pasował więc idealnie. Już sama myśl o miejscu przyprawiała ją o ten charakterystyczny, lekko złośliwy uśmiech, który pojawiał się na jej twarzy zawsze wtedy, gdy wpadała na pomysł mogący skończyć się albo świetną zabawą, albo kolejnym problemem. Betonowe ściany, metalowe konstrukcje, przytłumione światła przecinające ciemność i muzyka tak głośna, że po kilku minutach człowiek przestawał słyszeć własne myśli. Trudno było wyobrazić sobie coś lepszego. Nie chciała restauracji, w której musiałaby siedzieć naprzeciwko Leviego przy stoliku i udawać, że spotkanie ma jakikolwiek normalny charakter. Nie potrzebowała eleganckiego baru ani miejsca, w którym każde spojrzenie można było zinterpretować jako początek poważnej rozmowy. Chciała chaosu. Czegoś wystarczająco głośnego, brudnego i nieprzewidywalnego. Zabawne, że umówiła się akurat z Levim. W dodatku przez aplikację randkową. Na seks. Jakby to było coś nowego i niesamowitego. Shelby ją denerwował i nieraz miała ochotę zrobić mu krzywdę — dawno nie spotkała takiego kretyna, który nie potrafił się podporządkować.
Może właśnie dlatego czuła do niego coś na wzór sympatii — w pewnym sensie byli do siebie podobni.


Przesunęła kciukiem po ekranie telefonu, jeszcze raz sprawdzając szczegóły wydarzenia, chociaż doskonale wiedziała, co tam znajdzie. Nie potrzebowała dodatkowych informacji. Potrzebowała jedynie pretekstu, żeby jeszcze przez chwilę nie pisać do Leviego. Sama nie wiedziała dlaczego, ale perspektywa wysłania mu wiadomości wywoływała w niej coś na kształt rozbawienia. Może dlatego, że od początku ich rozmowy wszystko miało ten sam irytujący rytm. Jedno z nich rzucało zaczepkę, drugie odbijało ją z jeszcze większą bezczelnością, a później żadne nie zamierzało zrobić pierwszego kroku w tył. Isobel zdecydowanie nie zamierzała być tą osobą. Cofanie się nigdy nie należało do jej ulubionych strategii.
Zaczęła pisać, ale po chwili skasowała pierwszą wersję. Brzmiała zbyt normalnie. Druga była jeszcze gorsza, bo prawie uprzejma. Skrzywiła się na samą myśl, że mogłaby wysłać coś w rodzaju zwyczajnego wybrałam miejsce, spotkajmy się tutaj. Brakowało tylko miłego wieczoru na końcu, żeby całkowicie odebrać sobie resztki godności. Ostatecznie westchnęła cicho i z tym samym bezczelnym uśmiechem, który pojawiał się zawsze, gdy postanawiała zrobić coś na przekór zdrowemu rozsądkowi, wystukała wiadomość.
Psycholka
Warehouse rave. The Junction, od razu poznasz ten magazyn.
Jeśli się spóźnisz to nie będę na ciebie czekać, znajdę sobie ciekawszą rozrywkę.
Wiadomość...
Odłożyła telefon dopiero wtedy, gdy upewniła się, że wiadomość została wysłana, i oparła się o chłodną ścianę. Jak zwykle umiejętnie potrafiła rozmawiać z ludźmi i całkiem nieźle wychodziło jej niewydawanie poleceń. Nawet nie próbowała z tym walczyć czy zmieniać swojego postępowania tylko dlatego, że ktoś mógłby poczuć się urażony. Poza tym Levi sam nie należał do świętych, więc jeśli zacząłby narzekać, śmiało posądziłaby go o hipokryzję. Zamiast tego posądzała pogodę o bycie niesprawiedliwą, bo wieczór był naprawdę nieprzyjemny. Lubiła jesień i ten ponury klimat, ale było jej chłodniej niż zwykle. Oczywiście, może sprawa wyglądałaby inaczej, gdyby zamiast krótkiej spódnicy, porwanych na kolanach rajstop i glanów — chociaż akurat w nich chodziła zarówno jesienią, jak i zimą — założyła na siebie coś innego. Uroku tej dziewczynie z wymalowanym na twarzy znakiem ostrzegawczym dodawały falowane, nierówno przycięte włosy, tworzące artystyczny nieład, oraz ciemny, wyraźny makijaż. Nie ubrała się w ten sposób ze względu na Leviego — podkreślała swoją niezależność. Jeśli miała zostać oprawiona w ramkę, to chociaż w czarną, a nie złotą.

Lubiła działać na własnych zasadach.

Let’s make a bad decision

: sob lis 07, 2026 3:45 pm
autor: levi shelby
if i had one more chance
this is what i want to say

Nie znali się od pięciu minut. Zdążył już doskonale poznać temperament Cameron i wiedział, że w jej towarzystwie należało zachować ostrożność. Czy powstrzymywało go to przed działaniem na nią niczym płachta na byka? Absolutnie nie. Sam tą płachtą wymachiwał, czekając z satysfakcją, aż ruszy w jego stronę z tą swoją przeuroczo rozwścieczoną minką, a potem robił unik, żeby nie oberwać. I tak w kółko. Podpuszczał ją, prowokował, sprawdzał, na ile mógł sobie pozwolić, z cichą nadzieją, że finał tych przepychanek znowu zastanie ich zdecydowanie bliżej siebie, niż początkowo planowali.

Mógł chyba uważać ją za friend with benefits, prawda? Jasne, potrafili się pokłócić, ale, cholera, ich seks na zgodę był czymś nie z tej ziemi. Momentami aż trudno było pamiętać, o co właściwie poszło, skoro godzenie się wychodziło im TAK dobrze. Więc kiedy po dłuższym czasie nadarzyła się okazja, żeby znowu ją zobaczyć, jak mógłby odmówić sobie tej przyjemności? Zwłaszcza z tą malutką, zupełnie niewinną nadzieją, że na samym przekomarzaniu wcale się nie skończy i znów będzie mógł jej zasmakować. Bo, cholera, doskonale pamiętał, jak smakowała, i jakoś nie spieszyło mu się, żeby o tym zapomnieć.

No i więc dlatego, kiedy wiadomości od niej rozświetliły ekran jego telefonu, kącik jego ust uniósł się nieznacznie, a chwilę później uśmiechał się już szeroko, szczerząc zęby do wyświetlacza. No, no. Typowa psycholka. Musiała zrobić wszystko po swojemu, a na koniec jeszcze dorzucić jakąś groźbę, której przecież miał się NIEBYWALE przestraszyć. Aż dziwne, że telefon nie wypadł mu z tych drżących ze strachu dłoni, prawda? Jeszcze raz przeczytał ostatnią wiadomość, parskając pod nosem.

Nie przeszkadzało mu, że to on musiał do niej pognać. Wręcz przeciwnie, perspektywa zobaczenia Cameron skutecznie zachęciła go do ruszenia tyłka, choć za żadne skarby nie zamierzał przyznawać, że wystarczyło kilka wiadomości, żeby zaczął zbierać się do wyjścia. Jeszcze pomyślałaby, że miała go na każde zawołanie. Niedoczekanie. Dlatego po odłożeniu telefonu niespiesznie poprawił koszulę, którą mial na sobie, zgarnął klucze i zerknął na godzinę. Zdążyłby, gdyby tylko chciał.. ale przecież kilka minut spóźnienia jeszcze nikogo nie zabiło, co nie? No dobra, przy Cameron może nie powinien zakładać tego z aż taką pewnością, ale pokusa była silniejsza. Chciał zobaczyć, jak zerka na niego z pretensją, usłyszeć to pełne oburzenia powitanie i z niewinną miną zapytać, czy aż tak bardzo się za nim stęskniła. Tylko c h w i l e c z k ę. Spóźni się dosłownie odrobinkę.

Podjechał na miejsce kilka minut po czasie i wszedł do starego warehouse’u, niemal od razu zauważając Cameron, która wyglądała z a j e b i ś c i e. Uśmiechnął się pod nosem i ruszył prosto do niej, pewny siebie i wyraźnie zadowolony ze swojego stylowego spóźnienia. Wiedział, że mogła być na niego ciapkę wkurwiona, ale przecież właśnie o to mu chodziło, no nie? Chciał ją trochę podenerwować, a teraz zamierzał sprawdzić, co z tego wyniknie. Zatrzymał się tuż przed nią, położył dłonie na jej biodrach i bez większego zawahania przyciągnął ją do siebie. Spojrzał na nią z góry, nie próbując ukryć rozbawienia. - Jak bardzo się na mnie gniewasz, wariatko? - zapytał, przesuwając lekko kciukiem po jej biodrze. Pochylił się odrobinę, żeby lepiej przyjrzeć się jej buźce, a bezczelny uśmieszek nie miał zamiaru schodzić mu z twarzy.

wariatka