MAPLE HEARTS | PBF

FOCUS FOR TODAY = / MAKE A GOOD IMPRESSION

everything
is under control*

✓ be nice
✓ remember to praise the food
✕ try not to roll your eyes too much
*ugh, why is it so hot in here?
──────────────
Nie no, poznanie rodziców swojego chłopaka, który tak na dobrą sprawę był nim od jakichś czterech miesięcy, z przerwami, bo przecież zdążyli już zerwać, a raczej on wystraszył się tego, że robiło się poważniej i że Vita się w nim zakochała, no i wyszedł po mleko i już potem nie wrócił, przynajmniej do momentu, kiedy nagle przypomniało mu się, że jednak ją lubił. Potem pomógł jej się rozwieść, wyznał, że ją kocha i powiedział prawdę o swojej zmarłej narzeczonej, przez którą miał problemy z zaangażowaniem i obawiał się, że nie będzie już w stanie sprawić, żeby jakaś inna kobieta była przy nim bezpieczna. No i potem się pogodzili, zaczęli być ze sobą tak naprawdę na poważnie, przez ostatnie dwa miesiące praktycznie mieszkając pomiędzy dwoma mieszkaniami, a w międzyczasie dowiedzieli się, że spodziewają się dziecka i to wszystko w tak cholernie krótkim czasie. A no i tak, bo jeszcze jakby zapomniała, prawie została wykorzystana przez jakiegoś psychola, który miał dziwną obsesję i cel, żeby uprzykrzyć życie Aidenowi, a całe to wydarzenie dobiło go jeszcze bardziej. Więc teraz nie tylko próbowała dać mu do zrozumienia, że była bezpieczna, ale też zdążyła pomóc mu wyleczyć się z choroby tak poważnej, że momentami zachowywał się, jakby miał jej tam zaraz paść.

Męskie przeziębienie.
No tragedia. (ps. a podobno baby są dramatic)
Ale wracając... No to to wszystko przy poznaniu rodziców powinno być pikusiem, no nie? Na bank ją polubią... Kurwa jasna mać. Ona nie umiała w rodziców!!!! Bożeeeeeeee. Próbowała się uspokoić przez całą drogę do domu rodziców Aidena i Eleanor. Jechali w czwórkę wraz z situationship, czy tam kimś już trochę poważniejszym Eleanor, Finnem, który jednak musiał wysiąść w połowie drogi przez zlecenie, które dostał na ostatnią chwilę, bo inna osoba się rozchorowała. Jezu, same przeziębienia, eh? No i Vita kompletnie nie potrafiła skupić się na rozmowie między nimi. Już sam fakt, że Aiden wcześniej wypaplał Elce o ciąży, która miała być niespodzianką, trochę ją zestresował, bo chciała przygotować to w jakiś wyjątkowy sposób, ale na szczęście po dłuższej debacie ze swoim ukochanym udało im się coś wymyślić, a tę rzecz Elka zobaczy później u nich w domu.

Wchodząc do domu państwa O'Cahallan, Vita weszła zaraz za Elką. Piękna starsza kobieta przywitała ich, przytulając po kolei oboje swoich dzieci, a Holloway przez chwilę kompletnie nie wiedziała, co ze sobą zrobić, więc podała kobiecie kwiaty i po prostu się przedstawiła, dość nieporadnie wyciągając rękę, którą ta delikatnie potrząsnęła. Po chwili Vita zwróciła się do starszego, wyższego mężczyzny ubranego w bardzo eleganckie ciuchy, - dzień dobry, Vita jestem - wyciągnęła rękę w jego kierunku, którą zignorował,- Tak, słyszałem, że mój syn spotyka się z barmanką - mruknął niezadowolony pod nosem, po czym w formie przywitania dodał tylko, - Aiden. - i kiwnął głową w kierunku płomiennowłosego. Vita zsunęła obuwie, niczego nie komentując, bo stresowała się i wstydziła, a odpyskowanie starszemu mężczyźnie na samym początku znajomości raczej nie wyglądałoby zbyt dobrze. No więc po chwili po prostu rozkojarzyła się pieskiem, słysząc jak Elka woła do niego Winston, i pogłaskała go za uchem. - Umm, dobrze, zapraszam do stołu - powiedziała pani O'Cahallan. Starszy mężczyzna tylko odparł, - Na drugie danie ma dołączyć do nas specjalny gość. - Rzucił to wyraźnie uradowany, a Holloway wzięła głęboki oddech, patrząc raz po raz na jedno z płomiennowłosych, zanim podeszła do stołu i usiadła na krześle obok Aidena.

Show’s about to begin, eh?
płomiennowłosy
płomiennowłosa

Ostatnie miesiące były jazdą bez trzymanki. Wydarzyło się tak wiele, że Aiden nie pomyślałby nawet, że jego nudne życie mogłoby znowu nabrać tempa. I z jednej strony podobało mu się to — oczywiście pomijając kilka aspektów, jednak w ogólnym rozrachunku był szczęśliwy. Oprócz jednego kryzysu, miał spokojny związek, pełen zaufania i wzajemnej troski, a na dodatek mieli dziecko w drodze, które było największym zaskoczeniem, jednak po czasie stało się to ekscytującym, nadchodzącym rozdziałem. Co prawda, popierdoliło się kilka tygodni temu, kiedy w jego życiu pojawił się Knox, a oprócz rozprawy, na którą przez chwilę przygotowywał się dniami i nocami, doszło uprzykrzanie jego życia prywatnego i wmieszanie w to wszystko jego niczego winnej dziewczyny. Był to moment, podczas którego zaczynał realnie zastanawiać się, czy problem nie leżał w nim. Jak to możliwe, że naruszył bezpieczeństwo drugiej kobiety? Że znowu coś przegapił? Co prawda, minęły dwa tygodnie od tej całej sprawy, zdążył wszystko kilka razy przemyśleć i przepracować, jednocześnie dostając kilkukrotnie upomnienie od samej Vity, że nie powinien się tym wszystkim tak przejmować, a jednak… dalej gdzieś w nim to siedziało. Schodząc już na dalszy plan, nie zaburzając mu każdej wolnej chwili, ale tląc się gdzieś w oddali i przypominając, że niczego nie może być pewien.

Spotkanie u państwa O’Cahallan było koniecznością, która w końcu musiała się odbyć. Wypadało przedstawić rodzicom swoją dziewczynę, pierwszy raz po siedmiu latach, a także poinformować o cudownej nowinie, że zostaną dziadkami. Cieszył się, że Eleanor jechała razem z nim, a także Finnegan, ale już mnie podobało mu się to, że chłopak musiał opuścić ich w połowie drogi. Cholera jasna, no myślał egoistycznie, ale naprawdę nie chciał na sobie stu procent uwagi własnego ojca, który z pewnością będzie miał do powiedzenia zbyt wiele. Liczył, że jego siostra wraz ze swoim gościem, przejmą część chłost, a tymczasem zapowiadało się, że on zgarnie cały wachlarz uwag i niezadowolenia pana O’Cahallana.

Zapowiadał się cudowny wieczór.

Plusem było to, że od progu powitała ich matka, która w porównaniu do ojca, umiała się zachowywać. Przywitała swoje dzieci, przywitała się z Vitą, a potem przyszedł on, pan maruda i niszczyciel dobrej zabawy. Ah, jakie to spotkanie mogłoby być dobre, gdyby go nie było… A i tak Holloway odważyła się, podała mu rękę, przywitała się, ale na nic to było, skoro ten burak ledwo co zwrócił na nią uwagę, jeszcze komentując w sposób, przez który Aiden się zagotował. — Serio, już od wejścia? — odparł, nawiązując z ojcem długi kontakt wzrokowy, z którego odpadł pierwszy, wywracając przy tym oczami, ponieważ mężczyzna nie przegrałby przecież z synem tej walki o dominację, choćby mieli tak stać i gapić się w siebie do rana. Pomógł Vicie zdjąć jej kurtkę, po czym ściągnął też swoją marynarkę i przelotnie musnął skroń dziewczyny. — Nie przejmuj się nim — powiedział do niej cicho, po czym spojrzał porozumiewawczo na siostrę; ten wieczór na pewno nie będzie łatwy. Przywitał się krótko z Winstonem i ruszył wraz z dziewczynami do jadalni, gdzie swojej lubej odsunął krzesło, po czym sam usiadł obok niej. Sięgnął do ręki Vity, splatając razem ich palce i pozostawiając ich złączone dłonie na nogach dziewczyny. Łypnął spojrzeniem na ojca, powstrzymując się od ciężkiego westchnienia. — Kogo zaprosiłeś? — zapytał, siląc się na najmilszy ton głosu, byle zaraz nie usłyszeć, że zachowuje się bez kultury i manier, i to wszystko z pewnością przez to, że spotykał się z b a r m a n k ą!!! — To będzie wyjątkowy gość, nie chcę zdradzać niespodzianki. Tobie z pewnością przypadnie do gustu, synu — odpowiedział z zadowoleniem, wzrokiem uciekając na chwilę w kierunku krawędzi stołu, pod którymi płomiennowłosy trzymał Holloway za dłoń. Aiden zmarszczył brwi, nie do końca rozumiejąc, co mógł mieć na myśli, chociaż po swoim ojcu mógł spodziewać się wszystkiego. — Eleanor, opowiedz co u ciebie. Jak ci się pracuje w kancelarii? Na pewno nie wolisz zdecydować się na pracę w rodzinnej firmie? — zapytał, dalej z pewnością mając żal, że dzieci nie chciały pracować pod szyldem rodzinnego biznesu.

Nie dało się nie wyczuć napiętej atmosfery i kiedy zupa została podana, pani O’Cahallan postanowiła jako pierwsza złamać tę ciszę i odezwała się w ich kierunku. Pora zacząć odpytkę. — Długo się już znacie? — zapytała, uśmiechając się do nich lekko. — Od czerwca — odpowiedział, a mruknięcie ze strony ojca oznaczało, że zaraz znowu zabierze głos. — Tuż to ledwie cztery miesiące. Jeszcze nic nie jest przesądzone — rzucił z zadowoleniem większym, niż Aiden by chciał, przez co od razu przeniósł na niego swojego spojrzenie. — Przesądzone, skoro ją poznałeś — stwierdził z opanowaniem, a zanim starszy się odezwał, starsza płomiennowłosa kobieta postanowiła się odezwać. — Dobrze. Czas o niczym nie przesądza. Przypomnę ci, że ty równie szybko wyznałeś mi miłość — zwróciła się do swojego męża, po czym przeniosła spojrzenie na Vitę. — Opowiesz, jak się poznaliście? — zapytała, ciepło uśmiechając się.

my love and ginger sister