Strona 1 z 1

are you asking me out??

: pt paź 02, 2026 9:55 am
autor: Seungyeon Han
#
VI
are you asking me out??


Jasne włosy zawirowały w świetle sali treningowej wraz z ostatnim obrotem przed końcem pierwszej części treningu. Dziewczyna westchnęła głośno, przymykając oczy i opierając dłonie o własne uda. Potrzebowała chwili na wyrównanie oddechu. Miała nadzieję, że już nie będą musieli powtarzać kolejny raz tej sekcji — chciała napić się wody, oprzeć plecami o lustro i opowiedzieć Kaidenowi o kolejnej nieciekawej rzeczy, która ostatnio jej się przytrafiła. Lubiła z nim ćwiczyć — był sympatyczny, może trochę niepewny, ale kiedy tańczył, tłumaczył jej, w którym miejscu popełniła kolejny błąd, stawał się zupełnie inną osobą. Zupełnie jakby przełączał się między dwoma trybami; uroczy chłopak i profesjonalny choreograf. Po uchyleniu powiek i zerknięciu w jego stronę zrozumiała, że kolejny raz pomyliła kroki. Po prostu dostrzegła to w jego ciemnych oczach i czymkolwiek było to spojrzenie, na pewno nie oznaczało zadowolenia. Muzyka również ucichła.
— Reeety, czy ty nie przesadzasz? Naprawdę musimy to powtarzać jeszcze raz? To już chyba trzeci... — westchnęła przeciągle, nie kryjąc swojego nieszczęścia i wywróciła oczami. Najwidoczniej musieli zacząć jeszcze raz. Naprawdę nie wiedziała, skąd Kaiden brał aż tyle energii, ale trochę zazdrościła mu tej wytrwałości.
Wraz z pierwszymi dźwiękami ponownie zajęła swoje miejsce, poprawiając włosy, które wchodziły jej w usta i przyklejały się do policzków. Początek zawsze był prosty. Nie miała z nim żadnego problemu. Kilka spokojniejszych ruchów, powolne przejście w bok, przesunięcie dłonią po ramieniu, jakby w ten sposób miała zaprosić kogoś do tańca. Pierwszą sekcję kończył elegancki, zmysłowy obrót. Niemal obsesyjny, ciężki klimat przypominający gotycki romans był głównym konceptem grupy. Miały przede wszystkim hipnotyzować i w najmniej oczekiwanym momencie zaskakiwać poprzez naturalne przejścia między różnymi gatunkami muzycznymi — zaczynały spokojnie, kończyły jako ogień.
Muzyka w końcu zaczęła przyspieszać i to był fragment, który sprawiał jej najwięcej kłopotu. Spokojny rytm ustępował miejsca mocniejszemu basowi, a ruchy stawały się szybsze, dużo bardziej zdecydowane. Bez większego wysiłku przeszła przez kolejne kroki, dopóki nie pojawił się ten fragment. Uniosła prawą dłoń w okolicę szyi, sięgając drugą do własnego nadgarstka. Zacisnęła na nim palce i wraz z kolejnym uderzeniem muzyki, szarpnęła nią w dół. Ten ruch wydawał jej się dziwnie osobisty. Dla niej był tylko elementem choreografii, co najwidoczniej było błędem. Miał nieść ze sobą przesłanie podobne do tekstu piosenki — próbę uwolnienia się z czegoś, czego nie było widać, jakby coś faktycznie trzymało ją za rękę i nie chciało puścić. Robiła to zbyt energicznie, zbyt nie tak, bo przecież miała się uwolnić, a nie po prostu szarpnąć i być szczęśliwa, prawda? Czasem zapominała, że taniec miał być emocjonalny, a nawet najlepsza choreografia nie była w stanie zatuszować kiepskiej gry aktorskiej.
— Nie mogę tego ogarnąć! Przecież nikogo tutaj poza nami nie ma, jak mam udawać, że ktoś jest? — jęknęła podirytowana, pozwalając sobie na samodzielne podjęcie decyzji i wymuszenie dziesięciu minut przerwy.
Przerzucając włosy na plecy, podeszła do telefonu podłączonego do głośników i zastopowała. Czapka z daszkiem, którą wcześniej naciągnęła na głowę, zsunęła jej się nieco na czoło, więc poprawiła ją z niezadowoleniem, marszcząc przy tym brwi. Yeon naprawdę nie lubiła sytuacji, w których nie potrafiła sobie z czymś poradzić. Szybko się irytowała, bo chciała być jak najlepsza w swoim fachu. Nie była w stanie zastąpić profesjonalnych tancerzy i nawet nie próbowała, ale chciała im dorównać — albo chociaż nie odstawać aż tak od Kaidena, który stał się jej główną motywacją do intensywniejszych treningów.
— Nie jestem aktorką — dodała, zakładając ręce na klatce piersiowej i odwróciła głowę w stronę okna. Skrzywiła się przy tym lekko, jakby samo wypowiedzenie tych słów miało jeszcze bardziej pogorszyć jej humor. Na zewnątrz robiło się coraz ciemniej. Dopiero zdała sobie sprawę z tego, że siedzieli tu już chyba z godzinę i nie była pewna, czy udało im się choć raz przećwiczyć cały układ. Spojrzała na swoje odbicie w szybie. Zaróżowione policzki, kilka wilgotnych kosmyków przyklejonych do czoła i przekrzywiona czapka zdecydowanie nie przypominały obrazu profesjonalnej idolki, który miała w głowie, kiedy zaczynała ten trening.
Yeon wyglądała na obrażoną na cały świat.
I prawdopodobnie właśnie taka była — ofochana i nieszczęśliwa, jak księżniczka, która zamiast białego kucyka, dostała czarnego.
— Możemy coś zjeść? — (możesz zignorować ten cały układ i w końcu powiedzieć, że ci się podobam?) — zapytała markotnie, bo oczywiście jedzenie było tym, co zawsze poprawiało nastrój. Prawda?


Kaiden Bailey

are you asking me out??

: śr paź 14, 2026 11:14 pm
autor: Kaiden Bailey
Trening powoli dobiegał końca. Co jakiś czas zerkał na zawieszony na ścianie zegar, który odznaczał nieubłaganie mijający czas. Normalnie nie zwracałby na to większej uwagi, ale w trakcie treningów z uczniami starał się zachowywać profesjonalnie. Nawet wtedy, gdy miał do czynienia z Yeon, która dokładała wszelkich starań, żeby tylko nie wiedział, co ma o niej myśleć.
Z jednej strony była Seungyeon. Idolką, której profile śledziły miliony fanów. Osobą, którą kojarzył chyba każdy. Z jej koncertów albo bannerów reklamowych, na których świeciła swoją twarzą. Poważna, profesjonalna twórczyni, która całe życie poświęciła na osiągnięcie tego celu. Tacy ludzie często byli pełni pychy, przekonani o swojej doskonałości. Praca z nimi była ciężka i rzadko kiedy satysfakcjonująca.
Z drugiej zaś była... sobą. Energiczną i bardzo żywiołową dziewczyną, która ewidentnie nie miała problemów z nawiązywaniem nowych relacji. Ich znajomość bardzo szybko przekroczyła definicję relacji mistrza i ucznia. Początkowo starał się to stopować i nie angażować się aż tak w rozmowy prywatne. Nie dlatego, że jej nie lubił. Po prostu w taki sposób traktowali go wszyscy nauczyciele i mimowolnie przełożyli swoje metody na niego. Działało, aż do teraz. W odróżnieniu od wszystkich innych Yeon po prostu ignorowała wszelkie próby zachowania dystansu. Początkowo czuł się z tym niekomfortowo, potem się przyzwyczaił, a teraz, hm. Zaczynał ją lubić, ale absolutnie nie miał zamiaru powiedzieć tego na głos. Bo przecież był jej mentorem. Spoufalanie się z uczennicą było absolutnie niedopuszczalne. Co powiedziałaby na to jego matka!
Zapewne ucieszyłaby się, że w końcu kogoś znalazł.
Czuł, że ją lubi. Wspólne spędzanie czasu było przyjemne i zabawne. Czasem co prawda przytłaczał go nieco jej charakter, ale na koniec dnia raczej nie było spotkania, po którym czułby się źle. Zawsze potrafiła go rozbawić. Było to nieco niepokojące, ale jednoczesnie naprawdę miłe. Była naprawdę dobrą przyjaciółką. Normalnie zaangażowanie emocjonalne wywoływało w nim ogromne fale dyskomfortu, ale przy Yeon ten problem nie był aż tak odczuwalny. Była jedną z pierwszych bliskich mu osób w tym nowym i wciąż nieco strasznym miejscu.
— Trzeci raz. Dopiero trzeci raz. Przed treningiem mówiłem ci, że będziemy musieli się tym zająć. Wiesz, tak naprawdę zająć — rzucił, posyłając jej przy tym lekki uśmiech. Przetarł czoło z potu, po czym stanął znowu równo na nogach. Wsłuchał się w rytm muzyki, po czym raz jeszcze zaczął wykonywać układ. Gładkie, zwinne ruchy. W przeciągu ostatnich tygodni zdołał już zapamiętać ten ukłąd na pamięć. Nieco gorzej było z Yeon, która wciąż miała pewne problemy z poprawnym ułożeniem nóg. Nie, żeby ją za to oceniał. Na niej leżała znacznie większa odpowiedzialność, a co za tym idzie — towarzyszyło jej znacznie więcej stresu, co wpływało na wszystko inne. Nie miał zamiaru jej oceniać. Planował poświęcić na to tyle czasu, ile tylko Yeon będzie potrzebowała.
W trakcie swoich kroków przypatrywał się dziewczynie. Starał się być w miarę dyskretny, ale obydwoje wiedzieli, że to robił. Nie powinno być z tym nic dziwnego. Przecież musiał to robić, żeby śledzić jej postęp.y Tak naprawdę mógłby po prostu stać z boku i jedynie ją poprawiać, ale nie chciał działać w ten sposób. Uważał, że pracowanie w grupie przynosiło znacznie lepsze efekty. Jeśli pracowali razem, w razie wątpliwości mogła go naśladować.
Czuł i po prostu widział, że idzie jej coraz lepiej. Gdyby tylko przestała co chwilę szukać powodu do przerwy, zapewne skończyliby z tym jeszcze tego wieczoru. Niestety chodziło o Yeon, która nie miała zamiaru tak łatwo dać za wygraną.
Nie powstrzymywał jej, gdy ruszyła do odtwarzacza. Czasowo i tak zbliżali się do końca, także równie dobrze mógł jej odpuścić. Przynajmniej tym razem.
— Słuchaj. Jeśli wolisz to mogę z Tobą nie tańczyć i udawać fana, który zza barierek skanduje Twoje imię — zaczął, przekrzywiajać przy tym głowę. Oczywiście żartował, ale hej. Jeśli tego chciała to mogli się dogadać. — Ewentualnie możemy nasze treningi ustalić tuż przed grupą taneczną, którą prowadzę. Co prawda jest to banda dzieciaków ze szkoły, ale myślę że ich rekacje dość dobrze oddałyby rozszalałe tłumy, które pchają się po Twój autograf — dodał jeszcze, pokazując jej przy tym język. W tym samym czasie ruszył w jej stronę. Sięgnął po stojącą obok telefonu butelkę i upił kilka łyków wody. Przy okazji starał się wyrównać oddech. Mimo wszystko trenowali już naprawdę długo i chociaż wcześniej nie dawał tego po sobie poznać, to też był zmęczony.
— Zjeśc? Hola hola, jeszcze nie skończyliśmy treningu! — zawołał, wskazkująć na nią oskarżycielsko palcem. Zaraz jednak się zaśmiał, kręcą przy tym głową. — Niesamowite. Wciąż nie przestajesz mnie zaskakiwać swoim uporem, wiesz? — westchnął głośno, teatralnie. Przez chwilę udawał, że się zastanawiał, po czym kiwnął głową. — Niech będzie. Z tego co pamiętam smakowało ci w knajpie obok, prawda? Możemy tam pójść, na mój koszt. Tym razem nie pozwalam ci płacić — zadeklarował, po czym zaczął zbierać swoje rzeczy.
— Ogarnę jeszcze kilka rzeczy w biurze i skoczę pod prysznic. Ty w tym czasie się ogarnij iii spotkamy się koło wyjścia, okey? — dodał jeszcze, lekko się przy tym uśmiechając. Zapowiadał się naprawdę miły wieczór.

Seungyeon Han

are you asking me out??

: czw paź 29, 2026 10:03 pm
autor: Seungyeon Han
Yeon dokładała wszelkich starań do tego, by Kaiden myślał po prostu o niej — nieważne w jaki sposób. Otwarcie próbowała go kokietować i nawet nie próbowała ukrywać swojego zainteresowania jego osobą, ale on, mimo upływającego czasu, wciąż pozostawał jakby ślepy na jej spojrzenia. Drażniło ją to niemiłosiernie, bo jak miała flirtować z kimś, kto jej się podoba, skoro tak naprawdę Bailey nie wykazywał żadnego zainteresowania jej osobą? To było męczące. Wzbudzał w niej te wszystkie, dziwne odczucia, które odczuwało się gdy w pobliżu pojawiała się atrakcyjna osoba — począwszy od fascynacji, poprzez bliżej nieokreślone ciepło ogniskujące gdzieś wewnątrz ciała. Lubiła patrzeć, jak się poruszał, gdy prowadził te całe zajęcia. Przyglądanie mu się, gdy układał kolejne choreografie, wywoływało w niej uczucie zmieszania, bo naprawdę nie chciała bezczelnie mu się przyglądać, ani zachowywać jak nastolatka, gdy wykonywał śmielsze ruchy. Jako obiekt często seksualizowany, nie chciała postępować z innymi w ten sam sposób. Naprawdę starała się w niego nie wpatrywać zbyt intensywnie. Gdyby wszystko zależało tylko od niej, nie miałaby nic przeciw spoufalaniu się, nawet jeśli była tylko — albo aż? — jego podopieczną. Musiała przyznać, że była pod szczerym wrażeniem jego nieugiętości i tego, że skupiał się w stu procentach na celu do osiągnięcia. Miał ją odpowiednio przygotować do występu — i nie wychodził poza to, dbając o profesjonalizm.
— Cały czas się tym zajmujemy… — westchnęła głośno, wyrażając swoje niezadowolenie. — Mhm.... Ja wiem, co by pomogło! Musisz przede mną stanąć i mnie szarpnąć. Zapamiętam, jakie to uczucie i będzie mi łatwiej to ogarnąć — wyszła nagle z propozycją, unosząc palec wskazujący. Przechyliła lekko głowę, posyłając mu spojrzenie, któremu trudno było odmówić. Cała propozycja brzmiała przecież niezwykle logicznie — przynajmniej w jej własnym przekonaniu. Uśmiechnęła się niewinnie, po czym na moment zamilkła, jakby dopiero teraz dotarło do niej, że właśnie dała mu całkiem niezły pretekst, by skrócić dzielącą ich odległość. Nie wyglądała jednak na szczególnie skłonną, by się z tego wycofać.
Parsknęła z rozbawieniem, nie bawiąc się w sztuczną nieśmiałość, czy przysłanianie ust dłonią (bo przecież kobiety zawsze powinny być wdzięczne, delikatne i kulturalne, zwłaszcza w towarzystwie mężczyzny — tak ją uczono). Szczerze rozbawiła go jego uwaga dotycząca skandowania jej imienia zza barierek. Ciekawość zżerała ją od środka, czy Kaiden byłby skłonny do aż tak nieprofesjonalnego zachowania. Z drugiej natomiast strony, będąc tancerzem, był również aktorem. Obserwowanie go w tym wydaniu byłoby dość ciekawym doświadczeniem i zapewne szybciej zleciałby jej czas. Kolejny pomysł także przypadł jej do gustu, choć nieco mniej. Przy drugim pomyśle otworzyła szerzej oczy, kręcąc przecząco głową. Była w stanie wyobrazić sobie ten krzyk i aż nazbyt emocjonalne reakcje, których ludzie nawet nie próbowali powstrzymywać. Wsłuchiwanie się w czyjeś wrzaski przez kilka godzin potrafiło być naprawdę męczące.
— Tylko jeśli potrafisz krzyczeć jak nastolatka. Ale jedna, bez grupy tanecznej. To byłoby za dużo... — odparła nieco sugestywnie, dając mu w ten sposób do zrozumienia, że jeśli tylko by zechciał, to drogę miał wolną. Nawet wysunęła nieco dłoń do przodu, podkreślając swoje słowa. Później zmrużyła oczy, lekko marszcząc nosek, a kącik jej ust drgnął w krzywym, rozbawionym grymasie. Spojrzała na niego z udawanym oburzeniem, jakby właśnie przekroczył granicę jej cierpliwości, choć błysk rozbawienia w jej oczach zdradzał, że wcale nie miała mu tego za złe.
— Ja jestem uparta? To ty mi każesz powtarzać trzy kroki od dziesięciu minut, bo ciągle coś jest nie tak — wskazała na siebie palcem, nachylając się nieco, jakby z oburzeniem i niedowierzaniem. Dramatyzowała w tym momencie — i najwidoczniej nie była aż tak kiepską aktorką, dopóki nie musiała wplatać tej umiejętności w choreografię. Obydwoje byli uparci. Kaiden także ją zaskakiwał, ale on w przeciwieństwie do niej był po prostu profesjonalny i chciał przekazać swoją wiedzę. Ona natomiast traktowała te treningi z lekkością, choć miała z tyłu głowy poczucie obowiązku (chociaż na pierwszy plan wysuwał się Kaiden).
Wierzyła, że podziałało na niego to urocze spojrzenie proszącego szczeniaczka.
Wpatrywała się przez chwilę w jego twarz, robiąc te sarnie oczy i, gdy tylko wyraził zgodę, klasnęła entuzjastycznie w dłonie. Przeciągnęła się po krótszej chwili, posyłając Kaidenowi wdzięczne spojrzenie. Nie musieli iść w sumie do knajpy obok. Wystarczyło zamówić jedzenie z dowozem. Uważała to za bezpieczniejszy pomysł, przynajmniej dla niej. O tej godzinie na ogół było ludzi na mieście, a zakładanie czapki i przesadne przysłanianie się, by zachować odrobinę anonimowości, nieszczególnie jej się podobało. Wolałaby po prostu wyjść z Kaidenem, usiąść przy stoliku tuż obok okna, jak normalna osoba i zamówić coś do jedzenia z możliwością zerkania przez szybę.
— Możemy też zamówić. Chyba, że nie masz ochoty na spędzenie tu kolejnej godziny. No, albo… Krępuje cię moje towarzystwo — podpuściła go przebiegle z lisim uśmiechem, gdy bezczelnie nawijała kosmyk jasnych włosów na palec wskazujący. Żartowała?

boyfriend material

are you asking me out??

: pn lis 09, 2026 12:10 pm
autor: Kaiden Bailey
Dziewczyna nie zdawała sobie z tego jeszcze sprawy, ale jej metody były skuteczne, nawet bardzo. Kaiden usilnie starał się utrzymać ich relację w formie czysto biznesowej, ale robiło się to coraz trudniejsze. Początkowo była jedynie niczym wichura, która bez większego uprzedzenia zburzyła jego spokojne życie, wyracając je do góry nogami. Z biegiem czasu stała się kimś, kto mimowolnie ściągał na siebie jego uwagę. Zarówno na treningu jak i poza nim. Rozmowy na temat kolejnych ruchów przechodziły na pytanie o to, jak minął dzień. Uwagi na temat kolejnych kroków przeobrażały się w pytanie, gdzie chce zjeść tym razem. Kaiden nie był tego świadomy, ale z każdym kolejnym dniem Yeon stawała się dla niego coraz bardziej bliska, zdecydowanie przekraczając przy tym relację nauczyciela i uczennicy. Wciąż nie były to uczucia romantyczne, ale gdyby się nad tym zastanowił, zapewne mógłby ją nazwać przyjaciółką. Wyjątkowo ładną, uroczą i nad wyraz ciężką do zniesienia. Taką, o której myślał na chwilę przed zaśnięciem i zaraz po przebudzeniu. Oczywiście wszystko to było teorią, bo najpierw musiałby przyznać przed samym sobą, że nie potrafi utrzymać tej znajomości w ramach profesjonalnej współpracy. No i jeszcze zrozumieć, że nie jest już dla niego zwykłą dziewczyną.
Początkowo w dniu dzisiejszym miał mieć kilkoro podopiecznych, ale ostatecznie odwołał wszystkich poza nią. Nie był tym w pełni zachwycony, ale terminy coraz bardziej ich goniły, a dziewczyna nalegała, że potrzebuje więcej czasu. Do głowy mu nie przyszło, że tym nad czym chce pracować nie był kolejne kroki, a ich tworząca się wciąż relacja.
— Potwarzamy, ponieważ w ten sposób naprawiamy błędy — rzucił w odpowiedzi, cytując te słowa niczym regułkę, którą tak w zasadzie była. Wiedział, że Yeon nie lubi przesadnej powtarzalności, ale czasem po prostu nie mogli od tego uciec. — Naprawdę dobrze sobie radzisz. Potrzebujemy jeszcze po prostu trochę praktyki. Nawet troszkę. Kilka... góra kilkanaście powtórzeń i przejdziemy dalej, dobra? — dodał jeszcze i chociaż w pierwszym odruchu się do niej uśmiechnął, tak zbladł gdy zarzuciła swoją sugestię, która była... niecodzienna? Niecodzienna, a jednocześnie całkiem sensowna. Bo chociaż w pierwszym odruchu szarpnięcie jej brzmiało jak coś dziwnego, tak w sumie nie było to złym pomysłem. Zwłaszcza, jeśli mogło by jej pomóc.
— Mam tylko nadzieję, że nie zrobisz sobie krzywdy — rzucił, po czym lekko się zbliżył i ułożył dłonie na jej przedramionach. Widać po nim było, że nieco się waha. Zapewne dlatego, że nie chciał jej zrobić krzywdy. Przez chwilę patrzył jej prosto w oczy, próbując przemóc się do tego ruchu.
Dlaczego zaczynał czuć się niekomfortowo? Może to fakt, że była tak blisko i mógł czuć jej perfumy? Może to fakt, że jej skóra była naprawdę gładka i miła w dotyku? Albo może to fakt, że ich twarze były naprawdę blisko siebie.
Ostatecznie się wstrzymał (stchórzy). Przynajmniej na ten moment. Puścił jej ramiona i lekko się odsunął, czując przy tym zażenowanie. Jego uszy zrobiły się przy tym nieco czerwone, ale starał się to zignorować.
Nie chciał też, żeby zauważyła to Yeon, także szybko przeszedł do kolejnego tematu, a mianowicie zachęcania jej do dalszej pracy. O dziwo zdecydowała się zgodzić. W pierwszej chwili nieco się zaskoczył, ale zaraz po tym zadziałał odruchowo. Chwycił za wysuniętą w swoją stronę dłoń i wydał z siebie głośny pisk. — Bambi!!! Jestem Twoją największą fanką. Byłam na WSZYSTKICH koncertach. Nie mogę uwierzyć, że w końcu cię spotykam!! — wyrzucił z siebie nienaturalnie wysokim i podekscytowanym tonem głosu, robiąc przy tym wielkie oczy. Normalnie nie pozwoliłby sobie na taki brak profesjonalizmu, ale Yeon przecież nie była pierwszą lepszą osoba. Po prostu Kaiden nie zdawał sobie jeszcze sprawy z tego, że była kimś więcej.
Normalnie kierowałby się powagą i odpowiedzialnością, ale tym razem wygrała głupawka. Ona oraz towarzyszący jej śmiech, który wydobył się z jego gardła, gdy tylko skończył tę scenkę. Wciąż jednak nie puszczał jej dłoni. Wszystko przez to, że na tę krótką chwilę poczuł się... wolny? Spokojny? Opuścił go stres i chociaż na chwilę mógł być po prostu sobą. Właśnie dlatego oplótł jej dłoń swoimi, po czym bez uprzedzenia nią szarpnął. Dokładnie tak jak prosiła go przed chwilą. Pytanie tylko, czy dziewczyna była na to gotowa, a jeśli nie — jak skończy się ten występ kaskaderski.
Pomysł był dobry w jego głowie, ale nie przewidział, że absolutnie nieprzygotowana dziewczyna po prostu na niego poleci. W dosłownym tego słowa znaczeniu. Gdy w niego wleciała, zachwiał się lekko na nogach. Mimowolnie złapał ją w talii, próbując się nie wywrócić. Gdy tylko odzyskał równowagę, szybko ją puścił, czując jak uszy i kark robią się czerwone.
— Ja... sorry. Chciałem cię szarpnąć jak prosiłaś. Ale z zaskoczenia, żebyś lepiej zapamiętała to uczucie. Ja... to było głupie, przepraszam — rzucił tylko cicho, odsuwając się na kilka kroków. Próbował dodać coś jeszcze, ale było mu głupio na tyle mocno, że po prostu tam stał, patrząc w podłogę.
Na szczęście Yeon postanowiła go uratować, odnosząc się do wyjścia do knajpy. W tej chwili wychodzenie na zewnątrz było ostatnim, czego chciał. Co, jeśli ktoś pomyśli, że są razem? Czemu w ogóle o tym myśli? Czemu podejrzewa, że ktoś może tak pomyśleć?
Jego głowa pełna była chaotycznych myśli, a uszy w kolorze ciemnej czerwieni.
— Okey, możemy zamówić. I h-hej, nie krępuje. Po prostu... dobra. To ja pójdę. W sensie, wezmę telefon i zamówię. W tym czasie możesz się ogarnąć. Okey, pa. To jest, zaraz wracam — wyrzucił z siebie tempem karabinu maszynowego, po czym ruszył do torby, z której wyciągnął telefon i zaczął wykręcąc numer wspominanej wcześniej knajpy.

Seungyeon Han

are you asking me out??

: wt lis 17, 2026 4:41 pm
autor: Seungyeon Han
Pracować nad układem również chciała — ale dużo ciekawszą częścią ich wspólnych treningów było rozpracowywanie przystojnego choreografa. Yeon najwidoczniej miała jakaś słabość do cichych, wycofanych facetów, którzy potrzebowali po prostu świętego spokoju. Lubiła poświęcać czas takim osobom, bo wydawały jej się dużo bardziej interesujące. Zauważyła, że Kaiden był teraz bardziej rozmowny. Dużo łatwiej niż z początku podejmował się innych tematów niż te nudne, związane z pracą. Zdarzało się, że opowiadała mu o swoim dniu, nawet jeśli o to nie pytał — ale słuchał, albo odpisywał, w zależności od tego, czy Han inicjowała rozmowę czy wymianę wiadomości. To pierwsze robiła na ogół wtedy, gdy była sama i nikt jej nie przeszkadzał. Przebywając w towarzystwie producentów, dziewczyn z grupy i ludźmi, którzy zza barierek na lotnisku wykrzykiwali jej imię, nie potrafiłaby normalnie rozmawiać. Było zbyt głośno i zbyt intensywnie — wtedy dużo łatwiej odpisywało się na wiadomości. Zdarzyło się nawet, że przesłała mu jakieś zdjęcie, o które także nie prosił, ale Yeon miała ochotę mu je wysłać, więc to robiła. I równie często były to zdjęcia jedzenia, co randomowych kotów spotkanych na ulicy — czasem nawet ludzi na lotnisku czy parkingu. Właściwie relacjonowała mu sporo rzeczy i nawet nie pytała, czy chciał, żeby w ogóle to robiła.
Wywracała oczami za każdym razem, gdy powtarzał te swoje formułki, poruszając przy tym palcami w niemym, przedrzeźniającym geście bla, bla, bla. Zdaniem Kaidena potrzebowali praktyki — zdaniem Yeon wolnego czasu, który mogliby poświęcić na ciekawsze rzeczy na przykład randki. Wiedziała, że niestety była na pozycji przegranej, bo musiała go słuchać. Niedługo rozpoczynały się zdjęcia promocyjne nowej płyty i musiała być przygotowana na wznowienie aktywności na TikToku — a niestety do promocji potrzebowała układu choreograficznego. Nawet te kilka sekund mogło zaważyć na całym odbiorze, więc nie mogła pozwolić sobie na frywolność czy lekceważącą postawę. Miała zobowiązania wobec wytwórni i musiała się z nich wywiązać. Propozycja, z którą wyszła, wydawała jej się dość rozsądna. Pewne zachowania przychodziły instynktownie; pokładała szczere nadzieje w swoim planie i liczyła na to, że wypali. Nie mogli uczyć się choreografii, która wymagała wsparcia drugiej osoby, przebywając tylko obok siebie — to dopiero było nieprofesjonalne! Yeon, rzucając swoim pomysłem, nie spodziewała się tego, że Kaiden poczuje się nieco… Niezręcznie? Jakby w ogóle nie był przygotowany na tego typu rzeczy. Wychodziła z założenia, że musiał przełamywać pewne granice fizyczności, gdy szkolił początkujących tancerzy.
Czyżby się myliła?
— Prędzej ty byś mi ją zrobił, gdybyś za mocno mną szarpnął — drobna postura i waga nieprzekraczająca pięćdziesięciu kilogramów sprawiały, że choć nie brakowało jej elastyczności i potrafiła zaskoczyć swobodą ruchów, równie łatwo można było zrobić jej krzywdę. Jej ciało nie znosiło zbyt gwałtownego traktowania, a ona sama nie należała do osób, z którymi można było obchodzić się bez wyczucia.
Kaiden się wahał — ona czekała, aż wykona jakikolwiek ruch, który mógłby ją jakoś wesprzeć w tej współpracy. W pewnym momencie przechyliła nieco głowę, posyłając mu wymowne, pytające spojrzenie. Oczywiście nie miała nic przeciw podtrzymywaniu kontaktu wzrokowego — a nawet jej się to podobało, bo ciemne oczy chłopaka zdecydowanie przyciągały jej uwagę i intensywnie odwracały ją od bycia profesjonalną. Niecierpliwość dziewczyny przebijała się przez ten całkiem uroczy mur, dając o sobie znać, gdy mimo okazji, Bailey nie wykonał żadnego ruchu.
A ona zapominała o swojej determinacji, skupiając się na tym, że przez tę rozpraszającą bliskość i niekomfortową ciszę poczuła delikatne ciepło na policzkach. Oddech mimowolnie jej przyspieszył, więc musiała świadomie go wyrównać, nie chcąc, by Kaiden dostrzegł, jak bardzo jego obecność działała jej na nerwy — i nie tylko na nie.
Sądząc po zachowaniu Kaidena, on również miał ze sobą problem. Albo z nią. Odetchnęła z ulgą, gdy Kaiden ostatecznie zrezygnował, odsuwając się od niej i tym samym dając jej do zrozumienia, że było to dla niego co najmniej niezręczne. Tak przynajmniej wywnioskowała i być może dlatego, w sposób podświadomy, zarzucił kolejnym tematem, dając im w ten sposób czas na chwilę oddechu. A temat jej fanek krzyczących zza barierek był świetnym sposobem na rozładowanie atmosfery. Podpuszczała go świadomie, kierując się przede wszystkim ciekawością. Zdecydowanie jej nie zawiódł. Z początku aż otworzyła szerzej oczy, zaskoczona wysokimi dźwiękami, które z siebie wydał. Jako wokalistka wyłapywała pewne rzeczy. Choć jego występ zasługiwał raczej na nagrodę za najbardziej przekonującą imitację rozemocjonowanej fanki, musiała przyznać, że miał całkiem niezłe predyspozycje do operowania wysokimi rejestrami. Pisk wyszedł mu z zadziwiającą lekkością, co samo w sobie było warte odnotowania. Szkoda tylko, że zdecydował się wykorzystać tę umiejętność w tak osobliwy sposób.
Chociaż bardziej zaskoczył ją fakt, że w tak absurdalnym momencie potrafił bez zawahania się chwycić jej dłoń, chociaż chwilę temu miał z tym niemały problem. Chyba poczuła satysfakcję. Chciała dodać, że niestety dzisiaj autografów nie rozdaje, lecz nim do tego doszło, poczuła dość mocne szarpnięcie. Owszem, nie była na nie przygotowana i w pierwszej chwili chciała po prostu wyrwać nadgarstek z jego uchwytu; zgodnie z planem, który ułożyła. Problem tkwił w tym, że Han nie miała zbyt wiele siły i zamiast się wyrwać, wpadła prosto na Kaidena. Można by rzec, że wręcz książkowo wpadła prosto w jego w ramiona i jedyną rzeczą, jaką zdążyła zrobić przed zderzeniem się z jego torsem, było zaciśnięte palców na materiale jego koszulki. Przez moment patrzyła na niego z lekkim zaskoczeniem, wciąż czując na talii echo jego dłoni. Dopiero kiedy się odsunął, a jego uszy i kark nabrały wyraźnie różowego odcienia, zrozumiała, że chyba znacznie bardziej przejął się tym incydentem, niż powinien. Sama również nie była przygotowana na taki obrót spraw, ale trudno było jej uznać go za szczególnie nieprzyjemny. Poza tym ona nie czuła się skrępowana. Ludzie reagowali na nią różnie, więc nauczyła się nie robić z takich rzeczy wielkiego halo, dopóki druga osoba przestrzegała pewnych zasad i nie wprawiała ją w poczucie dyskomfortu. Ochroniarze starali się zadbać o jej bezpieczeństwo, lecz z ludźmi bywało po prostu różnie. Raz miała sytuację, że jedna dziewczyna po prostu się na nią rzuciła i zaczęła ją przytulać. Odciągnięcie jej było cholernie trudne, ale ostatecznie odpuściła.
— Za co ty mnie niby przepraszasz? Sama cię o to prosiłam — przypomniała mu, chowając ręce za plecy i splatając ze sobą palce w ich dolnej części. — Gdzie twój profesjonalizm? — dopytała, pochylając się i przekręcając odrobinę głowę w sposób ułatwiający jej próbę podłapania kontaktu wzrokowego.
Wolałaby, żeby to na niej skupił swoją uwagę — nie na podłodze. Musiała przyznać, że wyglądał naprawdę uroczo z tymi zarumienionymi policzkami. Zdecydowanie był urzekający. Ostatecznie nie chciała go dłużej dręczyć. Poruszyła z rozbawieniem głową, przyjmując jego propozycję bez zbędnych komentarzy. Przez chwilę wpatrywała się jeszcze w jego plecy, zastanawiając się nad tym, czym reagował w ten sposób na każdy kontakt, czy to ona go przytłaczała.
Zostawiła go na chwilę samego w towarzystwie telefonu, po czym faktycznie zgodnie z tym, co powiedział, poszła się ogarnąć. Musiała na nowo uczesać włosy, przebrać się w czyste ubrania — ogarnąć się w każdym tego słowa znaczeniu. Zwłaszcza psychicznie i emocjonalnie, bo w tym momencie czuła jakiś dziwny chaos uwierający gdzieś pod skórą. Na pewno nie miała zamiaru doprowadzać Kaidena do stanu jakiegoś osłupienia czy przesadnego zawstydzenia. Nie potrafiła zrozumieć jego zachowania, lecz ostatecznie doszła do wniosku, że to jedzenie było chyba najlepszym pomysłem.
— Kiedy będzie jedzenie? I co zamówiłeś? — zapytała, wychylając się zza drzwi. Rzuciła swój różowy plecak z ubraniami na podłogę, siadając tuż obok niego i opierając plecy o lustro. Spodnie, które założyła, były znacznie wygodniejsze od tych treningowych — przede wszystkim szersze, zapewniające jej swobodę ruchów. Lubiła ten luźny styl, który śmiało mogła porównać do ulicznego. Jasne włosy, które podczas kolejnych powtórzeń układu zdążyły nieco się rozsypać, zebrała w luźny warkocz. Nie przykładała się szczególnie do jego wykonania, pozwalając pojedynczym pasmom wymknąć się splotowi i opadać przy twarzy. Końcówkę przerzuciła przez ramię, odgarniając przy okazji kilka kosmyków, które łaskotały ją w policzek.

boyfriend material