On borrowed time.
: wt paź 06, 2026 3:39 pm
Wiadomość przyszła bez ostrzeżenia. Quincy przeczytał ją raz. Potem drugi, jakby za pierwszym razem mózg wyłapał tylko pojedyncze słowa, ale nie potrafił jeszcze ułożyć ich w zdanie. “Masz trzydzieści minut.” Spojrzał na godzinę.
- Fuck. - Powiedział to zupełnie spokojnie, choć sekundę później już szukał butów. Trzydzieści minut nie było zaproszeniem. Trzydzieści minut było zadaniem. Próbą. Czymś pomiędzy rozkazem a głupim zakładem, którego zasad nikt mu nie wyjaśnił, a który mimo wszystko zamierzał wygrać. Najpierw napisał „ok”, skasował, bo zabrzmiało zbyt obojętnie. Napisał „będę”, ale to z kolei wydawało mu się podejrzanie gorliwe. Przez chwilę patrzył na migający kursor, aż w końcu zablokował telefon i wsunął go do kieszeni. Nie miał czasu żeby się zastanawiać.
Wypadł z mieszkania w tym, co miał na sobie, po drodze łapiąc kurtkę. Drzwi zatrzasnęły się za nim i dopiero przy schodach pomyślał, że być może powinien był spojrzeć w lustro. Nie wrócił. Lustra były dla ludzi, którzy mieli czas. Na zewnątrz miasto oczywiście postanowiło działać przeciwko niemu. Samochody poruszały się za wolno, światła zmieniały na czerwone dokładnie wtedy, kiedy do nich docierał, a ludzie na chodnikach zajmowali absurdalnie dużo miejsca. Quincy omijał ich gwałtownie, przeciskał się między parami, wyprzedzał mężczyznę z walizką, kobietę prowadzącą psa i grupkę studentów, która rozlała się po całej szerokości chodnika, jakby dostała go w spadku.
Co kilkadziesiąt sekund wyciągał telefon. Dwadzieścia sześć minut. Potem dwadzieścia trzy. Potem dziewiętnaście. Czas, kiedy się go obserwowało, zachowywał się inaczej. Normalnie był czymś niewidzialnym, można było go zgubić między jednym filmikiem a drugim, między kawą a prysznicem, między „zaraz” a „już idę”. Teraz stał się materialny. Miał ciężar. Quincy czuł każdą minutę osobno, jak monety przesuwane w kieszeni.
Najgorsze było to, że nie wiedział, dlaczego Art kazał mu przyjechać. (Ha! Napewno się nie domyślał) I oczywiście właśnie dlatego jego mózg produkował odpowiedzi z prędkością przemysłową. Może Art chciał z nim porozmawiać.
Może. Nie. Tego „może” nie dokończył nawet we własnej głowie. Przyspieszył.
Było w tym coś żałosnego i Quincy doskonale o tym wiedział. Gdyby ktokolwiek zapytał, powiedziałby zapewne, że po prostu nie lubi się spóźniać. Że trzydzieści minut to trzydzieści minut. Że nie ma w tym żadnej filozofii. Tymczasem biegł. Nie cały czas, oczywiście. Byłoby to poniżej godności. Biegł tylko wtedy, kiedy nikt ważny nie patrzył, a potem zwalniał do bardzo szybkiego marszu, kiedy mijał ludzi, próbując wyglądać jak ktoś, kto absolutnie zawsze porusza się po Toronto z miną człowieka ściganego przez urząd imigracyjny. Telefon znowu znalazł się w jego dłoni. Jedenaście minut.
- Spokojnie - powiedział do siebie, przez co natychmiast poczuł się mniej spokojnie. Im bliżej był, tym bardziej początkowa euforia zmieniała konsystencję. Nadal tam była, ale pod nią pojawiło się coś jeszcze. Nerwowość, której nie chciał nazywać nerwowością. Świadomość własnych dłoni. Włosów. Oddechu. Tego, że za kilka minut zobaczy Arta i będzie musiał zachowywać się tak, jakby przed chwilą nie pokonał połowy miasta na granicy zawału tylko dlatego, że dostał od niego jedno zdanie. Ludzie byli jednak upokarzająco prostymi stworzeniami. Wystarczyło, żeby właściwa osoba napisała „przyjedź”, a nagle wszystkie wcześniejsze plany traciły znaczenie.
Quincy pomyślał, że psy przynajmniej miały odwagę machać ogonem. On musiał udawać. Sześć minut. Budynek zobaczył z końca ulicy i wtedy już naprawdę pobiegł. Wpadł do środka, rzucił szybkie „dzień dobry” w stronę recepcji i ruszył dalej, zanim ktokolwiek zdążył uznać, że wygląda podejrzanie. W windzie nacisnął przycisk piętra, a potem, zupełnie bez sensu, nacisnął go drugi raz. Jakby to mogło ją przekonać.
- No dalej. - Drzwi zamknęły się z godnością właściwą urządzeniom, które nigdy nigdzie się nie spieszą. Quincy spojrzał na swoje odbicie w metalowej ścianie windy. Włosy nie były tragiczne. Poprawił je. Potem natychmiast je roztrzepał, bo poprawione wyglądały, jakby je poprawiał. Serce waliło mu zdecydowanie zbyt szybko. Oczywiście od biegu. Wyłącznie od biegu. Gdyby Art zapytał, Quincy był gotów przedstawić na ten temat pełną dokumentację medyczną. Telefon. Dwie minuty. Winda zadzwoniła. Drzwi rozsunęły się, a Quincy wyszedł tak szybko, że niemal zahaczył ramieniem o framugę. Korytarz wydawał się bezkreśnie długi. Ruszył nim, licząc numery na drzwiach. Jeszcze kilka metrów. Minuta. I nagle był tam. Zatrzymał się przed drzwiami apartamentu Arta.
Przez kilka sekund tylko stał, próbując doprowadzić oddech do stanu, który nie zdradzałby desperackiego sprintu przez ostatnie przecznice. Przesunął dłonią po włosach. Opuścił ją. Poprawił kurtkę. Uznał, że to jeszcze gorsze. Wyciągnął telefon. Dwadzieścia dziewięć minut. Quincy uśmiechnął się sam do siebie. Oczywiście, że zdążył. Schował telefon do kieszeni, uniósł rękę w stronę drzwi i dopiero wtedy dotarło do niego, że przez całą drogę ani razu nie zastanowił się nad najprostszą rzeczą. Co właściwie zrobi, kiedy Art je otworzy.
Arthit Rattanakosin
- Fuck. - Powiedział to zupełnie spokojnie, choć sekundę później już szukał butów. Trzydzieści minut nie było zaproszeniem. Trzydzieści minut było zadaniem. Próbą. Czymś pomiędzy rozkazem a głupim zakładem, którego zasad nikt mu nie wyjaśnił, a który mimo wszystko zamierzał wygrać. Najpierw napisał „ok”, skasował, bo zabrzmiało zbyt obojętnie. Napisał „będę”, ale to z kolei wydawało mu się podejrzanie gorliwe. Przez chwilę patrzył na migający kursor, aż w końcu zablokował telefon i wsunął go do kieszeni. Nie miał czasu żeby się zastanawiać.
Wypadł z mieszkania w tym, co miał na sobie, po drodze łapiąc kurtkę. Drzwi zatrzasnęły się za nim i dopiero przy schodach pomyślał, że być może powinien był spojrzeć w lustro. Nie wrócił. Lustra były dla ludzi, którzy mieli czas. Na zewnątrz miasto oczywiście postanowiło działać przeciwko niemu. Samochody poruszały się za wolno, światła zmieniały na czerwone dokładnie wtedy, kiedy do nich docierał, a ludzie na chodnikach zajmowali absurdalnie dużo miejsca. Quincy omijał ich gwałtownie, przeciskał się między parami, wyprzedzał mężczyznę z walizką, kobietę prowadzącą psa i grupkę studentów, która rozlała się po całej szerokości chodnika, jakby dostała go w spadku.
Co kilkadziesiąt sekund wyciągał telefon. Dwadzieścia sześć minut. Potem dwadzieścia trzy. Potem dziewiętnaście. Czas, kiedy się go obserwowało, zachowywał się inaczej. Normalnie był czymś niewidzialnym, można było go zgubić między jednym filmikiem a drugim, między kawą a prysznicem, między „zaraz” a „już idę”. Teraz stał się materialny. Miał ciężar. Quincy czuł każdą minutę osobno, jak monety przesuwane w kieszeni.
Najgorsze było to, że nie wiedział, dlaczego Art kazał mu przyjechać. (Ha! Napewno się nie domyślał) I oczywiście właśnie dlatego jego mózg produkował odpowiedzi z prędkością przemysłową. Może Art chciał z nim porozmawiać.
Może. Nie. Tego „może” nie dokończył nawet we własnej głowie. Przyspieszył.
Było w tym coś żałosnego i Quincy doskonale o tym wiedział. Gdyby ktokolwiek zapytał, powiedziałby zapewne, że po prostu nie lubi się spóźniać. Że trzydzieści minut to trzydzieści minut. Że nie ma w tym żadnej filozofii. Tymczasem biegł. Nie cały czas, oczywiście. Byłoby to poniżej godności. Biegł tylko wtedy, kiedy nikt ważny nie patrzył, a potem zwalniał do bardzo szybkiego marszu, kiedy mijał ludzi, próbując wyglądać jak ktoś, kto absolutnie zawsze porusza się po Toronto z miną człowieka ściganego przez urząd imigracyjny. Telefon znowu znalazł się w jego dłoni. Jedenaście minut.
- Spokojnie - powiedział do siebie, przez co natychmiast poczuł się mniej spokojnie. Im bliżej był, tym bardziej początkowa euforia zmieniała konsystencję. Nadal tam była, ale pod nią pojawiło się coś jeszcze. Nerwowość, której nie chciał nazywać nerwowością. Świadomość własnych dłoni. Włosów. Oddechu. Tego, że za kilka minut zobaczy Arta i będzie musiał zachowywać się tak, jakby przed chwilą nie pokonał połowy miasta na granicy zawału tylko dlatego, że dostał od niego jedno zdanie. Ludzie byli jednak upokarzająco prostymi stworzeniami. Wystarczyło, żeby właściwa osoba napisała „przyjedź”, a nagle wszystkie wcześniejsze plany traciły znaczenie.
Quincy pomyślał, że psy przynajmniej miały odwagę machać ogonem. On musiał udawać. Sześć minut. Budynek zobaczył z końca ulicy i wtedy już naprawdę pobiegł. Wpadł do środka, rzucił szybkie „dzień dobry” w stronę recepcji i ruszył dalej, zanim ktokolwiek zdążył uznać, że wygląda podejrzanie. W windzie nacisnął przycisk piętra, a potem, zupełnie bez sensu, nacisnął go drugi raz. Jakby to mogło ją przekonać.
- No dalej. - Drzwi zamknęły się z godnością właściwą urządzeniom, które nigdy nigdzie się nie spieszą. Quincy spojrzał na swoje odbicie w metalowej ścianie windy. Włosy nie były tragiczne. Poprawił je. Potem natychmiast je roztrzepał, bo poprawione wyglądały, jakby je poprawiał. Serce waliło mu zdecydowanie zbyt szybko. Oczywiście od biegu. Wyłącznie od biegu. Gdyby Art zapytał, Quincy był gotów przedstawić na ten temat pełną dokumentację medyczną. Telefon. Dwie minuty. Winda zadzwoniła. Drzwi rozsunęły się, a Quincy wyszedł tak szybko, że niemal zahaczył ramieniem o framugę. Korytarz wydawał się bezkreśnie długi. Ruszył nim, licząc numery na drzwiach. Jeszcze kilka metrów. Minuta. I nagle był tam. Zatrzymał się przed drzwiami apartamentu Arta.
Przez kilka sekund tylko stał, próbując doprowadzić oddech do stanu, który nie zdradzałby desperackiego sprintu przez ostatnie przecznice. Przesunął dłonią po włosach. Opuścił ją. Poprawił kurtkę. Uznał, że to jeszcze gorsze. Wyciągnął telefon. Dwadzieścia dziewięć minut. Quincy uśmiechnął się sam do siebie. Oczywiście, że zdążył. Schował telefon do kieszeni, uniósł rękę w stronę drzwi i dopiero wtedy dotarło do niego, że przez całą drogę ani razu nie zastanowił się nad najprostszą rzeczą. Co właściwie zrobi, kiedy Art je otworzy.
Arthit Rattanakosin