MAPLE HEARTS | PBF

Ciasto zapięła pasem. Zrobiła to bez zastanowienia, dopiero kiedy kliknęła klamra, zorientowała się, co właściwie robi i przez chwilę siedziała w Lexusie, patrząc na pudełko z cukierni, które jechało na fotelu pasażera lepiej zabezpieczone niż większość jej pracowników na wybiegu. Trudno, niech zostanie. Na tylnej kanapie leżały kwiaty w papierze i torba z owocami, a Aurora poprawiła lusterko, zahaczyła wzrokiem o własne odbicie i znowu na moment się zawiesiła. Czerwone włosy. Mijał już któryś tydzień, a ona nadal przez ułamek sekundy łapała się na tym, że szuka kogoś innego. Przeczesała je palcami, przerzuciła na jedną stronę, potem z powrotem na drugą. Dobra. Dość. Od pewnego momentu stwierdziła, że zmieni swój wygląd i wizerunek na inny. Co ją napadło? Sama nie wiedziała, nie miała pojęcia tak naprawdę, ale już się stało. Czerwone włosy, kolorowe ciuchy, słodkie perfumy i przyjemniejszy wygląd dla świata. Dziwne!
Ubrała się w trzech podejściach. Pierwsze było zbyt grzeczne, drugie zbyt na pokaz, trzecie wyszło tak, jak wyszło: szeroki sweter w kolorze przypalonej pomarańczy, który zsuwał się z jednego ramienia, wysokie spodnie w musztardowym odcieniu i płaszcz w butelkowej zieleni, na który jeszcze rok temu spojrzałaby w sklepie i uznała, że nie dla niej. Może nawet by splunęła w jego stronę, a dzisiaj? Dała za niego kilkaset dolców. Z perfum wybrała nowe, ciepłe, z czymś owocowym na wierzchu, i dopiero na schodach pomyślała, że idzie do człowieka, który leży po operacji płuca, i że może powinna ich nie nakładać aż tyle. Zawróciła? Nie. Pachniała, jak pachniała i tyle. Na półce w szafie została nowa para butów, jeszcze w pudełku, kolejna z tych, których nigdy nie włoży. Wzięła zwykłe botki. Nawet na swoje własne nieprzewidywalne decyzje miała jakąś granicę. Chyba.
Guildwood zostało z tyłu dość szybko. Kingston Road ciągnęła się szara i mokra po porannym deszczu, a między drzewami co jakiś czas błyskało jezioro, ołowiane, bez jednej fali. Liście kleiły się do chodników, w oknach Tim Hortonsa ktoś już wystawił dynie, chociaż do Halloween został jeszcze czas. Włączyła playlistę, tę której nikomu nie pokazywała i podkręciła głośność trochę wyżej niż wypadało kobiecie w jej wieku i na jej stanowisku. Zawieszonym stanowisku, poprawiła się w myślach. Dopóki nie skończy się to cholerne śledztwo, była kierowniczką tylko na papierze, a papier akurat leżał w szufladzie w czyimś gabinecie. Ile to jeszcze będzie trwać?
Raport medyczny znała prawie na pamięć. To akurat nie było żadne wielkie osiągnięcie, bo pamięć fotograficzna działała i wtedy kiedy człowiek wolałby żeby nie działała. Złamane żebra, uszkodzone lewe płuco, odma, krwiak, obita śledziona, krwotok wewnętrzny, wstrząs, oba przedramiona rozcięte głęboko, w jednym ścięgna. Czytała to przy kuchennej wyspie z czarną kawą, której nie tknęła i przy trzecim akapicie złapała się na tym, że przesuwa palcem po własnym przedramieniu, jakby sprawdzała czy jest całe. Nie było w tym nic z nagłego współczucia. To była po prostu wiedza, a wiedzy nie dało się odłożyć z powrotem. Za dostęp zapłaciła kilkaset dolarów i parę uprzejmie sformułowanych zdań o pozwie, na które sekretarka w szpitalu zareagowała szybciej niż na samą gotówkę. Gdyby ktoś z jej zespołu zrobił coś takiego to z pewnością wywaliłaby go bez rozmowy i tłumaczeń. Nie zamierzała się nad tym teraz zastanawiać. Adres wyciągnęła z kadr, bo oczywiście nikt nie pomyślał, żeby odciąć jej dostęp. Typowe. Gdyby to ona prowadziła ten dział coś takiego nie miałoby prawa się wydarzyć.
Zanim jednak wybrała się w podróż, do samego szpitala jeździła cztery razy. Nigdy nie weszła dalej niż do szyby w drzwiach. Stała w korytarzu, w tym samym płaszczu co zawsze, z torebką ściśniętą pod pachą i patrzyła na człowieka, który spał z rurką w nosie i wyglądał zupełnie nie jak Padington Bear. Paddy w jej głowie chodził po wybiegu z uśmiechem i wiedział, który zwierzak dziś ma gorszy dzień, jeszcze zanim ktokolwiek zdążył jej o tym powiedzieć. Dwa razy zostawiła kwiaty na parapecie obok drzwi kiedy akurat spał i dwa razy wyszła zanim pielęgniarka zdążyła zapytać od kogo. Tchórzostwo, pomyślała teraz, zmieniając pas. Pierwsze słowo, które przychodziło jej do głowy kiedy chciała opisać te wizyty, było właśnie takie, tylko że nie lubiła go używać w kontekście siebie. Zdecydowanie.
Malvern zaczęło się niepostrzeżenie: niższa zabudowa, szeregówki z cegły, trochę bloków, rowerki porzucone na trawnikach, na skrzyżowaniach ludzie z kubkami w rękach. Zwolniła. Nawigacja zakomunikowała, że cel jest po prawej, ale to nie był żaden cel, tylko zwykła kamienica przy zwykłej ulicy, z żółtymi liśćmi na schodkach i doniczką, która potrzebowała podlania. Zaparkowała kawałek dalej, tak że nie dało się stąd zajrzeć w okna, a potem przez dobre trzy minuty siedziała, patrząc na deskę rozdzielczą. Kiedy już ułożyła w głowie otwarcie rozmowy, takie żeby brzmiało lekko i nie wyglądało na przygotowane, okazało się że ułożyła cztery i że żadne z nich nie ma sensu. Świetnie.
Zebrała wszystko naraz, bo dwa kursy do samochodu były poniżej jej godności. Kwiaty pod pachą, torba z owocami na nadgarstku, ciasto w obu dłoniach. Gerbery i coś pomarańczowego, co sprzedawca nazwał jakoś ładnie, a ona poprosiła tylko, żeby nie wyglądało to jak bukiet na pogrzeb. Winogrona, gruszki, klementynki, wszystko takie, że Paddy raczej nie miałby powodu narzekać. Ciasto ze środka miasta, z cukierni, do której trzeba było dzwonić dzień wcześniej i do której dzwoniła, bo ktoś z jej dawnych znajomych kiedyś jej o niej wspomniał. Podobno była najlepsza. Weganką była. Ostatnio. Od kilku lat. Dziś jednak nie miała pojęcia, czy ciasto zawiera masło i uznała, że dziś to nie ona będzie je jeść. Pan Bear ma zjeść wszystko.
Wiatr zawiał jej pod płaszcz, kiedy tylko wysiadła, a sweter który rano wydawał się dobrym pomysłem, przestał nim być, bo ramię odsłonięte miało swoje zdanie na temat tej pory roku. Przeszła jakieś dwadzieścia metrów po mokrym chodniku, czując własne kroki bardziej niż zwykle. Dwie kobiety na przystanku zerknęły na nią, jedna z nich kilka sekund dłużej. Nie wiadomo czy z powodu włosów, czy płaszcza, czy tego że wyglądała jak ktoś, kto zgubił drogę do zupełnie innej dzielnicy. Aurora uniosła brodę. Dwa miesiące temu nikt by nie zwrócił uwagi, bo nikt nie patrzy na kobietę w granatowym żakiecie, którą widzi się z daleka i omija szerokim łukiem. Teraz patrzyli. Nie była pewna, czy jej się to podoba, a to w jej przypadku samo w sobie było nowością.
Przed furtką do kamienicy zatrzymała się na dłużej niż zamierzała. Z tej odległości widziała numer na ścianie, krzywo przykręconą lampę nad drzwiami i wycieraczkę zdartą na rogu. Nic tu nie pasowało do wizji, którą miała w głowie, a jednocześnie wszystko pasowało do niego. W głowie, bez pytania, pojawiło się zoo i pamiętna noc. Kangur, krzyk, to co zrobił jaguar. Poczuła, jak coś ściska ją w żołądku, więc przeniosła ciężar z nogi na nogę, poprawiła uchwyt na pudełku i powiedziała sobie półgłosem, żeby nie robić scen. Nikt nie wiedział, że tu jest. To była jedyna wygoda tej sytuacji. Reszta pracowników mieszkała w innym rejonie. Tak, to też sprawdziła. Nikt nie mógł jej zobaczyć, kiedy się waha i nikt nie mógł jej powiedzieć, żeby się uspokoiła, a ona z wielką chęcią odpowiedziałaby wtedy czymś mało uprzejmym.
Otworzyła furtkę łokciem, bo żadna inna część jej ciała nie była wolna. Wyszło to bardziej niezdarnie, niż chciała, a gerbery zsunęły się jej pod pachą i musiała je przytrzymać brodą. Wspaniale. Black Swan na wizycie u pracownika, z ciastem w dłoniach i kwiatami w zębach. Gdyby ktoś z zoo ją teraz widział, cały ten dział wziąłby tydzień wolnego żeby to przetrawić. Na schodkach potknęła się o własny but, odzyskała równowagę i przez moment była autentycznie wściekła na całą sytuację, na ten budynek, na tę cukiernię, na siebie. Ta wściekłość trwała tylko tyle ile trzeba i okazała się lepsza niż strach.
Stanęła przed drzwiami. Odczytała na domofonie numer mieszkania i pasujące nazwisko. Okazało się, że drzwi były uchylone. Bardzo bezpieczne dzielnica, pomyślała. Ruszyła na piętro, tym razem bez problemów i żadnych przygód. Gdy stanęła przed starymi drzwiami, zawahała się. Naprawdę nie była podobna do siebie. Nie wiedziała co się z nią działo, ale postanowiła kontynuować przygodę. Dzwonek był jednym z tych starych, z przyciskiem w plastikowej oprawce, który trzeba było nacisnąć porządnie, bo inaczej nie zadziałał. Zobaczyła, że palec ma już gotowy, wyciągnięty w odpowiednią stronę, tylko że ręce zajęte i że w tej sytuacji pewnie powinna sięgnąć łokciem. Przez głowę przeleciało jej jeszcze, że może to zły dzień, że powinna była zadzwonić wcześniej, że może powinna była w ogóle nie przyjeżdżać. Cztery razy stała przy tej szybie w szpitalu i cztery razy odchodziła. Dzisiaj nie było żadnej szyby.
Przycisnęła dzwonek łokciem i została, gdzie stała.

Padington Bear

Siedział w kącie sofy od niemal dwóch godzin, obłożony poduszkami tak, żeby żebra przypominały o sobie przy każdym wdechu, ale żeby żadna z nich nie uciskała ich zbyt mocno, a pod brodą miał koc w kratę, który matka podciągała mu co kilkanaście minut z uporem kogoś, kto walczy z przeciągiem w całym mieszkaniu. Obie ręce tkwiły przed nim w bandażach od nadgarstków po łokcie, białe i sztywne, ułożone na kolanach jak coś, co trzeba komuś pożyczyć na chwilę i oddać w stanie nienaruszonym. Herbata stała na stoliku dokładnie tam, gdzie nie dało się jej dosięgnąć, bo sięgnięcie wymagało ruchu, ruch wymagał pytania do mamy, a pytanie do mamy kończyło się zwykle tym, że to ona podawała kubek i robiła przy tym minę, której wolał nie oglądać. W mieszkaniu pachniało warzywnym rosołem, którego sam nigdy by nie ugotował, i świeżo upranymi firanami, których nie prał od lat, więc od trzech dni, odkąd wrócił ze szpitala, miał wrażenie, że wszedł do cudzego domu z własnymi meblami. Matka robiła porządki z rozmachem kobiety, która całe życie pracowała z ludźmi potrzebującymi systemu, a teraz dostała do dyspozycji cały lokal i jednego bezradnego syna. Rośliny przeniosła bliżej okna według planu światła, którego mu nie wyjaśniła, podlewała je co drugi dzień wodą z dzbanka, co do którego miał poważne zastrzeżenia, tylko że nie trafił jeszcze na odpowiedni moment, żeby je wygłosić. Gertruda, największa z paproci, stała teraz na fotelu przy oknie z miną ofiary przesiedlenia i patrzyła na niego z wyrzutem, który czuł nawet przez bandaże.
Dzwonek odezwał się około czwartej, jeden z tych starych, z plastikowym przyciskiem, który działał tylko wtedy, kiedy ktoś naprawdę chciał wejść, więc przez moment nie pomyślał nawet o listonoszu. Ucho złapało dźwięk, zanim głowa zdążyła go zrozumieć, a ciało zareagowało pierwsze: podniosło go do połowy z poduszek i zatrzymało w miejscu, w którym klatka piersiowa złożyła formalny sprzeciw. Z kuchni dobiegł szczęk łyżki odkładanej na blat.
— Siedź — rzuciła matka tonem, którym przez trzydzieści lat uspokajała ludzi w sytuacjach o wiele trudniejszych niż własny syn na kanapie, po czym wytarła ręce w ściereczkę i ruszyła korytarzem.
— Siedzę — wycharczał Paddy, opadając z powrotem, i dopiero kiedy ból trochę odpuścił, zorientował się, że wcale nie siedzi, tylko pochyla się do przodu jak pies nasłuchujący kroków pod furtką.
Otwierając drzwi, Eleanor zobaczyła najpierw gerbery, potem torbę z owocami zawieszoną na nadgarstku, białe pudełko trzymane w obu dłoniach tak ostrożnie, jakby w środku siedział ktoś żywy, i dopiero na końcu twarz, z której nie umiała odczytać niczego konkretnego poza tym, że jej właścicielka od dawna nie spała dobrze i nie przyszła tu dla przyjemności. Płaszcz w kolorze butelkowej zieleni, pomarańczowy sweter zsunięty z jednego ramienia, czerwone włosy. Nie wyglądała na kogoś od sąsiadów ani z opieki społecznej, a już na pewno nie na kogoś ze szpitala, bo ludzie ze szpitala nie przynoszą ciast. Za plecami Eleanor, z głębi pokoju, doszło głośniejsze niż zwykle skrzypnięcie sofy. Znała ten dźwięk. Syn właśnie próbował wstać po raz drugi i właśnie po raz drugi mu się to nie udawało.
— Dzień dobry — powiedziała, odsuwając się o krok, żeby zrobić miejsce dla wszystkiego, co dziewczyna ze sobą taszczyła — Proszę wejść, bo zaraz pani to wszystko wypadnie.
Z sofy Paddy widział wyłącznie wycinek przedpokoju, kawałek ściany z wieszakiem i fragment sylwetki, ale ten fragment wystarczył, żeby w głowie zaczęła mu się przesuwać jakaś mapa. Najpierw gerbery, pomarańczowe, w papierze, potem sweter w kolorze dyni, a wyżej włosy tak czerwone, że przez sekundę wziął je za odblask lampy. Jesień weszła mu na korytarz razem z mokrym wiatrem i nie zostawiła nawet wizytówki. Mózg po narkozie nadal poruszał się z prędkością poczty wiejskiej, więc dopiero kiedy kobieta uniosła podbródek, tym charakterystycznym, odrobinę bezczelnym ruchem, który znał ze setek porannych odpraw, cała układanka wskoczyła na miejsce i poczuł, jak robi mu się gorąco aż po opatrunki.
— Mamo, to z zoo — zawołał, a głos wyszedł mu cieńszy, niż planował, więc odchrząknął i spróbował jeszcze raz — To jest panna Aurora Swan, moja... no, kierowniczka. Znaczy się szefowa. Zasadniczo — dodał, choć w jego głowie brzmiało to znacznie sensowniej. Zerknął na własne ręce, jakby to one odpowiadały za bałagan w zdaniach, po czym wrócił wzrokiem do przedpokoju — Wejdź, proszę. Tylko nie patrz na skarpetki, mama poukładała mi cały dom i nie wiem już, gdzie co leży, a skarpetki akurat zawsze miały skłonność do życia własnym życiem.
Chciał wstać, naprawdę chciał, bo człowiek, który przyjmuje gości na leżąco i w kocu, wygląda jak ktoś, kto nie szanuje wizyty, ale ciało ściągnęło go z powrotem szybciej, niż zdążył się wyprostować. Wydobył z siebie krótki syk, którego nie zamierzał nikomu pokazywać, i opadł na poduszki z miną człowieka, który sprawdza, czy wszystko nadal jest tam, gdzie było rano — Przepraszam — wyrzucił z siebie — Nie wstaję. Mama twierdzi, że jeśli spróbuję jeszcze raz, to przywiąże mnie do sofy tą tasiemką od firanek, a ostatnio nie mam siły na negocjacje.
Patrzył na nią dłużej, niż wypadało, ale nie potrafił przestać. Włosy, płaszcz, sweter, nic z tego nie pasowało do kobiety, która jeszcze niedawno stała na odprawie w granatowym żakiecie i spoglądała na grafik tak, jakby grafik był jej winien pieniądze. Przypomniał sobie, jak wyglądała tamtej nocy, blada, z radiem w drżących dłoniach, i natychmiast odepchnął to wspomnienie, bo nie zamierzał do niego wracać, nawet gdyby ktoś zagroził mu drugą operacją. Nie dlatego, że było niewygodne. Raczej dlatego, że nie należało do niego.
— Fajny kolor — dodał, zanim zdążył to powstrzymać — Włosów. Mówię o włosach — kiwnął głową, jakby to cokolwiek wyjaśniało, a kiedy uświadomił sobie, że kiwa nią o sekundę za długo, zamilkł i zaczął z nadzwyczajną uwagą studiować bandaż na lewym przedramieniu.
Matka tymczasem otworzyła drzwi szerzej i wyciągnęła ręce w stronę gerber, gotowa je przejąć, kiedy tylko dziewczyna zdecyduje się je oddać, a ściereczka w jej dłoni nadawała całemu gestowi charakter ekspedientki w dość nietypowej cukierni.
— Kwiaty wstawię do wody, ciasto zaniosę do kuchni, a pani proszę nie stać w progu, bo wyziębi się całe mieszkanie — oznajmiła, po czym zerknęła w głąb pokoju z wyrazem twarzy, który Paddy znał aż za dobrze i który oznaczał, że wieczorem czeka go przesłuchanie — Zaraz zaparzę herbatę. Niech ktoś tylko zadecyduje, jaką.
— Mamy zwykłą, zieloną i taką z jakimiś ziołami — podrzucił Paddy z sofy, zadowolony, że udało mu się wypowiedzieć choć jedno zdanie bez pomyłki — Ta z ziołami jest dość osobliwa, ale mama twierdzi, że działa na wszystko — skinął brodą w stronę fotela przy oknie, na którym stała Gertruda, a obok niej trzy doniczki ewakuowane z parapetu — Usiądziesz? Tylko przestaw ją gdzieś, jeśli możesz. Nie gryzie, ale potrafi się obrazić.

Aurora B. Swan