MAPLE HEARTS | PBF

Kłótnia zdawała się wisieć w powietrzu kilka godzin, zanim eskalowała od drobnostki, do dramatycznego, poprzedzonego trzaskiem drzwi, wyjścia. Świadomość, że częściowo Sarah miała bardzo sporo racji, nie pchnęła Malcolma do tego, by za nią jakkolwiek ruszyć. Nie przejął się też dźwiękiem odpalanego silnika, dochodząc do nieco paskudnego wniosku, że prawdopodobnie oboje tego spokoju w tej chwili potrzebowali.
Jej nagły wyjazd stał się jednak trochę problematyczny te kilka godzin później, gdy odebrał telefon ze szpitala. Po usłyszeniu wszystkich informacji, w pierwszej chwili wybrał nawet numer do Sarah, ale nim nacisnął zieloną słuchawkę, zdał sobie sprawę, że robiłby to nie tyle po to, by załagodzić konflikt, ile przez fakt, że potrzebował auta. Nie chciał tego rozwiązywać w ten sposób, wiedząc, że zapanowanie nad nerwami i odpoczynek, przypomni mu, że nie był — przynajmniej kiedyś — aż tak beznadziejnym mężem człowiekiem.
W jakim świetle stawiał go jednak fakt, że wygrzebałby z listy kontaktów na swoim telefonie co najmniej pięć innych osób, które mógłby poprosić, ale tego nie zrobił? Z pełną premedytacją napisał właśnie do Olandra, wiedząc, że jeśli miał wybrać jedną osobę, z którą dobrowolnie zamknie się w aucie na kilka godzin, inne opcje nie istniały. Chciał, żeby był to Ollie, nawet jeśli ostatnie spotkanie pozwoliło mu wygodnie założyć, że nie musiał szukać pretekstów, by się z nim spotkać.
Nie chodziło jednak przecież tylko o to. Obecność ojca w szpitalu budziła w Malcolmie całą masę uczuć, z którymi nie radził sobie najlepiej. Odnajdywał jakiś psychiczny komfort w myśli, że będzie miał obok siebie akurat jego. Co było dość problematyczne i nieco mylące, ale szczęśliwie dla Malcolma, dobrze radził sobie z wypieraniem niewygodnych wniosków.
Przed umówionym spotkaniem starał się wyrwać tej nocy kilka godzin snu. Udało mu się to z trudem, a gdy rozbudził go sygnał budzika, był więcej, niż pewien, że odpłynął w pełni dopiero przed kilkoma chwilami. Czuł się jeszcze mocniej zestresowany i spięty, czego nie uspokajały nawet przytaczane w pamięci słowa kobiety, z którą rozmawiał o stanie swojego ojca. Mógł też nie być z nim najbliżej w tym dorosłym życiu, ale nie ściągało to z ramion Malcolma metaforycznego ciężaru.
Zjawił się przed domem w kilka minut po otrzymaniu smsa. Zamknął drzwi i ruszył w stronę auta, czując jak zdradziecko mocniej uderzyło mu serce, gdy wzrok przesunął się po sylwetce Oleandra. Poprawił na ramieniu torbę, której wąski pasek, wżynał mu się niewygodnie w ramię.
— Hej — przywitał się, gdy wysiadł z auta. Kiedy ręce Oleandra na kilka chwil owinęły się wokół ciała Malcolma, miał wrażenie, że poczuł bijące od niego ciepło, mimo kilkunastu dzielących ich warstw ubrań. Sam jego widok sprawił, że pierwszy raz, odkąd pokłócił się z Sarah aż tak, poczuł jakiś spokój, z wolna ogarniający jego spięte ciało. W jego wyniku zdołał nawet unieść lekko kąciki ust, w uśmiechu.
— To dobrze, to całkiem sensowny czas — podsumował, a że zabrzmiało to gorzej, niż wydawało się brzmieć w jego głowie, ściągnął brwi lekko zakłopotany. Podał mu torbę, by mógł ją wrzucić do bagażnika, gdy sam zajmował miejsce pasażera. Ściągnął z głowy czapkę, odkładając ją na siedzenie do tyłu. — Dzięki, że znalazłeś czas — dodał jeszcze krótko. Istniało mnóstwo powodów, dla których mógłby mu zwyczajnie odmówić. Od wygodnego nie mam czasu, do całkiem szczerego i uzasadnionego nie jestem ci nic winien. Mal musiałby przyjąć ten fakt i po prostu jakoś go przełknąć.
Kiedy kręcił się na swoim łóżku, próbując na kilka chwil zmrużyć oko, zastanawiał się nad odpowiedzią na ewentualne pytanie o auto Malcolma. Mógł skłamać, zasłaniając się mechanikiem, bo myśl o przytaczaniu w uzasadnieniu imienia żony, wydawała mu się cholernie niewygodna. Czy Oleander zapyta o to, czemu nie jechała z nim? Czy może nie chciałby słuchać o żonie Malcolma równie mocno, co Malcolm nie chciałby o niej mówić?
— Powinniśmy się zatrzymać. Chętnie odwdzięczę ci się śniadaniem za to, że przyjechałeś — zapewnił go jeszcze. Żołądek Malcolma może i ściskał się z przynajmniej piętnastu różnych powodów, ale brał pod uwagę, że nie tylko jego potrzeby podczas tej trasy były istotne. — Jakbyś chciał się zamienić op drodze to też będzie okej — dodał. Było cholernie wcześnie, a ich czekało kilka godzin podróży, więc nie miałby problemu z tym, by odciążyć Oleandra w pewnym momencie, przejmując rolę kierowcy. Na przykład, gdyby chciał się zdrzemnąć. Mal wiedział natimiast, że niekoniecznie miał na to szanse.

oleander everhart