MAPLE HEARTS | PBF

your blood, your bones
your voice and your ghost
W dalszym ciągu próbował jakoś zaakceptować to wszystko, co się potoczyło z Eleną. Był to jeden z rozdziałów w jego życiu, który, choć zakończył się gorzkawym posmakiem, przez większość czasu smakował cholernie słodko. Gdy w końcu zdobył się na odwagę, by przyznać Aidenowi, że cały ten czas tak naprawdę udawał, że byli parą, doszło do niego, że czego, do kurwy nędzy, on się tak wstydził? Tego, że był zdolny do uczucia, które dawno przeklął w myślach, nazywając je czymś banalnym? Czy czego tak właściwie? Żałosne. Wiedział, że musiał wrócić do normalnego trybu życia, a ciągłe zachęty, by randkował i wrócił do towarzyskiego świata, go najzwyczajniej nudziły.

Jednego wieczora zdecydował więc, że odpali tę żałosną aplikację, poswipuje na jakichś random kobietach i przy okazji następnej rozmowy z kumplami stwierdzi, że tak, już wszystko dobrze, zapomniał o łabądku i świetnie sobie radzi z akceptacją odrzucenia i tego, że ktoś nie potrafił być z nim szczery, że ona nie potrafiła z nim być szczera, że nie zasługiwał na s z c z e r o ś ć. No i jak już założył ten nieszczęsny profil, to wstawił nie swoje zdjęcia, bo przecież on by się nie zniżył do takiego poziomu, by użyć swoich prawdziwych zdjęć, no nie? No i jedną z pierwszych osób i jedynych, z którymi miał match, była niejaka Fanny, piękna blond kobieta, z którą dosłownie w przeciągu godziny umówił się na randkę.

TELEFONICZNĄ RANDKĘ.
Przeciągnął się na kanapie, podnosząc się po chwili i kierując do barku, kuśtykając na kontuzjowanej nodze, by nalać sobie whisky do szklanki, zanim wstukał w telefon jej numer i czekał na sygnał.

P O Ł Ą C Z E N I E W Y C H O D Z Ą C E
✆ Fanny
Łączenie…
• • •
──────────────
Po kilku sekundach usłyszał, że odebrała telefon. - Fanny? - uśmiechnął się pod nosem, zaciskając palce na telefonie. - To na jakie wino się zdecydowałaś?

fan✆

Udawanie stało się częścią jej natury.
Musiała chyba przechodzić przez jakiś kryzys tożsamości, skoro tak łatwo przychodziło jej granie kogoś, kim wcale nie była. Prawdę odrywała od siebie kawałek po kawałku, jakby ostatecznie miało nie pozostać nic. Bo wszystko to, co na co dzień pokazywała innym było tylko kreacją, pustą (aczkolwiek bardzo ładnie przyozdobioną) wydmuszką. Z prawdziwą Neną styczność mieli nieliczni.
Chętnie nakładała na siebie te maski – ukrywanie swoich niedoskonałości stało się nawykiem, którego nie potrafiła się oduczyć. Bo dużo łatwiej było wcielić się w kogoś, niż ukazać najmarniejszą wersję siebie. A każdej swojej kreacji czuła się jak aktorka. Lubiła każdą z ról, ale nigdy nie chciałaby grać Neny. Tej prawdziwej, która wieczorami zamykała się w pokoju i wyła w poduszkę. Tej, której wydusiła już niemal wszystkie łzy. Tej, którą tak bardzo nie chciała być.
Ale Fanny? Ona była o b ł ę d n a.
Siedziała na kanapie, okryta puchatym kocem. Bluzka na ramiączkach odsłaniała jej szczupłe ramiona. Włosy miała spięte, bo tak było znacznie wygodniej. Na stoliku stała miska z ulubionymi chipsami dziewczyny, a zaraz obok lampka wina (przynajmniej to nie było częścią tego fałszu). Telefon w gumowym etui ze zwierzęcymi uszami leżał na miękkim obiciu kanapy. Czekała aż zadzwoni.
Taka była Fanny.
Taką chciała być tego wieczora.

POŁĄCZENIE PRZYCHODZĄCE

✆ numer nieznany
Łączenie...

• • •
──────────────
Na jej twarzy pojawił się uśmiech – szczery, zadziorny, taki, na który Nena nigdy nie zdobyłaby się publicznie. Dobrze, że robiło się coraz zimniej to przynajmniej będzie mogła zasłaniać usta szalikiem, żeby nie przyciągać niczyjego wzroku. Kolejny nieprzychylny komentarz całkowicie by ją dobił.
Ale nie myślała o tym, nie dzisiaj.
Nie odebrała od razu połączenia, żeby nie wyszła na taką, która nie mogła się doczekać tego telefonu. Odczekała sygnał, może dwa i dopiero wtedy przesunęła zieloną słuchawkę w bok. Uśmiechnęła się znowu, gdy tylko usłyszała jego głos.
— O łał, jak ty przyjemnie brzmisz... — powiedziała od razu, rzucając komplementem, który był w tym całym fałszu zadziwiająco szczery. Słyszeć, ale nie widzieć – to działało na wyobraźnię. Choć widziała go tylko na zdjęciach to wyobraźnia robiła swoje. W głowie kreśliła powoli jego postać. To, w jaki sposób układa usta gdy mówi. I w taki sposób się uśmiecha, przecież doskonale słyszała radość w jego głosie.
— Czerwone słodkie. Życie jest wystarczająco gorzkie, trzeba sobie je stale umilać — odparła, mimowolnie przysuwając do siebie duży kielich. Pewnie słyszał w słuchawce dźwięk sunącego po blacie naczynia. — Ty jakieś masz? Czy jesteś fanem silniejszych trunków? — zapytała, wykorzystując chwilę w której jej odpowiadał, by upić pierwszy łyk.
Wspaniale było być Fanny.
Fanny, skrót od Frances – wymyśliła to już wcześniej.

celio ✆

POŁĄCZENIE 00:14:46
✆ fanny
• • •
──────────────

Był na wielu randkach, ale chyba jeszcze nigdy na takiej, która wyglądała właśnie w ten sposób. Zadziwiające, jak różne sytuacje w życiu mogą na nas wpłynąć, no nie? No i teraz tak stał, trzymając mocniej telefon, przenosząc ciężar ciała na zdrową nogę, i uśmiechał się pod nosem jak jakiś gówniarz, słysząc jej ciepły głos. - Ja? Słyszałaś siebie? Brzmisz nieziemsko - rzucił, trochę bardziej flirciarsko, niż sam by się po sobie spodziewał, ale przecież teraz nie był w stu procentach sobą, no nie? Teraz był Celio, mężczyzną, z którym myślała, że rozmawia, a nie Caspianem, zamkniętym w sobie mężczyzną, który znowu przysiągł sobie na wieki wieków, że nie otworzy serca na żadną inną kobietę.

Przymknął na moment oczy, próbując zwizualizować sobie tę piękną blondynkę, którą widział na zdjęciach, i dopasować jej twarz do głosu, który teraz słyszał. Huh, zadziwiające, jak zmysły potrafiły działać w takich sytuacjach. - Mówisz? Cholera, szkoda, że o tym nie pomyślałem - zaśmiał się, słysząc jej opinię na temat gorzkiego życia, zanim dodał, - Może jak będziesz miała ochotę na naszą następną romantyczną telefoniczną randkę, również zaopatrzę się w butelkę czerwonego, słodkiego - uśmiechnął się pod nosem.

No proszę, ledwo zaczęła się pierwsza randka, a on już planował drugą. Może to przez jej głos? Było w nim coś ze śpiewu syreny, coś, co sprawiało, że chciał słuchać dalej, nawet jeśli rozsądek podpowiadał mu, żeby nie zapuszczał się za daleko, - Ja mam whisky - uniósł szklankę do ust i upił łyk. - szkocką, stuletnią - dodał. - Mogę zdradzić ci sekret? - zapytał, zanim parsknął cichym śmiechem, kierując się w stronę kanapy. Usiadł na niej, wygodnie się oparł i wyprostował nogę. - Czasami lubię nawet wypić koktajl, chociaż wiem, że jest to uznawane za mało męskie - rzucił rozbawiony. - Mój ulubiony? Pornstar martini - dodał, no bo halo, i tak go nigdy nie zobaczy, więc mógł się chociaż po części dobrze bawić, no nie? - teraz możesz mi powiedzieć, czy jest to dla ciebie hot or not - uśmiechnął się, upijając kolejny łyk bursztynowego trunku, zanim zapytał, - a Fanny to skrót od jakiego imienia?

fan✆