MAPLE HEARTS | PBF

Jej bateria społeczna była na wyczerpaniu. Ledwie przetrwała jeden rodzinny zlot z okazji rocznicy ślubu dziadków a już szykował się kolejny, tym razem z rodziną Chloe.
To nie tak, że nie chciała tam jechać. Uwielbiała rodzinę żony, z większą jej częścią miała zdecydowanie lepszy kontakt niż ze swoimi własnymi krewnymi a święta czy przeróżne uroczystości w ich towarzystwie zawsze były dla niej miłą odskocznią, nawet teraz, kiedy Chloe już z nią nie było. Jej śmierć w żaden sposób nie wpłynęła na relacje Andry z jej rodziną, Bellerose wciąż czuła się jej pełnoprawną częścią, dlatego kiedy kiedy mama Chloe (będąca jej bliższa, niż własna matka) zaprosiła ją na rodzinny weekend w domkach w lesie, nie miała serca jej odmówić.
Kto wie, może kilka dni poza miastem dobrze jej zrobi?
Bryce ze swoją propozycją podwózki spadł jej z nieba, bo mimo, że już niemal od roku nie odczuwała paniki siadając za kierownicą, niespecjalnie widziało jej się jechać samodzielnie dalej, niż poza granice Toronto. Przy dłuższych trasach wciąż czuła się niepewnie a do pokonania mieli prawie dwieście kilometrów - i choć nie zamierzała kwestionować wyboru teściowej, niepojęte dla niej było, dlaczego nie mogła wynająć czegoś bliżej. Naprawdę doceniała, że może zabrać się z Brycem, po raz kolejny utwierdziła się w przekonaniu, że zawsze może na niego liczyć. Wiedziała, że dla Chloe był jak starszy brat i sama również od lat traktowała go w ten sposób.
Nim wyjechali z miasta, zdążyło się już niemal całkowicie ściemnić. Gdyby Andra była wierząca, z całą pewnością zaczęłaby teraz odprawiać błagalne modły o dobrą pogodę, bo chyba nie wytrzymałaby kilku godzin w trasie, gdyby zaczął padać deszcz.
Tamtego dnia też padało.
Natychmiast spróbowała odsunąć od siebie traumatyczne wspomnienie; wolała, żeby wspólna podróż nie rozpoczęła się od ataku paniki. Pozwoliła sobie włączyć radio, bo muzyka trochę ją uspokajała; poza tym gadała do Bryce'a praktycznie całą drogę a nerwy zajadała zapasem oreo - oczywiście po uprzedniej obietnicy, że odkurzy w samochodzie, jeśli nimi nakruszy, bo domyślała się, że kuzyn wolałby nie znajdować później na siedzeniach kawałków ciastek.
Po dwóch godzinach jazdy miejski krajobraz całkowicie ustąpił niekończącym się pasmom drzew, co oznaczało mniej więcej tyle, że prawdopodobnie są już bliżej niż dalej. Problem w tym, że co rusz gubili zasięg a nawigacja zaczęła głupieć i kazała im skręcać w jakieś zarośnięte leśne drogi, których nawet nie było na mapie. Czy to możliwe, żeby cel ich podróży był w aż tak głębokim zadupiu?
— Jesteś pewien, że ta nawigacja działa dobrze? — zapytała, zerkając na Bryce'a znad prawie pustej paczki oreo. Ponad wszystko pragnęła w tej chwili być już na miejscu, a tymczasem miała nieprzyjemne wrażenie, że chyba nieco zboczyli z trasy i zmarnują kolejne pół godziny na kręcenie się w kółko.
Następnym razem chyba jednak będzie musiała zasugerować teściowej, żeby wybrała na rodzinny zjazd jakieś bardziej przystępne miejsce.

Bryce Livingston

Mimowolnie wypatrywał się czasu kiedy na grupowym czacie wpadnie wiadomość od cioci oznajmiający, że odbędzie się rodzinny zjazd. Była to zazwyczaj swojego rodzaju odskocznia od codziennego życia, przypominająca mu odczucie, które towarzyszyło mu przy wyjazdach do letniej szkółki, czy nawet spędzanie razem tygodnia razem z Chloe i innym kuzynostwem. Zmiana otoczenia, inne drzewa do wspinaczki, jagodowe ciasto cioci Susan – na takie wakacje wyczekiwał cały rok szkolny.
Tym razem tym bardziej chciał wyrwać się z Toronto skoro jego syn spędzał ten czas ze swoją mamą i jej rodziną. Musiał zająć czymś myśli i oderwać się od tego poczucia samotności, które nadal go dręczyło po rozstaniu. Taki zjazd rodzinny gwarantował, że jego myśli będą zajęte przez cały czas kiedy nie będzie spać. A nawet wtedy nie zawsze można było być bezpiecznym, bo dzieciaki lubiły między sobą organizować psikusy dla dorosłych. W zeszłym roku Bryce zamiast telefonu na nocnej szafce znalazł kolekcję ropuch. Melissa (jego była) nie uznała biegania za nimi po pokoju za tak humorystyczne jak Bryce.
W takich długich trasach dobrze było mieć towarzystwo do rozmowy, czy nawet wspólnego słuchania muzyki, a w dodatku nie mógłby pozwolić, aby Andra wybierała się na taką wycieczkę sama. Gdy tylko padła propozycja rodzinnego weekendu Livingston od razu napisał do swojej przybranej kuzynki oznajmiając, że pojadą razem. Przedstawił to kobiecie tak, że brzmiało jakby to ona robiła mu przysługę zabierając się z nim jako pasażerka.
Tak jak Bellerose zajadała się Oreo z nerwów tak Bryce podkradał od niej ciastka pod pretekstem dostarczania cukru dla mózgu, żeby mógł się lepiej skupić. O tym, że sam też mógł przy tym nakruszyć już nie wspominał, bo okruszki należały do właściciela paczki. Honda Civic była jego oczkiem w głowie i uwielbiał ją dopieszczać i regularnie czyścić. Jednocześnie lata wożenia malca na tylnym siedzeniu znieczuliły go i poskromiły jego pedantyczność. Tak więc i oczekiwał, że z przekąskami na dłuższą podróż przyjdzie też bałagan. Tylko Andrze tego nie wspominał.
Mimo generalnego stanu zrelaksowania, bo jazda sprawiała mu przyjemność gubiąca się coraz częściej nawigacja zaczęła go niepokoić. Dał jej szansę kilka razy, licząc na to, że złapią sygnał w nowym odcinku drogi, ale niestety sytuacja się nie polepszała.
-Jeszcze pół godziny temu… powiedziałbym, że tak… – Powiedział z lekkim grymasem zwalniając trochę, aby mieli okazję przyjrzeć się jakimś znakom, kiedy na jakieś w ogóle trafią. -Świeżo ją aktualizowałem. – Dodał. Używał nawigacji pokładowej, ale zawsze przed taką trasą upewniał się, że miał najświeższe informacje. -Możesz… – Znowu trochę zwolnił przyglądając się uważniej drodze po tym jak załączył długie światła. Zaraz musiał je zgasić, bo przybierająca na sile mgła sprawiała, że mógł się zaledwie lepiej przyjrzeć bieli. -Możesz sięgnąć ze schowka mapę? – Kto inny jak nie Bryce byłby przygotowany na ewentualność kiedy zabraknie wspomagania nowinek technologicznych? Zawłaszcza po blackoucie, który okrył Toronto mężczyzna upewnił się, że miał wystarczająco analogowych opcji gdyby coś podobnego miało się znowu wydarzyć.
Okręcił gałkę przy kierownicy włączając światła przeciwmgielne. -Co za… – Przymrużył oczy jeszcze bardziej spowalniając, bo wydawało mu się, że coś przecina im drogę. -kurde. – Zmarszczył brwi i zatrzymał się kompletnie kiedy ich oczom ukazał się toporny pień drzewa. Korzenie wystawały jak desperackie szpony kilka metrów poza drogą, a po odwrotnej stronie korona przygnieciona własnym ciężarem niemalże ginęła między innymi drzewami.
-No tędy nie przejedziemy. – Skomentował nieentuzjastycznie, ale jednocześnie jeszcze nie szczególnie tym faktem przejęty. -Na pewno… – Obejrzał się za siebie, aby sprawdzić czy może się wycofać. -na pewno jest jakaś inna droga. – Powiedział z przekonaniem i zerknął na Andrę by sprawdzić czy znalazła już mapę. Jeśli uda im się dobrze zorientować w którym miejscu są, to na pewno uda im się też prześledzić jak najlepiej będzie ominąć tą blokadę drogową.

Andra Bellerose

Natłok ludzi w jednym miejscu zwykle okropnie ją przebodźcowywał. Uroczystości w gronie własnej rodziny zazwyczaj spędzała chowając się po kątach i udając, że jej nie ma, żeby przypadkiem broń boże nikt nie próbował zaczynać z nią pustych pogawędek o pogodzie i dupie Maryny, albo co gorsza, nie zadawał jej pytań o jej prywatę, bo nienawidziła tego z całego serca. Z rodziną Chloe jednak od zawsze było inaczej. Wśród bliskich żony od samego początku czuła się nadzwyczaj swobodnie, jakby była częścią tej rodziny od zawsze. No i co ważne, tutaj nikt, poza jedną czy dwoma podstarzałymi ciotkami z reguły nie nagabywał jej nachalnymi pytaniami. Bardzo to doceniała, bo jej rodzina, nie licząc kilku wyjątków, wykazywała zdecydowanie mniej taktu - albo ewentualnie, to ona była do nich już tak uprzedzona, że wszystko odbierała jako atak. Ciężko stwierdzić.
Całe szczęście, że przed wyjazdem z Toronto zaopatrzyła się w zapas cukru na cały weekend. Oprócz wspomnianych oreo, miała jeszcze w walizce czekoladę, cukierki kawowe i dwie paczki żelków, więc nawet, jeśli dojazd na miejsce trochę im się przeciągnie (a wszystko wskazywało na to, że tak właśnie będzie), nie musieli się obawiać, że zabraknie im słodkiego... choć biorąc pod uwagę problemy z nawigacją i zagęszczającą się z każdym kilometrem mgłę, to byłby w tej chwili ich najmniejszy problem.
Papierowa mapa zdawała się być ostatnią deską ratunku, więc chwała Bryceowi, że miał ją ze sobą. Natychmiast sięgnęła do schowka; cieszyła się, że może chociaż przez krótką chwilę skupić na czymś uwagę, bo w przeciwnym razie pewnie szybko zaczęłaby się nakręcać i dramatyzować. Nie podobała jej się ta sytuacja, bo nie dość, że prawdopodobnie się zgubili to jeszcze pogoda przestała im sprzyjać, a tego drugiego od samego początku obawiała się najbardziej.
— Mam! — oznajmiła, kiedy w końcu spomiędzy jakichś starych ulotek i papierów udało jej się wygrzebać wspomnianą mapę. — W którym miejscu jesteśmy? — zapytała, podając kartkę Bryceowi, bo ona, szczerze powiedziawszy, nie miała pojęcia. Kiedy jeździła gdzieś sama, zawsze stuprocentowo polegała na dobrodziejstwie technologii pod postacią google maps i włączonej lokalizacji a dzisiaj, kiedy była tylko pasażerką, tym bardziej nie zwracała szczególnej uwagi ani na drogę, ani na nawigację. Przeciwnie, w obawie o nadejście ataku paniki, całą swoją energię poświęciła na skupianie się na czymkolwiek innym, byle nie na jeździe.
— Widzisz coś w ogóle przez tą szybę? — zapytała z powątpiewaniem, bo mgła bardzo mocno ograniczała pole widzenia. Ona na miejscu Bryce'a bałaby się wycofywać mając tak znikomą widoczność; zawsze stawiała na bezpieczną jazdę, ale od czasu wypadku była na tym punkcie niezdrowo przewrażliwiona - gdyby była tu sama i musiała prowadzić, już dawno zawróciłaby w stronę Toronto, albo w najgorszym wypadku, modliłaby się o zasięg, żeby zadzwonić do kogoś, kto mógłby ją stąd zabrać. Na szczęście Bryce zdawał się czuć za kierownicą dużo pewniej niż ona. — Może wyjdę i sprawdzę, czy możesz bezpiecznie zawrócić? — zaproponowała i bynajmniej nie miało to żadnego związku z faktem, że już od dłuższego czasu potwornie chciało jej się palić. Wcale a wcale.

Bryce Livingston