MAPLE HEARTS | PBF

sukienka, biżuteria
— Jesteś spóźniona.
Cichy, spokojny głos przeciął gąszcz jej myśli niczym nóż. Niemal wytrącił ją z równowagi nie samym sensem słów, ale swoim niespodziewanym przeszyciem przestrzeni łazienki, w której Valerie się przygotowywała. Znała go. Znała aż za dobrze każdy tembr, każde załamanie, każdy ochłap emocji; uczyła się ich na pamięć, studiowała, wracała do nich myślami na długo w bezsenne noce, leżąc bez ruchu u boku przypadkowych facetów, w których ramiona ją wpychał.
Nie obróciła się przez ramię, nie przerwała też wprawnego ruchu karminowej szminki przesuwającej się po wargach. Podniosła jedynie spojrzenie, żeby prześlizgnąć się nim po powierzchni lustra, na prawo od własnego odbicia. Tam znalazła sylwetkę Anthony’ego, który w progu łazienki zmaterializował się praktycznie bezgłośnie — to bezszelestne poruszanie się na przekór swoim gabarytom niebezpiecznie upodabniało go w oczach Valerie do drapieżnika — i stał z rękami swobodnie opuszczonymi wzdłuż ciała. Był ubrany w jeden z tych swoich zapierających dech w piersiach garniturów, który czynił go nieskazitelnym gentlemanem w oczach postronnych ludzi. Na pierwszy rzut oka nic w jego sylwetce ani głosie nie wskazywało na niecierpliwość, ale Valerie znała go zbyt długo, żeby dać się zwieść tym pozorom.
Tuż za linią lekko zaciśniętych szczęk zatrzymała słowa o tym, że jeśli zależało mu na czasie, powinien był obchodzić się z nią delikatniej i nie rujnować makijażu, który już wcześniej był praktycznie gotowy. Że jeśli nie chciał się spóźnić, mógł dać jej się ubrać w spokoju.
— Podoba mi się myśl, że czekają — odparła zamiast tego, a w jej głosie arogancja mieszała się z pogardą. Nie było zaś nawet śladu irytacji. Odwróciła się wolno, ruchem perfekcyjnie kontrolowanym, świadoma każdego cala swojego ciała. Odkładając szminkę na blat, spojrzała mu w oczy i oblizała dolną wargę koniuszkiem języka, jakby chciała sprawdzić jej smak. — Tobie też powinna. Wyobraź sobie, jacy będą niecierpliwi. Niespokojni. Dzięki temu może sobie łaskawie przypomną, dlaczego w ogóle się tu dzisiaj pojawili. — Obcasy zastukały o marmur, kiedy mrucząc kolejne słowa, ruszyła w jego stronę. Zatrzymała się pół kroku przed mężczyzną, który pozostał niewzruszony nawet wtedy, kiedy oparła dłoń miękko na jego torsie. — D l a . k o g o . przyszli — uzupełniła szeptem, jednocześnie przesuwając dłoń mocno przyciśniętą do jego brzucha po materiale w dół.
To były jej urodziny. Jej impreza. Przyszli dla niej.
Dla niego, rzecz jasna.
Anthony złapał jej dłoń, zanim ta dosięgła jego krocza. Nie pozwolił jej zsunąć się nawet o cal niżej; zacisnął palce na jej nadgarstku w stalowym uścisku, który sprawił jej dyskomfort i wycisnął krótki syk zza zaciśniętych zębów. Nie dlatego, że Valerie bolało do tego stopnia, żeby nie mogła się powstrzymać — prędzej z irytacji — ale przede wszystkim dlatego, że kobieta doskonale wiedziała, że takiej reakcji po niej oczekiwano. Podniosła wzrok i potknęła się o chłód w jego oczach.
Znienawidziła go trochę bardziej.
— Masz trzy minuty — odparł beznamiętnie.

Eden zmienił się nie do poznania; miejsce zwyczajnych przypadkowych tłumów zajęła elegancko ubrana śmietanka towarzyska, dudniącą basami muzykę zastąpił jej subtelniejszy odpowiednik oraz gwar rozmów, parkiet na parterze przearanżowano w ring, balkony zastawiono krzesłami, zwykle zapchany spragnionymi ludźmi bar zmieniono w scenę do sztuczek, gdzie barmani podawali najbardziej wymyślne drinki z prawdziwego alkoholu — a nie tanich zamienników drogich marek, jak to robiono codziennie. Nawet światło było inne na ten wieczór; złote i płynne, punktowo jasne, ale też rzucające głębokie cienie.
Nie zmieniły się jedynie spojrzenia. Valerie przywykła już do bycia obserwowaną za każdym razem, kiedy pojawiała się gdzieś u boku Anthony’ego; wiedziała też, że to nie ona w ich duecie przyciąga tę uwagę i nie jest powodem ogólnego poruszenia. Wszystkim zgromadzonym chodziło tylko o niego — ona była zaś pomijana, traktowana co najwyżej jako ładny dodatek; nic ponad kwiatek wciśnięty w wyjątkowo drogą butonierkę.
Nie łudziła się. Wiedziała, że w rzeczywistości nie jest niczym więcej; ani dla nich — tych, którzy ostatecznie w ogóle się nie liczyli — ani dla niego.
Lowe przywitał się z najważniejszymi gośćmi, zrobił krótki obchód z czarującym uśmiechem przyklejonym do twarzy, wymienił kilka ciętych ripost i zabawnych uwag, wzniósł toast za zdrowie solenizantki, a później zaprosił wszystkich na walkę. Boks sam w sobie jej nie interesował, jednak Valerie przyglądała się z pierwszego rzędu wszystkim rundom, nie odwracając wzroku i nie okazując znudzenia. Niemal czuła zapach krwi i potu — woni ostrej i przywodzącej na myśl niechciane wspomnienia — stojącej w naturalnej kontrze do zapachu perfum otaczających ją gości. Została tam do końca, wiernie jak ułożony pies przy stopach swojego pana. Tuż po zakończeniu walk Anthony odnalazł w tłumie swojego brata i poprowadził ich oboje w jego stronę.
To wtedy Valerie zobaczyła . d u c h a .
Najpierw tylko profil twarzy tak znajomej, że jej widok fizycznie bolał, kiedy stalowa obręcz zamykała się na żebrach, nie pozwalając na wdech.
Kontur ust, który torturował ją w ciągu setek samotnych nocy.
Oczy, w których wyobraziła sobie pogardę szybciej, niż zdążyła przypomnieć sobie, że to nie ma żadnego znaczenia.
Poczuła na sobie widmowy dotyk, gorąco płynące po skórze, i nagle zdała sobie sprawę, że jej własna twarz ją zdradza; błysk niedowierzania — nie, strachu — w oczach, delikatny rumieniec pod perfekcyjnym makijażem, który stanowił jedynie pierwszą warstwę z dziesiątek masek zakładanych przez Valerie każdego dnia. Wstrzymany oddech. Szła dalej, ale jej krok przestał być sprężystym ruchem nocnego zwierzęcia, stał się sztywniejszy i mniej płynny. Jeśli Anthony zwrócił uwagę na zmianę, niczego nie dał po sobie poznać. A ona mogła mieć tylko nadzieję, że jest zbyt zaaferowany swoją prezencją i utrzymaniem nienagannego uśmiechu, żeby zwrócić uwagę na drobną zmianę w jej zachowaniu, chociaż jej świat obrócił się właśnie do góry nogami.
A d a m .
Imię, którego nie ważyła się wypowiadać głośno nawet wtedy, kiedy była kompletnie sama, żeby sprawdzić czy wciąż brzmi tak samo, wypowiedziane przy pomocy tych samych strun głosowych, a jednak należących do innej osoby. Mężczyzna, którego w wyobraźni zamordowała, pogrzebała i pożegnała.
Stał przed nią. Żywy. Cholernie, niepodważalnie żywy.
Późno zdała sobie sprawę, że gapi się wprost na niego, kiedy Anthony witał się z Marcusem, a później zerkał na nią kątem oka z uśmiechem. To właśnie ten grymas — pozornie czarujący, ale Valerie znała ten rodzaj lodowatego błysku w oczach i wiedziała, że oznacza niezadowolenie Lowe’a — przywrócił jej trzeźwość umysłu skuteczniej, niż potrafiłby nawet najbardziej brutalny z policzków.
— Twoje zdrowie — odezwał się Marcus, unosząc nieznacznie trzymaną w dłoni szklankę z alkoholem.
Valerie pożałowała, że nie zdążyła żadnego złapać po drodze.
— Do dna — odparła, rzucając młodszemu Lowe’owi spojrzenie spod rzęs, choć tylko na chwilę. — Chyba nie mieliśmy przyjemności, panie?... — zawiesiła sugestywnie głos, zatrzymując spojrzenie na twarzy Adama.
Zmienił się.
A jednak był taki sam.
Tylko co on tutaj, do kurwy nędzy, robił?!
Z trudem oderwała od niego wzrok, żeby spojrzeć ponownie na Anthony’ego; czyli tam, gdzie od początku powinno być zawieszone jej spojrzenie. Dłoń wsunięta w zagięcie jego łokcia zdawała się ją parzyć, choć jednocześnie Valerie odniosła wrażenie, że jej skóra jest nienaturalnie zimna.
— Co musi zrobić jubilatka, żeby podano jej drinka? — zapytała zaczepnie, z drapieżnym uśmiechem rozciągającym karminowe wargi.
Obrazy wciskały się jej chaotycznie przed oczy przy każdym mrugnięciu i wiedziała, że gdyby mężczyzna mógł go teraz wyczuć, jej puls natychmiast by ją przed nim zdradził. Miała jednak nadzieję, że gruby splot materiału garnituru z najwyższej półki skutecznie mu to utrudnia.

take me back to eden

Po tej nocy miało nie być odwrotu.
Być może odwrotu — wyboru — nie było już wcześniej, ale dopiero dzisiejszy wieczór nosił znamię zachodzącej — mającej zajść — zmiany. Był w pewnym sensie namacalny, choć w tym samym czasie paradoksalnie nierealny; tak inny od tego, co znane. Adam wyobrażał go sobie wiele razy, próbował przewidzieć różne scenariusze — wciąż jednak wracał do tego samego punktu, do jednego niedającego spokoju wniosku:

nad niczym nie miał pełnej kontroli.

Nic zatem dziwnego, że gdy przekraczał próg klubu, towarzyszył mu niepokój. Nic dziwnego, że gdy wstępował pomiędzy stado drapieżników tłum, męcząca czujność nie odstępowała go choćby na krok. Nic wreszcie dziwnego, że gdy podczas przeciągającego się oczekiwania na rozpoczęcie głównej atrakcji wydarzenia dostrzegł znajomą twarz, spłynęła na niego specyficzna ulga. Nawet jeśli rola Marcusa Lowe’a w tym wszystkim nie ulegała większej wątpliwości, jego towarzystwo, przynajmniej na ten moment, dawało bezpieczny — i stosunkowo wygodny — punkt zaczepienia. Przy jego boku opóźnienie w starcie walki przestało się tak dłużyć, mimo że spięcie w ciele nie dawało o sobie zapomnieć ani podczas niezobowiązujących rozmów z pasjonatami sportu, ani później, kiedy gości zaproszono do zajmowania miejsc wokół ringu.
Pojedynek musiał być w jakimś stopniu ustawiony — w każdym razie takie odnosił wrażenie po, zdawałoby się, precyzyjnie wyważonym wzroście intensywności i napięcia z rundy na rundę oraz widowiskowym zakończeniu ostatniej z nich.
Obserwację na ten temat rzecz jasna zachował dla siebie; Marcus zresztą, gdy po walce przechodzili w stronę baru, skupił się na opowieści o wyzwaniu ściągnięcia na tę imprezę wygranego dzisiaj Stevena Butlera, którego udział do samego rozpoczęcia pozostawał tajemnicą.
Adam po takim czasie stopniowo zaczął oswajać się z własnym zdenerwowaniem, którego nie miał prawa po sobie pokazać. Przez złudną chwilę uwierzył wręcz, że to nie będzie tak skrajnie trudne, jak zakładał…
...dopóki Marcus nie wyjrzał za jego ramię, a on odruchowo uczynił to samo —
i wtedy ujrzał .z j a w ę.

Raptem muzyka i otaczający ich gwar rozmów wygłuszyły się wobec szumu, który razem z krwią uderzył Adamowi do głowy, do uszu; nagle do krwiobiegu wtłoczyła się panika — bo chociaż nastawiał się na wiele, nic
(nawet jej imię, zadrukowane eleganckim fontem na minimalistycznym bilecie z zaproszeniem)
nie mogło go w pełni przygotować na ten widok. Na nią; na jej obecność i wzrok —

i na to, że,
mimo nie tak dużej odległości,
gdy podeszła do nich u boku starszego mężczyzny,
zdawało się, że dzieliły ich

całe światy.
(Bo dzieliły...?)
Na parę krótkich oddechów — na ich przywitanie i jej zdrowie — opuścił oczy, jakby miało mu to pomóc wziąć się szybko w garść.
Już nie było odwrotu.

(Nie było go od dawna.)
„Chyba nie mieliśmy przyjemności, panie-…?”

„P a n i e-…”
P u s t k a — w myślach i w sercu w spojrzeniu.


Nie znamy się.
(Nie znam cię.)


Całe szczęście Marcus przechylił swoją whisky w mgnieniu oka i mógł natychmiast zainterweniować:
— Ach, gdzie moje maniery! — wykrzyknął teatralnie, w przerysowany sposób przyciskając wolną rękę do piersi, jakby przyznawał się do winy i pragnął okazać skruchę. Pozostawił ją tam przytkniętą. — Tony, Val, mam przyjemność przedstawić wam Adama Hayesa. Adam — w niedługiej acz znaczącej pauzie przesunął w powietrzu dłoń ujmującą szklankę, której kilka odchylonych palców wskazało chwilę temu ku Adamowi, tak, że teraz mierzyła w kierunku gospodarza imprezy — Anthony Lowe, mój starszy brat — i wreszcie… — oraz przyczyna całego dzisiejszego zamieszania, Valerie Palmer. Nasza-…
„Co musi zrobić jubilatka, żeby podano jej drinka?”
Spojrzenie Anthony’ego padło na Marcusa wymownie — ten zaś złapał je z taką wprawą, że po pytaniu nie zapanowała nawet zauważalna przerwa.
— Zaczekać tutaj, zabawiać gości rozmową i niczym się nie martwić, a ja zaraz wracam — oświadczył, po czym obejrzał się na Adama, klepnął go lekko w ramię i ruszył w tłum; w stronę baru.
Przestrzeń bez Marcusa — jedynej znanej mu tutaj osoby — w sekundę stała się o wiele bardziej obca.
Wroga.
Adam ominął wzrokiem Valerie przerzucił wzrok z pleców odchodzącego na starszego z braci. Był wysoki i przystojny. I był u siebie.
— Słyszałem o panu, panie Hayes — podjął Anthony, przekrzywiając nieznacznie głowę. Na jego ustach wykwitł uśmiech, który nawet Adamowi wydałby się na swój sposób czarujący… gdyby nie wiedział lepiej. — Same dobre rzeczy, oczywiście. Imponuje pan mojemu bratu. Mam nadzieję, że walka się panu podobała?
— Tak, to-… — Odchrząknął, przywołując się do porządku. To wszystko tylko gra. Tylko gra. — Dziękuję za zaproszenie, panie Lowe. To szalenie uprzejme z pana strony, naprawdę. Pani Palmer — nazwisko zabrzmiało osobliwie, jakby wypowiedziane gdzieś z oddali — moje najlepsze życzenia z okazji urodzin. — Skłonił się uprzejmie; jeszcze słowo, a zadławiłby się samym powietrzem, gęstym od mieszających się zapachów w lekkim zaduchu. Było mu gorąco, a jednocześnie na powierzchni skóry czuł przeszywające zimno. Z trudem powstrzymał się przed rozejrzeniem za Marcusem.
Anthony uśmiechnął się szerzej, ale uśmiech ten nie objął jego oczu — choć w tych bez wątpienia błyszczał jakiś rodzaj satysfakcji.
— Ależ nie ma o czym mówić, oby się pan doskonale bawił. Przyszedł pan sam?
Niewidzialna dłoń ścisnęła go za gardło.
Rozchylił wargi, nabrał przez nie płytki oddech, jednak żadne słowo nie spłynęło mu od razu na język — za to jego spojrzenie spłynęło niekontrolowanie na jej twarz.

Ledwie na nią zerknął, a pod mostkiem coś zapiekło żywym ogniem.

S a m.

To gorycz rozlała mu się pod żebrami; było jej tyle, że zaraz podeszła w górę przełykiem. Czuł ją na ustach.
— Właściwie to Marcus wspominał, że chciał mi dzisiaj koniecznie kogoś przedstawić. — Zmusił się do niewielkiego, kulturalnego uśmiechu.
Lowe skinął ze zrozumieniem, a może nawet z osobliwym zadowoleniem.
— Pan Hayes od niedawna trenuje z Marcusem boks — zwrócił się odrobinę protekcjonalnym tonem do Valerie, jakby dopiero teraz uznał, że należało się jej nakreślenie relacji pana Hayesa względem Lowe’ów.
Przecież nie względem niej.

„Chyba nie mieliśmy przyjemności…”

Chyba nie mieliśmy.

the apparition

P.S.

Milczała, kiedy ją przedstawiano.
Milczała, kiedy spojrzenia ślizgały się między mężczyznami.
Milczała również wtedy, kiedy oni mówili, decydowali i przestawiali pionki na planszy gigantycznej partii szachów, w grze tym trudniejszej do rozgrywania, że szachownicy nigdzie nie było widać, a każdy ruch mógł być podstępem.
Valerie natomiast nie była graczem. Była pionkiem, przynajmniej dla nich; w oczach ludzi wystarczająco ślepych, żeby przegapić zagrożenie tylko dlatego, że jego opakowanie sprowadza się do seksu. I tak miało zostać; bo tylko w ten sposób była względnie . b e z p i e c z n a . w środowisku, w którym każda ofiara prędzej czy później zostanie rozszarpana przez większego drapieżnika, czy to z konieczności przetrwania, czy z uwagi na prymitywną potrzebę okrucieństwa i z czystego znudzenia.
Tyle że poczucie bezpieczeństwa prysło jak rozbite brutalnie szkło, kiedy w zasięgu wzroku pojawił się Adam. Co tu robił? Po co przyszedł? Skąd znał tych ludzi? Kim był w tej układance? I jak wielkim zagrożenie stanowił dla niej ten, któremu kiedyś oddała całe swoje życie? Myśli tłukły się jej chaotycznie pod czaszką, puls szalał i przez krótki moment Valerie była wręcz wdzięczna za sprowadzenie jej do kategorii ładnego przedmiotu, co najwyżej dodatku do garnituru, tylko lepszego, bo można go później przelecieć w kiblu.
A kiedy się odezwał, jego głos uderzył w nią równie mocno, jak wcześniej jego widok. Przywołał w pamięci obrazy, co do których była przekonana, że pozbyła się ich na zawsze. Rozniecił płomień, którego nie miała prawa czuć. Ciało ją zawodziło, była jednak pewna, że podziękowała za życzenia; nawet jeśli tylko idealnie wypracowanym, wyrachowanym uśmiechem. A później skryła się na kilka uderzeń serca za tym grzecznym milczeniem, żeby pozwolić sobie złapać oddech i spróbować poukładać coś, czego przecież nie dało się ułożyć.
Niestety Anthony bynajmniej nie zapomniał o jej obecności. I jak zwykle nie mógł jej niczego ułatwić. W odpowiedzi na jego słowa skinęła głową i chociaż cholernie się przy tym starała, gest ten i tak mógł mieć w sobie cień roztargnienia. Jakiejś nonszalancji czy obojętności, której nigdy nie należało okazywać względem słów Anthony’ego Lowe’a. Miała jednak nadzieję, że fakt pozostawania jego ulubioną, wyszczekaną — i dochodową — zabawką daje jej przywileje w tych miejscach, w jakich nikt inny by ich nie dostał. To musiało jej teraz wystarczyć, bo Valerie nie potrafiła się skupić, kiedy . o n . był tak blisko, kiedy niemal czuła ciepło jego ciała, a o nozdrza rozbijał się zapach jego perfum.
Łączył w swojej osobie dwa brutalnie rozszarpane światy, których nie dało się skleić.
Jak miała się skupić w tym chaosie?
Jednak musiała coś powiedzieć. Normalna Valerie nie milczałaby dłużej w takiej sytuacji — szczególnie że była to rozmowa czysto kurtuazyjna, nie biznesowa — a ona musiała zachować pozory.
— Ach? — mruknęła więc w reakcji na słowa Adama, wyłapując z nich tylko to, czego nie mogła przeoczyć kobieta o jej . p r o f e s j i . i dając sobie sekundę na opanowanie głosu. — Czyżby kobietę? Jeśli tak, proszę mieć się na baczności, panie Hayes — rzuciła lekko; tak lekko, jakby wypowiedzenie każdego słowa nie kosztowało jej ceny równej przełykania kruszonego szkła, kaleczącego gardło i struny głosowe przy kolejnych sylabach. Jakby wymawianie jego nazwiska tak obojętnie było najnormalniejszą rzeczą na świecie; tego samego, które kiedyś dla niej było całym światem. — Marcusowi nie można co prawda odmówić wiedzy na temat boksu ani smykałki do organizowania najlepszych sportowych widowisk w tym mieście, ale może mi pan zaufać: gust do kobiet ma przynajmniej fatalny.
Z tymi słowami Valerie przechyliła lekko głowę, pozornie zupełnie naturalnie, ale nawet tak krótki gest wystarczył, żeby oparła się skronią o ramię Anthony’ego. I chociaż z boku mogła wyglądać jak złakniona dotyku kochanka, w rzeczywistości ten potwór, pod którego ramię wsunęła dłoń, był chwilowo jej jedynym oparciem. Bała się, że gdyby Lowe się odsunął, podłoga natychmiast odjechałaby jej spod stóp; nogi miała tak zdrętwiałe, że ledwie je pod sobą czuła. Gdzieś pod mostkiem zapiekło ją dziwne uczucie, do którego już nie miała prawa — . z a z d r o ś ć . o mężczyznę, który zdecydował się ją zostawić, złamał jej serce, zniszczył jej życie.
Swoje słowa kierowała oczywiście do Anthony’ego: w zawoalowany sposób nawiązywała do jawnej niechęci względem ulubienicy brata, z jaką Marcus nie krył się nawet przy niej. Adam przecież nie mógł mieć o tym pojęcia, dla niego to musiały być tylko puste zdania, byle jaka uprzejmość, co najwyżej kąśliwy żart.
Dlaczego więc miała to okropne wrażenie, że wszystkie swoje słowa kieruje wyłącznie do niego?
Anthony w reakcji na nie zaśmiał się krótko; śmiechem tak eleganckim, że wręcz hipnotyzującym. Zbyt idealnym, żeby mógł być szczery.
— Nie ma potrzeby jej słuchać. Obawiam się, że Valerie jest pod tym względem uprzedzona — odparł. Oczywiście skierował te słowa do Adama, nie do niej. A choć protekcjonalność jego głosu doprowadzała ją do białej gorączki, już dawno nauczyła się braku reakcji. — Chociaż muszę przyznać, że sam jestem ciekaw, co też chodzi Marcusowi po głowie. Cóż, w każdym razie mam nadzieję, że nawet jeśli przyszedł pan dzisiaj sam, nie będzie pan musiał sam wychodzić. Proszę się rozglądnąć i czuć się u nas swobodnie — dodał z wymownym, zawadiackim błyskiem w oku, dzięki któremu wyglądał wciąż na młodego mężczyznę, a nie faceta w średnim wieku. — Noc jeszcze długa, prawda?
Valerie dawno już nie czuła tak palącej ochoty, żeby rozszarpać tego skurwysyna gołymi rękami, jak w tym momencie.
Nie mogła tego zrobić, rzecz jasna. Dlatego zamiast tego obróciła lekko głowę i oparła podbródek na jego ramieniu, żeby z bliska móc skierować spojrzenie prosto na profil Anthony’ego.
— Uprzedzona czy nie, intencje mam ze złota, Tony — wymruczała mu praktycznie do ucha, chociaż wystarczająco głośno, żeby ich rozmówca również ją usłyszał. — Po prostu nie chciałabym, żeby pan Hayes później mówił, że nikt go nie uprzedził — dodała z uśmiechem czającym się w kącikach ust i z błyskiem w oku, swoją jednoznaczną bliskością maskując strach rozlewający się po ciele jak trucizna.
Uśmiechnęła się nawet szerzej, kiedy Anthony objął ją nonszalancko ramieniem i przytrzymał mocniej. Jej spojrzenie tylko na moment uciekło w bok, do stojącego przed nimi Adama. I od tamtej chwili już nie mogła przestać się zastanawiać nad jednym:
Czy on zobaczył w jej oczach prośbę; nie, raczej . b ł a g a n i e ?


my damnation

Przyczyna całego dzisiejszego zamieszania.
Zabawne, jak trafnych słów użył Marcus, kiedy ją przedstawiał; jakie, istotnie, zamieszanie wywołała, choć w zupełnie innym sensie niż ten oczywisty, do którego nawiązywał młodszy z braci Lowe.
Zabawne — jak gwałtownie runęło starannie pielęgnowane przekonanie, że „tak musiało być”. Przekonanie, że .w r e s z c i e. doszedł do ładu z utratą Valerie.

Choć może ciężko jest mówić o utracie per se,
gdy to ty jesteś tym, który pierwszy mówi „żegnaj”.

Stał zatem w gruzach przekonania, dusząc się wzburzonym pyłem i własną naiwnością, za pomocą której — jakby była jedyną dostępną w tym przypadku zaprawą — wzniósł wcześniej to, w co tak bardzo pragnął uwierzyć. Teraz nie miał nie powinien mieć już złudzeń, a jednak nie mógł pozwolić im zniknąć zupełnie; one jako jedyne pozwalały mu utrzymywać pozory nonszalancji w tej kuriozalnej kurtuazyjnej rozmowie.
Potrzebował wszystkiego, co było w stanie mu pomóc przetrwać, bo każda kolejna sekunda tego kontaktu była jak dodatkowa kropla trucizny, którą dla potrzymania tych pieprzonych pozorów musiał przyjąć; którą jego organizm musiał próbować rozkładać szybciej, niż ta się w nim zbierała, bo inaczej-…

(Nie było odwrotu.)
Po prostu musiał wytrzymać — i to bez kolejnego zająknięcia — chociaż paliło go od środka; musiał patrzeć, chociaż nie mógł znieść tego widoku

( jak opierała się o swojego .p a r t n e r a,
jak ten pewnym gestem ją obejmował;
jak pasmo złotego światła dosięgało jej oczu i w nich błyszczało,
jak na złość przyciągając jego wzrok,

mimo że .n i e . p o w i n i e n
w ogóle się jej przyglądać

— a już na pewno nie .t a k );
musiał słuchać, chociaż od tych słów — i od tonu, w jakim padały, i od samego tematu — robiło mu się coraz bardziej niedobrze.
Musiał też reagować, chociaż nie w taki sposób, jak chciało tego jego ciało — ręce należało bowiem trzymać przy sobie, zwłaszcza gdy pragnęły z całej siły zaciskać się w pięści; mimikę trzeba było kontrolować, by nie zdradzała narastającej w zastraszającym tempie .w ś c i e k ł o ś c i, zupełnie przecież nieadekwatnej do sytuacji (w każdym razie takiej, jaką ta wydawała się być z zewnątrz).

Musiał-… uciec.
Z wysiłkiem rozciągnął kąciki ust, jakby ta wymiana uwag między Valerie a Anthonym mogła go rozbawić. W uprzejmy, nieironiczny sposób, rzecz jasna.
— Czuję się w takim razie uprzedzony, więc proszę się nie martwić — podjął, utrzymując spojrzenie na kobiecej twarzy. Z całego serca liczył na to, że w specyficznym oświetleniu ginął dokładny wyraz obejmujący jego oczy — głównie dlatego, że sam nie potrafił sobie wyobrazić, co właśnie zdradzały. Czy go zdradzały. — Jeśli podejmę później nierozsądną decyzję, nie będę mógł pani zarzucić, że nie próbowała mnie pani ostrzec.
— Ostrzec przed czym?
Przez tłum przedarł się do nich z powrotem młodszy z braci.
— Przed twoimi pomysłami, oczywiście — skwitował Anthony zaczepnie, obracając się nieco ku Marcusowi. Nie rozluźnił jednak ani trochę chwytu wokół swojej towarzyszki. Jak na kogoś, kto .p r ó b o w a ł. nie patrzeć, Adam zauważył to wyjątkowo wyraźnie.
— Ja nie miewam „pomysłów”, tylko wspaniałe wizje i wielkie plany — żachnął się Marcus, kręcąc głową z dezaprobatą tylko po to, by zaraz błysnąć zębami w uśmiechu. — Valerie, skarbie, dla ciebie whisky. — Wręczył jej jedną z czterech szklaneczek, następną wcisnął Anthony’emu bez słowa, trzecią zaś wystawił ku Hayesowi z uniesioną wyzywająco brwią. — Może jednak się skusisz?

Niebieskie tęczówki opadły na obijający się wdzięcznie o szklane ścianki alkohol. W gardle niezmiennie go ściskało — i chociaż planował tego wieczoru nie pić, w tej chwili tak bardzo nie miał co zrobić z dłońmi,
tak bardzo zapragnął czegoś się złapać
tak bardzo zapragnął je czymś wypełnić, dotknąć czegoś innego niż własnego nadgarstka lub poły marynarki; zapragnął również przełknąć w końcu co innego niż ślinę zgęstniałą od tego, czego wypowiedzieć nie miał prawa…

— No, niech będzie. — Odebrał od Marcusa drinka, a gdy tylko palce ujęły szklankę, gdy odczuły jej ciężar — wszystko na krótki moment wydało się prostsze.
— Doskonale! Pamiętaj, Adam, ulegać pokusom w Edenie to nie grzech, nawet z twoim imieniem. Jeszcze raz w takim razie zdrowie naszej jubilatki! — Śmiech młodszego z Lowe’ów zgrał się z dźwiękiem stuknięcia szkłem o szkło.
Niewielki łyk whisky rozpalił najpierw gardło, potem żołądek. Nie było w tym nic szczególnie przyjemnego samego w sobie, ale dla Adama — wszystko było lepsze niż-…
— Marcusie, czyżbyś miał jakieś interesujące plany wobec pana Hayesa?
— Och, nic gorszącego, przysięgam! Chciałbym go tylko poznać z nową koleżanką Giny, to wszystko. Adam nie ma nic przeciwko, prawda?
— Skąd.

Kłamstwo zapiekło mocniej niż whisky, ale nie miało to znaczenia.
To wszystko tylko gra.
Gra świateł, pozorów. Gra słów. Gra aktorska.

Gra o wielką stawkę.

Tylko i aż gra. Nawet poczucie winy względem Valerie nie mogło jej przerwać.

…?
— Valerie była zaniepokojona o los pana Hayesa w twoich rękach pod tym względem. Może zdradzisz nam, o którą znajomą Reginy chodzi, żeby ją uspokoić? — Anthony zgrabnie — i bez najmniejszych wyrzutów sumienia — zasłonił swoje zainteresowanie za jej postacią, utrzymując na twarzy tę samą maskę uśmiechu co wcześniej.
Adamowi nie podobało się, jak wypowiadał jej imię — tak lekko, jakby używał go na tyle często, że straciło znaczenie. Nie powinno go to jednak obchodzić.
Nie powinno…
— Val, twoja nieufność mnie rani, ale na razie nic więcej nie zdradzę. Poza tym pan Hayes jest dorosły, do niczego go nie będę zmuszał. — Zbył temat wzruszeniem ramion. — Lepiej powiedzcie, czy w planie imprezy są jeszcze jakieś niespodzianki?
Czegokolwiek by nie szykowali, na Adamie .n i c. nie było w stanie zrobić już większego wrażenia.

My, my, those eyes like fire
I'm a winged insect, you're a funeral pyre